خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ

با فایل فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ شامل 96 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ :

آرای مربوط به حقیقت ذات انسان را می توان در چهار گروه طبقه بندی کرد:
۱ – نظریه ثنوی یادوالیستی: حقیقت انسان از دوبخش روح و جسم یا نفس و بدن یا جان و ماده تشکیل شده است. این نظریه ابتدایی ترین و قدیم ترین نظریه در مورد حقیقت ذات انسان است و صورت کامل آن در فلسفه افلاطون آمده است. بنابراین نظریه انسان از دو بخش جسم و جان تشکل یافته است. بخش جان، گوهری است آسمانی، الهی، باقی، شریف و عالی، و بخش جسمانی آن موجودی است مادی، فانی، شیطانی، منشا فساد و پست و بی ارزش. در این نظریه برنامه اخلاقی تماما صرف رشد و تعالی نفس یا رو ح شده و جسم به عنوان آنچه که لایق و قابل پرورش نیست مورد تحقیر واقع شده است. بخصوص در شاخه نوافلاطونی این نظریه جسم از لحاظ تربیت مورد بی توجهی واقع شده. این نظریه منشا تمام عقاید صوفیانه در مورد انسان و مبلغ ترک دنیا و زهد افراطی و نفی کننده زندگی طبیعی بوده است.
۲ – نظریه ماده گرایانه یا ماتریالیستی: حقیقت انسان چیزی جز انباشته ای از مواد یا اجسام نیست، درست مثل سایر موجودات با این تفاوت که در وجود انسان ترکیب مواد پیچیده تر است. در این نظریه حالتهای نفسانی به عنوان پدیده های ثانوی بر آمده از ترکیب مواد تفسیر می شود. در فلسفه قدیم صورت تدوین شده و منضبط این نظریه در آراء فیلسوفان اتمی یونان آمده است و در بعضی نحله های دینی فلسفی هند باستان هم به چشم می خورد. حکمای رواقی نیز همین دیدگاه را تقویت کردند و در فلسفه جدید توماس هابز انگلیسی آن را احیا کردو نظر او مورد قبول فلسفه های ماده گرایانه جدید در قرنهای هجدهم و نوزدهم، از جمله نویسندگان دایره المعارف فرانسه و بسیاری از جامعه شناسان، روان شناسان و اطبا واقع شد و به نظر می رسد که همچنان بازار آن گرم است. عیب عمده این نظریه این است که از تبیین بسیاری از پدیده های فرهنگ بشری، از جمله اصل شعور و آگاهی ناتوان است و بیش از نظریه اول خدشه پذیر و قابل انتقاد است. حسن این نظریه این است که در مقابل مفاهیم رمز آلود و غیر قابل شناخت علمی نظریه افلاطونی تا حدودی امکان شناخت علمی انسان را فراهم کرد، زیرا اصل روح که در فلسفه افلاطونی نمی توانست مورد تحقیق علمی واقع شود و همواره به صورت یک رمز باقی می ماند، در این نظریه به مجموعه عواطف تاویل می شد که در هر حال می توان آنها را مشاهده و بررسی کرد. به عبارت دیگر این نظریه اگر چه از اساس قابل دفاع نیست اما تا حدودی امکان شناخت انسان را فراهم کرده است.
۳ – نظریه ایدئالیستی یا اصالت معنوی که بنا بر آن، حقیقت ذات انسان را یک جوهر و احد تشکیل می دهد. اما این جوهر واحد بر خلاف نظر معتقدان به اصالت ماده، جسم نیست، بلکه حقیقتی است روحانی و غیر مادی به نام نفس یا روح که بدن انسان جلوه ظاهری آن است. در واقع آنچه را که معتقدان به اصالت ماده در مورد روح می گفتند (یعنی اینکه پدیداری از ماده است) اینان در مورد جسم می گویند. آنها روح را پدیداری بر آمده از ماده تفسیر می کردند و اینها جسم را پدیداری بر آمده از روح تفسیر می کنند. این نظریه در فلسفه «لایب نیتس » مطرح شد و مورد توجه ایدئالیستهای آلمانی واقع گردید.حسن و امتیاز آن نسبت به دو دیدگاه دیگر این است که از طرفی از مفاسد دیدگاه ثنوی مبراست و انسان را یک حقیقت واحد می داند و امکان شناخت ذات او را بهتر فراهم می کند. از طرف دیگر مانند دیدگاه اصالت ماده از تبیین امور انسانی عاجز نیست.
۴ – نظریه مبتنی بر پدیدار شناسی. در این نظریه از هر دو جوهر مادی و روحی در گذشته و ذات انسان را مجموعه ای از پدیدارها دانسته اند که در طول زمان بروز می کند. مقصود از «طول زمان » در مورد افراد عمر هر فرد است و در مورد نوع انسان کل تاریخ بشریت است. در این نظریه حقیقت ذات انسان نه چنانکه ماتریالیستها تبیین می کردند جوهر مادی است و نه چنانکه ایدئالیست می گفتند جوهر روحانی است بلکه انسان همان است که در دوره حیات خود می شود و آنچه انسان می شود همان مجموعه پدیدارهایی است که در دوره حیات او بروز می کند و مقصود از حیات انسان، چنانکه گفتیم در مورد هر فرد، طول عمر اوست و در مورد نوع انسان تاریخ پیدایش آن و استمرار آن در طبیعت است.
فایل پاورپوینت کامل انسان در تاریخ
این نگرش در فلسفه آلمانی پیدا شد و از بطن فلسفه آلمانی بر آمد. طرح اولیه آن در فلسفه «لایب نیتس » ریخته شد و کانت و هگل و هوسرل به ترتیب آن را کاملتر کردند و شلروهارتمان و هیدگر آن را به کمال رساندند. این نظریه، چنانکه تاریخ پیدایش آن نشان می دهد صورت تکامل یافته آرای دیگر است و امتیاز آن بر آرای دیگر این است که از دوپارگی افلاطونی رسته و انسان را به همان صورت که در تاریخ بروز می کند مورد مطالعه قرار می دهد. مقصود از دوپارگی افلاطونی طرح جوهر و عرض ارسطویی است که ریشه در تعالیم افلاطون دارد. در این طرح حقیقت انسان به یک جوهر ذاتی و مجموعه ای از اعراض تقسیم می شود و سپس طرح این ادعا که شناخت باید به ذات جوهر معلوم تعلق بگیرد، جوهر ذاتی اشیا باید شناخته شود و شناخت اعراض شناخت حقیقی نیست. اما این ذات مورد ادعا همواره در زیر اعراض پنهان بود و در واقع شناخت جز به اعراض تعلق نمی گرفت و ذات فرضی همواره ناشناخته باقی می ماند. «لایب نیتس » با نظری که درمورد نفس آورد بدین مضمون که «نفس جسمانیه الظاهر و روحانیه الباطن » است به این نتیجه رسید، و اگر خود او به صراحت به این نتیجه نرسیده باشد در فلسفه او می توان به این نتیجه رسید که ذات روحانی انسان همان است که در اعراض جسمانی او متجلی می شود. لذا از این دیدگاه حقیقت ذات انسان را جز از طریق اعراض و احوال مادی نمی توان شناخت، زیرا این احوال و اعراض چیزی نیست جز تجلی و بروز ذات روحانی انسان و آن ذات روحانی فقط از طریق این اعراض تحقق می یابد.
این طرح در فلسفه کانت در قالب تقسیم به نومن و فنومن، صورت کاملتری یافت و زمینه پدیدارشناسی روح هگل را فراهم کرد. امروزه در حوزه های مختلف انسان شناسی یا شناخت انسان از دیدگاه های مختلف یعنی در حوزه های حقوق، سیاست ، اخلاق، هنر و علم و سایر جلوه های روح انسان، پدیدار شناسی به عنوان روشی کار آمد و مؤثر و موفق در معرفی حقیقت انسان، راه یافته و روش تحقیق حوزه های علوم انسانی محسوب می شود.
آنچه انسان در طول تاریخ از خود بروز داده و می دهد «فرهنگ » نامیده می شود لذا انسان شناسی به معنای دقیق لفظ عملا به معنای مطالعه در تاریخ فرهنگ است. تاریخ فرهنگ انسانی از قدیمترین زمانهایی که آثار تاریخی انسان به نحوی باقی مانده است، اعم از مکتوب، مصور، مصوت یا مجسم و یا به نحو دیگری، حوزه مطالعه و تحقیق در ذات انسان است. انسان راجز از طریق مطالعه در تاریخ فرهنگ در اقوام و ملل مختلف و در ادوار گوناگون تاریخی به نحو دیگری نمی توان شناخت. پس برای شناخت ذات انسان باید به نکات زیر توجه کرد:
۱ – شناخت انسان مستلزم مطالعه کل تاریخ است، تا جایی که عملا امکان داشته باشد. این جا لفظ «کل » هم به معنای تاریخی است هم به معنای جغرافیایی. به این ترتیب که اولا: نمی توان فقط بخشی از تاریخ، مثلا تاریخ قرون وسطی یا تاریخ معاصر را ملاک شناخت انسان قرار داد. ثانیا: نمی توان با توجه به ناحیه جغرافیایی خاصی، مثلا مطالعه در زندگی اقوام آسیایی یا اروپایی یا مسلمان یا بودایی و یا …به شناخت انسان پرداخت بلکه ساکنان تمام نواحی کره زمین را باید مورد مطالعه قرار داد.
۲ – بنابر دیدگاه مبتنی بر پدیدار شناسی، انسان موجودی است که هستی خود را در افعال خود بروز می دهد و افعال انسان به صورت خلق یا آفرینش و ایجاد آثار فرهنگی بروز می کند. انسان موجودی است که شخم می زند، درو می کند، خرمن می کوبد، می بافد، می دوزد، بنا می سازد، ماشین می سازد، مواد طبیعی را از دل خاک بر می آورد، تجزیه و ترکیب می کند و مواد جدید مصنوعی می سازد، شعر می گوید نقاشی می کند، آواز می خواند، به اسطوره ها دل می بندد وحتی اسطوره می سازد، ارزش های خانوادگی، ملی، مذهبی، و بین المللی ابداع می کند، اهل پرستش است، گاه یک خدا و گاه خدایان متعدد را، و از خدا یا خدایان تصورات گوناگون دارد و بالاخره انسان ارزشهای عالی اخلاقی جعل می کند و …در شناخت ذات انسان باید به تمام این جوانب و جلوه های ذات او توجه داشت و همه را در شناخت حقیقت او به حساب آورد. زیرا این امور همه آثار انسان است. اینها جلوه های فرهنگی یا آثار روحی ذات انسان است. در میان پدیده های گوناگون فرهنگ بشری یا روح انسانی مساله «ارزش » یا ارزش گزاری که بخشی از فلسفه اخلاق را تشکیل می دهد و شاید مهمترین بخش آن است، در صدر تمام پدیده های فرهنگی است. این مساله چنان مهم است که می توان تعبیر «ارزش شناسی » را معادل انسان شناسی به کار برد و می توان انسان را موجودی ارزش گزار تعریف کرد. لذا بعد از این مقدمات باید به شرح مختصر «ارزش گزاری » به عنوان عالی ترین تجلی روح انسان بپردازیم.
در میان حیوانات ظاهرا انسان تنها حیوانی است که می تواند خارج از نظام مکانیکی طبیعت دست به انتخاب بزند. انسان مانند حیوانات نیازهای طبیعی گوناگون دارد اما بر خلاف آنها برای ارضای تمایلات طبیعی خود و رفع نیازهایش همواره ضوابطی اعمال می کند که حاکی از قدرت انتخاب اوست. این انتخاب بر اساس ضوابط یا رفتار قانونمند عبارت است از وضع ارزشهای مختلف متناسب با موقعیتهای عملی. مثلا هنگام عبور از عرض خیابان سعی می کنیم مناسبترین محل را برگزینیم. در انتخاب خوراک، پوشاک و مسکن، مناسبترین آنها را متناسب با موقعیتهای عملی انتخاب می کنیم. انتخاب دوست، همسر، شغل و سایر امور انسانی هم تابع همین قاعده است. به این ترتیب نظام ارزش گزاری د روجود انسان با اختیار او پیوند مستقیم دارد و توصیف انسان به عنوان موجود مختار معادل این توصیف است که او را موجود ارزش گزار بنامیم. یعنی ارزش گزاری و اختیار دو روی یک سکه است یاد و تعبیر برای یک خاصیت یا دو اسم برای یک مسمی.
در مورد انواع ارزشها «ماکس شلر» محقق آلمانی بیش از دیگران به تحقیق پرداخته و کتاب ارزشمندی در این مورد دارد که اصولا آن را در رد حکمت عملی کانت نوشته و در آن کتاب بر خلاف کانت برای احساسات در حوزه اخلاق جایگاه والایی قائل است. صرف نظر از آنچه ماکس شلر می گوید ارزشها را می توان به دو گروه بزرک، طبیعی و فرهنگی تقسیم کرد. ارزشی که انسان در انتخاب غذا به کار می برد یک ارزش طبیعی است اما وقتی شاعر به مناسبتی رباعی را برای بیان احساس خود بر غزل ترجیح می دهد این یک ارزش فرهنگی است. ترجیح دادن حرفه ای بر حرفه دیگر، هنری بر هنر دیگر فرم لباسی بر فرم لباس دیگر، یک مرام سیاسی بر مرام سیاسی دیگر یا نغمه و آوازی بر نغمه و آواز دیگر و از این قبیل همه از جمله ارزشهای فرهنگی است. البته تعیین مرز دقیق بین ارزشهای طبیعی و فرهنگی چندان آسان نیست. مثلا میل به خوراک یک ارزش طبیعی است اما ترجیح دادن غذایی بر غذای دیگر یک ارزش فرهنگی است چنانکه برای مسلمانان نوشیدن یا خوردن بعضی نوشیدنیها یا خوردنیها حرام است و روشن است که «حرمت » یک ارزش فرهنگی است و مصداق آن در میان ملتهای گوناگون متفاوت است.
در مورد ارتباط منطقی بین ارزشهای طبیعی و فرهنگی این نکته قابل توجه است که بعضی ارزشهای فرهنگی و شاید اساسی ترین و اصولی ترین آنها بر آمده از ارزشهای طبیعی است. چنانکه فرم لباس محلی در مناطق کویری و خشک و گرم و مناطق کوهستانی و پر برف و بارن کاملا مناسب با آن مناطق است. اینجا طبیعت الهام بخش فرهنگ است. زیرا نه فقط فرم لباس که نوع خوراک و چگونگی اشتغال و مراسم و سنتهای اجتماعی از قبیل مراسم ازدواج نیز تحت تاثیر شرایط طبیعی قرار دارد. اما گروه دیگری از ارزشهای فرهنگی صرفا نتیجه ارتباط فرهنگی است. چنانکه همان فرم لباس یا نوع خوراک همیشه ناشی از طبیعت منطقه نیست. پس سنتهای فرهنگی را می توان به دو بخش، طبیعی و ارتباطی تقسیم کرد. فرهنگ ارتباطی شامل ارزشهایی است که ربط مستقیم به طبیعت منطقه ندارد بلکه در نتیجه ارتباط ملتها با یکدیگر از ملتی به ملت دیگری منتقل می شود. انتقال ارزشهای فرهنگی ارتباطی معلول چند واقعیت است یعننی عوامل و علل مختلف دارد از جمله:
۱ – شدت و ضعف ارتباط. هر چه ارتباط بین ملتهابیشتر باشد انتقال ارزشهای فرهنگی بیشتر است. در اینجا می توان با اطمینان به این نتیجه رسید که حدود انتقال ارزشها با شدت ارتباط نسبت مستقیم دارد. هر چه ارتباط بین ملتها بیشتر باشد انتقال ارزشهای فرهنگی بیشتر است.
۲ – غنای فرهنگ ملی. در میان دو فرهنگ یا دو ملت فرضی هر کدام غنای فرهنگی بیشتری داشته باشد و به زبان ساده تر هر فرهنگی که محصولات بیشتری داشته باشد، به همان نسبت بیشتر و بهتر و سهلتر می تواند ارزشهای فرهنگی خود را به ملت دیگر منتقل کند و فرهنگی که ضعیفتر باشد منفعل وافع می شود و جز قبول ارزشهای دیگر نمی تواند کاری بکند.
۳ – استعداد قبول ارزشها. یکی از عوامل عمده در انتقال ارزشهای فرهنگی استعداد ملتها برای قبول ارزشهای فرهنگی بیگانه است. بعضی ملتها چندان تحت تاثیر قرار نمی گیرند و با وجود رونق ارتباط، از فرهنگهای دیگر متاثر نمی شوند بعضی دیگر بر عکس به سرعت ارزشهای فرهنگی بیگانه را جذب می کنند.
حتی استعداد ملتها در جذب نوع و چگونگی ارزش های فرهنگی متفاوت است. بعضی ملت ها اصول و مبانی و جوهر و ذات و عمق و اساس و ریشه ارزشها را جذب می کنند و بعضی دیگر زواید و پس مانده ها را.
۴ – تناسب ارزشها. بعضی ارزشهای فرهنگی خاصیت تعمیم و فراگیری ندارند لذا در محدوده یک ملت و همان ملت مادر باقی می مانند و به ملتهای دیگر منتقل نمی شوند. بعضی دیگر برای همگان جذاب اند و گویی برای عموم انسانها طراحی شده اند (مثل بیشتر صنایع) و به سرعت جذب می شوند.
پس برای برخورداری از ارزشهای مفید و مناسب باید به نکات فوق توجه داشت مثلا ملتی که با ملتهای دیگر در ارتباط نباشد نه می تواند ارزشهای مفید بیگانه را جذب کند و نه می تواند ارزشهای فرهنگی خود را به دیگران منتقل کند. اینها ملتهای اصطلاحا عقب مانده و ابتدایی اند. ارزش فرهنگی ارتباطی در واقع متمم و مکمل ارزشهای منطقه ای است. در مورد تنوع ارزش ها بخصوص در مورد تقسیم آنها به خودی و بیگانه به یک نکته مهم باید توجه داشت و آن اینکه ارزشها با تمام تنوعی که دارند همیشه از وحدت و یکسانی برخوردارند و آن جهت انسانی ارزشهاست. ارزشها تماما و بدون استثنا محصول وجود تاریخی انسان اند. به این دلیل اگر مقصود از تقسیم ارزشها به خودی و بیگانه تاکیدی بر مفاهیم حاکی از نژادپرستی، تفوق قومی و برتری ملی باشد، این تقسیم علاوه بر اینکه پایه منطقی و عقلی صحیحی ندارد منشا زیانها و خطرات عمومی برای توع انسان خواهد بود. در اینکه بعضی ارزشها