خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی شامل 101 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگاهی به اندیشه های اجتماعی و سجایای اخلاقی سعدی :

حوزه علمیه قم

سعدی شیرازی، بی تردید بزرگترین شاعری است که بعد از فردوسی آسمان ادب فارسی را به نور خیره کننده خویش

روشن ساخت و آن روشنی چنان بود که هنوز پس از گذشت هفت قرن از تاثیر آن کاسته نشده است و این اثر تا پارسی

برجاست همچنان برقرار خواهد ماند. زبان فصیح او زبان دل، و عشق و محبت او خود نشانه تمام عیاری است از «آدمیت

»

به همان معنی که خود بیان کرده است

.

درین مقام سخن گفتن از ترجمه احوال، مسافرتها، تحصیلات و حوادث ایام و هنر سعدی در پروراندن نثر مسجع زیبا و

اشعار دلپذیر سهل و ممتنع و پند و اندرزهای دلنشین شاعر را به وقتی دیگر می گذاریم و تنها از سجایای اخلاقی شاعر،

به کوتاهی، یاد می کنیم که چکیده و حاصل عمر پربار اوست

.

از احوال و شرح زندگانی او چندان اطلاعاتی در دست نیست چرا که بدبختانه ایرانیان در ثبت احوال ابناء نوع خود

مسامحه و سهل انگاری ورزیده اند چنان که کمتر کسی از بزرگان ما جزئیات زندگانیش معلوم است و درباره شیخ سعدی

مسامحه بجایی رسیده که حتی نام او هم بدرستی ضبط نگردیده است

.

این که از احوال شیخ سعدی اظهار بی خبری می کنیم از آن رو نیست که درباره وی سخن نگفته و حکایاتی نقل نکرده

باشند، نگارش بسیار اما تحقیق کم بوده است و باید تصدیق کرد که خود شیخ بزرگوار نیز در گمراه ساختن مردم درباره

خویش اهتمام ورزیده، زیرا که برای پروردن نکات حکمی و اخلاقی که در خاطر داشته است حکایاتی ساخته و وقایعی

نقل کرده و شخص خود را در آن وقایع دخیل نموده و از این حکایات فقط تمثیل را در نظر داشته است نه واقعیت را

.

سجایای اخلاقی سعدی

از جمله سجایای اخلاقی سعدی که آن را در کمتر شاعر و نویسنده ای می توان یافت، شهامت او در بیان حقایق و لحن

عتاب آمیزش در برابر حاکمان و قدرتمندان زمان و دنیاداران از خدابی خبر و زاهد نماهای بی بصر است. هر چند در میان

آثار او قصایدی که به سنت شاعران ستایشگر سروده شده است، اندک نیست، اما تفاوت این مدایح با سایر آثار مشابه در

این است که سعدی به رغم دیگر گویندگان مداح متملق، بجای چاپلوسی و مبالغه در اوصاف ممدوح، غالبا به عنوان

ناصحی دلسوز و بیم دهنده، صاحبان زر و زور و تزویر را به بی ثباتی دنیا و زوال پذیری قدرتهای مادی و بدفرجامی

ستمگران متوجه می کند و با تازیانه هوشیاری بخش ملامت و نصیحت، به تادیب ممدوحان خویش می پردازد و به

دینداری و خداپرستی و عدالت و نیکوکاری دعوتشان می کند

.

ایمان مذهبی و اعتقاد راسخ سعدی به مبانی دینی از قصاید غرا در توحید و اشعاری که در بزرگداشت نبی اکرم صلی الله

علیه وآله سروده است، بروشنی پیداست. او در عالم عشق ورزی به «عشق محمد و آل محمد» بسنده می کند

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمدصلی الله علیه وآله بس است و آل محمدصلی الله علیه وآله

(۱)

نیل به رستگاری و صفا را در پیروی از طریق پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله می داند، چنان که گفته است

:

مپندار سعدی که راه صفا

توان رفت جز از پی مصطفا

(۲)

سعدی به خلق جهان که همه یکسره نهال خدایند، مهر می ورزد. او مبشر صلح و بشردوستی است. در چشم انداز

جهان آرمانی او، بنی آدم اعضای یک پیکر و در آفرینش از یک گوهرند و چون کرامت انسانی و آزادی او در نظرش اهمیت

فراوان دارد، غایت آرزویش تفاهم میان ملتها و از بین رفتن خصومتها و کدورتها است و در این عرصه با احساس مسؤولیت

و غمخواری نسبت به ناتوانان، خطاب به مصلحان و خیراندیشان، چنین سفارش می کند

:

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

صرف نظر از مقام والای سعدی در هنر شاعری و نویسندگی که «حد همین است سخنرانی و زیبایی را» اندیشه های بلند و

عواطف لطیف و انسانی این متفکر بزرگ، آن اندازه در قلمرو زبان و ادبیات فارسی و آثار شاعران ایرانی و غیر ایرانی نفوذ

کرده است که نام وی را در زمره درخشانترین چهره های ادبی جهان ثبت نموده و روشناییهای آثارش را چراغی فراراه

نسلهای آینده قرار داده است

.

مضامین اشعار سعدی

۱.

خداپرستی و خضوع

در قلمرو شعر کهن فارسی، نخستین موضوعی که از لحاظ ارزشهای اخلاقی اسلام، حائز اهمیت فراوان است، اندیشه

یکتاپرستی و اعتقاد به توحید است که غالبا با فروتنی عابدانه توسط گویندگان فرزانه و پاکدل ما اظهار شده است

.

در بیشتر آثار منظوم کهن فارسی، موضوع خداپرستی و بحث صفات جلال و جمال خداوند به گونه ای هنرمندانه مطرح

شده و شاعران موحد و حقیقت جوی گذشته، با اعتقاد به این که: «اول العلم معرفه الجبار» بر اصل و آغاز دانش ورزی

اشارتها و تاکیدها کرده و با بهره وری از سرمایه بلاغت خویش به اثبات وجود پروردگار و توصیف مظاهر صنع او و بیان

نظم و عظمت جهان هستی پرداخته و به رغم شیوه های خشک فلسفی و کلامی، با تنوعی دلپذیر و نحوه ای که هم

خردها را ارضا می کند و هم احساسات پاک را برمی انگیزد، افکار خویش را درباره آفریدگار جهان و اهداف آفرینش به

زیباترین تعبیرات به نظم کشیده اند

.

از ویژگیهای آثار گذشتگان ما که حاصل اعتقاد راسخ آنان به خداوند است این کلام ارزنده پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله

می باشد که فرمود: «کل امر ذی بال لم یبدء فیه ببسم الله فهو ابتر

» ^(۳)

هر کار مهمی که با نام خداوند آغاز نشود ناقص و

ناتمام خواهد بود. مشاهده می شود که همه شاعران حقیقت جوی و از آن جمله سعدی شیرازی آثار خود را با یاد و نام

مبارک خدا و ستایشهای حکمت آمیز آغاز کرده است

:

به نام خدایی که جان آفرید

سخن گفتن اندر زبان آفرید

خداوند بخشنده دستگیر

کریم خطابخش پوزش پذیر

(۴)

شیخ اجل سعدی شیراز، به رهبران اسلام، بویژه امیرمؤمنان امام علی علیه السلام تاسی می کند; امام بزرگواری که خود

یکه تاز میدان ادب و سخنوری است و دیباچه نهج البلاغه شریفش با چنین کلماتی نغز در ستایش خداوند و وصف

نعمتهای بیکران او آغاز شده که «الحمدلله الذی لایبلع مدحته القائلون ولایحصی نعمآءه العادون… سپاس خداوندی را

سزاست که ستایش گویندگان تا آخرین حد مبالغه وصف کمالش را کفایت نکند و روزی خواران از شمارش نعمتهای

بی پایانش عاجز باشند و هر چه کوشند، یک از هزار آنها را سپاس نتوانند

…

سعدی در شعر زیر شاهکاری خلق کرده که از لحاظ زیبایی و شکوهمندی چونان تابلوهایی نفیس و رنگین است که

نقاشی هنرمند با قلم سحار خود بدانها جان بخشیده و در معرض دید صاحبدلان هوشیاری قرار داده است که در

نظرشان «هر ورقی دفتری است معرفت کردگار

»:

…

آن صانع قدیم که بر فرش کائنات

چندین هزار صورت الوان نگار کرد

ترکیب آسمان و طلوع ستارگان

از بهر عبرت نظر هوشیار کرد

بحر آفرید و بر و درختان و آدمی

خورشید و ماه و انجم و لیل و نهار کرد

الوان نعمتی که نشاید سپاس گفت

اسباب راحتی که نشاید شمار کرد

از چوب خشک میوه و در نی شکر نهاد

وز قطره دانه درر شاهوار کرد

مسمار کوهسار به نطغ زمین بدوخت

تا فرش خاک بر سر آب استوار کرد

اجزای خاک مرده به تاثیر آفتاب

بستان میوه و چمن و لاله زار کرد

توحیدگوی او نه بنی آدمند و بس

هر بلبلی که زمزمه بر شاخسار کرد

…

لال است در دهان بلاغت زبان وصف

از غایت کرم که نهان آشکار کرد

(۵)

سعدی این منادی توحید، گاه از زبان پرندگان، گلها، گیاهان و سایر موجودات که همگی ستایشگر ذات حق هستند و به

تعبیر قرآن «یسبح لله من فی السموات والارض والطیر صافات کل قد علم صلاته و تسبیحه

». ^(۶)

سخنانی هشیاری بخش و عبرت آموز در قابل اشعار زیبا آورده است

:

آفرینش همه تنبیه خداوند دل است

دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار

کوه و دریا و درختان همه در تسبیحند

نه همه مستمعی فهم کند این اسرار

خبرت هست که مرغان سحر می گویند

آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار

تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش

حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار

(۷)

۲.

ستایش شایستگان

ستایش از صاحبان فضیلت و معرفت و در واقع بزرگداشت مکارم اخلاقی و کرامت انسانی، خداپسندانه و خردپذیر است

.

چرا که چنین ستایشها موجب تقویت و نشر ارزشهای معنوی و تحکیم حاکمیت دانش و اخلاق و ارزشهای والای انسانی

در جامعه بشری می شود، همتهای عالی را می پرورد و استعدادهای حق جویان را برای کسب بزرگیها و اقدام به عمل

صالح برمی انگیزد. ستایش از انبیا و اولیای دین و بزرگداشت آنان را از دیگر مزایای معنوی اشعار سعدی است. چنانکه در

نعت رسول اکرم صلی الله علیه وآله می سراید

:

ماه فرو ماند از جمال محمد

سرو نباشد به اعتدال محمد

قدر فلک را کمال و منزلتی نیست

در نظر قدر با کمال محمد

وعده دیدار هر کسی به قیامت

لیله اسری شب وصال محمد

آدم و نوح و خلیل و عیسی و موسی

آمده مجموع در ظلال محمد

عرصه گیتی مجال همت او نیست

روز قیامت نگر مجال محمد

…

سعدی اگر عاشقی کنی و جوانی

عشق محمد بس است و آل محمد

(۸)

و آن گاه در نعت مولای متقیان، امیرالمؤمنین علی علیه السلام

:

کس را چه زور و زهره که وصف علی کند

جبار در مناقب او گفته هل اتی

زورآزمای قلعه خیبر که بند او

در یکدگر شکست به بازوی لافتی

مردی که در مصاف زره پیش بسته بود

تا پیش دشمنان ندهد پشت بر غزا

شیر خدای و صفدر میدان و بحر جود

جانبخش در نماز و جهانسوز در دعا

دیباچه مروت و سلطان معرفت

لشکرکش فتوت و سردار اتقیا

فرد که هر کسی به شفیعی زنند دست

ماییم و دست و دامن معصوم مرتضی

(۹)

۳.

بشردوستی و شفقت به همنوع

انسان دوستی و شفقت به همنوع و توصیه به مراعات حال محرومان و یاری کردن درماندگان و ناتوانان، گوهر دیگری

است از گنجینه های عالم معنا که از فروغش آثار سعدی رونق و جلایی جاودانه یافته است. ابیات فراوانی در این خصوص

می توان شاهد آورد و مشهورتر و معروفتر از همه ابیات زیر است

:

بنی آدم اعضای یک پیکرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی

نشاید که نامت نهند آدمی

اندیشه های بشردوستانه سعدی که از فروغ انسانیت آکنده است، متاثر از اصول اخلاقی و تربیتی مکتبی است که از

دیدگاه پیشوایان آن، جامعه انسانی به مثابه پیکره ای واحد است. چنان که پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرموده است

:

«

مثل المؤمنین فی توادهم و تراحمهم و تعاطفهم مثل الجسد اذا اشتکی منه عضو تداعی له سائر الجسد بالاسهر

والحمی

». ^(۱۰)

حال مردم با ایمان در دوستی با یکدیگر و شفقت نسبت به هم، حال پیکره ای است که هر گاه عضوی از آن رنجور شود،

دیگر اعضای آن کالبد با بی خوابی و تبداری با آن عضو همدردی می کنند

.

و بر اساس این گونه جهان بینی متعالی است که در برخی از منظومه های اخلاقی فارسی نظیر بوستان سعدی که دنیایی

است آکنده از بشردوستی و شفقت به همنوع، آنچه درخشندگی دارد نیکی و زیبایی است و کرامت و جوانمردی درخور

تحسین

.

به ایثار، مردان سبق برده اند

نه شب زنده داران دل مرده اند

کرامت جوانمردی و نان دهی است

مقالات بیهوده طبل تهی است

به معنی توان کرد دعوی درست

دم بی قدم تکیه گاهی است سست

(۱۱)

۰۴

گرامیداشت عقل، علم و عمل

عقل، علم و عمل سه سرمایه گرانبها هستند که انسان با کاربرد و بهره برداری صحیح آنها راه تکامل و ارتقای معنوی و

مادی خویش را هموار می سازد و سعادت دنیا و آخرتش را تامین می کند

.

از دیگر مضامین ارزنده معنوی موجود در اشعار سعدی، گرانمایگی عقل و علم و عمل از دیدگاه این شاعر فرزانه است

:

تمییز باید و تدبیر و عقل و آنگه ملک

که ملک و دولت نادان سلاح جنگ خداست

(۱۲)

یا

:

وجود تو شهری است پر نیک و بد

تو سلطان و دستور دانا خرد

هوی و هوس را نماند ستیز

چو بینند سر پنجه عقل تیز

همچنین شیخ شیرین سخن در بزرگداشت علم می گوید

:

داروی تربیت از پیر طریقت بستان

کادمی را بتر از علت نادانی نیست

و همین طور در گرانمایگی عمل همی گوید

:

سعدیا گر چه سخندان و مصالح گویی

به عمل کار برآید به سخندانی نیست

بار درخت علم ندانم بجز عمل

با علم اگر عمل نکنی شاخ بی بری

مردان به سعی و رنج به جایی رسیده اند

تو بی عمل کجا رسی از نفس پروری

نابرده رنج گنج میسر نمی شود

مزد آن گرفت جان برادر که کار کرد

هر کو عمل نکرد و عنایت امید داشت

دانه نکشت ابله و دخل انتظار داشت

و در جای دیگر می گوید

:

شب گور خواهی منور چو روز

از اینجا چراغ عمل برفروز

گروهی فراوان طمع ظن برند

که گندم نیفشانده خرمن برند

بر آن خورد سعدی که بیخی نشاند

کسی برد خرمن که تخمی نشاند

۵.

عفت گرایی و نفس کشی

سعدی در ابیاتی نفس اماره را عامل اصلی سقوط آدمی و صفات خردمندی، پارسایی و پاکدامنی را منجی او از سیه روزی

می داند

:

تو با دشمن نفس همخانه ای

چه در بند پیکار بیگانه ای

عنان بازپیچان نفس از حرام

به مردی ز رستم گذشتند و سام

وجود تو شهری است پر نیک و بد

تو سلطان و دستور دانا خرد

همانا که دونان گردن فراز

در این شهر گیرند سودا و آز

رضا و ورع نیکنامان حر

هوی و هوس رهزن و کیسه بر

چو سلطان عنایت کند با بدان

کجا ماند آسایش بخردان

ترا شهوت و حرص و کین و حسد

چو خون در رگانند و جان در جسد

گر این دشمنان تربیت یافتند

سر از حکم و رای تو برتافتند

هوی و هوس را نماند ستیز

چو بینند سر پنجه عقل تیز

(۱۳)

۶.

آزادگی و علو اندیشه

آزادگی و استغنای طبع نشانه شکوفایی شخصیت اخلاقی و تکامل روحی انسان است. از امام علی بن

ابی طالب علیه السلام بیاموزیم که فرمود: «لاتکن عبد غیرک و قد جعلک الله حرا…» (بنده غیر خود مباش، زیرا خداوند

آزادت آفریده است

.)

انسان ذاتا آزاد آفریده شده و به تعبیری دیگر دارای حریت تکوینی است و طبعا از تنگ نظریها و بردگیهای فکری گریزان

و منزجر است و اگر زلال فطرت و سرشت اولیه اش از تیرگیهای رذایل حفظ شود و بتواند در سایه توانمندی عقل خویش

آزمندیها را در خود مهار کند و از زرق و برقهای فریبای مادی و هر آنچه رنگ تعلق می پذیرد، دل برکند و از جهل

خودخواهی و فزون طلبی های نابخردانه و اسارت نفس و فقر معنوی برهد، آزاده و مستغنی است

.

سعدی در جای جای کلیات خویش نشانه های فراوانی دارد از تشویق و دعوت به آزادگی و استغنای طبع. وی آزادگی و

استغنای طبع را در برابر آزمندی قرار می دهد و این که صفات رضا، ورع و بلند همتی در شخص آزاده متظاهر می شود

.

از مضامین آموزنده و تحسین برانگیز شعر سعدی که در جهان بینی و اندیشه هایش رنگی از عرفان اسلامی دیده می شود،

آزادگی و علو طبع است

:

قیمت خود به ملاهی و مناهی مشکن

گرت ایمان درست است به روز موعود

دست حاجت چو بری پیش خداوندی بر

که کریم است و رحیم است و غفور است و ودود

و همین طور در باب ششم بوستان در فضیلت قناعت حکایتی چنین به رشته نظم کشیده است

:

یکی را ز مردان روشن ضمیر

امیر ختن داد طاقی حریر

ز شادی چو گلبرگ خندان شکفت

بپوشید و دستش ببوسید و گفت

چه خوب است تشریف میر ختن

وز او خوبتر خرقه خویشتن

گر آزاده ای بر زمین خسب و بس

مکن بهر قالی زمین بوس کس

(۱۴)

و باز می سراید

:

گنج آزادگی و کنج قناعت ملکی است

که به شمشیر میسر نشود سلطان را

طلب منصب خانی نکند صاحب عقل

عاقل آن است که اندیشه کند پایان را

جمع کردند و نهادند و به حیرت رفتند

وین چه دارد که به حسرت بگذارد آن را

آن بدر می رود از باغ به دلتنگی و داغ