خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی شامل 107 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفی اصطلاحات معرفت شناسی :

اشاره

منبع اصلی مورد استفاده در این بخش کتاب راهنمای معرفت شناسی است که دو تن از اساتید معرفت شناسی، یعنی جاناثان دنسی و ارنست سوسا آن را ویرایش کرده اند و ۱۳۷ تن از اساتید دانشگاه های مختلف جهان در نوشتن آن همکاری داشته اند. کتاب نخستین بار در سال ۱۹۹۲ توسط انتشارات بلک وِل منتشر و پس از آن بارها تجدید چاپ شده است. البته در نوشتن مقاله های این بخش علاوه بر کتاب گفته شده از سه منبع زیر نیز استفاده می شود:

I. A Dictionary of Philosophy, edited by Thomas Mautner, Blackwell, 1996

.

II. The Cambridge Dictionary of Philosophy, General editor, Robert Audi

,

Cambridge Universtiy Press, U.S.A, 1995

.

III. The Oxford Companion to Philosophy. Edited by Ted Hondrich, Oxford

University Press, 1995

.

* * *

۱. شک گرایی۱.

Scepticism (Skepticism

)

متعارف ترین معنای این اصطلاح عبارت است از عدم امکان تحصیل معرفت. شک گرایی یا موردی است یا فراگیر، یا عملی است یا نظری، و اگر نظری باشد یا معتدل (

moderate

) است یا شدید (

radical

)؛ شک گرایی نظری یا به معرفت مربوط است یا به توجیه.

اگر شک گرایی به حوزه خاصی از باورها یا گزاره ها مربوط باشد، آن را شک گرایی موردی (

partial S

.) می نامند، اما اگر چنین محدودیتی در کار نباشد شک گرایی فراگیر (

Globaltotal

) نامیده می شود. بطور مثال، شک درباره وجود اذهان دیگر، شک موردی است، درحالی که انکار مطلق وجود هرگونه معرفتی شک فراگیر است.

شک گرایی عملی (

practical S

.) عبارت است از رویکردی که در آن عمدا و آگاهانه از باور به چیزی و همچنین از عدم باور به آن خودداری و پرهیز می شود. اینگونه شک گرایان معمولاً (اما نه ضرورتا) به مردم توصیه می کنند که آنها نیز چنین رفتار کنند. شک گرایی عملی نیز ممکن است موردی یا فراگیر باشد.

شک گرایی نظری (

theoritical S

.) عبارت است از تعهد به این باور که معرفتی (یعنی، باور موجهی) وجود ندارد. شک گرایی نظری اگر بر آن باشد که معرفت برتر (

superknowledge

) یعنی، باور با توجیه برتر (

superjustified belief

)خاصی، حتی در منطق و ریاضیات و در تجربه درونی شخص وجود ندارد، آن را معتدل و فراگیر می نامند. اما اگر بر آن باشد که حتی معرفت معمولی (یعنی، باور موجه) نیز اصلاً وجود ندارد، در این صورت آن را شدید و فراگیر می نامند. از سوی دیگر، اگر بر آن باشد که معرفت برتری (یعنی، باوری با توجیه برتر) از نوع خاص وجود ندارد، یا انواع خاصی از معرفت برتر وجود ندارد، آن را معتدل و موردی می نامند؛ ولی اگر بر آن باشد که حتی معرفت معمولی از نوع خاص، یا معرفت معمولی از انواع خاصی (که البته شامل همه انواع معرفت نمی شود) وجود ندارد، آن را شدید و موردی می نامند.

بعید است فیلسوفی به جدّ به شک گرایی شدید و فراگیر و مطلق معتقد بوده باشد، زیرا حتی شکاکان پیرو پورون الیسی

Pyrrho of Elis

) ،حدود ۲۷۵ حدود ۳۶۰ پ.م.)، که معتقدند باید از قبول هر گزاره ای غیربدیهی خودداری کنند، درباره پذیرفتن امر بدیهی کمتر تردید دارند. باور غیربدیهی باوری است که برای اینکه از حیث معرفت شناسی پذیرفتنی باشد مستلزم شاهد و قرینه است. خود دکارت، به رغم روش شکاکانه اش، هرگز درخصوص محتوای تصوراتش شک نکرد. آنچه او در آن تردید داشت، درواقع مطابقت این تصورات با اموری در ورای آنها بود.

با این حال صورت هایی از شک گرایی فراگیر پورونی و دکارتی طرفداران و موافقانی داشته است. اگر فرض کنیم که معرفت صورتی از باور صادق و به اندازه کافی موجّه است، آنچه شکاک در آن شک می کند بیشتر شرط توجیه است تا شرط صدق یا شرط باور. شکاک پیرو پورون در این باره خواهد گفت که هیچ گزاره ای غیربدیهیِ تجربی به اندازه کافی موجه نیست زیرا انکار آن نیز به همان اندازه توجیه پذیر خواهد بود. و شکاک دکارتی استدلال خواهد کرد که هیچ گزاره ای درباره هیچ چیزی، به جز گزاره مربوط به ذهن شخص و محتویات آن، به اندازه کافی موجه نیست زیرا همیشه زمینه های مشروعی برای تردید در آن وجود دارد. بنابراین، تفاوت اساسی بین این دو دیدگاه مربوط است به شدت و حدّت شرایط لازم برای به اندازه کافی موجه بودنِ باوری که باید معرفت محسوب شود. پیرو دکارت خواستار قطعیت است، اما طرفدار پورون صرفا می خواهد بداند که طرف ایجاب یک گزاره بیشتر موجه است تا طرف سلب آن.

پیروان پورون نمی گویند که به هیچ گزاره ای غیربدیهی نمی توان علم داشت، زیرا این سخن خود یک ادعای معرفتی است و شامل خودش نیز می شود. بلکه آنها مواردی را مثال می زنند که در آنها تصور می شود که معرفت غیربدیهی وجود دارد؛ آنها مدعی اند که در این موارد، حواس و حافظه و عقل ما قادراند دلایل خوبی له و علیه هر باور به آنچه غیربدیهی است اقامه کنند. به تعبیر دیگر، پیروان پورون می گویند تعلیق حکم بهتر از حکم است. پیروان پورون را می توان «لاادری گرایان» شکاکانه تلقی کرد.

شک گرایی دکارتی، که از استدلال دکارت برای شک گرایی بیشتر متأثر است تا از پاسخ او، بر آن است که ما نمی توانیم نسبت به هیچ گزاره تجربی درباره هیچ چیزی در ورای محتویات ذهن خودمان معرفتی داشته باشیم. دلیل این امر این است که درباره همه اینگونه گزاره ها تردیدهای مشروعی وجود دارد زیرا راهی برای انکار توجیه پذیر این امکان وجود ندارد که حواس ما توسط علتی (بطور مثال، توسط روح شرور) به گونه ای تحریک شود که غیر از نحوه تحریک متعارفی است که به تصور ما حاصل تأثیر اعیان خارجی است. از این رو، اگر پیروان پورون لاادری گرایان (

agnostics

) باشند، شکاک دکارتی ملحد (

atheist

) است.

چون شرایطی که پیرو پورون برای معرفت دانستن یک باور مطرح می کند بسیار کمتر از شرایط یک دکارتی است، اقامه استدلال های مربوط به دفاع از پورون گرایی دشوارتر است. پیرو پورون باید نشان دهد که برای باور به یک گزاره دلایل بهتری نسبت به دلایل انکار آن وجود ندارد. اما دکارتی به هنگام سنجش دلایل می تواند بپذیرد که باور به یک گزاره موجه تر از انکار آن است؛ برای او فقط لازم است نشان دهد که هنوز تردید مشروعی درباره صدق این گزاره وجود دارد.

از این رو، مسائل مهمی که در ارزیابی شک گرایی باید در مد نظر باشند عبارتند از: (۱) آیا دلایل باور به یک گزاره غیربدیهی بهتر از دلایل انکار آن هستند؟ (۲) آیا معرفت، دست کم در برخی اشکالش، مستلزم یقین است؟ (۳) اگر چنین است، آیا گزاره غیربدیهیِ یقینی وجود دارد؟

۲. شک گرایی جدید۲.

Modern Scepticism

شک گرایی جدید در سده شانزدهم با احیای علاقه به شک گرایی پورونی در یونان باستان، که در نوشته های سکستوس امپیریکوس (سده سوم میلادی، (

Sextus Empiricus

مطرح شده است، و با احیای علاقه به شک گرایی آکادمیک (

Academic Scepticism

)، به صورتی که در کتاب آکادمی (

De Academica

)، مارکوس تولیوس کیکرو

Marcus Tullius Cicero) 43

106 پ.م.) عرضه شده است، آغاز شد. کلمه “

septic

” در دوره قرون وسطی به کار نرفته، و نخستین بار از یونانی ترجمه شده است. نوشته های سکستوس در ۱۵۶۲ و ۱۵۶۹ به لاتین، و در ۱۶۲۱ به یونانی منتشر شد، و ویرایش های اثر کیکرو در خلال سده های شانزدهم چاپ شد. احیای این آثار زمانی رخ داد که اصلاح طلبان و مخالفان آنها این مسئله اصلی مربوط به معرفت دینی را مطرح کردند: چگونه می توان معرفت دینی راستین را از دیدگاه های باطل و تردیدآمیز تمیز داد؟

دسیدریوس اراسموس

Desiderius Erasmus)

،

۱۵۳۶

1466؟) معتقد شد که هرگز نمی توان این دو را از یکدیگر تمیز داد، و به پیروی از شکاکان تعلیق حکم، و در مسائل مورد منازعه، پذیرش دیدگاه های کلیسای کاتولیک را توصیه کرد. مترجم نوشته های سکستوس، یعنی جِنتیان هِرْوِه (

Gentian Hervet

)، که یک کشیش کاتولیک بود، گفت که دیدگاه های پیروان پورون پاسخ کاملی برای کالوینیسم عرضه می کند: اگر هیچ چیز را نمی توان شناخت، پس کالوینیسم را نیز نمی توان شناخت. مخالفان اصلاحات دینی در قبال مخالفان پروتستان شان به استدلال های شکاکانه متوسل شدند و پروتستان ها نیز کوشیدند نشان دهند که کاتولیک ها با آن استدلال های شکاکانه عقاید خودشان را به واقع نقش بر آب می سازند.

یکی از نمایندگان مهم شک گرایی در آن دوره مونتنی

Montaigne)

،

۹۲

1533) بود که استدلال های موجود در آثار سکستوس و کیکرو را خوانده و در آنها غور کرده بود. او آن استدلال های شک گرایی را در جستاری تحت عنوان «دفاع از ریمون سبون “

Appology for

Ramond Sebond

که نوشته ای پریشان و آشفته است، گرد آورد و متناسب با علائق عقلانی سده شانزدهم نوسازی کرد. بحث های مونتنی درباره طلب قرینه و شاهد برای هرگونه ادعای معرفتی، و درباره کفایت هرگونه معیار معرفت، و امکان هرگونه شاخص های فراگیر اخلاق چالش هایی را در برابر همه دیدگاه هایی که از آن زمان به بعد مطرح شدند به وجود آورد.

اثر مونتنی در فرانسه، و ترجمه آن در انگلستان پرفروش ترین کتاب شد. مونتنی با طرح تردیدهایی درباره سنت عقلانی شایع در آن زمان، نظام شک گرایی عام و کاملی نه تنها در برابر فلسفه مدرسی یا طبیعت گرائی رنسانس، بلکه در برابر امکان هرگونه نظام غیرقابل تردیدی از تصورات پدید آورد. شاگرد مونتنی، یعنی پدر پیر شارون (

Pierre Charron

)، شک گرایی را در شکل تعلیمی عرضه کرد، که بسیار مورد اقبال خوانندگان واقع شد.

فیلسوفان اوایل سده هفدهم کوشیدند پاسخ هایی را به شک گرایی جدید بیابند، آنها می خواستند از این پاسخ ها به عنوان مبانی نظریه های فلسفی جدیدی استفاده کنند که قادرند علم جدید را موجه سازند. بیکن و مرسن (

Mersenne

) و گاسندی (

Gassendi

) و دکارت و پاسکال و دیگران کوشیدند با تهدید شکاکیتی که جهان عقلانی را در خود مضمحل می ساخت روبرو شوند.

اما خود مرسن و گاسندی، هرکدام به طریقی، نوعی شک گرایی تعدیل شده ارائه کردند که در آن بخش اعظمی از مواضع شک گرایانه را مسلم فرض کرده و در عین حال نوعی معرفت محدود را ممکن و سودمند دانسته بودند. مرسن در این باره یک محاوره نوشت که در آن یک شکاک طرف گفتگو است و استدلال های برگرفته از سکستوس را مطرح می کند. مرسن در محاوره اعتراف می کند که نمی توان به چالش های اصلی شکاکان پاسخ داد، اما در عین حال می گوید که این امر مسئله مهمی نیست زیرا به طرق مختلف می توان با این مسئله روبرو شد. به طور مثال، می توان ضمن تردید در امکان مابعدالطبیعه، معرفت مربوط به پدیدارها و ارتباط بین آنها را گسترش داد.

گاسندی در مورد معرفت مربوط به ارتباط بین پدیدارها به نظریه اتمی اپیکوری متوسل شد و معتقد شد که البته چنین معرفتی، نه خود حقیقت، بلکه سایه ای از آن را در اختیار انسان قرار خواهد داد.

دکارت به کسب این گونه سایه های حقیقت رضایت نداشت و به دنبال حقایقی می گشت که هیچ شکاکی نتواند به چالش آنها برود. او برای دست یافتن به آن حقایق، نخست روش شکاکانه ای را پذیرفت و هرگونه باور و اعتقادی را که ممکن بود تحت شرایط قابل قبول مورد تردید و شک واقع شود رد کرد و کنار گذاشت. او باورهای حسی را سریعا رد کرد زیرا معتقد بود که حواس انسان گاهی او را می فریبند. او همچنین باورهای مربوط به واقعیت فیزیکی را نیز رد کرد زیرا معتقد شد که آنچه انسان واقعیت فیزیکی تلقی می کند ممکن است حاصل رؤیا و خواب بوده باشد. دکارت در عین حال باورها و اعتقادات مبتنی بر استدلال های عقلانی را نیز کنار گذاشت زیرا تصور می کرد که ممکن است یک روح شریر انسان را به نحو نظام مندی بفریبد.

درحقیقت در آن زمان به نظر می رسید که دکارت در کار تأسیس نوعی شک گرایی است که دامنه شمول آن از دامنه شمول شک گرایی مونتنی بزرگ تر بود. اما دکارت این سؤال را مطرح کرد که پس از همه این شک و تردیدها آیا کسی می تواند درباره وجود خویشتن و باوری که به آن دارد نیز شک، یا آن را رد کند.

پاسخ دکارت به این سؤال، آشکارا منفی بود، زیرا وقتی می کوشیم درباره وجود خویشتن نیز شک کنیم بی واسطه درمی یابیم که ما هستیم که داریم شک می کنیم. دکارت از اینجا به این نتیجه رسید که پس نخستین حقیقتی که نمی توان در آن شک کرد این است که «می اندیشم، پس هستم» (کوگیتو،

Gogito

). دکارت از کوگیتو این معیار معرفتی را نتیجه گرفت که هرآنچه بطور واضح و متمایز درک کنیم حقیقت است. او سپس براساس آن معیار توانست به این نتایج دست یابد که، خدا وجود دارد، و خدا قادر متعال است، و خدا آفریننده هر چیزی است که هست، و چون خدا همه کمالات را داراست هرگز ما را نمی فریبد. بنابراین، هرآنچه خدا باور واضح و متمایز آن را برای ما پدید آورد حقیقت است. فلسفه دکارت، به این ترتیب، کوششی بود برای ردّ شک گرایی جدید.

نظام فکری دکارت آماج اصلی حملات شک گرایی جدید واقع شد. گاسندی و هابز و مرسن آن را به عنوان اعتقادات جزمی ناموجه و توجیه ناپذیر مورد انتقاد قرار دادند: چرا خدای قادر متعال نمی تواند ما را بفریبد؟ از کجا می توانیم بدانیم که حقیقتی که برای خدا یا فرشتگان وجود دارد غیر از چیزی است که ما وادار می شویم آن را حقیقت بدانیم؟ چرا هرآنچه را بطور واضح و متمایز تصور کنیم، نه صرفا در ذهن ما، بلکه در واقعیت نیز حقیقت باشد؟ از کجا می توانیم بدانیم که تصور ذهنی ما از جهان، هر اندازه هم که یقینی باشد، توهم خود ما نیست؟ پاسخ دکارت این بود که جدی گرفتن این سؤالات به معنی بستن در به روی عقل و تعطیل کردن آن است.

در نسل بعد، تحلیلات شکاکانه مفصلی از قسمت های قابل تردید فلسفه دکارت مطرح شد. پیر دانیل هوئه (

Pierre-Daniel Huet

) کوشید نشان دهد که همه دیدگاه های دکارت، از جمله کوگیتو، در معرض شک و تردید قرار دارد. به محض اینکه فلسفه مالبرانش

Malebranch)

،

۱۷۱۵

1638) به صورت مکتوب منتشر شد، سیمون فوشه (

Simon Foucher

) از آن انتقاد کرد؛ او همچنین با کوشش لایب نیتس

Leibniz)

،

۱۷۱۶

1646) از برای تأسیس یک نظام جزمی به چالش برخاست. اوج شک گرایی سده هفدهم در نوشته های پیر بیل

Pierre Bayle)

،

۱۷۰۶

1647)، و مخصوصا در کتابش فرهنگ تاریخی و انتقادی (

Historical and Critical Dictionary

) (۱۷۰۲ ۱۶۹۷) ظاهر شد. او در این کتاب، که اصل آن به زبان فرانسه در ۱۶۹۵ منتشر گردید، کوشید با استفاده از هرنوع شک، مبانی هرنوع فلسفه قدیم و جدید را نقش بر آب سازد. او برضد دکارت گرایی، و بر ضد عقل گرایی جدید لایب نیتس، و به طور فراگیر بر ضد هر کسی که مخالف شک گرایی بود، استدلال های شک گرایانه ویرانگری مطرح ساخت، و در فرهنگ خود و بویژه تحت مدخل های شکاکیت یونان و پورون الیسی و زنون الیایی مسائل اصلی شک گرایی را برای فیلسوفان نسل بعد برجای گذاشت.

جان لاک

John Locke)

،

۱۷۰۴

1632) کوشید شک گرایی را به این صورت رد کند که کسی نمی تواند فراتر از شهود و استدلال، معرفت واقعی داشته باشد، اما در عین حال کسی نمی تواند آن اندازه دیوانه باشد که به طور مثال در گرم بودن آتش و سرد بودن یخ و سخت بودن سنگ و صخره شک کند. او بر آن بود که تجربه نافی شک گرایی است. برکلی

Berkeley)

،

۱۷۵۳

1685) با استفاده از استدلال های شک گرایانه بیل کوشید نظام تجربه گرایانه لاک را کنار بگذارد. بیل استدلال ک