خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی

فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی شامل 93 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مرگ تراژدی و تولد عقل گرایی :

چکیده :
 تعریفی که نیچه از تراژدی به دست می دهد، هیچ گونه قرابتی با معنای متداول آن در تاریخ و به ویژه در عصر حاضر ندارد. درواقع نیچه تراژدی را نگاهی هستی شناسانه به حیات انسانی می داند. تفسیر نیچه از تراژدی بر فلسفه شوپنهاور و آرمانهای زیبایی شناسانه ریشارد واگنر استوار است . این فیلسوف جوان ، در آن زمان ، شیفته آرمانهای استادان بزرگش در فلسفه و موسیقی بوده است . نیچه نخستین تأمل انسان را، تأمل درباره مرگ و فناپذیری وی می داند. انسان تنها جان داری است که بر مرگ خویش واقف است . این حقیقت دردناک عامل روی آوری بشر به هنر است . خلاقیت وی برای فرار از مرگ , در هنر تجلی می یابد؛ و تراژدی اوج خلاقیت بشر در هنر است. این قالب بزرگ ادبی , در نخستین مرحله ظهورش ، در گروه همخوانان تجلی می یابد. گروه همخوانان با سرودهای نشئه آورشان , که «دیتیرامْب » نام دارد، موجوداتی هستند با نام «ساتیر» که به شکل نیمه انسان و نیمه بز روی صحنه ظاهر می شوند و «دیونوسوس », خدای شراب و وجد و سرمستی را در عیش و نوشها و شادمانیها همراهی می کنند. ساتیرها و دیونوسوس مظهر وحدت هستی ناپایدار و فناپذیرند. در این حالت وحدانی و بنیادین ، انسان نسبتی حضوری با عالم و آدم و مبدأ شان پیدا می کند. اوج هنر تراژدیک در همین نسبت حضوری است که انسان هم فاعل شناسایی است و هم متعلق آن . تنها در این هنر متعالی است که بشر به توجیه زندگی دست می یابد و برای غلبه بر فناپذیر بودنش و فایق آمدن بر حقیقت دهشتناک هستی زمینی پیدا می کند. از نظر نیچه , با ظهور نخستین بذرهای عقل گرایی , که نماد آن سقراط و سقراط گرایی است ، مرگ تراژدی فرامی رسد.
 تعریف نیچه از تراژدی , در مقایسه با تعریفی که در دوره روشنگری از تراژدی ارائه شده است و, مرگ تراژدی با ظهور عقل گرایی , که نیچه از آن با عنوان سقراط گرایی یاد می کند، موضوع این مقاله را تشکیل می دهد.
 واژگان کلیدی : تراژدی ، دیتیرامب ، دیونوسوس ، آپولون
 «به نظر من , نخستین کشف علمی بشر; حقیقت مرگ است . بشر از آن زمان تا کنون , در حیرت از این حقیقت به سر می برد حقیقتی که او را به سوی مابعدالطبیعه ، هنر و تمام ترفندهای بشری سوق داده است . او با وقوف بر میرایی اش در پی راه گریزی از این فناپذیری است و این تلاش , از او موجودی خلاق و همچنین ویرانگر ساخته است . حال , معمای بزرگ این است : چگونه بشر می تواند با علم به این حقیقت دردناک به گونه ای زیست کند، تو گویی جاوید و ابدی است ؟…»
Friedrich Durrenmatt
 نیچه در ایران نامی آشنا و پرآوازه است . کمتر فیلسوفی تا این اندازه با اقبال همگانی روبه رو بوده است . ازاین رو آشنایی با نیچه مختص نخبگان و جماعت فیلسوفان و ارباب علم و ادب نیست . بیشتر آثار نیچه به زبان فارسی ترجمه شده است و این برگردان تا حد زیادی شامل نقد آثار این فیلسوف بزرگ می شود. عبارات شعرگونه و تغزلی قطعات فلسفی او و سخنان بی پرده و جسارتهایی که در بیان تجارب فکری اش به خرج می دهد، از جمله عوامل آوازه است.
گرچه نام نیچه در ایران یادآور بزرگترین اثرش «چنین گفت زرتشت » است ، جنجالی ترین و بی پرواترین اثر او که آوازه آن در کشور ما کمتر به گوش رسیده است , «تولد تراژدی از روح موسیقی » است. تولد تراژدی نخستین اثر نیچه محسوب می شود. او در این کتاب ، چنان به متفکرانی که عقل و دل بدانان سپرده است , ادای دین می کند که شهرت علمی و دانشگاهی اش برای همیشه خدشه دار می شود. شیفتگی فوق العاده نیچه در این کتاب نسبت به هراکلیت ، شوپنهاور و واگنر انکار کردنی نیست. او تاوان این شیفتگی را با حملات پی در پی دوستان و مجامع دانشگاهی به خود می پردازد. نیچه با آن که در نوشته ای تحت عنوان «انتقاد از خود»، با جسارت کاستیهای نخستین اثرش را بازگو می کند، تا پایان عمر به تفکر تراژدیک وفادار می ماند. تعریفی که نیچه از تراژدی در این کتاب به دست می دهد، هیچ گونه قرابتی با معنای متداول آن در تاریخ و به ویژه در عصر حاضر ندارد. او در تعریف تراژدی , ریشه کلامی این واژه را ملاک قرار می دهد. معنای تحت اللفظی تراژدی آواز بز است. واژه یونانی تراگوس به معنای بز و اُده (آواز) ترکیب تراژدی را برمی سازد. این که چرا «آواز بز» پایه نمایشهای تراژدیک قرار گرفته است ، حدس و گمانهایی را برانگیخته است که نمی توان با قاطعیت بر هیچ کدام از آنها صحه گذاشت . معمولاً درباره منشأ تراژدی ، نظریه ارسطو را ملاک قرار می دهند که در قرن چهارم قبل از میلاد در فصل چهارم بوطیقا گفته است :
 «شک نیست که تراژدی نیز چون کمدی ، نخست از بدیهه سرایی آغاز شد. تراژدی از اشعار دیتیرامبیک ریشه می گیرد و کمدی از سروده های فالیک که هنوز در بسیاری از شهرهای ما باقی مانده است . از آن پس , تراژدی اندک اندک پیش رفتن آغاز کرد و در هر مرحله بهتر از مرحله پیشین شد. اشعار دیتیرامبیک یا دیتیرامب ، سرودهای وجدآور و بهجت بخشی است که ساتیرها در بزرگداشت خدای شراب ، دیونوسوس    سر می دادند.» (مجموعه مقالات ، ۱۳۷۷ : ص۱۲).
 بنابراین در جست وجوی وجه تسمیه تراژدی باید مفهوم سه واژه مشخص گردد: «دیتیرامب ، ساتیر و دیونوسوس .»
 در افسانه های اساطیری آمده است که ساتیرها موجوداتی نیمه انسان و نیمه بز هستند که با خواندن سرودهای دیتیرامب ، مرگ و تولد دوباره دیونوسوس ، خدای شراب , را پاس می داشتند. دیونوسوس در میان ایزدان یونانی از ویژگی خاصی برخوردار است ، او از پیوند زئوس و پرسفونه، الهه زیرزمین ، متولد می شود. با دسیسه چینی هرا، همسر زئوس ، تیتانها وی را از هم می درند و می خورند. به همین دلیل , دیونوسوس ، زاگرس , یعنی مثله و قطعه قطعه شده , نام می گیرد. آتنا، دختر تئوس ، قلب دیونوسوس را از دست تیتانها می رباید و آن را به زئوس می بخشد. تولد دیونوسوس دوم در فرهنگ اساطیر یونان و رم چنین وصف شده است : «دیونوسوس پسر زئوس و سمله, که مورد علاقه زئوس بود, از او خواست تا با تمام نیرو و جلال ایزدی بر او ظاهر شود و زئوس نیز برای رضای او به این امر تن داد; ولی سمله که قدرت تحمل مشاهده انوار جمال عاشق خویش را نداشت , به حالت برق زده ای به زمین افتاد. زئوس به سرعت طفل شش ماهه او را که هنوز در شکم مادر بود بیرون کشید و آن را به ران خود دوخت و در پایان مدت مقرر, طفل را صحیح و سالم خارج کرد. این طفل ، دیونوسوس , یعنی دوبار تولد یافته , نام گرفت .» (گریمال ، ۱۳۵۶ : ص۲۵۸)
 تفکر تراژدیکی که نیچه از آن سخن می گوید, دقیقاً بر مرگ و تولد دوباره دیونوسوس استوار است . دیونوسوس حاصل پیوند جاودانگی و فناست . افسانه دیونوسوس او را مظهر ویژگیهایی دوگانه قرار می دهد و هستی بشری نیز با این ویژگیهای متضاد و دوگانه رقم خورده است و آیینه تمام نمای تضادهاست . داستان سرگذشت دیونوسوس از این جهت نقل شد، که تفکر تراژدیک نیچه , تحت تأثیر تفکر هراکلیت , با تمسک به سرگذشت دیونوسوس شکل می گیرد. ذکر این داستان برای فهم نسبت آواز بز با نمایشهای تراژدیک ، بسیار اساسی است .
 دیونوسوس برای در امان ماندن از نیرنگ و فریب «هرا»، همسر زئوس ، به محلی دور از یونان به نام «ینا», که به روایتی در آسیا و به روایتی دیگر در اتیوپی یا آفریقاست ، منتقل می شود. زئوس برای ناشناخته ماندن دیونوسوس او را به شکل بزغاله ای در می آورد و مسؤولیت نگهداری اش را به الهه های آن سرزمین می سپارد.
 دیونوسوس در آغاز جوانی, انگور و روش استفاده از آن را کشف می کند و با قدرتی که در برکت بخشی و آبادانی تاکستانها می یابد، ایزد شراب نام می گیرد. البته این یکی از صفاتی است که به او نسبت داده اند. در واقع مشهورترین ویژگی او مستی و شراب است . برای بزرگداشت دیونوسوس ، خدای شراب ، باروری و حاصل خیزی , هر ساله , آغاز فصل بهار، دسته های بزرگی از زنها، ساتیرها و سیلن ها (موجودات نیمه انسان – نیمه حیوان ) به راه می افتادند و «دیتیرامب »  را همراه با رقص و آواز سر می دادند و طی این مراسم , شبیه یا شمایل دیونوسوس را با خود حمل می کردند و به معبد مخصوص می بردند. در تمام این مدت , رقص و آواز برپا بود و حیواناتی را در پیش شمایل قربانی می کردند. این مراسم که «دیونوسیا» نام داشت , در میان وجد و سرور پرجذبه ای به پایان می رسید. «یکی از این جشنها که برای نخستین بار در آن درام یا درواقع تراژدی عرضه شد، چنان محبوبیتی یافت که بقیه دیونوسیاها را تحت الشعاع قرار داد و کانون تمام جشنها واقع شد. به این ترتیب , در سال ۵۳۴ قبل از میلاد, تراژدی و اجرای آن رسمیت یافت . (مجموعه مقالات ، ۱۳۷۷ : ص۱۷)
بنابراین وجه تسمیه تراژدی به آیینهای دیونوسوس برمی گردد که ساتیرها و سیلنها برای پاسداشت خدای شراب ، آوازهای مستانه (دیتیرامب ) سرمی دادند که با گوش دادن به این آوازها, حالت وجد و جذبه و بی خودی به آدمی دست می داد. چون خواننده این آوازها ساتیرها یا موجودات نیمه انسان _ نیمه بز بودند، این آواز، آواز بز و تراژدی نام گرفت ; هرچند در روایات مختلف , ساتیرها را از حالت افسانه ای شان خارج می کنند و معتقدند که خوانندگان این مراسم انسانهایی بوده اند که خود را به هیأت بز درمی آورده اند. در هر صورت , تنها نسبت منطقی آواز بز با نمایشهای تراژدیک ، نحوه بزرگداشت دیونوسوس در قالب «دیونوسیا» است که کتاب «تولد تراژدی از روح موسیقی » بر این اساس نوشته شده است .
 اما انگیزه اصلی نیچه برای نگارش این کتاب چیست ؟ وی در نوشته «انتقاد از خود» تولد تراژدی را نوعی واگنرزدگی برمی شمارد، بدین ترتیب, مقصود اصلی از نوشتن این اثر را مشخص می کند. نیچه برای توجیه آرمان گرایی واگنر در احیای اساطیر قدیم آلمانی در قالب «اپرادرام », به منشأ تراژدی رجوع می کند و موسیقی اصیل را موسیقی ای می داند که آدمی را به مقام سکر و بی خودی برساند. او تحت تأثیر واگنر، «زبان » را از بیان ژرفترین تجربه های بشر در هستی عاجز می داند و رساترین زبان از نظر او، زبان موسیقی اصیل به مفهوم دیونوسوسی است که در آن ایام آن را در واگنر می بیند وباز به پیروی از او, برنیاز بشر به اسطوره پای می فشارد.
 از نظر نیچه , هر فرهنگی بدون اسطوره نیروی طبیعی سالم و خلاقش را از دست می دهد و اسطوره ها عامل وحدت بخش یک جریان فرهنگی هستند. بازگشت به تراژدی اصیل تنها به جهت یافتن افقی روشن برای اندیشه های واگنری نیست ; چون بر کرانه این افق ، تفکر هراکلیت و شوپنهاور نیز سایه انداخته است . گرچه غرض اصلی از این کتاب ستایش بی چون و چرا از واگنر و احیای اساطیر آلمانی در قالب اپرادرامهای واگنری است ، آنگاه که نیچه از تفکر تراژدیک سخن می گوید، هراکلیت و شوپنهاور در آیینه افکار او تجلی می یابند. نیچه هستی بشر را تراژدیک می داند. در این جا اما تراژدیک به معنای متداول منظور و مراد نیچه نیست ; تفکر تراژدیک ، نخستین تجربه هستی شناسانه نیچه به شمار می رود. در نگاه تراژدیک ، تولد و مرگ ، آغاز و پایان ، طلوع و غروب و روز و شب با هم درمی آمیزند و واحدی به نام هستی را تشکیل می دهند. بی اندیشه مرگ , نمی توان به مفهوم تولد رسید. تا پایانی وجود نداشته باشد، شروع و آغاز بی معناست . با معنی غروب می توان به مفهوم طلوع دست یافت و مفهوم شب است که به روز معنا می بخشد. پس همه چیز در حال تبدیل است ، هیچ چیز از بین نمی رود, بلکه همه چیز به یکدیگر تبدیل می شود. آنچه واحد است ، شدن و صیرورت است . باور هستی ، ایمان آوردن به صیرورت است . در این جا تأثیر دیالکتیکی هراکلیت بر نیچه به خوبی مشهود است و نیچه پس از ۲۵۰۰ سال , هراکلیت را تکرار می کند. وی تنها نظمی را که بر عالم مترتب می بیند، نبرد و جدال پایان مرگ و زندگی ، شب و روز، حق و باطل و چون آنها است . براین اساس واقعیت زندگی چیزی جز کثرت نیست . نیچه در تبیین هستی شناسی تراژدیکش ، سخت تحت تأثیر معلم بزرگش آرتور شوپنهاور است. جهان به مثابه خواهش و نمایش یا جهان همچون اراده و تمثل, مطرحترین اثر شوشنهاور است که محوری ترین تجارب فکری نیچه با خواندن این کتاب شکل می گیرد. این اثر با شرایط روحی نیچه در سال ۱۸۶۵, کاملاً مطابقت دارد. او از تعلق خاطرش به شوپنهاور چنین سخن می گوید: «من به آن دسته از خوانندگان شوپنهاور تعلق دارم که پس از خواندن صفحه اول کتاب وی, مسلم می دانند که تمام صفحات کتاب را خواهند خواند و به تک تک کلمات آن گوش خواهند سپرد… من شوپنهاور را چنان حس می کنم تو گویی او فقط برای من نوشته است … » (janz, 1918: p.218) اگر شوپنهاور بر پایه باورهای کانتی به جای پدیدار, واژه تمثل و به جای شیء فی نفسه, واژه اراده را به کارمی برد, نیچه نماد تمثل را در آپولون(Apolo)  و نماد اراده را در دیونوسوس جست و جو می کند. از نظر شوپنهاور «جهان محسوس, جهان تصاویر ساده و منظم رخدادهای حس متعارف است که جهان به مثابه تمثل یا نمایش را تداعی می کند. زیر نهاد مابعدالطبیعی این جهان , جهان به مثابه اراده است» (یانگ , ۱۳۸۰: ص۱۶) عالم تمثل , عالم کثرت است و عالم اراده , عالم وحدت .
نیچه با تکیه بر این تفکر بنیادین شوپنهاور, هنر را محصول پیوند دو ایزد بزرگ یونان می داند: آپولون و دیونوسوس. از نظر او, آپولون مظهر تصور و دیونوسوس نماد اراده است. همان گونه که موجود زنده محصول  دو جنس مخالف است, هنر نیز با پیوند این دو بزرک ایزد یونان متولد می شود. نیچه برای هنر ریشه ای طبیعی قائل است. او هنر را تقلیدی از طبیعت نمی داند, بلکه آن را تمثیلی برای زایش هنری تلقی می کند. اگر دیونوسوس خدای شراب, باروری, حاصلخیزی و وجد و بی خودی است, آپولون خدای آفتاب, نظم و سامان و رؤیاست. نیچه بر تمثل رؤیا برای وصف آپولون تأکید می ورزد. بشر برای فایق شدن بر حقیقت دردناک مرگ, که فنا و متناهی بودن وی را رقم می زند, نیازمند شادی و بهجت است تا با نیروی تخیل دمی از یاد مرگ غافل بماند. سفر به عالم رؤیا مظهر اسم آپولون قرار می گیرد و خدای آفتاب که شعاع نورانی اش, تیره ترین نقاط زمین را روشن می سازد, دروازه عالم خیال را به روی آدمی, می گشاید. از نظر نیچه, آپولون نماد هنرهای تصویری است و دیونوسو