خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 83 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نماد و نگرش نمادین به هستی :

مطالعه نمادها و نمادپردازی ها از یک قرن گذشته، جایگاه والایی را در تحقیقات جهانی به خود اختصاص داده است. امروزه در دانشهایی چون شناخت ادیان، اساطیر، عرفان، روانشناسی، هنر و ادبیات به شناخت و بازخوانی نمادها ارزش بسیاری داده می شود. مکتب سمبولیسم هم که در نیمه دوم قرن نوزدهم در اروپا شکل گرفت و چندین دهه محل توجه شاعران و هنرمندان واقع شد، بر پایه نگرش نمادین به خویشتن و هستی پایه گذاری شده بود.
مطالعه نمادها هم ارزش علمی – تحقیقی دارد و هم با التذاذ هنری همراه است ; زیرا همچنانکه در ساخت و پرداخت نمادها عاطفه، احساس و تخیل نقش عمده ای ایفا می کنند، در شناخت آنها نیز این عوامل، از شرایط اساسی به شمار می روند. حاصل کار نیز بسیار لذتبخش است و انسان با کشف عقاید، عواطف و هیجانات گذشتگان، با ایشان احساس همدلی می کند و به معنایی در فراسوی معنا دست می یابد.
نمادهایی که بدینگونه شناخته می شوند، اگر به شیوه هنرمندانه ای در آفرینشهای هنری به کار گرفته شوند، عمق و ژرفای خاصی به پیام رسانی می بخشند. مثلا اگر هنرمند زمینه های نمادین گل سرخ را بشناسد و بداند که گل سرخ در آیین مزدیسنا مخصوص به ایزد دین بود و در میان مسلمانان، تلقی زیبا و شاعرانه ای، گل سرخ را عرق حضرت رسول اکرم «صلی الله علیه وآله » دانسته است، و حدیث هم آورده اند که گل سرخ از نور و بهاء الهی است، دیگر گل سرخ در شعر او فقط “گل ” نخواهد بود; بلکه شبکه ای از معانی و مفاهیم مزبور را با خود همراه خواهد آورد و به او امکان خواهد داد که شعر را با تقدس پیوند دهد و جان مخاطب را در ورای کلام خویش به سیر و التذاذ عالم قدسی گل سرخ میهمان برد.
بازشناسی نمادها، در واقع جلا دادن به آثار بازمانده از تفکرات و اندیشه های گذشتگان است. کار جستجوگر نماد، بسیار شبیه به کار باستان شناسی است که در کاوشها و حفاریها به اشیای با ارزش برخورد می کند، غبار قرنها را از آنها می زداید، مرمتشان می کند، و پس از شناسایی، بازخوانی و ارزش گذاری، سرگذشتشان را بازگو می کند. حال اگر این اشیا به موزه منتقل شوند، برای بازدیدکنندگان غیر متخصص نیز – که در آغاز به آنها بهایی نمی دادند جالب و تحسین برانگیز خواهد بود.
نمادها از هر نوع آن که باشند (بصری، کلامی و مکتوب) داستان عقاید گذشتگان را درباره خویشتن، هستی، و ارتباط فی مابین بازمی گویند و آنگاه که انسان این روزگار موفق به یافتن و شناختن آنها می شود، در حقیقت، زنجیره مقدس و پنهانی را که در ضمیر ناخودآگاه جمعی، موجب پیوند او با گذشته می شد، کشف می کند. کمترین فایده این کشف آن است که احساس گسستگی از هستی و طبیعت، سرگردانی، از خود بیگانگی و نهایتا پوچی یا درنده خویی در وی رشد نمی کند. کارل گوستاویونگ نادیده گرفتن نمادها و آثار زیانبار آن را بروشنی بیان کرده است. او می گوید: اشتباه محض است که ما نمادهای فرهنگی را به این علت کنار بگذاریم که از لحاظ عقلی سست به نظر می آیند. نمادها و اعتقاد به آنها، اجزای مهم شالوده ذهنی ما و نیروهای حیاتی لازم را در ساختن جامعه انسانی تشکیل می دهند و نادیده گرفتن آنها زیانی جبران ناپذیر دربرخواهد داشت; زیرا نمادها می توانند واکنش های عاطفی و هیجانی عمیقی را در انسان برانگیزند و اگر آنها را سرکوب کنیم یا نادیده بگیریم نیروی خاص آنها با عواقبی غیرقابل پیش بینی در ناخودآگاه ناپدید می شود; در نتیجه تمایلات غیر انسانی که تا آن زمان فرصت ابراز وجود نداشتند یا مجالی برای حضور در ناخودآگاه به آنها داده نشده بود، زنده و تشدید می شوند و یک سایه همیشه حاضر و ذاتا مخرب در برابر ذهن خودآگاه ما تشکیل می دهند. تمایلات ناخودآگاه نمادین که در برخی شرایط ممکن بود تاثیر سودمندی هم داشته باشند، وقتی که سرکوب شدند، به شیطانهای خطرناکی تبدیل می شوند. یونگ با توجه به مسائل و رخدادهای روزگار خود، آلمان و شوروی را شاهد گفتار خویش می آورد که در آرزوی ره یافتن به علم، خزانه معنوی ناخودآگاه را باخته اند و در نتیجه، نیروهای شیطانی شان جهان را به آتش کشیده است. ^(۱)
امروزه فهرست مفصلی از شیاطین افسارگسیخته می توان تهیه کرد که دست پروردگان شوروی دیروز در افغانستان، نزدیکترین آنها به ما هستند; سیه دلانی که در اثر چندین دهه حکومت ماتریالیستی، چنان از معنویت تهی شده اند که بسادگی ذبح گوسفند، انسان سر می برند و هرگز احساس نمی کنند که خود سالهاست در مذبح مطامع شیاطین بزرگ، قربانی شده اند.
اما در اینکه نماد چیست، باید گفت تعریف جامع و مانع و خدشه ناپذیری از آن ارائه نشده و در تعریف آن از نشانه تا استعاره مورد توجه بوده است; ^(۲) چنانکه مثلا نشان دادن عدد مجهول در ریاضی باج، نمونه ای از نمادگری شمرده شده، در حالی که X فقط نشانه عدد مجهول است. یا در شعری، زندان تاریک، نماد دل غمگین شاعر تلقی شده است، در حالیکه این تصویر بیشتر مبتنی بر استعاره است تا نماد; اما وقتی از غزل غزلهای سلیمان در کتاب مقدس سخن می گوییم کاملا وارد قلمرو نماد و دلالت نمادین می شویم. تعریفی که یونگ از نماد یا سمبل کرده است ساده و در عین حال به مقصود ما نزدیکتر است; او می گوید: سمبل عبارت است از یک اصطلاح، یک نام و یا حتی تصویری که ممکن است نماینده چیز مانوسی در زندگی روزانه باشد و با این حال، علاوه بر معنی آشکار و معمول خود، معنای تلویحی بخصوصی نیز داشته باشد; سمبل معرف چیزی مبهم، ناشناخته یا پنهان از ماست، مثلا بر ابنیه تاریخی کرت، شکل تیشه دوسر رسم شده است; این شی را ما می شناسیم اما فحوای سمبلیک آن را نمی دانیم; ^(۳) به عبارت دیگر معلوم نیست که مردم روزگاران باستان، به چه منظوری این شکل را در بناهای خود به کار می بردند.
باید توجه داشت که زندگی انسان همواره با نماد و نمادگری همراه بوده است تا جایی که برخی انسان را حیوان استفاده کننده از نماد تعریف کرده اند. ^(۴) سرشت انسان ذاتا به نمادپردازی تمایل دارد و همواره بطور ناخودآگاه در پی ساختن نمادها گام برمی دارد. انسانهای نخستین که از شناخت درست هستی و طبیعت عاجز بودند و نمی توانستند ما فی الضمیر خود را براحتی و روشنی در قالب کلام ابراز کنند از ابزارهای غیرکلامی استفاده می کردند تا هم عقاید خود را در کیهان شناسی ابراز کرده باشند و هم با جهانی که شناخته اند، ارتباط برقرار سازند; مثلا هنگامی که می خواستند به شکار روند، قبل از خروج از غار، در گوشه تاریکی جمع می شدند و رهبر ایشان با تشریفات خاصی، شکل ابزار و آلات شکار را روی بدن حیوانی که بر دیوار نقاشی شده بود می کشید. پس از آن از غار بیرون می رفتند و عقیده داشتند که آنچه پنداشته و تصویر کرده اند بزودی وقوع خواهد یافت و آنها موفق به شکار خواهند شد. ^(۵) یا برای درخواست باران بامراسم خاصی آب روی زمین می پاشیدند و گمان می کردند ارتباط واقعی میان این عمل آیینی و بارش باران وجود دارد. ^(۶)
این تفال نیک و درخواست نمادین، نمونه های دیگر هم دارد ; در تورات می خوانیم که چون یعقوب به دیدار لابان، دایی خود رفت و با دختر او ازدواج کرد، چهارده سال در خدمت او به شبانی پرداخت ; سودلابان فزونی گرفت و یعقوب با راهنمایی فرشته ای که به خوابش آمده بود اجرتی برای خویشتن خواست و توافق کردند که میشها و بزهای پیسه و ابلق در رمه از آن یعقوب باشد. یعقوب ترکه های درخت را برگرفت و خطهای سفید در آنها کشید و سفیدی زیر پوست ترکه ها را ظاهر ساخت; وقتی که رمه برای خوردن آب می آمد، یعقوب این چوبهای مخطط را در حوضها و آبخورها مقابل دامهای فربه می نهاد و آنها پیش چوبها بارور می شدند و بره های پیسه و ابلق می زادند. ^(۷)
نمونه دیگر در میان برخی قبایل ابتدایی افریقا وجود دارد. نزد بیگمه ها، برگزاری جشن خورشید مخصوص مردان و جشن ماه نو یا هلال مخصوص زنان است. ماه نماد مادینگی جهان به شمار می رود. زنان در روز جشن، به پیکر و سیمای خود، گل و شیره نباتی می مالند و بدینگونه سپید چون نور ماه پریده رنگ، از ماه می خواهند که آنها را بارور کند. ^(۸)
ملاحظه می شود که این نمادگرایی ها ساختار مشابهی دارند; با عملی محسوس و بصری، عنایت نیروهای ماورایی جلب می شود; در حالیکه میان آن عمل و خواسته و مرجع خواسته، رابطه ای اسرارانگیز مبتنی بر نوعی هماهنگی، مشابهت و سنخیت به تصویر کشیده می شود. علاوه بر این، احساسات مشترک در زمانهای مختلف و مکانهای متفاوت، موجب نمادپردازی های مشابهی شده که همیشه با هاله ای از قداست همراه بوده است. این قداست، حتی اگر مبنای الهی نداشته باشد، یاس و دلمردگی را تا حدود زیادی از انسان دور می سازد و مانع از آن می شود که وی خود را موجودی آویخته، سرگردان و بی ارتباط با هستی بداند; داستان موسی و شبان را در مثنوی مولوی به خاطر می آورد که به هر حال نوعی رابطه با غیب و ابراز نیاز به درگاه غیب دان بی نیاز است ولو آنکه با معایب و کاستی های فراوان همراه باشد.
“قداست” بحدی در ساختار نمادها اهمیت پیدا می کند که می توان آن را از ویژگیهای نماد برشمرد و بخصوص وجه ممیز نماد و نشانه قرار داد; مثلا رنگ قرمز در چراغ راهنمایی، نشانه توقف است و X در ریاضی نشانه عدد مجهول ; اما هیچ یک از اینها قداست ندارند بلکه قراردادی هستند و تنها برای سهولت در روابط اجتماعی و معادلات علمی منظور شده اند. حال اگر این نشانه ها را مقایسه کنیم با پرچم و توتم که در عین قراردادی بودن، دلالت بر هویت ملی و قومی جوامع مختلف دارند و در جامعه ای که بدان متعلق اند، مقدس و محترم شمرده می شوند، تفاوت نشانه و نماد روشنتر می شود و خطای آنان که نماد را نشانه دانسته اند، آشکار می گردد.
ملاحظه می شود که در نگرش نمادین به پدیده ها، عاطفه انسانی هم محل ظهور می یابد. عاطفه و تخیل چه در ساختن نماد و چه در ادراک آن نقش اساسی دارد ; به عبارت دیگر سازنده نماد، با نماد ارتباط عاطفی دارد و با آن زندگی می کند و در پی آن نیست که برای این ارتباط، دلیل عقلی و منطقی بیاورد. جستجوگر نماد نیز برای دریافت درست نماد باید چنین روشی را در پیش گیرد. به همین جهت در توضیح نماد گفته اند: رابطه اساسی و اسرارآمیز میان ظاهر و قیقت باطن است که بیشتر با کشف و شهود و بصیرت حساس درک می شود تا با دلیل منطقی. رابطه مزبور به بهترین شکل شاعرانه با اشارات و کنایات و تلقین بیان می شود و از همین رو کیفیتی عارفانه و غالبا اسرارآمیز دارد که همفکری و همکاری مخاطب را در گشودن راز نمادها می طلبد. ^(۹)
منشا قداست نمادها و رابطه عاطفی انسان با آنها بصورت تئوریک در قرن هفدهم تبیین شد. اما نوئل سودنبرگ، رهبر مذهبی سوئد و نظریه پرداز فلسفه تطابقات ^(۱۰) معتقد بود که واقعیتهای قابل رؤیت در دنیا، نمادهایی برای جهان معنوی غیر قابل رؤیت هستند. چنانکه می دانیم پیشینه این تفکر به نظریه مثل افلاطون می رسید اما در اروپای قرن هجدهم و دوره رنسانس، دیدگاه مخالف حاکم بود و موفقیتهای علمی، صنعتی سبب شده بود که روش حسی، تجربی و اصالت علم جایگاه ویژه ای پیدا کند. نحله های فلسفی چون فلسفه تحققی یا ثبوتی ^(۱۱) اگوست کنت و به تبع آن مکاتب ادبی چون رئالیسیم، ناتورالیسم و پارناسیسم بر چنین مبنایی پا گرفته بود که با اعتقاد به آنها جایی برای پذیرش واقعیتهای غیر مادی و مقدس باقی نمی ماند. مکتب سمبولیسم به رهبری استفان مالارمه در برابر حرکتهای مزبور و برپایه فلسفه سودنبرگ به وجود آمد و تا چندین دهه بسیاری از شاعران اروپایی را مجذوب خود کرد.
شاعران سمبولیست همزمان با ضعف ایمان مسیحی، در جستجوی راه گریزی از سختیها و نابسامانیهای روحی و اجتماعی بودند. تصور وجود جهانی آرمانی در فراسوی طبیعت، پاسخی به نیازهای روحی این عده بود; لکن پایه های باور مذهبی متزلزل تر از آن شده بود که بتواند تکیه گاه اینان باشد. لذا در پی آن برآمدند که از طریق دیگر، احساساتی را در خود ایجاد کنند که مردم گذشته از باورهای دینی – عرفانی و اعتقادی حاصل می کردند. این مهم از راه شعر میسر شد. ^(۱۲)
بودلر شاعر سمبولیست فرانسه می نویسد: از طریق شعر و به واسطه آن است که چشم جان، شکوه و زیبایی آن سوی گور را می بیند. وقتی که شعر نابی اشک به چشم می آورد، خود مؤید این واقعیت است که خواننده خویشتن را در جهانی بی سامان، تبعیدی حس می کند و مشتاق آن است که در همین جهان، بیدرنگ به بهشتی که بر او فاش شده دست یابد. سمبولیستها معتقد بودند که شاعر توانایی دارد در فراسوی پدیده های جهان واقعی، جوهره پنهان در جهان آرمانی را ببیند; از همین رو مالارمه می گفت در شعرهایش نه هیچ گل واقعی، بلکه “غایب و غیب هر دسته گلی ” را خلق می کند، یعنی ذات گلی که میان هیچ کدام از گلهای جهان خاکی یافت نمی شود. ^(۱۳)
این نگرش با دیدگاه علمی و فلسفه اثباتی، قابل تایید و انطباق نبود. نمادگر