خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت شامل 84 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آداب معاشرت :

ترجمه آیات ۲۴ – ۳۴ / ۲۷

شما که ایمان دارید به خانه هیچ کس غیر از خانه های خود داخل نشوید تا آنکه آشنایی دهید و براهلش سلام کنید این برای شما بهتر است امید است که پند گیرید(۲۷).

و اگر کسی را در خانه نیافتید داخل نشوید تا شما را اجازه دهند، و اگر گفتند برگردید برگردید که این برای شما پاکیزه تر است و خدا به اعمالی که می کنید دانا است(۲۸).

و اما در خانه های غیر مسکونی برای شما گناهی نیست که به خاطر کالایی که در آن دارید داخل شوید و خدا آنچه را که آشکار و یا پنهان کنید می داند(۲۹).

به مردان مؤمن بگو دیدگان خویش را از نگاه به زنان اجنبی باز گیرند و فرجهای خویش رانگهدارند این برای ایشان پاکیزه تر است که خدا از کارهایی که می کنید آگاه است(۳۰).

و به زنان با ایمان بگو چشم از نگاه به مردان اجنبی فرو بندند و فرجهای خویش را حفظ کنند وزینت خویش را جز آنچه آشکار است آشکار نسازند و باید که روپوش هایشان را به گریبان ها کنند و زینت خویش را نمایان نکنند مگر برای شوهرانشان، یا پدران و یا پدر شوهران یا پسران و یا پسر شوهران و یا برادران و یا خواهرزادگان و یا برادرزادگان و یا زنان و یا آنچه مالک آن شده اند یا افراد سفیه که تمایلی به زن ندارند و یا کودکانی که از اسرار زنان خبر ندارند، و مبادا پای خویش را به زمین بکوبند تا آنچه از زینتشان که پنهان است ظاهر شود ای گروه مؤمنان همگی به سوی خدا توبه برید شاید رستگار شوید(۳۱).

دختران و پسران و غلامان و کنیزان عزب خود را اگر شایستگی دارند نکاح نمایید که اگرتنگدست باشند خدا از کرم خویش توانگرشان کند که خدا وسعت بخش و دانا است(۳۲).

و کسانی که وسیله نکاح کردن ندارند به عفت سر کنند تا خدا از کرم خویش از این بابت بی نیازشان کند و از مملوکانتان کسانی که خواستار آزادی خویش و رداخت بهای خود از دسترنج خویشنداگر خیری در آنان سراغ دارید پیشنهادشان را بپذیرید و از مال خدا که عطایتان کرده به ایشان بدهید وکنیزان خود را که می خواهند دارای عفت باشند به خاطر مال دنیا به زناکاری وامدارید، و اگر کنیزی به اجبارمالکش وادار به زنا شد خدا نسبت به وی آمرزنده و رحیم است(۳۳).

ما آیه های روشن با مثلی از سرگذشت نیاکان شما و پندی برای پرهیزگاران به تو نازل کردیم(۳۴).

بیان آیات (بیان آیات مربوط به دخول به خانه دیگران)

در این آیات احکام و شرایعی که متناسب و مناسب با مطالب گذشته است تشریع شده.

“یا ایها الذین آمنوا لا تدخلوا بیوتا غیر بیوتکم حتی تستانسوا و تسلموا علی اهلها…”

“انس به هر چیز و به سوی هر چیز”به معنای الفت گرفتن به آن و آرامش یافتن قلب به آن است، و کلمه”استیناس”به معنای عملی است که به این منظور انجام شود، مانند:

استیناس برای داخل شدن خانه به وسیله نام خدا بردن، و یا، یا الله گفتن، یا تنحنح کردن وامثال آن، تا صاحب خانه بفهمد که شخصی می خواهد وارد شود، و خود را برای ورود او آماده کند، چه بسا می شود که صاحب خانه در حالی قرار دارد که نمی خواهد کسی او را به آن حال ببیند، و یا از وضعی که دارد با خبر شود.

از اینجا معلوم می شود که مصلحت این حکم پوشاندن عورات مردم، و حفظ احترام ایمان است، پس وقتی شخص داخل شونده هنگام دخولش به خانه غیر، استیناس کند، و صاحب خانه را به استیناس خود آگاه سازد، و بعد داخل شده و سلام کند، در حقیقت او رادر پوشاندن آنچه باید بپوشاند کمک کرده، و نسبت به خود ایمنی اش داده.

و معلوم است که استمرار این شیوه پسندیده، مایه استحکام اخوت و الفت و تعاون عمومی بر اظهار جمیل و ستر قبیح است و جمله”ذلکم خیر لکم لعلکم تذکرون”هم اشاره به همین فواید است، یعنی شاید با استمرار بر این سیره متذکر وظیفه خود بشوید، که چه اموری راباید رعایت کنید، و چگونه سنت اخوت را در میان خود احیاء سازید، و در سایه آن، قلوب را با هم مالوف نموده، به تمامی سعادتهای اجتماعی برسید.

بعضی ^(۱) از مفسرین گفته اند: “جمله”لعلکم تذکرون”تعلیل است برای مطلبی حذف شده و تقدیر آن”به شما چنین گفته شده تا شاید متذکر مواعظ خدا بشوید و بدانید که علت و فلسفه این دستورات چیست”می باشد، و بعضی ^(۲) دیگر گفته اند تقدیر جمله “حتی تستانسوا و تسلموا”، “حتی تسلموا و تستانسوا”می باشد، ولی خواننده بی اعتباری آن را خوددرک می کند.

“فان لم تجدوا فیها احدا فلا تدخلوها حتی یؤذن لکم…”یعنی اگر دانستید که احدی در خانه نیست – البته کسی که اختیار دار اجازه دخول است – پس داخل نشوید تا از ناحیه مالک اذن، به شما اجازه داده شود.و منظور این نیست که سر به داخل خانه مردم کند، اگر کسی را ندید داخل نشود، چون سیاق آیات شاهد بر این است که همه این جلوگیریها برای این است که کسی به عورات و اسرار داخلی مردم نظرنیندازد.

این آیه شریفه حکم داخل شدن در خانه غیر را در صورتی که کسی که اجازه دهد درآن نباشد بیان کرده، و آیه قبلی حکم آن فرضی را بیان می کرد که اجازه دهنده ای در خانه باشد، و اما حکم این صورت که کسی در خانه باشد ولی اجازه ندهد، بلکه از دخول منع کند آیه”و ان قیل لکم ارجعوا فارجعوا هو ازکی لکم و الله بما تعملون علیم”آن را بیان کرده.

“لیس علیکم جناح ان تدخلوا بیوتا غیر مسکونه فیها متاع لکم…”ظاهر سیاق این است که جمله”فیها متاع لکم”صفت بعد از صفت برای کلمه”بیوتا”است، نه اینکه جمله ای نو و ابتدایی باشد، و جمله”لیس علیکم جناح”را تعلیل کندو ظاهرا کلمه”متاع”به معنای استمتاع و بهره گیری باشد.

بنابر این آیه مورد بحث تجویز می کند داخل شدن در خانه هایی را که برای استمتاع بنا شده و کسی در آن سکونت طبیعی ندارد، مانند کاروانسراها و حمامها و آسیابها و امثال آن، زیرا همین که برای عموم ساخته شده است خود اذن عام برای داخل شدن است.

و چه بسا بعضی ^(۳) گفته باشند که مراد از متاع، معنای اسمی کلمه است، یعنی اثاث وچیزهایی که برای خرید و فروش عرضه می شود، مانند تیمچه ها و بازارها که صرف ساخته شدنش برای این کار اذن عام برای دخول است، ولی این وجه خالی از بعد نیست، چون لفظ آیه از افاده آن قاصر است.

“قل للمؤمنین یغضوا من ابصارهم و یحفظوا فروجهم ذلک ازکی لهم ان الله خبیربما یصنعون”

کلمه”غض”به معنای روی هم نهادن پلک های چشم است، و کلمه”ابصار” جمع بصر است که همان عضو بیننده باشد و از اینجا معلوم می شود که کلمه”من”در جمله”من ابصارهم” برای ابتدای غایت است، و یا برای بیان جنس، و یا تبعیض باشد که هر یک را مفسری ^(۴) گفته، و معنایش این است که مؤمنین چشم پوشی را از خود چشم شروع کنند.

پس در جمله”قل للمؤمنین یغضوا من ابصارهم”از آنجایی که کلمه”یغضوا”مترتب بر”قل – بگو”می باشد نظیر ترتبی که جواب شرط بر شرط دارد قهرا دلالت می کند بر اینکه قول در اینجا به معنای امر است، و معنای جمله این است که به مؤمنین امر کن که چشم خودرا بپوشند، و تقدیر آن این است که: “ایشان را امر به غض و چشم پوشی کن که اگر امر بکنی چشم خود را می پوشند”، و این آیه به جای اینکه نهی از چشم چرانی کند، امر به پوشیدن چشم کرده و فرقی ندارد، آن امر این نهی را هم افاده می کند و چون مطلق است نگاه به زن اجنبی را بر مردان، و نگاه به مرد اجنبی را بر زنان تحریم فرموده.

و جمله”و یحفظوا فروجهم”نیز به معنای این است که به ایشان امر کن تا فرج خودرا حفظ کنند و کلمه”فرجه”و”فرج”به معنای شکاف در میان دو چیز است که با آن از عورت کنایه آورده اند، و در قرآن کریم هم که سرشار از اخلاق و ادب است همیشه این کنایه رااستعمال کرده، به طوری که راغب گفته در عرف هم به خاطر کثرت استعمال مانند نص واسم صریح برای عورت شده است ^(۵).

و مقابله ای که میان جمله”یغضوا من ابصارهم”با جمله”یحفظوا فروجهم”افتاده، این معنا را می رساند که مراد از”حفظ فروج”پوشاندن آن از نظر نامحرمان است، نه حفظ آن از زنا و لواط که بعضی پنداشته اند، در روایت هم از امام صادق(ع)رسیده که فرمود: تمامی آیاتی که در قرآن درباره حفظ فروج هست به معنای حفظ از زنا است، به غیراین آیه که منظور در آن حفظ از نظر است.

و بنابر این ممکن است جمله اولی از این دو جمله را با جمله دومی تقیید کرده، وگفت مدلول آیه تنها نهی از نظر کردن به عورت، و امر به پوشاندن آن است.

آنگاه به مصلحت این حکم اشاره نموده، و با بیان آن مردم را تحریک می کند که مراقب این حکم باشند و آن اشاره این است که می فرماید: “این بهتر شما را پاک می کند،علاوه بر این خدا به آنچه می کنید با خبر است”.

“و قل للمؤمنات یغضضن…”کلام در جمله”و قل للمؤمنات…”همان است که در جمله”قل للمؤمنین…”گذشت.پس برای زنان هم جایز نیست نظر کردن به چیزی که برای مردان جایز نیست، وبر ایشان هم واجب است که عورت خود را از اجنبی – چه مرد و چه زن – بپوشانند.

و اما اینکه فرمود: “و لا یبدین زینتهن الا ما ظهر منها”کلمه”ابداء”به معنای اظهاراست و مراد از”زینت زنان”، مواضع زینت است، زیرا اظهار خود زینت از قبیل گوشواره ودست بند حرام نیست، پس مراد از اظهار زینت، اظهار محل آنها است.

خدای تعالی از این حکم آنچه را که ظاهر است استثناء کرده.و در روایت آمده که مقصوداز آنچه ظاهر است صورت و دو کف دست و قدمها می باشد، که بحثش به زودی خواهد آمد.

ان شاء الله.

“و لیضربن بخمرهن علی جیوبهن” – کلمه”خمر”به دو ضمه – جمع خمار است، و”خمار”آن جامه ای است که زن سر خود را با آن می پیچد، و زاید آن را به سینه اش آویزان می کند.و کلمه”جیوب”جمع جیب – به فتح جیم و سکون یاء است که معنایش معروف است، و مراد از جیوب، سینه ها است، و معنایش این است که به زنان دستور بده تا اطراف مقنعه ها را به سینه های خود انداخته، آن را بپوشانند.

“و لا یبدین زینتهن الا لبعولتهن…او بنی اخواتهن” – کلمه”بعوله”به معنای شوهران است.و طوایف هفتگانه ای که قرآن از آنها نام برده محرم های نسبی و سببی هستند.و اجدادشوهران حکمشان حکم پدران ایشان، و نوه های شوهران حکمشان حکم فرزندان ایشان است.

و اینکه فرمود: “نسائهن”و زنان را اضافه کرد به ضمیر زنان، برای اشاره به این معنابوده که مراد از”نساء”زنان مؤمنین است که جایز نیست خود را در برابر زنان غیر مؤمن برهنه کنند، از روایات وارده از ائمه اهل بیت(ع)هم همین معنا استفاده می شود.

اطلاق جمله”او ما ملکت ایمانهن”هم شامل غلامان می شود و هم کنیزان، و ازروایات نیز این اطلاق استفاده می شود، همچنان که به زودی خواهد آمد، و این جمله یکی ازمواردی است که کلمه”ما”در صاحبان عقل استعمال شده، و در معنای”من – کسی که”به کار رفته است.

“او التابعین غیر اولی الاربه من الرجال” – کلمه”اربه”به معنای حاجت است، ومنظور از این حاجت شهوتی است که مردان را محتاج به ازدواج می کند، و کلمه” من الرجال”بیان تابعین است.و مراد از این رجال تابعین افراد سفیه و ابلهی هستند که تحت قیمومت دیگران هستند و شهوت مردانگی ندارند.

“او الطفل الذین لم یظهروا علی عورات النساء”

– الف و لام در”الطفل”برای استفراق است و کلیت را می رساند، یعنی جماعت اطفالی که بر عورتهای زنان غلبه نیافته اندیعنی آنچه از امور زنان که مردان از تصریح به آن شرم دارند، اطفال زشتی آن را درک نمی کنند، و این به طوری که دیگران هم گفته اند کنایه از حد بلوغ است.

“و لا یضربن بارجلهن لیعلم ما یخفین من زینتهن”

– پاهای خود را محکم به زمین نزنند تا صدای زیورآلاتشان از قبیل خلخال و گوشواره و دستبند به صدا در نیاید.

“و توبوا الی الله جمیعا ایها المؤمنون لعلکم تفلحون”

– مراد از”توبه”به طوری که ازسیاق بر می آید بازگشت به سوی خدای تعالی است، به امتثال اوامر او، و انتهاء از نواهیش وخلاصه پیروی از راه و صراطش.

“و انکحوا الایامی منکم و الصالحین من عبادکم و امائکم”

کلمه”انکاح”به معنای تزویج، و کلمه”ایامی”جمع”ایم”به فتحه همزه و کسره یاء و تشدید آن – به معنای پسر عزب و دختر عزب است، و گاهی به دختران عزب ایمه هم می گویند و مراد از”صالحین”صالح برای تزویج است، نه صالح در اعمال.

“ان یکونوا فقراء یغنهم الله من فضله”

– و عده جمیل و نیکویی است که خدای تعالی داده، مبنی بر اینکه از فقر نترسند که خدا ایشان را بی نیاز می کند و وسعت رزق می دهد، وآن را با جمله”و الله واسع علیم”تاکید کرده البته رزق هر کس تابع صلاحیت او است، هرچه بیشتر بیشتر، البته به شرطی که مشیت خدا هم تعلق گرفته باشد، و – ان شاء الله – به زودی در سوره ذاریات آیه ۲۳ که می فرماید: “فورب السماء و الارض انه لحق مثل ما انکم تنطقون”بحثی درباره معنای وسعت رزق خواهد آمد.

“و لیستعفف الذین لا یجدون نکاحا حتی یغنیهم الله من فضله”

کلمه”استعفاف”و”تعفف”با همدیگر قریب المعنا هستند.و مراد از نیافتن نکاح قدرت نداشتن بر مهریه و نفقه است.و معنای آیه این است که کسانی که قدرت بر ازدواج ندارند از زنا احتراز بجویند تا خداوند ایشان را از فضل خود بی نیاز کند.

“و الذین یبتغون الکتاب مما ملکت ایمانکم فکاتبوهم ان علمتم فیهم خیرا…”

مراد از”کتاب”مکاتبه است، (به اینکه صاحب برده با برده قرار بگذارد که بهای خود را از راه کسب و کار به او بپردازد و آزاد شود)و”ابتغاء مکاتبه”این است که برده ازمولای خو