خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه شامل 62 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مطالعه اسلام در چین: چند تحقیق تازه :

کالیفرنیای جنوبی

دانشگاه شیراز

بررسی کوتاه حاضر عمدتا به مطالعات اسلامی در میان مردمانی اختصاص دارد که به هویی

(Hui)

لقب یافته اند زیرا

فقط آنها را به معنی دقیق کلمه می توان «چینی مسلمان » نامید. نه ملیت مسلمان دیگر را حکومت جمهوری خلق چین به

رسمیت شناخته است که به زبان چینی به عنوان زبان مادری تکلم نمی کنند و شاید به طور دقیق تر به مطالعات آسیای

مرکزی مربوط باشند. هویی ها، پرجمعیت ترین ملیت در میان ده ملیت مسلمان چین، در اطراف و اکناف چین

پراکنده اند و اصولا با یکدیگر هیچ گونه وجه مشترکی جز مذهب خویش و یا خاطرات مذهبی که توسط اجدادشان به

آنها رسیده، ندارند. سایر مسلمانان چینی قرابتهای زبانی، اقلیمی و تاریخی خود را حفظ کرده اند و همین امر باعث شد

که کمونیستهای اولیه تحت تاثیر خط مشی های ملیتی استالینیستی شوروی در دهه ۱۹۵۰ هویت ملی آنها را به

سمیت بشناسند، در حالی که می توان گفت سایر اقلیتهای مسلمان چینی در نواحی مرزی چین سکونت دارند و از نظر

تاریخی و فرهنگی بیشتر با مناطق و مردم خارج از چین مانوس و آشنا هستند، هویی ها منحصرا در شهرها و در۹۷

درصد از استانهای چین (اطلس جمعیت چین

XVi , (Population Atlas of China)

،

۱۹۸۷)

سکونت دارند و

به تاریخ داخلی هزاروسیصد ساله خود در داخل چین مباهات می کنند (ماکویی چنگ

(Ma Quicheng)

۱۹۸۳

،

پیلسبری

(Pillsbury)

،

۱۹۸۰)

علاوه بر این در حالی که در ده سال گذشته شاهد افزایش بی سابقه آثار منتشر شده

راجع به هویی ها بوده ایم، در مقام مقایسه مطالعات قابل توجهی بر روی سایر ملل مسلمان چین انجام نشده است، شاید

به این دلیل که اقلیتهای مسلمان غیر هویی در مناطق حساس سیاسی و مناطق دور افتاده مرزی متمرکز هستند و

دسترسی خارجیان به آنها کمتر بوده است. به هر حال در نتیجه مطالعات منتشر شده با اهمیت درباره آنان کمتر بوده

است

. ^(۱)

هر چند که این نوشته حاضر گرچه عمدتا به مطالعه مسلمانانی می پردازد که دولت چین آنها را به نام هویی ها

شناخته است، اما همچنین اشاره هایی ضمنی به مطالعه کلی اسلام در چین دارد

.

آمار سال ۱۹۹۰ نشان می دهد که جمعیت ده ملیت مسلمان اصلی چین ۶/۱۷ میلیون نفر است که ۴/۸ میلیون از این

جمعیت را هویی ها تشکیل می دهند

. ^(۲)

در آمار چینی، مشابه آمار امریکایی، مذهب به عنوان یک طبقه مشخص و معین

مطرح نیست، بنابراین، آمار یاد شده فقط نظر دولت راجع به جمعیت ملیتهای دارای اکثریت مسلمان را نشان می دهد

.

به گفته دیگر این آمار شامل افرادی از این ملیتها است که ممکن است به اسلام اعتقاد نداشته باشند (مثلا اعضای حزب

کمونیست

)

(Uigur)

و یا به عمل بدان خود را ملزم ندانند. همچنین این آمار هان

(Hun)

و سایر ملیتهای وابسته به

اقلیت را که ممکن است به اسلام معتقد باشند دربرنمی گیرد مانند مسلمانان تایی

(Thai Muslim)

که در یونان

(

Yunnan)

زندگی می کنند و ممکن است آنها را در گروه هویی و یا تایی طبقه بندی کرد. (رک: ما ویلیانگ

(Ma Weiliang)

۱۹۸۶).

بحث در مورد ارقام جمعیت در چین هنوز مورد اختلاف است. برخی از اعضای ملیتهای مسلمان،

بالاخص یوگر، ادعا کرده اند که در آمارهای دولتی جمعیت آنها کمتر ذکر شده است. این مطلب بیانگر و مؤید بحثی چهل

ساله است مبنی بر این که در چین قبل از حاکمیت کمونیستها جمعیت مسلمانان بالغ بر ۵۰ میلیون نفر بوده است (رک

:

ینگ آی – فن

(Yang I-fan)

۲۳-۷:۱۹۵۸;

مجله جامعه جهان مسلمان

(The Muslim World League Journal)

۶۸-۶۳: (۱۰)۶،۱۹۶۶)

، که هنوز هم به طور گسترده در مطبوعات بین المللی مسلمانان انعکاس می یابد

(

رک: العربی

(Al-Arabi)

«

الله در چین

»

(Allah in China)

۹-۶۷:(۲۶۴)۲۱

،

۱۹۸۱:

باگادر

(Bagader)

۶۰-۵۹:۱۹۸۳;

و چنگ

(Chang)

۴-۷۲:۱۹۸۷)

که معتقد است جمعیت مسلمانان چین به ۴۰ میلیون بالغ می شود

.

این بحث، بینش و تلقی مسلمانان را از اسلام در چین تحت تاثیر خود قرار داده است گرچه ارزیابیهای کلی از آمار

مسلمانان چین که توسط سازمانهای مستقل غیرچینی صورت گرفته، مثبت بوده است (رک: ارد

Aird)

)

،

۱۹۸۲;

بنیستر

(Banister)

۱۹۸۴;

گلدنی

(Gladney)

۲۵-۲۲۲:۱۹۹۱;

لی

(Li)

۴۴-۳۲۵:۱۹۸۳;

پیلسبری

(

8-۳۵:

b

۱۹۸۱).

با این همه نکته قابل توجه این است که بنابر ارقام دولتی جمعیت ملیتهای مسلمان بین

دو آمارگیری قابل اعتماد (در میانه سالهای ۱۹۸۲ و ۱۹۹۰) افزایش قابل توجهی به میزان ۲/۱ میلیون نفر یافته و نشان

دهنده ۱۳ درصد افزایش است که از کل افزایش ده درصدی جمیعت هان

(Han)

فراتر رفته است. از این گذشته،

طبقه بندی هایی چون «مذهب » و «ملیت » که ملهم از خط مشی های ژاپن و شوروی سابق هستند در ساختار ناهمگن

جامعه چین نمی گنجد و بالاخص برای مسلمانان و سایر اقلیتهای چینی مشکل آفرین بوده است (رک: گلدنی، زیر چاپ

).

اکثر هویی ها نیز از طریق عمل به مذهب تسنن و تبعیت از مکتب فقه حنفی با یکدیگر ارتباط یافته اند و در میان

خودشان به گروههای سنت گرا، صوفی و اصلاح طلب تقسیم شده اند (رک: فلچر

(Fletcher)

۱۹۷۵

،

۱۹۸۸; ۱۹۸۱).

هر چند رافائل ایزرائیلی

(Raphael Israeli)

(۴-۶۳:۱۹۸۸)

به وجود تشیع در میان مسلمانان چین اعتقاد دارد، لکن هیچ گونه بیانیه رسمی و روشن دال بر این مطلب وجود ندارد،

شاید فقط بتوان تاثیراتی را در میان هویی ها مشاهده کرد که به علت مهاجرت اولیه ایرانیان و میراث اسلامی به وجود

آمده است

. ^(۳)

هر چند هیچ گونه آمار رسمی وجود ندارد، اما یکی از دانشمندان متخصص هویی های شمال غربی بر این

عقیده است که بیش از نیمی از مسلمانان هویی چین به مذهبی معتقدند که به نام اسلام سنتی «گدیمو

»

(“Gedimu” traditionalist Islam)

شناخته می شود، بدین معنی که به هیچ سازمان و گروه اسلامی خاصی بجز مسجد محلی

خودشان تعلق ندارند. یک چهارم دیگر خود را «یحوانی

»

(Yihewani)

می نامند (لغت چینی برای اخوان، اخوان

المسلمین که متاثر از وهابیت هستند و یک چهارم آخری به گروههای اخوان صوفی متعددی چون نقشبندیه، قادریه و

خبرویه تقسیم می شوند (ماتونگ

(Ma Tong)

۸۲-۴۷۷:۱۹۸۳).

درگذشته دولت تمایل داشت که از اخوان در چین

به علت تجددگرایی، اصلاح طلبی، طرفداری از تعلیم و تربیت، انطباق با سیاست دولت و فعالیتهای مذهبی

غیرسیاسی شان حمایت کند (رک: لیپمن

(Lipman)

، زیرچاپ). در مقابل، بخصوص در اواخر دهه ۱۹۵۰ و دوره

انقلاب فرهنگی، دولت مایل بود که کلیه انجمنهای صوفی و مسلمانان هویی سنت گرا که از نظر دولت، فئودال و بیش از

اندازه سازمان یافته و شاید تهدیدی برای مقامات دولتی محلی بودند سرکوب شوند (رک: مک اینیس

(Mac Innis)

۷۲-۱۶۹: ۱۹۷۲).

اگر اسلام در میان مردمی که هم اکنون به نام هویی در خود چین شناخته شده اند از چنین قدمت تاریخی، گسترش

همه جانبه و نمودهای متنوع برخوردار بوده است، این سؤال پیش می آید که چرا تا این حد بطور کلی هم از صحنه

مطالعات و دید جوامع اسلامی بدور بوده و هم مورد غفلت دانش پژوهان چین قرار گرفته است. جواب این سؤال شاید این

باشد که اسلام شناسان غربی مطالعات مربوط خاورمیانه را محور قرار داده و آن را بر مطالعه اسلامی که به اصطلاح در

حاشیه قرار داشته است ترجیح داده اند. بدین ترتیب ملاحظه می شود که بررسی وضعیت مسلمانان چین در مطالعات

اسلامی و چینی به کمترین حد تنزل یافته و دقیقا به سبب آن که در عمل صورت جنبی و حاشیه ای پیدا کرده بندرت

مورد توجه آکادمیک قرار گرفته است. طنز جالبی است; مسلمانان در چین یا آن قدر «اسلامی » هستند که از سایر

مسلمانان جهان قابل تمایز نیستند و بنابراین ارزش مطالعه خاصی ندارند (مگر به عنوان شورشیان بالقوه در حکومتی

غیرمسلمان). و یا آن چنان «همگون و جذب » اصطلاحی که مورد استفاده قرار می گرفت «چینی زده » بود) شده اند که

دیگر از چینیهای هان قابل تمایز نیستند و بنابراین ارزش مطالعه خاص را ندارند. این نگرش که مسلمانان چین گروه

مذهبیی محصور و منزوی بوده اند که اکثریت جمعیت چین حرمت آنان را زیرپا گذاشته اند تا آنجا که آنها را مجبور

کرده اند که یا به صورت شورشی درآیند و یا همگون و جذب آنان شوند، مبلغان مذهبی پروتستان در چین را به این

موضوع رهنمون ساخت که این گروه بالقوه تمایل به تغییر مذهب به مسیحیت را دارند و همین باعث چاپ و نشر

مجموعه ای از آثار توسط مبلغان مذهبی چون مارشال بروم هال

(Marshall Broomhall)

(۱۹۱۰);

ج فیندلی

اندرو

(G. Findlay Andrew)

;

مارک بوثم

(Mark Botham)

;

اسحاق میسون

(Isaac Mason)

;

کلاد ال. پیکنز

(Claude L. Pichens, Jr.)

;

ژونیر; اف. دبلیو. مارتین تیلر

(F. W. Martin Taylor)

;

دبلیو. ا. ساندرز

(W. A. Saunders)

و دیگران گردید. آثار دیگری در دوران قبل از جمهوری خلق چین توسط

اسحاق میسون، رودلف لونتال

(Rudolf Lowenthal)

و اون لتیمور

(Owen Lattimore)

و چند نفر دیگر

نوشته شده بود، لکن آنها به اسلام فی نفسه علاقه مند نبودند بلکه بیشتر به اطلاعات جامعه شناسانه در مورد مسلمانان

چین و ماجراهای «بازی بزرگ

»

(Great Game)

سیاسی در مرزهای شمال غربی چین علاقه داشتند. بنابراین

مسلمانان چین از دو نظر به حاشیه رانده شده اند: یکی اسلامی و دیگری چینی; و در نتیجه فقط از دو جنبه کلی مد نظر

بوده اند: یا نوگروندگان مذهبی و یا شورشیان بالقوه

.

مطالعات در مورد اسلام در چین بین سالهای ۱۹۴۹ تا اواسط دهه ۱۹۸۰ به علت محدودیت دسترسی به سرزمین اصلی

چین، محدود به تحقیقات آرشیوی در خارج و یا در تایوان بوده است. بهترین آثار تاریخی در مورد مسلمانان چین در این

(۱۹۸۶)

، لسلی

(Leslie)

(۱۹۸۶

،

۱۹۸۱)

و لیپمن (۱۹۸۴، ۱۹۸۱) نوشته شده اند. پژوهش عملی و دقیق پیلسبری در مورد مسلمانان تایوان (۱۹۷۸،

1973)

دانشمندان غربی را با پیچیدگیهای نژادی و فرهنگی آنان بیشتر آشنا ساخت. مجددا تعداد بسیار معدودی از این

آثار به مطالعه در مورد اسلام فی نفسه مربوط می شد. آنها بیشتر به مسائل قومی، تاریخی، سیاسی و فرهنگی علاقه مند

بودند. کوششهای دیزرائیلی (۱۹۸۴، ۱۹۷۸) به منظور بررسی موقعیت تاریخی اسلام در چین به علت تعصبات و

پیشداوریهای غیر انتقادی اش در مورد «طغیانگری

»

(Rebelliousness)

اسلامی با مانع و مشکل