خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ شامل 120 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نمازجمعه تهران به امامت آیت الله هاشمی رفسنجانی ۲۱ / ۲ / ۸۰ :

خطبه اول

بسم الله الرحمن الرحیم

والصلاه والسلام علی رسول الله و علی آله الائمه المعصومین اعوذبالله من الشیطان الرجیم قل ان صلاتی و نسکی و محیای و ماتی لله رب العالمین, اوصی عبادالله بتقوی الله و اتباع امره و نهیه
امیدواریم که خداوند به همه مردم ما توفیق بدهد که جوهره تقوا, گوهر ارزشمند آسمانی را در وجودشان حفظ و تقویت کنند.
حتما در خاطرتان هست که بحث های خطبه اول من درباره اخلاق در قرآن است.
البته بحث اصلی درباره خود قرآن بوده است.
کم کم وارد بحث های محتوایی قرآن شدیم, فصل احکام را تمام کردیم و وارد بحث اخلاق شدیم دامنه بحث های اخلاقی خیلی وسیع است و طولانی شده خطبه های اخلاقی ولی فکر می کنم برای جامعه ما می تواند مفید و سازنده باشد.
در آخرین خطبه درباره انسان دوستی در مقابل حسد حرف زدیم.دو سه خطبه از ضررهای حسد و منافع انساندوستی صحبت شد البته باز حرف خیلی است ولی بیشتر نمی توانم درنگ کنیم روی فصل اخلاقی امروز می خواهم درباره یک مسئله بنیانی و مادر در اخلاق و همه عملکردهای زندگی به طور بسیار فشرده حرف بزنم.
مسئله اخلاص و نقطه مقابل آن ریا که اخلاص امروز از لازمترین روحیات انسانی است در جامعه ما و ریا بیسار خطرناک و مضرر و منهدم کننده انسانهاست.
فرهنگ جامعه ما احتیاج دارد که روی این مسئله یک مقدار تاکید بشود که روحیه اخلاص و جهت درست در زندگی انتخاب شود.
البته بحث های من مختصر است.
آنهایی که علاقمند هستند بااشاراتی که می کنم خودشان می روند دنبال بحث ها در قرآن به مسئله اخلاص بسیار بها داده شده است.
در بحث اخلاص, بحث نیت هم هست و جهت هم هست که اینها همه با هم معنا می دهد و ما جداگانه وارد بحث جهت و نیت نمی شویم و بحث ریا را در همین بحث می بینیم و سعی می کنیم همینجا در یک خطبه و حداکثر در دو خطبه این بحث را تمام بکنیم.
در قرآن راجع به اخلاص, خلوص نیت, آیات زیادی داریم با لفظ ماده خلوص و اخلاص بیش از ۲۵ آیه نیست اما مضموم شاید صدها آیه, آیه هایی که صریح گفته اند در مورد ضرورت و اهمیت اخلاص و جهت دار بودن و هدف دار بودن هدف حق در زندگی انسان بسیار صریح و محکم قرآن حرف زده است و اصلا پایه حرکت تکاملی بشر را و سعادت انسان را از اینجا می گیرد.
و واقعا هم با منطق و استدلال این مسئله قابل اثبات است گرچه خود موصوف قرآن و به تبع آن روایات بسیار گویا است روایات صحبت از هزاران و خیلی فراوان است هم کلمات قصار و هم سیره و داستان و اتفاقاتی که افتاده است گویای این مسئله هستند.
اخلاص اگر در تقسیم کلی گاهی در عبادت است و گاهی در کارهای روزمره زندگی است.
اگر عبادت را بخواهیم بحث بکنم, عبادت بطور کلی بدون اخلاص درست نیست اصلا و هیچ نتیجه ایی ندارد.
مسایل غیرعبادی هم اخلاص در آنها رکن است برای ثمربخشی و تاثیرگذاری و سازندگی و در مورد عبادات فقها نوعا و شاید به اتفاق نظر می دهند که عبادت بدون اخلاص و مشهور به ریا باطل است.
اصلا بطلان و کسی که به نوعی در عبادتش ریاکاری بکند در آن چیزهایی که جنبه عبادت دارد بعضی چیزها است که می تواند عبادت باشد اما ماهیتش عبادی نیست در بسیاری از امور زندگی ما این طور است.
اما چیزهایی است که نسک است و بعنوان عبادت به ما داده شده است اگر در اینها اخلاص نباشد باطل است مثلا در نماز, روزه و حج و هر یک از اینها اگر ریا پیدا شود و تظاهر وجود داشته باشد باطل است این نظر فقها است.
حکما و فلاسفه قبولی عبادات را مشروط به اخلاص می دانند آنها بحث بطلان و صحت ندارد.
بحثشان این است که قبول نمی شود عبادت بدون اخلاص که برای خداوند نباشد قبول نیست و درجه ایی ندارد.
عرفا چون بحث آنها سلوک است و رسیدن به خداوند است اخلاص را شرط وصول می دانند و می گویند اگر اخلاص در عبادت ما نباشد ما واصل نمی شویم به آنجایی که باید واصل شویم, چون عرفان دنبال وصول و رسیدن به حق و خدا است.
حکمت دنبال فلسفه و آثار عبادات است و فقهه متکفل صحت و بطلان و بحث هایی اینچنینی است پس ببینید حکمای اسلام, عرفای اسلام و فقهای اسلام همه می گویند که بدون اخلاص و بدون نیت درست نمی شود عبادت کرد, و وقت انسان هدر می شود و چیزی از آن بیرون نمیآید و هزینه می کنیم بدون گرفتن چیزی همینجا جهت را ببینید, انسان بالاخره در زندگی باید یک جهتی داشته باشد وقتی که جهت را و هدف را انتخاب کنیم, عبادات برای این است که به آن طرف برویم, اگر جهت دار و هدفدار زندگی بکنیم, موارد غیر عبادی هم عبادت می شود.یعنی شما ممکن است الان مشغول کارتان هستید.
استاد درس می دهد, مهندس نقشه طراحی می کند, کاسب در حجره نشسته و تجارت می کند, دانشجو درس می کند و بالاخره هر کسی کاری انجام می دهد.
اینها می تواند عبادت هم باشد, درس باطل نمی شود اگر به خاطر خودنمایی یا پول پست و یا هر چیز دیگری درس بدهید, باطل نمی شود اما آن بحث عبادت چیز دیگری است, اگر بخواهد عبادت باشد این عبادت جنبه خدایی که پیدا می کند و برای خدا و قصد قربت و برای رسیدن به خداوند باشد, هم عبادت است و هم زندگی بنابر این به یک معنا ما اگر اخلاص را در وجود خودمان تعبیه بکنیم و این حالت را انتخاب بکنیم, سراسر زندگی ما عبادت است, خواب, غذا خوردن و همه اینها را که در راه خداوند است عبادت محسوب می شود.
این مهمترین دستاورد بشری است و اگر این نوع انسانها در جامعه پیدا شوند اینها هم خودشان بدنبال حق می رفتند و هم انسانهای دیگری را هم به طرف سعادت می بردند و نقطه مقابل آن ریا است, نعوذوبالله ما اگر مبتلا به ریا شویم, حالا در مسایل زندگی, خانه ریایی داشتن, ماشین ریایی داشتن, تجملات یا زهد و فخر ریایی داشتن و به رخ مردم کشیدن, در همه نوعش که خوب همه اینها خسارت است, اما خسارت عمده اش برای ماها که مسلمانیم, این است که عباداتمان باطل می شود, نماز, روزه و حج و همه اینها اگر ریا آمد.
بنابر این مسئله اخلاص یک مسئله بنیانی است که هر انسانی راه خودش را که ما حالا درباره مسلمانها صحبت می کنیم با اهل قرآن حرف می زنیم که راه خودش را از طریق اخلاص و خلوص نیت انتخاب بکند, بسیار مهم است من خواهش می کنم روی این فکر بکنید.
اگر عاقل هم باشیم, فکر بکنیم صرفه جویی همین است که راه خودمان را خدایی انتخاب بکنیم, و جهت مان را خدایی کنیم آیه ایی که اول صحبتم خواندم, این کلمه اخلاص در آن نیست ولی روح اخلاص است.
((قل انی وجهت وجهی للذی فطرالسموات والارض)) من جهتم را به خدای فاطر آسمانها و زمین قرار دادم ((قل ان صلاتی و نسکی و محیای و مماتی لله رب العالمین)), اینجا عبادات را می گوید و نماز و سایر نسک و مناسک به اضافه محیای و ممات یعنی همه چیز.
واقعا انسانهایی را در تاریخ می تواند یافت که اینها اینگونه بوده اند همه چیز برای خداوند.
اینها را می گویند, مخلص, البته یک کسان دیگری را هم در قرآن داریم که آنها مخلص هستند.
مخلص به کسر لام یک معنا دارد و مخلص به فتح لام یک معنای دیگری دارد.
آیات مربوط به مخلصین حدود یازده تا است که کلمه مخلص را دارد, مخلص الهدین, و آیات مربوط به مخلص ظاهرا حدود دوازده تا است.تفاوت اینها این است که مخلص به کسانی در قرآن اطلاق شده, نوعا رفته روی مصداق ها, انسانهایی که واصل شده اند, خداوند اخلاص آنها را پذیرفته و تحت چتر حمایت حفاظتی خداوند قرار داده, یعنی یا معصوم اند یا تالیته و معصوم اند و با عمل و اراده و نیت و سلوک خودشان به نقطه ایی رسیده اند که دیگر از آنجا خداوند حفظشان می کند, مثلا حضرت یوسف تعبیر مخلص برایش شده است, چند انبیا و بعضی غیر انبیا هم در قرآن هستند بنابر این ماها الان اگر باشیم مخلص هستیم نه مخلص یعنی کسانیکه در راه خداوند نیتشان را برای رسیدن به خداوند و جهت حق مخصوص راه خدا کرده اند و همینجا عرض کنم حق و خدا اینجا تقریبا مساوی می شوند.
یعنی انسان اگر جهت حق را انتخاب بکند آنجا خدا هم هست ممکن است عبادت نباشد ولی انسان حرکتی که می کند برای حق حرکت می کند, نوعا جاهایی که حق هست, می تواند انسان جای آن خدا را هم بگذارد و جاهایی که خداوند مطرح است می شود حق را هم گذاشت در ادبیات.بنابر این جهت گیری حق و مشروب نکردن زندگی خودمان به ریا و تظاهر بیخود و ریاضات خودمان را با ریا باطل نکنیم این از توی آن اخلاص, وصول به حق و درجه گرفتن پیش خداوند بیرون میآید.اعمال ما نیتمان معنای درست پیدا می کند, تعبیر ائمه ما این است لوخلصتن نیات لذکه الاعمال این یک روایت است, یعنی اگر نیتها خالص شود, اعمال هم پاک است.ممکن است در آن اشتباه هم اتفاق بیفتد اما پاک است و با خلوص نیت ((نجاه الامور)) یعنی موفقیتها با خلوص نیت بدست میآید.
آیات قرآن را بعضی هایش را برایتان خواندم نقطه مقابل در مقابل ریا ببنید.
من یک دو مورد می گویم خوب خیلی فراوان است نمی شود همه آنها را گفت, عرض کردم صدها آیه صریح و محکم داریم, یک جا قرآن در سوره بقره به مردم می فرماید یا ایها الذین آمنو لاتبطلو صدقاتکم بالمن والعضا تا اینجا مربوط به ریا نیست و بعد از آن می رسیم می فرماید انفاق که می کنید, صدقه که می دهید با منت گذاشتن برطرف یا ایذا طرف و به نوعی زخم زبان شدن و تحقیر کردن, حالا به هر شکلی, صدقات خودتان را باطل نکنید, خوب از این می فهمیم که اگر ما کمکی به کسی بکنیم یعنی منت بگذاریم, یا تحقیر بکنیم یا او را اذیت بکنیم با زبانمان, مثلا آقا برو کار کن وقتی که دارید می دهید نصیحت غیر از اذیت است.
اگر ما اذیت بکنیم باطل است صدقه مان, حالا صدقه دادن, پول خرج کردن است یعنی این درجه نمی گیرد مثل اینکه پول را نگهداشتید یا بیرون ریختید.
البته نتیجه آن را آن کسی گرفته است می برد و تاثیر اجتماعی هم دارد ولی از لحاظ خودتان خود انسان اینجا خسارت می بینید.
قرآن یک تشبیه می کند, می فرماید:کالذی نیفقو مال رعائا الناس اینجور صدقه مثل کسی است که در انفاق ریاکاری می کند در ادبیات عرب می گویند که مشبه باید از مشبهه به کمتر باشد و مشبهه به باید قویتر باشد.
یعنی اینهایی که صدقه ما من العضا را تشبیه می کند در بطلان به صدقه ریایی باید ریا خیلی بیشتر باطل و مذموم باشد که هست یعنی شما با این کارتان شبیه یک انسان ریاکاری می شوید که پولش را خرج می کند برای ریاکاری خوب این خیلی معنا دارد و واقعا اوج بطلان و بی ثمر بودن را و هدر دادن مال را نشان می دهد که انسان با ریاکاری.
البته من اینجا باید یک بحث بسیار مهمی اشاره کنم که مخلوط نشود بحث ما که اینکه آدم انفاق علنی بکند با ریا داشتن فرق می کند.حتما معنایش این نیست که آدم اگر کارهای علنی بکند, مدرسه بسازد, مسجد بسازد, پول به فقرا بدهد, خیرات کند, علنی هم بکند, این عیبی ندارد قرآن در ۷ و هشت مورد می گوید باید هم سری و هم علنی شما انفاق بکنید آدم می تواند قصد خداوند بکند, اخلاص داشته باشد ولی علنی انفاق بکند, به خاطر اینکه تاثیر دارد, تشویق دیگران را دارد, دیگران را ترغیب می کند که وارد این کار بشوند جامعه را تلطیف می کند تا حس ترحم را در جامعه نشان بدهد آدم می تواند خیلی از اهداف خوب را در انفاق علنی داشته باشد, اینجا باز اخلاص است.
یعنی انسان علنی می گوید من اینچنین هستم و گاهی علنی انفاق می کند برای اینکه سنت را در جامعه تقویت بکند و انسانها را تشویق بکند این می شود جزو موارد عبادت و اخلاص حتی در عبادت هم می تواند این اتفاق بیفتد یعنی یک کسانی ممکن است عمدا در مسجد بیایند برای اینکه دیگران را تشویق کنند, خوب میآید که مردم ببینند میآید به نماز جمعه برای اینکه مردم ببینند, این دو حالت دارد, یک بار می خواهد بگوید من آمدم که من را ببینید و یک بار می گوید آمدم تا نماز جمعه را ببینید.به منظور ترویج و یکی تظاهر می کند برای اینکه خودش, چتر خودش را بگستراند, همین جا هم می تواند باز دو جور باشد یک جور شخص خودش را محبوب کند برای اینکه کار بکند و یک بار نه بر آدم در ذهن دارد که لذت ببرد خودش کلاه سر مردم بگذارد و یک باطن بدی دارد اما ظاهر خوبی برای خودش ساخته در بعضی از روایات می فرماید که ریاکار; ((باطنه علیل و ظاهره جمیل)) باطن علیل و مریض دارد ولی ظاهر متناسب و خوب و قابل ستایش و پسندیده دارد ممکن این ظاهر به نفع مردم تمام شود و مردم از او درس بگیرند اما او خودش پیش خداوند چیزی را کسب نمی کند چون برای خداوند نکرده و یک چیزی دیگری در ذهن خود می پردازند, است.
لذا من می خواهم این درس را شما از این آیات و روایات بگیرید و آن این نکته است که خودتان بین خود و خدا محاسبه کنید و ببینید این کارهایی که می کنید جهت الهی دارد, اگر جهت الهی داشته باشد سراسر زندگی می تواند الهی باشد و می تواند هم این نقطه منفی باشد آدم ظاهرش جمیل باشد اما با یک باطن مریض و علیل و مجروح در جامعه سالم و روبراه دیده شود و این بدترین خسارتی است که انسانی می بیند.
درباره ریا می گویند اولا نوعی شرک است که آدم چیزهایی را باید از خداوند درخواست کند از مردم مطالبه می نماید مخصوصا در عبادات نوعی نفاق است برای اینکه دورویی, دورنگی و دو شخصیتی است.اینکه نشان می دهی, نیست انهدام از درون است و مثل خوره می ماند که خودمان را از درون می خوریم و این بدترین حالت است تعبیر قرآن برای اینها مثل یک سنگ, صخره ای است که یک لایه از خاک آنرا پوشیده و گیاه می تواند سبز شود و رشد کند و با یک باران تند این خاک شسته شود و سنگ را بدون پوشش خاک و یک صخره مزاحم باقی بگذارد و دیگر آن خاصیت ثمردهی را ندارد فقط خاصیت سنگ را دارد حالا اینکه باید ببینیم سنگ چه خاصیتی می تواند داشته باشد قرآن این موضوع را از بعد پوشش گیاهی به آن توجه کرده است بنابراین واقعا ما خودمان باید خودمان را از نظر اخلاقی محاسبه و ارزیابی کنیم و جهت خودمان را اصلاح کنیم عمل مان را آن مقداری که می تواند مفید باشد تظاهرش برای تربیت جامعه تظاهر کنیم و آن مقداری که لزومی به تظاهر ندارد را بین خودمان و خدا نگه داریم.
البته یک بحث دیگری همین جا وجود دارد بنام سمعه که می تواند بد نباشد یک وقتی انسان کاری را برای خدا انجام می دهد و بعد وقتی می فهمد که مردم فهمیدند خوشحال می شود و از اینکه یک آبروداری در جامعه برایش پیش آمده خوشحال است, این عیبی ندارد چون انسان کار را برای خدا انجام داده و موقعی که کار می کرده به فکر نشان دادن نبوده است ولی مردم بعدا می فهمند و او هم خوشحال می شود و این ریاکاری نیست این حفظ آبروست و این می تواند لطف خداوند باشد.چون در یک روایتی دارد که شاید حدیث قدسی است ((به بنده می فرماید تو تلاش کن اعمال عبادی خودت را بپوشان ولی من او را طاهر می کنم)).یعنی خداوند انسانهایی را که برای خدا کار می کنند مثل گلی که بالاخره عطرش پخش می شود, در جامعه پخش می شود این که خداوند می فرماید این کار را می کنم, اینطوری است و قرار اینجوری داده که کار خوب طبعا آثارش ظاهر می شود و مردم می فهمند عیبش این است که ما از اول بخواهیم برای غیرخدا عبادت کنیم و یا کارهای اجتماعی مان جهت شخصی داشته باشد و نگوئید این مساله به کجا برمی خورد جهت شخصی داشته باشد بالاخره کار می خواهد انجام شود بله من هم می گوید کار می شود ولی اگر فرهنگ جامعه فرهنگ ریاکاری شد این جامعه به جایی نمی رسد, کارهای بی محتوای می کند, ظاهرسازی می کند, کیفیت کار پائین میآید اصلا یک اشکال که کیفیت کار در جوامعی که تربیت درست ندارند کیفیت کارشان پائین است محصول کارشان کیفیت ندارد بخاطر همین ریاکاری است.
اگر جهت الهی داشته باشند کارشان را متقن انجام می دهند و می دانند که خداوند آگاه است و وقت و پولی را که مصرف می کند, حساب می کند و از امکانات الهی استفاده می کند فرض بکنید این باید مورد قبول باشد خوب کار را انجام دهد.
خداوند چنین کاری را به مردم معرفی می کند, معرفی می کند یعنی اینکه سنن الهی و سنن آفرینش این است که نمی گذارد بالاخره این گنج زیر خاک بماند, روزی این گنج خودش را نمایان می سازد نمی گذارد این گل عطر بیافشاند و عطرش به مشام دیگران نرسد.سنت الهی این است, انشاالله که بتوانیم خودمان را با جهت خدایی تنظیم کنیم و ((اینما تولوافتم وجه الله)) اگر هدفمان خدا باشد از هر راهی برویم به خدا خواهیم رسید اما اگر هدفمان خودمان باشد از کعبه هم که عبور کنیم به خودمان باز می گردیم و به خدا نمی رسیم ((من کان هجرته الی الله و رسول و هجرته الی الله و رسول)) به کسی که هجرتش به نفس خودش باشد هر جا برود سقوط می کند و نمی فهمد چه اتفاقی دارد می افتد.

بسم الله الرحمن الرحیم
انا اعطیناک الکوثر فصل لربک و انحر ان شانئک هو الابتر

خطبه دوم

بسم الله الرحمن الرحیم

الحمدلله رب العالمین والصلاه والسلام علی رسول الله و علی علی امیرالمومنین و علی صدیقه الطاهره و سبطی الرحمه و علی بن الحسین و محمدبن علی و جعفربن محمد و موسی بن جعفر و علی این موسی و محمد بن علی و علی بن محمد و الحسن بن علی و الخلف الهادی المهدی(عج) صلوات الله علیهم اجمعین.
اوصیکم عبادلله و تقوی الله.
مسائل روز متعدد است و بنده باختصار به همه آنها که فکر می کنم تذکرش می تواند مفید باشد می پردازم اولین مساله روز حرکت شکوهمند پیکرهای شهدای مفقودالاثر و جاویدالاثر که این روزها فضای ایران را معطر ساخته است و جامعه ما را در یک کانال دیگری برده است باید تقدیر کرد از این انسانهایی که زحمت می کشند و از زیر خروارها خاک و در جاهای خطرناک می گردند و این سرمایه های عظیم اجتماعی خفته در خاک را پیدا می کنند و میآورند و آنها را شناسنامه دار می کنند.کار بزرگی است.
مساله مفقودان جنگها در همه جنگها همیشه یک مساله مهم و دلخراشی برای ملتها بوده است شما همین الان بعد از گذشت دهها سال از جنگ ویتنام می بینید آمریکائی ها دربه در به دنبال مفقودان خودشان در ویتنام هستند.
اکثر جنگها اینطوری است و یکی از کارهای مهم برای انسانهای خوب این است که بالاخره تکلیف این از دست رفته ها را روشن سازد.
آدم خودش را جای خانوادههای مفقود بگذارد و ببیند که خانواده ای که عزیزش را به خدا داده و هیچ خبری از او ندارد و حتی نمی تواند بر سر قبر او آرامش بیابد چه حالتی دارد مخصوصا وقتی که حرفهایی است که تعدادی در زندانهای عراق اسیرند, مسائل یک قدری پیچیده تر می شود و کار خیلی ارزشمندی است که اینها انجام می دهند.
راههای درستی هم می روند, شبه ای هم ندارد و از پیش بینی های خوبی که در آن زمان ارتش و سپاه کردند پلاکهایی به رزمندگان می دادند که آن پلاکها زیر خاک و حتی در رطوبت هم سالها می ماند و این پلاکها معرف انسانهاست و نوعا با این پلاکها افراد قابل شناسایی هستند البته اگر گاهی پلاک فرد گیر نیاید امروز با علوم پیشرفته ای که وجود دارد از یک قطعه استخوانی هم می تواند آدم را شناخت با امکانی که علوم بیولوژیک در اختیار انسان قرار داده و ما هنوز کمتر به این وسیله احتیاج پیدا کرده ایم اما واقعا عملی است.
من با یکی از مسئولان ویتنامی که صحبت می کردم که شما الان چگونه به آمریکایی ها جسد تحویل می دهید, می گفت:آنها میآیند با دقت و بااستفاده از ابزار, خودشان می فهمند که قطعه استخوان و هرچه ما برده ایم متعلق به چه خانواده ای است و قابل تشخیص است که به کدام مفقود تعلق دارد.
به هر حال امروز تا به حال هزاران نفر از این عزیزان پیدا شده اند و اجساد مطهر آنان آمده و عطرافشانی کرده و همین الان در شهرهایی که اینها وارد می شوند می بینید چه ولوله ای, چه نشاطی و چه شوری و روحیه آسمانی پیدا می شود.
ما باید از این مردم خوب هم تشکر کنیم که شهدایی که از شهر آنان عبور می کنند و به خانواده و شهر آنان مربوط نیست ولی مثل بچه های خودشان از این پیکرهای مطهر استقبال می کنند, جای قدردانی دارد این نشان از عمق