خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲

دانلود و استفاده از فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ شامل 94 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اعراب خطبه ۴۲ :

««خطبه قبل

خطبه بعد»»

فهرست

گزارش خطا

نام:

شماره موبایل :

متن پیام

ارسال

خطبه ۴۲

وَ مِنْ کَلَامٍ لَهُ (عَلَیْهِ‌السَّلَامُ) فِی اتِّبَاعِ الْهَوَى وَ طُولِ الْأَمَلِ؛
«و از سخنان آن حضرت (علیه‌السلام) درباره پیروی از هوای نفس و آرزوی دراز»

«أَیُّهَا النَّاسُ»۱
«أَیُّهَا»:

مُنَادَى مَبْنِیٌّ عَلَى الضَّمِّ الظَّاهِرِ عَلَى آخِرِهِ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ؛

«منادا، مبنی بر ضمه ظاهری در آخر آن، در محل نصب است»

وَ الْهَاءُ لِلتَّنْبِیهِ؛

«و هاء برای تنبیه است»

«النَّاسُ‌»:

بَدَلٌ أَوْ عَطْفُ بَیَانٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ؛

«بدل یا عطف بیان مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است»

«إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَیْکُمُ اثْنَانِ»۲
«إِنَّ‌»:

حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

«أَخْوَفَ‌»:

اسْمُ «إِنَّ‌» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«اسم «إِنَّ‌» منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است، و آن مضاف است»

«مَا»:

اسْمٌ مَوْصُولٌ

[۱] هُنَالِکَ مَنِ اعْتَبَرَ کَلِمَهَ (مَا) فِی قَوْلِهِ: (أَخْوَفُ مَا أَخَافُ) نَکِرَهً مَوْصُوفَهً، وَ الْعَائِدُ مِنَ الصِّفَهِ إِلَى الْمَوْصُوفِ مَحْذُوفٌ، أَیْ: أَخْوَفُ مَا أَخَافُهُ عَلَى حَدِّ قَوْلِهِ: رُبَّمَا تَکْرَهُ النُّفُوسُ لَهُ فُرْجَهً کَحَلِّ الْعِقَالِ، أَیْ: رُبَّ شَیْءٍ تَکْرَهُهُ النُّفُوسُ.

مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«اسم موصول

[۲] برخی کلمه (ما) را در عبارت: (أخوف ما أخاف) نکره موصوفه دانسته‌اند، و عائد از صفت به موصوف محذوف است، یعنی: أخوف ما أخافه، مانند قول شاعر: رُبَّما تَکرَهُ النُفوسُ لَهُ فُرجَهً کَحَلِّ العِقالِ، یعنی: چه بسا چیزی که نفوس آن را ناخوش می‌دارند.

مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»

«أَخَافُ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ وُجُوبًا تَقْدِیرُهُ: أَنَا؛

«فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و فاعل آن ضمیر مستتر وجوبی با تقدیر: أنا است»

«عَلَیْکُمُ‌»:

عَلَیْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«علی: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

کُمُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ الْمُقَدَّرِ (حُرِّکَ بِالضَّمِّ لِالْتِقَاءِ السَّاکِنَیْنِ) وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«کُمُ: ضمیر متصل مبنی بر سکون مقدر است (به خاطر التقای ساکنین با ضمه حرکت داده شده) که در محل جر به حرف جر واقع شده است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «أَخَافُ‌»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «أَخَافُ‌» هستند»

وَ جُمْلَهُ «أَخَافُ عَلَیْکُمُ‌» صِلَهُ الْمَوْصُولِ لَا مَحَلَّ لَهَا مِنَ الْإِعْرَابِ وَ الْعَائِدُ مَحْذُوفٌ أَیْ: أَخَافُهُ؛

«و جمله «أَخَافُ عَلَیْکُمُ‌» صله موصول است و محلی از اعراب ندارد و عائد محذوف است یعنی: أخافُهُ»

«اثْنَانِ‌»:

خَبَرُ «إِنَّ‌» مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الْأَلِفُ؛ لِأَنَّهُ مُلْحَقٌ بِالْمُثَنَّى؛

«خبر «إِنَّ‌» مرفوع و علامت رفع آن الف است؛ زیرا ملحق به مثنی است»

«اتِّبَاعُ الْهَوَى»۳
«اتِّبَاعُ‌»:

بَدَلُ تَفْصِیلٍ

[۳] وَ یُمْکِنُ أَنْ یَکُونَ خَبَرًا لِمُبْتَدَإٍ مَحْذُوفٍ: أَیْ: هُمَا اتِّبَاعُ الْهَوَى وَ طُولُ الْأَمَلِ، وَاقِعَانِ مَوْقِعَ التَّفْسِیرِ لِاثْنَانِ، وَ هُوَ مِنْ بَابِ الْإِیضَاحِ بَعْدَ الْإِبْهَامِ الْمُسَمَّى فِی فَنِّ الْبَلَاغَهِ بِالتَّوْشِیحِ، وَ هُوَ أَنْ یُؤْتَى فِی عَجُزِ الْکَلَامِ بِمُثَنًّى مُفَسَّرٍ بِاسْمَیْنِ ثَانِیهِمَا عَطْفٌ عَلَى الْأَوَّلِ.

مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«بدل تفصیل

[۴] و ممکن است خبر برای مبتدای محذوف باشد: یعنی: هما اتباع الهوی و طول الأمل، که در جایگاه تفسیر برای «اثنان» واقع شده‌اند، و این از باب ایضاح بعد از ابهام است که در فن بلاغت توشیح نامیده می‌شود، و آن این است که در پایان کلام، مثنایی آورده شود که با دو اسم تفسیر شده که دومی بر اولی عطف شده است.

مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»

«الْهَوَى»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ لِلتَّعَذُّرِ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر به دلیل تعذر است»

«وَ طُولُ الْأَمَلِ»۴
«وَ طُولُ‌»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«الواو: عاطفه است»

طُولُ‌: مَعْطُوفٌ عَلَى «اتِّبَاعُ‌»: بَدَلُ تَفْصِیلٍ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«طول: معطوف بر «اتِّبَاعُ‌» است: بدل تفصیل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»

«الأَمَلِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«فَأَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَى فَیَصُدُّ عَنِ الْحَقِّ»۵
«فَأَمَّا»:

الْفَاءُ: اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«الفاء: استئنافیه است»

أَمَّا: حَرْفُ شَرْطٍ وَ إِخْبَارٍ وَ تَفْصِیلٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«أمّا: حرف شرط و اخبار و تفصیل مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«اتِّبَاعُ‌»:

مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»

«الْهَوَى»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الْمُقَدَّرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره مقدر است»

«فَیَصُدُّ»:

الْفَاءُ: رَابِطَهٌ لِجَوَابِ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«الفاء: رابط برای جواب شرط محذوف است»

یَصُدُّ: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«یصدُّ: فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً با تقدیر: هو است»

«عَنِ‌»:

حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَ حُرِّکَ بِالْکَسْرِ مَنْعًا لِالْتِقَاءِ سَاکِنَیْنِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف جر مبنی بر سکون است و برای جلوگیری از التقای ساکنین با کسره حرکت داده شده است و محلی از اعراب ندارد»

«الْحَقِّ‌»:

اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِالْفِعْلِ «یَصُدُّ»؛

«و جار و مجرور متعلق به فعل «یَصُدُّ» هستند»

وَ جُمْلَهُ «یَصُدُّ» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ الْمُبْتَدَإِ «اتِّبَاعُ‌»؛

«و جمله «یَصُدُّ» در محل رفع، خبر مبتدای «اتِّبَاعُ‌» است»

وَ الْجُمْلَهُ مِنَ الْمُبْتَدَإِ وَ الْخَبَرِ وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«و جمله مبتدا و خبر در محل جزم، جواب شرط محذوف است»

وَ جُمْلَهُ «أَمَّا اتِّبَاعُ‌» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«و جمله «أَمَّا اتِّبَاعُ‌» استئنافیه است»

«وَ أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ فَیُنْسِی الْآخِرَهَ»۶
«وَ أَمَّا»:

الْوَاوُ: عَاطِفَهٌ؛

«الواو: عاطفه است»

أَمَّا: حَرْفُ شَرْطٍ وَ إِخْبَارٍ وَ تَفْصِیلٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«أمّا: حرف شرط و اخبار و تفصیل مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«طُولُ‌»:

مُبْتَدَأٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«مبتدا مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»

«الأَمَلِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

«فَیُنْسِی»:

الْفَاءُ: رَابِطَهٌ لِجَوَابِ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«الفاء: رابط برای جواب شرط محذوف است»

یُنْسِی: فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الْمُقَدَّرَهُ لِلثِّقَلِ وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هُوَ؛

«ینسی: فعل مضارع مرفوع و علامت رفع آن ضمه مقدر به دلیل ثقل است، و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً با تقدیر: هو است»

«الآخِرَهَ‌»:

مَفْعُولٌ بِهِ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مفعول‌به منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «یُنْسِی الْآخِرَهَ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ الْمُبْتَدَإِ «طُولُ الْأَمَلِ‌»؛

«و جمله «یُنْسِی الْآخِرَهَ‌» در محل رفع، خبر مبتدای «طُولُ الْأَمَلِ‌» است»

وَ الْجُمْلَهُ مِنَ الْمُبْتَدَإِ وَ الْخَبَرِ وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَزْمٍ جَوَابُ الشَّرْطِ الْمَحْذُوفِ؛

«و جمله مبتدا و خبر در محل جزم، جواب شرط محذوف است»

وَ جُمْلَهُ «وَ أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ‌» مَعْطُوفَهٌ عَلَى جُمْلَهِ «أَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَى»؛

«و جمله «وَ أَمَّا طُولُ الْأَمَلِ‌» معطوف بر جمله «أَمَّا اتِّبَاعُ الْهَوَى» است»

«أَلَا وَ إِنَّ الدُّنْیَا قَدْ وَلَّتْ حَذَّاءَ‌ •»۷
«أَلَا»:

حَرْفُ اسْتِفْتَاحٍ وَ تَنْبِیهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف استفتاح و تنبیه مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«وَ إِنَّ‌»:

الْوَاوُ: زَائِدَهٌ؛

«الواو: زائده است»

إِنَّ‌: حَرْفٌ مُشَبَّهٌ بِالْفِعْلِ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«إنَّ: حرف مشبه بالفعل مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

«الدُّنْیَا»:

اسْمُ «إِنَّ‌» مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الْمُقَدَّرَهُ لِلتَّعَذُّرِ؛

«اسم «إِنَّ‌» منصوب و علامت نصب آن فتحه مقدر به دلیل تعذر است»

«قَدْ»:

حَرْفُ تَحْقِیقٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف تحقیق مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«وَلَّتْ‌»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الْمُقَدَّرِ عَلَى الْأَلِفِ الْمَحْذُوفَهِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح مقدر بر الف محذوف است»

وَ التَّاءُ لِلتَّأْنِیثِ؛

«و تاء برای تأنیث است»

وَ فَاعِلُهُ ضَمِیرٌ مُسْتَتِرٌ فِیهِ جَوَازًا تَقْدِیرُهُ: هِیَ؛

«و فاعل آن ضمیر مستتر جوازاً با تقدیر: هی است»

وَ جُمْلَهُ «قَدْ وَلَّتْ‌» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ رَفْعٍ خَبَرُ «إِنَّ‌»؛

«و جمله «قَدْ وَلَّتْ‌» در محل رفع، خبر «إِنَّ‌» است»

وَ جُمْلَهُ «أَلَا وَ إِنَّ الدُّنْیَا» اسْتِئْنَافِیَّهٌ؛

«و جمله «أَلَا وَ إِنَّ الدُّنْیَا» استئنافیه است»

«حَذَّاءَ‌»:

حَالٌ مَنْصُوبٌ وَ عَلَامَهُ نَصْبِهِ الْفَتْحَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«حال منصوب و علامت نصب آن فتحه ظاهری است»

«فَلَمْ یَبْقَ مِنْهَا إِلَّا صُبَابَهٌ کَصُبَابَهِ‌ الْإِنَاءِ اصْطَبَّهَا صَابُّهَا»۸
«فَلَمْ‌»:

الْفَاءُ: عَاطِفَهٌ

«الواو: عاطفه است»

لَمْ‌: حَرْفُ نَفْیٍ وَ جَزْمٍ وَ قَلْبٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«لم: حرف نفی و جزم و قلب مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«یَبْقَ‌»:

فِعْلٌ مُضَارِعٌ مَجْزُومٌ وَ عَلَامَهُ جَزْمِهِ حَذْفُ حَرْفِ الْعِلَّهِ مِنْ آخِرِهِ؛

«فعل مضارع مجزوم و علامت جزم آن حذف حرف عله از آخر آن است»

«مِنْهَا»:

مِنْ: حَرْفُ جَرٍّ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«مِن: حرف جر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِحَرْفِ الْجَرِّ؛

«و الهاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به حرف جر واقع شده است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِحَالٍ مَحْذُوفٍ؛

«و جار و مجرور متعلق به حال محذوف هستند»

«إلَّا»:

حَرْفُ اسْتِثْنَاءٍ وَ حَصْرٍ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«حرف استثناء و حصر مبنی بر سکون است و محلی از اعراب ندارد»

«صُبَابَهٌ‌»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ الثَّانِیَهُ لِلتَّنْوِینِ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و ضمه دوم برای تنوین است»

«کَصُبَابَهِ‌»:

الْکَافُ: حَرْفُ جَرٍّ وَ تَشْبِیهٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ لَا مَحَلَّ لَهُ مِنَ الْإِعْرَابِ؛

«الکاف: حرف جر و تشبیه مبنی بر فتح است و محلی از اعراب ندارد»

صُبَابَهِ‌: اسْمٌ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«صُبابه: اسم مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است، و آن مضاف است»

وَ الْجَارُّ وَ الْمَجْرُورُ مُتَعَلِّقَانِ بِنَعْتٍ مَحْذُوفٍ لِـ «صُبَابَهٍ»؛

«و جار و مجرور متعلق به نعت محذوف برای «صُبَابَهٍ» هستند»

«الإِنَاءِ‌»:

مُضَافٌ إِلَیْهِ مَجْرُورٌ وَ عَلَامَهُ جَرِّهِ الْکَسْرَهُ الظَّاهِرَهُ؛

«مضاف‌الیه مجرور و علامت جر آن کسره ظاهری است»

وَ جُمْلَهُ «فَلَمْ یَبْقَ‌» مَعْطُوفَهٌ عَلَى الْجُمْلَهِ قَبْلَهَا؛

«و جمله «فَلَمْ یَبْقَ‌» معطوف بر جمله قبل از خود است»

«اصْطَبَّهَا»:

فِعْلٌ مَاضٍ مَبْنِیٌّ عَلَى الْفَتْحِ الظَّاهِرِ؛

«فعل ماضی مبنی بر فتح ظاهری است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ نَصْبٍ مَفْعُولٌ بِهِ؛

«و الهاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل نصب مفعول‌به واقع شده است»

«صَابُّهَا»:

فَاعِلٌ مَرْفُوعٌ وَ عَلَامَهُ رَفْعِهِ الضَّمَّهُ الظَّاهِرَهُ وَ هُوَ مُضَافٌ؛

«فاعل مرفوع و علامت رفع آن ضمه ظاهری است، و آن مضاف است»

وَ الْهَاءُ: ضَمِیرٌ مُتَّصِلٌ مَبْنِیٌّ عَلَى السُّکُونِ وَاقِعٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ بِالْإِضَافَهِ؛

«و الهاء: ضمیر متصل مبنی بر سکون است که در محل جر به اضافه واقع شده است»

وَ جُمْلَهُ «اصْطَبَّهَا صَابُّهَا» وَاقِعَهٌ فِی مَحَلِّ جَرٍّ نَعْتٌ لِـ «صُبَابَهٍ»؛

«و جمله «اصْطَبَّهَا صَابُّهَا» در محل جر، نعت برای «صُبَابَهٍ» است»

«أَلَا وَ إِنَّ الْآخِرَهَ