خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل از دغدغه ها تا انتظارات

دین راهکار قرب است و قرب راهکار کمال و کمال، تنها راهی است که انسان مأمور شده آن را با چراغ سراسر جذبه و کششِ فطرت، بجوید تا به محض پیدایی آن، شیدایی این انجام شود، همه آنچه که در طول تاریخ در باب گمگشتگی و سرگردانیهای آدمی رخ داده از آنجا نیست که در اصل و حقیقت کمال خواهی انسان وقفه ایجاد شده، بلکه از آن است که چشمه کمال خواهی با تعلیم ها و تربیت های غفلت آور، گل آلود شده و بشر در شناختن مصداقهای کمال و خواستن آنها دچار خطا و خطر شد و چون بر خط نگرشی و گرایشی او اولین زاویه انحراف از حق، پدید آمد، همه نقص خواهی ها به امید کمال و به جای کمال انجام یافت و چنان ابر سنگین غفلت سایه گستراند که گاه در همه عمر، یکبار هم تابش خورشید حقانی فطرت دیده نشد، اما آنها که به دنبال قرب بودند، عده ای با اخلاق دینی، نفسشان را پاک کردند تا به فراز قرب نائل آیند و عده ای دیگر با عرفان دینی، حرکت کردند تا به فراتر از قرب برسند، قرب را اگر چه هرگز با بُعد نمی توان قابل قیاس دانست، اما آنرا وصل هم نمی توان نامید. در واقع همچنان که در مقام مقایسه با قرب، بُعد دارای یک دور افتادگی و مهجوریت ذاتی ست، قرب نیز در مقام مقایسه با وصل، از یک دور افتادگی و مهجوریت رو به کاهش برخوردارست، از این رو تأمل در کریمه «ان بورک من فی النار و من حولها» بهجت علمی و لذت عرفانی ایجاد می کند، خاصه آنکه خدای متعال می فرماید: این مسیر مبارک است، مسیری که به سوی خدای تبارک، اتمام و اکمال، می یابد، اما تفاوت در «فی النار» و در «مَنْ حولها» است، آنکه با عرفان دینی می کوبد و می کاود و بی قرار می شود، مصداق «من فِی النار» است، یعنی داخل آتش و معرکه محبت الهی می شود و آنکه با «اخلاق دینی» می کوبد و می کاود و قرار می گیرد، مصداق «و من حولها» است یعنی به کنار آتش و معرکه محبت الهی می رسد، اما یک نکته باقی است و این که حقیقتِ «قرب و کمال» برای کدام بخش وجود آدمی است؟ بخش «فعّال و تدبیر کننده» که مطهر از دَنَس و حَدَثِ زنی و مردیست و یا بخشش «حمّال و تدبیر شونده» که مهمور به دَنَس و حَدَث جسمانیت و زنی و مردی ست، بی تردید در این وادی جهت ها و خیزش ها متعلق به آن سوارکار بی همتا، یعنی روح انسانی ست که نه زنیّت دارد و نه مردیّت، از عرش «نَفَخَتُ فیه مِنْ روحی» نزولِ اجلال کرده، که البته مرکب و چارپای این سوارکار چابک، از اجرام حیوانیِ حسّی و جسمی، بوجود آمده که با هم متفاوت است، برخی به شکل و شمایلی خاص خلق شده و نام مرد را به خود گرفته و برخی دیگر به شکل و شمایل دیگری خلق شد و نام زن را به خود گرفت. که این تفاوتها هم بس حکیمانه و عادلانه است، البته ناگفته پیداست که این مرکب در اثر آنکه نشیمن گاه روح است خود نیز در اثر این قرابت ارج و قربی خاص یافته تا جایی که در روایات آمده است، خاکی که از پوسیده شدن میّت آدمی بدست می آید در میان خاکهایی که از پوسیده شدن حیوانات و نباتات و غیره بوجود می آید چون قطعه طلایی است که در بین خاک افتاده! یعنی درخشش و جلایش او را هم متمایز نموده و هم ممتاز کرده است، پس جسم در قالب زنیّت و مردیّت، خادم و مستخدم سلطان روح است که این سلطان موقتا در سفر دنیا، بر این مرکب سوار شده است، پس روح، سراپا مسافر است، قصد اقامت و اطراق در این دنیا را ندارد، هر از گاهی هم که می نشیند و می ماند نه برای خود، که از بهر خستگی مرکب و عادت او به علوفه های دنیایی ست، واقع قضیه همین است و این همه تحلیل و تفسیر و فریاد از تفاوتها و نمایش آنها به عنوان تبعیض ها، از آن است که هم از اصل سفر غفلت دارند و مسافر را نمی شناسند، آنها مرکب را اصل می پندارند و آنقدر محو این چارپایِ خاکیِ زنی و مردی، شده اند که از سوارکار آن، که روح انسانی است سخت غفلت ورزیده اند.

خدای حکیم در سفر زندگی قواعد و قوانینی را برای کمال روح، آن هم با لحاظ تفاوتهای مرکب آن مقرر کرده که مشحون از عدالت و هدف مندی است، از این منظر وقتی به مجموعه قوانین اسلام نظر می کنیم، روح همه جانبه نگری – توازن – تناسب – توجه به قرب – جامعیت در پاسخ گویی را در آن می بینیم، لذا لازم است که عالمانِ درد آشنا هر کدام در هر بعدی از ابعاد این شریعت جامع کاوش نموده و زیباییهای فقه و حقوق و قوانین اسلام را استخراج نمایند و در معرض سمع و نظر جویندگان حق قرار دهند، تا آنهایی هم که حقیقت را از جلوه های کثرت، می جویند، محروم نمانند، در واقع مؤلفان و محققان دینی باید عدالت مدار بودن تفاوتهای غیر اصیل و روبنایی بین زن و مرد را در حدود، حقوق، تکالیف و همسانی های اصیل و زیربنایی را، در حق تدین، حق تقرب و حق کمال پیدا کرده و زیبایی های آن را در برابر چشم ظاهر پرستان و باطن پسندان به رخ کشند.

البته بیان حقایق زیبا به منظور نادیده انگاشتن واقعیت های نازیبا نیست. ما می دانیم که در بسیاری از موارد اگر از بام تا ثریا در باره کرامت و کمالات زنان بگوییم یک مخالف و طلبکار نداریم و عرش در عرش آن درجات را به ما ارزانی می دارند! امّا اگر از کف تا سقف، یعنی از همه محسوسات قابل دسترسی چیزی بخواهیم و بگوییم و حق و سهم زنان را در آن معلوم کنیم، برخی از مردان، کمترین درجه ای را بر ما نمی پسندند! به این دلیل است که بیان کج فهمی ها و بد فهمی ها و چاره سازی برای آن و یافتن راهکارهای اساسی برای رفع مشکلات زنان بسی ضروری می نماید که اگر این مهم در مقاطع لازم انجام نشود، بی شک یا طوفان کینه به راه خواهد افتاد، تا جایی که فرد سایر مصالح خود را هم نمی بیند و خود هم ظلمهای تازه ای علاوه بر ظلمهای گذشته بر آن تحمیل می کند و یا بر عده ای دیگر هم نه جهنّم خصومت، که زمهریر یأس، مستولی گشته و حس و حیات و امید را در آنها منجمد می کند، اما از آنجایی که اسلام دین واقعیت نگر و حقیقت گراست، یعنی واقعیت ها را می بیند و حقیقت ها را می خواهد، باید دید واقعیتهای پیرامون زنان چیست؟ و کدامین حقیقتها چاره ساز و مددرسان آنهاست؟ زنان امروز با دغدغه های جدی دست به گریبان هستند، دغدغه هایی که باید برای متأذی نشدن زنان و به هیجانات منفی نیفتادن ایشان برطرف شود و بی ارتباط نیست که بگوییم امام بزرگوارمان علی ابن ابیطالب علیه السلام در این باره فرموده اند: «ولا تهیجوا النساء بالاذی» یعنی نگذارید زنان با اذیتها، به هیجانات منفی دچار و بلکه در آن گرفتار شوند که این موضوع تأمل بیشتر را بر مسائل و موضوعات زنان می طلب