خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان و معرفی شخصیت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تبیین واژگان و معرفی شخصیت :

باور به

belief in

باور به اینکه

belief that

در معرفت شناسی، بطور سنتی وقتی مسئله باور مطرح می شود نخست شکل گزاره ای آن در ذهن می آید: من باور دارم که خدا موجود است، یا من باور دارم به اینکه تحصیل علم بهتر از ثروت اندوزی است. اما همه باورهای آدمی از سنخ باور گزاره ای نیست، بطور مثال ممکن است علی به احمد باور داشته باشد، یا شخصی به اقتصاد آزاد باور داشته باشد. در معرفت شناسی این مسئله مطرح می شود که آیا، مثلاً، باور به خدا با باور به اینکه خدا موجود است تفاوت دارد یا نه. گاهی تصور می شود که همه باورها، به باور گزاره ای، یعنی به باور به اینکه، تحویل پذیراند به نحوی که باور به خدا در حکم مثلاً باور به این است که خدا موجود است.

توماس آکویناس بر آن بود که باور به خدا صرفا به معنای باور به صدق پاره ای حقایق است: باور به اینکه خدا موجود است، اینکه خدا خیر مطلق و نیکوکار است و غیره. اما بعضی از فیلسوفان، مانند جان هیک، عقیده دارند که باور به نگرش متفاوتی است، یعنی نگرشی است که اساسا شامل عنصر اعتماد است. بطور کلی، به نظر او باور به شامل ترکیبی از باور به اینکه به همراه یک نگرش بیشتر است. بنابراین، نمی توان آن را به باور به اینکه تحویل داد.

ایچ. ایچ. پرایس (

H. H. Price

) بر آن است که انواع متفاوتی از باور به وجود دارد که، البته نه همه آنها بلکه، پاره ای از آنها را می توان به باور به اینکه تحویل داد. او می گوید اگر شما به خدا باور داشته باشید، درواقع باور دارید به اینکه خدا موجود است، و اینکه خدا خیر است. اما باور به همیشه با یک نگرش بیشتر به موضوع باور همراه است و اگر کسی آن را به باور به اینکه تحویل دهد، هرچند این ممکن است همواره مقدور باشد، جزء مؤثر باور به را ازبین می برد. بنابراین به عقیده پرایس باور به خدا، صرفا به معنای باور به صدق پاره ای حقایق درباره خدا نیست، بلکه علاوه بر آن با نوعی تعهد و پیمان و اعتماد همراه است. به این ترتیب حتی درد مواردی که بتوانیم باور به را به باور به اینکه تحلیل کنیم، این کار پیمان و اعتماد همراه با باور به را از بین می برد.

مسئله معرفت شناختی ای که درخصوص این ویژگی باور به مطرح می شود این است که آیا همراه بودن باور به با نگرش بیشتر به موضوع باور، و فراتر رفتن آن از باور به اینکه عقلانیت آن را از بین می برد؟ اگر باور به متضمن باور به اینکه باشد، می توان گفت که معیارهای دلالت کننده بر آن دست کم باید به اندازه معیارهای دال بر باور به اینکه قوی و قابل قبول باشد، و هر نگرش بیشتر به باور به باید مستلزم توجیه دیگری باشد که در موارد باور به اینکه لازم نیست.

بطور کلی باور به در مواجهه با شواهد ناموافق و در مقایسه با باور به اینکه کمتر در معرض دگرگونی است. بطور مثال، اگر کسی به خدا باور داشته باشد، و با شواهدی مواجه شود که برعلیه وجود خدا به کار بسته می شوند، ممکن است به رغم وجود آن شواهد هنوز در باور به خدا استوار باشد؛ زیرا ممکن است او معتقد باشد که این شواهد دخلی به نگرش او ندارد. بنابراین تا زمانی که آن نگرش با باور شخص به وجود خدا همراه است، این باور ممکن است اثر معرفتی اش را به گونه ای حفظ کند درحالی که حفظ یک باور گزاره ای معمولی (یعنی باور به اینکه) شاید در مواجهه با شواهد ناموافق مقدور نباشد.

رودریک چیزم (۱۹۱۶ )

Rodrik Chisholm

چیزمْ فیلسوف آمریکایی است که افکارش در تعدادی از حوزه های مختلف فلسفه، از جمله معرفت شناسی و مابعدالطبیعه و اخلاق و فلسفه ذهن مؤثر بوده است. او در دانشگاه های براون (

Brouwn

) و هاروارد درس خواند و در ۱۹۴۲ از هاروارد فارغ التحصیل شد، و سپس به عنوان روانشناس بالینی در ارتش خدمت کرد. چیزم در ۱۹۴۷ به دانشگاه براون بازگشت و در آنجا بود تا بازنشسته شد. او از منتقدان اشکال شایع تحویل گرایی، از قبیل پدیدارگرایی و اگزیستانسیالیسم و فیزکالیسم است؛ درحالی که خودش بیشتر تحت تأثیر افکار فیلسوف اتریشی فرانتس برنتانو (و اعضای حلقه او، مانند مِینونگ و هوسرل) بود و آثار او را به انگلیسی ترجمه کرده است.

در حوزه معرفت شناسی، به تصور او کار معرفت شناسانه عبارت است از کوشش برای دادن پاسخ به این پرسش های سقراطی که: «چه چیزی را می دانم؟» و «چه چیزی را می توانم بدانم؟». او کوشیده است به این پرسش های بنیادی در تعدادی از مقالات و کتاب های مشهورش پاسخ دهد: نخستین مقاله او در این باره در ۱۹۴۲ با عنوان «مسئله مرغ خال خال» (

The Problem of Specled hen

)در مجله مایند چاپ شد، و مهم ترین کتاب هایش در باب معرفت شناسی عبارتند از ادراک (

Perceiving) (1957

) و مبانی دانستن (

The Foundations of Knowning

) و، مشهورتر از همه، نظریه معرفت (

Theory of Knowledge

) (ویرایش نخست ۱۹۶۶، و دوم ۱۹۷۷، و سوم ۱۹۸۹). چیزم با آرا و آثارش یکی از نظام های معرفت شناختی پیشرو سده بیستم را پدید آورد.

<