خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا

با فایل فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا شامل 83 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ماهیت اراده در آثار اسپینوزا :

چکیده
اسپینوزا در آثارش تعریفهای متفاوتی را از اراده ذکر می کند. این تعریفهای به طور مشخص عبارت اند از: هر عمل درونی و نفسانی، اعم از تصور، میل و خواهش ؛ هر نوع تصدیق و انکار، تصدیق و انکار حق و باطل یا تصور حق و باطل یا عقل ؛ خواهش و میل با کوشش نفسانی برای حفظ ذات. در جمع میان این موارد, احتمالاتی مطرح است. از جمله این که اسپینوزا در این تعریفها گاه به اصطلاح عام اراده نظر دارد و گاه به اصطلاح خاص اراده و گاه به معنای عرفی و لغوی آن.
واژگان کلیدی : اراده کلی، اراده جزئی، میل، تصدیق، خواهش، عقل. مقدمه
اسپینوزا در آثار مختلفش، تعریفهای گوناگون از اراده را ذکر می کند. هدف این نوشتار, طرح و مقایسه این تعریفها و تلاش برای جمع کردن آنها و مشخص کردن تعریف اصلی اراده است.
در این نوشته، جبری بودن اراده موضوع بحث نیست. همچنین, از آنجا که اسپینوزا اراده را از خداوند نفی می کند، اراده الهی نیز خارج از بحث است. بنابراین اراده انسان و تعریفهای مختلف آن موضوع بحث است. امّا مناسب است ابتدا به نظام فکری اسپینوزا اشاره ای کوتاه داشته باشیم.
در نظام فکری اسپینوزا خدا جوهر یگانه است و ماسوی اللَّه حالات خدا هستند. (Elwes;1933,pp.39,49; Pollodk; 1966,p.152). اسپینوزا وقتی از واژه جوهر استفاده کند, به فلسفه دکارت و فلسفه مدرسی نظر دارد و وقتی واژه خدا را به کار می برد, به اندیشه های دینی توجه دارد (Meyer; 1955, 1 p.308) او گاهی به جای کلمه «خدا» یا «جوهر», از واژه «طبیعت خلّاق» استفاده می کند. (Elwes; 1933, p.63; Wolf; 1966, p.343) جوهر، بر اساس تعریف اسپینوزا, موجودی است که وجوداً و تصوراً وابسته به غیر نیست؛ درحالی که حالت وجوداً و تصوراً وابسته به غیر، یعنی جوهر است (Elwes; 1933, p.39) انسان نیز همچون دیگر موجودات, حالتی از حالتهای خدا است. نفس و افعال نفسانی، همچون اراده، از طریق صفت فکر خدا از ذات الهی صادر می شوند، درحالی که بدن و افعال بدن از طریق صفت بُعد از ذات خداوند ناشی می شوند. (Curley; 1988, 1 p.152) بنابراین اراده انسان چون حالتی از حالات خداست، معلول خدا و موجب است. اینک به بررسی ماهیت اراده از دیدگاه اسپینوزا می پردازیم. ماهیت اراده
اسپینوزا در تبصره قضیه ۴۸ کتاب اخلاق، قبل از تعریف اراده, این نکته را ذکر می کند که هیچ اراده ای جز اراده های جزئی وجود ندارد؛ همان طور که عقلی جدا از تصورات جزئی در انسان موجود نیست. وی اراده، عقل و عشق کلی و مطلق را امری مفهومی یا انتزاعی می داند که تنها افراد و مصداقهای جزئی آنها واقعیت دارند. او می گوید: «ممکن نیست در نفس, قوه مطلق فهم، خواهش، عشق و جز آن باشد. بنابراین، این قوا و امثال آنها یا کاملاً موهوم اند و یا چیزی نیستند مگر اشیای مابعدالطبیعی یا کلی که عادتاً آنها را از اشیای جزئی می سازیم. پس نسبت عقل و اراده(will) به این یا آن تصور، یا به این یا آن اراده جزئی (volition)، مانند نسبت سنگ بودگی است به این یا آن سنگ، یا نسبت انسان است به این یا آن انسان»(ibid, p.118). اسپینوزا در فصل ۱۶ از بخش دوم رساله مختصره می گوید: اراده و عقل از کلیات هستند و من نمی توانم واقعیتی را به آنها نسبت دهم (Curley; 1988, p.122). او در ادامه بحث می گوید: اراده کلی تنها تصوری از این یا آن اراده جزئی است. بنا بر این، تنها حالتی از تفکر است و وجودب علمی و فکری دارد، نه وجودی واقعی (ibid, p.124). اسپینوزا دلیل این مطلب را همان دلیل نفی آزادی اراده در انسان می داند. به دیگر سخن، قوه مطلق تنها در جوهر قابل تصور است, و حالت, که همه چیز آن به جوهر وابسته است, نمی تواند از قوه مطلق عقل و اراده و عشق برخوردار باشد. بنابراین از آنجا که نفس حالت است و ذات حالت و افعالش همگی به واسطه سلسله علل و معلولات به جوهر منتهی می شود، نمی تواند دارای قوه مطلق و مستقل باشد. آنچه نفس می تواند از آن بهره مند باشد, تصورات و اراده های جزئی است که معلول علل خارجی است و این علل در نهایت به جوهر منتهی می شوند.
اسپینوزا پس از آنکه در تبصره قضیه ۴۸ از بخش دوم اخلاق، اراده مطلق و کلی را موهوم و انتزاعی معرفی می کند و اراده های جزئی را امور واقعی می داند، به تعریف اراده کلی و جزئی می پردازد. او در تعریف اراده کلی می گوید: «مقصود من از اراده، قوه تصدیق یا انکار است، نه میل. تکرار می کنم، من از آن، قوه ای را قصد می کنم که نفس به واسطه آن حق را تصدیق می کند و باطل را انکار، نه میل که نفس به موجب آن چیزی را طلب می کند یا از آن دوری می جوید» (Elwes; 1933, p.118).
این تعریف از اراده, تعریف و اصطلاحی جدید است؛ زیرا همان طور که در بحثهای مربوط به اراده در ارسطو و ابن سینا گفته شده، ارسطو اراده حیوانی را میل مبتنی بر خیال و وهم می داند و اراده انسانی یا انتخاب را میل مبتنی بر تعقل و تأمل. ابن سینا نیز اراده را اجماع یا خواستنی که پس از میل در انسان پدید می آید، تعریف می کند. در میان فیلسوفان قبل از اسپینوزا، کسی که اراده را قوه تصدیق یا انکار بداند, شناخته شده نیست. البته برخی همچون دکارت, تصدیق و انکار را ارادی و اختیاری دانسته اند؛ اما این بدان معنا نیست که تعریف اراده، تصدیق یا انکار، یا قوه تصدیق و انکار است، بلکه به این معنا است که اراده به معنای خواستن و آزادی اراده به معنای توانایی خواستن فعل و ترک، همان طور که به اعمال خارجی تعلق می گیرد, به تصدیق و انکار نیز تعلق می گیرد.
تعریف مذکور برای اراده، تعریف اراده کلی یا قوه اراده است. قبل از این تعریف، اسپینوزا تأکید کرد که اراده کلی، امری انتزاعی است که از اراده های جزئی انتزاع شده است و اراده جزئی امری واقعی است. لذا پس از تعریف، بلافاصله خاطرنشان می کند که «اکنون که مبرهن ساختم که این قوا مفاهیم کلی هستند، که ممکن نیست از مفاهیم جزئی که از آنها ساخته شده اند تمایز یابند، حال باید تحقیق کرد که آیا این اراده های جزئی چیزی جز تصورات اشیااند» (ibid).
در برهان قضیه بعدی (قضیه ۴۹) اسپینوزا تصریح می کند که «در نفس, قوه مطلق خواستن یا نخواستن موجود نیست، بلکه فقط اراده های جزئی وجود دارند؛ یعنی این یا آن تصدیق و یا این یا آن انکار» (ibid, p.119). بنابراین اراده های جزئی عبارت است از تصدیقها یا انکارهای خاص.
اسپینوزا در ادامه بحث, سعی می کند تصدیق را به تصور ارجاع دهد و در نهایت، اراده جزئی را عبارت از تصور خاص و جزئی بداند. او در این باره می گوید: «حال بیایید اراده ای جزئی، یعنی حالتی از فکر را تصور کنیم که نفس به موجب آن تصدیق می کند که زوایای مثلث مساوی با دو قائمه است. این تصدیق مستلزم تصور یا صورت ذهنی مثلث است؛ یعنی ممکن نیست بدون صورت ذهنی مثلث تصور شود. این گفته که «تصور الف مستلزم تصور ب است»، درست مثل این است که بگوییم که «ممکن نیست الف بدون ب تصور شود». به علاوه، این تصدیق ممکن نیست بدون صورت ذهنی مثلث ساخته شود (اصل متعارف سه، بخش دوم اخلاق). از این رو، این تصدیق ممکن نیست بدون صورت ذهنی مثلث به وجود آید یا تصور شود. همچنین این صورت ذهنی مثلث باید مستلزم همان تصدیق باشد؛ یعنی اینکه زوایای مثلث مساوی با دو قائمه است. بنابراین برعکس مطلب قبل، این صورت ذهنی مثلث, ممکن نیست بدون این تصدیق به وجود آید یا تصور شود. بنابراین، این تصدیق به ذات صورت ذهنی مثلث تعلق دارد و بدون آن هیچ چیز نیست» (ibid, p.119).
خلاصه مطلب اسپینوزا این است که تصور و تصدیق به یکدیگر وابسته اند و مستلزم همدیگرند. تصدیق ممکن نیست بدون تصور به وجود آید یا تصور شود و تصور ممکن نیست بدون تصدیق به وجود آید یا تصور شود. مقصود اسپینوزا این است که نه تنها برای تحقق تصدیق، ابتدا باید مطلب مورد تصدیق, تصور شود، بلکه اساساً در هنگام تصور، تصدیق مناسب با او نیز در تصور وجود دارد و از این رو، تصور بدون تصدیق و تصدیق بدون تصور، قابل تصور نیست.
الیسون (Henrye Allison) در توضیح مطلب اسپینوزا می گوید: «این گونه نیست که ما ابتدا صورت ذهنی مثلث را دریافت کرده و آن را بررسی می کنیم و پس از آن به وسیله عمل متمایز اراده، تصدیق می کنیم یا تصمیم می گیریم که معتقد شویم مجموع سه زاویه مثلث برابر دو قائمه است. بلکه برعکس، این تصدیق بخشی از محتوای تصور مثلث است. بنابراین، در ادراک مثلث، شخص این گزاره را تصدیق می کند و نقیضش را نفی می کند» (Allison; 1987, p.122).
پارکینسون معتقد است اسپینوزا در این بحث در صدد ردّ قول دکارت است. دکارت معتقد بود که برای تحقق یک تصدیق یا حکم، دو قوه فاهمه و اراده لازم است. فاهمه, تصور را در اختیار ما قرار می دهد و ما به وسیله اراده, حکم به ایجاب یا سلب می کنیم و بدین ترتیب، تصدیق یا انکار محقق می شود (دکارت، ۱۳۶۹، صص ۶۳ – ۶۷). در مقابلِ نظریه دکارت، اسپینوزا به این دلیل که تصور و تصدیق مستلزم و متضمن یکدیگرند، دوگانگی میان تصور و تصدیق و در نتیجه, عقل و اراده را انکار می کند (Parkinson; 1983, pp.35,36)
بدین سان، اسپینوزا ابتدا اراده جزئی را تصدیق می داند و پس از آن به این دلیل که تصدیق از تصور ناشی می شود و میان این دو تلازم وجود دارد، اراده جزئی را تصور معرفی می کند. در ادامه سخن، او نتیجه دیگری نیز می گیرد و آن اینکه «اراده و عقل، هر دو یک چیزند» (Elwes; 1933, p.119). دلیل این مطلب نیز روشن است؛ زیرا اراده واقعی، اراده جزئی است و عقل واقعی تصور جزئی. از سوی دیگر، دیدیم که اراده جزئی به تصدیق جزئی و تصدیق جزئی به تصور جزئی بازگشت. بنابراین، اراده و عقل یک چیزند.
سؤالی که در اینجا می توان مطرح کرد, این است که بر فرض که تصدیق لازمه تصور است، آیا می توان بر اساس این مطلب, اراده را، که بر طبق تعریف، تصدیق است، تصور دانست. ظاهراً پاسخ منفی است. تنها نتیجه ای که می توان از این مطلب که تصدیق لازمه تصور است، استنباط کرد آن است که اراده, لازمه ضروری تصور است نه اینکه اراده یا تصدیق، همان تصور است. به نظر می رسد اسپینوزا همین اشتباه را در نخستین گام خویش در تبیین اراده، یعنی آنجا که اراده را تصدیق و نه میل و طلب دانست، مرتکب شده است. او به این دلیل که میل و طلب نتیجه ضروری تصدیق است (Curley; 1988, 1 p. 121)، به جای اینکه اراده را میل و طلب بداند، تصدیق دانست و همان طور که دیدیم, در قدم بعدی به این دلیل که تصدیق نتیجه ضروری تصور است، اراده را تصور دانست. خلاصه آنکه اسپینوزا در قضایای ۴۸ و ۴۹ از بخش اول اخلاق، اراده جزئی و واقعی را ابتدا به معنای تصدیق حق یا انکار باطل معرفی می کند و پس از آن به این دلیل که این نوع تصدیق, لازم ذاتی و ضروریی تصور است، اراده را عبارت از تصور می داند.
اسپینوزا در مواضع دیگر، تعریفهای متفاوتی را برای اراده ذکر می کند. او در رساله مختصره, اراده را به گونه ای تعریف می کند که شامل تصدیق و انکار خیر و شر نیز بشود. او در ابتدای بحث از اراده در فصل ۱۶ از بخش دوم، در تعریف میل و اراده می گوید: میل(desire)، تمایل نفس است به آنچه خیر می داند. از اینجا نتیجه می گیرد که قبل از آن که میل ما به چیزی تعلق گیرد، تصدیق (decision)به اینکه آن چیز خیر است، در ما پدید آمده است. این ایجاب و تصدیق، یا به طور کلی، قدرت تصدیق و انکار، اراده (will) نامیده می شود (ibid). از این فقره می توان برداشت کرد که اراده شامل هر نوع تصدیق و انکار، اعم از تصدیق و انکار حق و باطل، و تصدیق و انکار خیر و شر می شود. در واقع از آنجا که اسپینوزا اراده و عقل را یکی می داند، هر دو کارکرد عقل، یعنی کارکرد نظری را, که تصدیق و انکار حق و باطل است, و کارکرد عملی را, که تصدیق و انکار خیر و شر است، به اراده نسبت می دهد. او در کتاب اخلاق نیز گاه همچون رساله مختصره, اراده را به خیر و شر نسبت می دهد. برای مثال, در تبصره نتیجه سوم قضیه ۲۷ از بخش سوم اخلاق می گوید: «اراده یا خواهش(appetite) نیکی کردن، که زاده دلسوزی ما نسبت به کسی است که می خواهیم درباره اش نیکی کنیم، خیرخواهی نامیده می شود»
(Elwes; 1933, p. 149)
از عبارت فوق, می توان تعریف دیگری برای اراده استنباط کرد و آن خواهش است. این معنای اراده، نسبت به تصور یا تصدیق، به معنای لغوی و عرفی اراده، یعنی خواستن، نزدیک تر است.
اسپینوزا در فصل ۱۲ از بخش دوم تفکرات ما بعدالطبیعی اراده کلی و جزئی را به این صورت معنا می کند: «آن اعمال جوانح و نفسانی که غیر از نفس, علتی برایشان شناخته نشده است، اراده های جزئی (volitions)نام دارد و نفس بشری از آن حیث که به عنوان علت فاعلی تولید این افکار لحاظ می شود، اراده کلی (will)نامیده می شود» (Britan; 1974, p.173). بنابراین، نفس از این جهت که از آن, اعمال درونی و نفسانی ای همچو