خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲)

فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) شامل 48 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وظیفه انسان در برابر هستی (۱۲) :

جهان را پاس بداریم (۲)

در نوشتار
پیش، با یکی از ویژگی های جهان هستی، آشنا شدیم. دیدیم که جهان بر صراط مستقیم است
و انسان نیز که جزیی بسیار ناچیز از این جهان است باید بر صراط مستقیم باشد. اکنون
با ویژگی دیگری آشنا می شویم.

۲. روزی برای همگان

بسیاری از
مخلوقات این جهان، به گونه ای آفریده شده اند که دارای خاصیت تحرّک می باشند. این
حرکت و تغیّر، ممکن است در ابعاد جسمانی و در اوصاف و کیفیات؛ و ممکن است به صورت
انتقال از جایی به جایی و از وضعیتی به وضعیتی دیگر باشد. اینگونه تحرک ها، نیاز
به انرژی دارد. تأمین انرژی لازم، از راه جذب مواد غذایی و آب، و دفع مواد زاید،
صورت می گیرد. به علاوه موجودات حیوانی از راه مصرف در طبیعت، کارها و فعالیت هایی
نیز انجام می دهند که قطعا برای ادامه حیات آنها لازم و ضروری است. اینها نیز
نیازمند انرژی و تأمین آن از راه خوردن و آشامیدن و به طور کلی جذب و دفع می باشند.بنابراین،
به جز جمادات، تمام نباتات و حیوانات، برای ادامه حیات خود، نیاز به جذب و دفع
دارند. آنچه را آنها از عالم طبیعت جذب می کنند، همان رزق و روزی آنهاست.

خداوند
متعال، نظام آفرینش را به گونه ای طراحی کرده است که هیچ جنبنده ای از رزق و روزی
خود محروم نباشد. قرآن مجید در این باره می فرماید:

«و ما
مِنْ دابَّهٍ فی الأرضِ إلّا عَلَی اللّهِ رِزْقُها و یَعلَمُ مُسْتَقَرَّها و
مُسْتَوْدَعَها کلٌّ فی کتابٍ مبینٍ^(۱)».

«هیچ جنبنده ای در زمین نیست جز اینکه رزق و روزی او بر عهده
خداست و او قرارگاهش را (در این دنیا) و امانت گاهش را (در رحم و پس از مرگ)
می داند. همه اینها در مکتوبی روشن ثبت و ضبط گردیده است».

مقصود از
«کتاب مبین»، لوح محفوظ است.

طبرسی
می گوید: «دابّه، موجود زنده ای است که صلاحیّت جنبندگی دارد و در عرف، اختصاص به
حیوان پیدا کرده است^(۲)».

او سپس در تفسیر آیه فوق می گوید: «هیچ جنبنده ای که بر روی
زمین بجنبد، نیست، مگر اینکه خداوند، متکفل روزی اوست و او را به آنچه مقتضای
مصلحت و حکمت است، می رساند. در این تعبیر قرآنی، تمام جن و انس و پرندگان و
چارپایان و حیوانات وحشی و حشرات، داخلند^(۳)».

هرچند ممکن است در شمول آیه نسبت به نباتات، تردید شود، ولی
بدون شک آنها هم به نحوی از صفت جنبندگی، برخوردارند. اگرچه مثل حیوانات، حرکت
انتقالی ندارند، بلکه حرکات دیگری دارند. به علاوه آنها هم رزق و روزی خود را از
زمین و هوا دریافت می کنند و به حیات خود ادامه می دهند. تردید نسبت به شمول آیه،
هنگامی قوت می گیرد که در آیه دیگر می فرماید:

«و ما
مِنْ دابّهٍ فی الأرضِ و لا طائرٍ یطیرُ بِجَناحَیْهِ إلّا أُمَممٌ أمثالُکُم…^(۴)».

«هیچ جنبنده ای در روی زمین نیست و هیچ پرنده ای نیست که به دو
بال خود پرواز کند، مگر آنکه امتهایی همانند شمایند».

بدیهی است
که در مورد نباتات، «امّت» به کار نمی رود. اهل لغت، دابّه را به معنای راه رونده
گرفته اند^(۵). در آیه زیر، دابّه در معنای اخص به کار رفته است:

«و مِنَ النّاسِ و الدّوابِّ و الأنعامِ مُختَلِف ألوانُهُ».

«برخی از
مردم و جنبندگان و چارپایان به رنگهای مختلفند».

چنانکه
پیداست در آیه فوق به غیر انسان و چارپایان، دابّه گفته شده است.

رزق و
روزی، در مقابل حرمان و محرومیت است. به هر عطایی که از آن سود برند، روزی یا رزق
گفته می شود، اعم از اینکه طعام باشد یا علم یا غیر آن^(۶). حتی خداوند
به باران هم رزق گفته است. چنانکه می فرماید:

«و
یُنَزِّلُ لَکُم مِنَ السَّماءِ رِزْقا^(۷)».

«خداوند از آسمان برای شما روزی نازل می کند».

از نظر
قرآن مجید، تنها روزی رسان، خداوند متعال است:

«إنّ
اللّه هو الرَّزاقُ ذُوالقُوَّهِ المَتین^(۸)».

«خداوند تنها روزی رسانی است که نیرومند و استوار است».

چنین
خدایی خود را ملزم و متعهد شمرده است که روزی رسان همه جنبندگان باشد و نیاز مادی
و معنوی مخلوقات خود را برآورده کند و خوان نعمتش را آن چنان گسترده و بی دریغ
سازد که هیچ گرسنه ای بی طعام نماند و هیچ تشنه ای از آب محروم نگردد. اعم از
اینکه گرسنگان و تشنگان، گرسنه و تشنه آب و غذای مادی باشند یا معنوی.

وظیفه انسان در برابر بهره معنوی از روزی ها

اگر
خداوند متعهد شده است که تمام امکانات مادی و معنوی را برای انسان و سایر جنبندگان
فراهم کند و نظام طبیعت را به گونه ای بیافریند که هیچگونه کمبودی در آن احساس
نشود، مسلّما از مخلوقات خود خواسته ها و انتظاراتی دارد که باید برآورده شود.
نباتات و حیوانات، در خط فرمانبری و اطاعت تکوینی، حرکت می کنند و این انسان آزاد
و مختار است که احیانا تخلّف و سرپیچی می کند. از این رو برای توجه دادن او به رزق
و روزی گسترده الهی می فرماید:

«فَلْیَنْظُرِ
الإنسانُ الی طَعامِهِ * انّا صَبَبْنَا الماءَ صَبّا * ثمّ شَقَقْنَا الارضَ
شَقّا* فَأنْبَتْنا فیها حَبّا * و عِنَبا و قَضْبا * و زَیْتونا و نَخلاً * و
حدائِقَ غُلبا * و فاکِهَهً و أبّا * مَتاعا لکم و لأنعامکم^(۹)».

«انسان باید به طعام خود بنگرد، که ما باران را فرو ریختیم،
آنگاه زمین را شکافتیم و در آن، دانه انگور و زیتون و علوفه تر و نخل و باغهای
انبوه و میوه و چراگاه، رویاندیم، تا وسیله تمتّع و بهره مندی شما و چارپایان تان
باشد».

به راستی
که اگر انسان به مراحل پیدایش باران، از زمانی که آبهای روی زمین، تبخیر می شود تا
به صورت ابرهای متراکم درمی آید و با وزش باد و فراهم شدن شرایط لازم جوی به صورت
قطرات آب یا دانه های تگرگ و برف، بر زمین می بارد و زمین مرده را زنده می کند،
بنگرد و درباره آن به مطالعه دقیق و عمیقی که درخور یک موجود خردمند و اندیشمند
است بپردازد، آیا احساس وظیفه و مسؤولیت نمی کند؟ آیا باور نمی کند که در این نظام
قانونمند و هدفمند، بی هدف بودن و قانون شکستن و لاابالیگری، جز سرافکندگی و شکست
و سقوط، نتیجه ای به بار نمی آورد؟

اگر انسان
نگاهی -به دیده عبرت- به گیاهان و درختان بیفکند و مراحل تطوّر و تکامل آنها را
مورد مطالعه قرار دهد و سرانجام تصدیق کند که هیچ جنبنده ای بی نیاز از نباتات
نیست، چه آنهایی که گیاه خوارند و چه آنهایی که گوشت خوارند و چه آنهایی که از هر
دو تغذیه می کنند، به چه نتیجه ای می رسد؟ آیا به خود نمی گوید:

تأمل در روزی های معنوی

آیا
انسان، تنها باید به همین غذاهای مادی به دیده عبرت و دقّت و حیرت بنگرد؟غذاهای
معنوی چطور؟ آیا نباید به آنها نیز به دیده تأمّل و تعقّل نگریست و آیا آنها را
نباید -دست کم- به اندازه نعمت های مادی و غذاهای جسمی، ارج نهاد؟ در روایت آمده
است:

«فلینظر
الانسان الی طعامه، أیْ الی علمِهِ الّذی یَأخُذُهُ عَمَّن یَأْخُذُهُ^(۱۰)».

«اینکه باید انسان به طعامش بنگرد، یعنی به علمش بنگرد که از
چه کسی اخذ می کند».

درست است
که انسان، حق دارد و باید از علوم دیگران استفاده کند و بر معلومات خود بیفزاید؛
ولی معمولاً رابطه شاگرد و معلّم به رابطه مرید و مراد می انجامد و اخلاق و رفتار
و منش معلم در متعلّم تأثیر می گذارد و به همین جهت است که هرکس شایسته استادی و
معلّمی نیست. به خصوص در علوم انسانی و علوم فلسفی و کلامی و علوم دینی. در سایر
علوم، اگر شاگرد در حدی از رشد و استقامت باشد که تنها اخذ علم کند، نه اخذ دیانت
و اخلاق، شاگردی کردن، پسندیده است ولی در علوم انسانی -به ویژه علوم دینی- شخصیّت
و منش استاد را نباید در سنجش معیارها نادیده گرفت.

آیا انسان
نباید نظری به دریاها و منافع بی شمار آنها بیفکند؟ آیا نباید بیندیشد که خداوند
بر اساس تعهّدی که در تأمین رزق و روزی بندگان کرده است، چه نعمت های ارزشمندی در
آنها منظور کرده است که اگر نبودند، زندگی انسان و حیوانات مختل می شد و روزگار هر
دو به سیاهی و بدبختی می گرایید؟ خداوند متعال می فرماید:

«و هو
الّذی سَخَّرَ البَحْرَ لِتَأْکُلُوا مِنهُ لَحما طریّا و تَسْتَخْرِجوا مِنهُ
حِلْیَهً تَلْبَسونَها و تَرَی الفُلْکَ مَواخِرَ فیهِ و لِتَبْتَغوا مِنْ فَضلِهِ
و لَعَلَّکُم تَشْکُرون^(۱۱)».

«اوست که دریا را رام کرد، تا از آن گوشتی تازه بخورید و از آن
زیوری که به خود می پوشید، استخراج کنید و می بینی که کشتی ها (سینه) دریا را
می شکافند تا شما بهره مند شوید و از فضل خداوند، طلب روزی کنید و سپاس گزار
باشید».