خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه

با فایل فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه شامل 86 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نبذه فی تاریخ علم القراءه و التفسیر و دور الایرانیین فیه :

إن أول علم تکوّن من العلوم الإسلامیه هو علم القراءه ثم التفسیر فالقراءه ترتبطبکیفیه التلفّظ بالفاظ و کلمات القرآن و التفسیر بمفاهیم و معانی کلام اللّه المجید.
ففی القراءه تبیّن أصول و قواعد الوقف و الوصل و المدو التشدید و الادغام و غیرها اضف إلی ذلک أن بعض کلمات القرآن قرئت باشکال مختلفه فتبیّن تلک الاشکال فی علم القراءه.
ان الصحابه تعلموا قراءه القرآن من النبی الأعظم صلّی اللّه علیه و آله و سلم و کان الرسول الکریم یباشر تعلیم بعضهم ثم یأمرهم بتعلیم الباقین. و کان التابعون الذین لم یدرکوا عصر الرسول الکریم یتلقون قراءه القرآن من قراءه الصحابه. و هکذا ظهرت جماعه تخصصوا فی قراءه القرآن بصوره صحیحه و تعلیمها للآخرین، و قد أقبل المسلمون علی هؤلاء القرّاء المتخصصین بحرص و ولع شدیدین فی تعلّم القراءهالصحیحه للقرآن الکریم و کان هؤلاء القراء المتخصصون یروون قراءتهم عن النبی أوصحابته و کان لکل واحد منهم تلامذه متخصّصون، ترجم لهم أصحاب المعاجم و التراجم.
و أما ما هو السبب فی اختلاف القراءات؟و هل کانت هذه القراءات المختلفه موجودهحتی علی عهد الرسول الکریم أم لا؟و علی الأول فهل کان ذلک باذنه صلّی اللّه علیه و آله؟و بعباره أخری: هل کانت هذه الکلمات أوحیت إلیه صلی اللّه علیه و آله کما هی علیه الآن باختلاف القراءات؟أم ان سبب اختلاف القراءات هو ما یظهر فی سائر الکتب
345

من اختلاف نقل الرواه؟. . . فهذا موضوع یجب أن یبحث علی حده. و الذی یسلم به المسلمون هو أنهم کانوا یبذلون منتهی مساعیهم لیقرأوا القرآن کما یقرأه الرسول الکریم صلّی اللّه علیه و آله و سلم، و لذلک فهم کانوا یتعلمون قراءته عند من تعلّمه عند الرسول مباشره أو بالواسطه.
بدأ القرّاء بتعلم فنّ القراءه من اساتذتهم و معلمیهم، شفاها و حفظا فی الصدورو یعلمونه تلامیذهم کذلک ثم کتبوا کتبا فی ذلک.
و ادّعی بعضهم أن أول من ألف کتابا فی علم القراءه هو أبو عبید قاسم بن سلام المتوفی فی ۲۲۴ هجریه. و هذا مردود، فان حمزه بن حبیب من القراء السبعه و هو من الشیعه کان یعیش قبل أبی عبید بقرن، و قد ألّف کتابا فی فنّ قراءه القرآن الکریم. . . کماحقق ذلک العلاّمه الکبیر آیه اللّه المرحوم السید حسن الصدر و استشهد لذلک بکلام ابن الندیم فی الفهرست و کلام النجاشی فی الفهرست. بل ان أول من دون علم القراءه کما ذکرهؤلاء هو أبان بن تغلب من أصحاب الإمام علی بن الحسین زین العابدین علیه السلام.
و یثبت المرحوم السید الصدر أن أول من جمع القرآن و کتبه هو أمیر المؤمنین علی علیه السلام و أن أول من نقط المصحف (و لم ینقط قبله) هو أبو الأسود الدؤلی من أصحاب أمیر المؤمنین علیه السلام و أن أول من صنف کتابا فی علم القراءه هو أبان بن تغلب و هو أول من کتب کتابا فی معانی غریب القرآن و أن أول من کتب کتابا فی فضائل القرآن هو الصحابی الشهیر أبی بن کعب المعروف بولائه لعلی علیه السلام، و أن أول من ألف کتابا فی مجازات القرآن هو الفراء النحوی المعروف الشیعی الایرانی و أن أول من کتب کتابا فی أحکام القرآن هو محمّد بن السائب الکلبی الشیعی الکوفی و أن أول من صنف کتابا فی التفسیر هو سعید بن جبیر التابعی الذی قتله الحجاج علی ولائه لعلی علیه السلام[۱] و علی أی حال فقد عرف من بین التابعین و تابعی التابعین الذین عاشوا فی القرن الأول و الثانی من الهجره عشره منهم باعتبارهم متخصصین فی فن قراءه القرآن عرف
346

سبعه منهم بعنوان«القراء السبعه»و هم: نافع بن عبد الرحمن، و عبد اللّه بن کثیر، و أبو عمروبن العلاء، و عبد اللّه بن عامر، و عاصم بن أبی النجود، و حمزه بن حبیب، و علی الکسائی .
أربعه من هؤلاء السبعه ایرانیون و ثلاثه منهم غیر ایرانیین و من کل من الأربعه و الثلاثهاثنان من الشیعه و ما عداهما من غیر الشیعه. فقد روی العلامه الجلیل المرحوم السیدحسن الصدر فی کتابه«تأسیس الشیعه لعلوم الإسلام»[۲] عن الشیخ عبد الجلیل الرازی: ان أکثر أئمه القراءه من العدلیه (المعتزله أو الشیعه) و علی أی حال فان أربعه منهم ایرانیون و هم: ۱ عاصم بن أبی النجود و کان من الموالی العجم و قد تتلمذ فی القراءه علی أبی عبد الرحمن السلمی و کان تلمیذ علی علیه السلام و قد عرفت قراءته أنها أجود القراءات. فقد جاء فی«ریحانه الأدب»ما نصه: «ان أصول المصاحف کتبت علی موافقه قراءهعاصم و کتب سائر القراءات بخط أحمر فی الهوامش»[۳] عاش عاصم فی الکوفه و توفی فیها. و قد صرّح بتشیعه القاضی نور اللّه التستری فی کتابه«مجالس المؤمنین»و العلاّمهالسید حسن الصدر فی کتابه تأسیس الشیعه[۴] و توفی فی حدود عام ۱۳۰ ه .
۲ نافع بن عبد الرحمن، و قد صرح ابن الندیم فی کتابه«الفهرست»بأنه أصبهانی الاصل سکن المدینه. و جاء فی«ریحانه الادب»: أن نافعا کان شدید السمره و فی القراءهإمام أهل المدینه و کانوا یعتمدون علی قراءته و رأیه، و قد أخذ القراءه من یزید بن القعقاع أحد القرّاء العشره. و مات نافع سنه ۱۵۹ أو .۱۶۹
۳ عبد اللّه بن کثیر، قال ابن الندیم: قیل ان ابن کثیر کان من أبناء الفرس الذین بعثهم انوشیروان إلی الیمن، کی یأخذوا الحکم فیها من الحبشه و یرجعوه لید سیف بن ذی یزن الیمنی. . . و قد بینّا سابقا الدور المهم لهؤلاء فی نشر الإسلام فی الیمن. و جاء فی«ریحانهالادب» : ان ابن کثیر کان قد أخذ أصول علم القراءه من مجاهد عن ابن عباس عن علی علیه السلام . و توفی عام ۱۲۰ ه.
347

۴ علی بن حمزه الکسائی، و حمزه أبوه علی ما جاء فی الفهرست لابن الندیم هوابن عبد اللّه بن بهمن بن فیروز. و قد کان الکسائی من مشاهیر الادب العربی و من أکابرالنحویین، و کان معلم أبناء هارون الرشید و کان معه فی سفره إلی خراسان و مات بالرّی و دفن مع محمّد بن الحسن الشیبانی الفقیه و قاضی القضاه فی یوم واحد بالرّی، فقال هارون: لقد دفنا الیوم الفقه و العربیه بالرّی. مات أواخر القرن الثانی للهجره. و کان الکسائی یتشیّع .
أما التفسیر
فقد کان المسلمون علی عهد رسول اللّه صلّی اللّه علیه و آله یسألون ما یشکل علیهم من معانی و مفاهیم آیات القرآن. و قد کان لبعض صحابته بصیره، فائقه فی فهم معانی القرآن، و لذلک فقد عرف هؤلاء ب«المراجع»فی التفسیر فمن هؤلاء عبد اللّه بن عباس و عبد اللّه بن مسعود، و کان لابن عباس شهره أکثر فی ذلک، و لذلک فقد نقلت آراؤه فی کتب التفسیر کثیرا. و کان ابن عباس تلمیذ الإمام علی علیه السلام و کان یفخر بهذا. ابن مسعود أیضا کان من شیعه علی علیه السلام و تلامیذه. و تذکر کتب التفسیر اسم کتاب لابن عباس فی ذلک و یدعی بعضهم وجود نسخه من هذا الکتاب الیوم فی المکتبهالملکیه بالقاهره[۵] و کان ابن عباس مع علمه الجم فی التفسیر إذا سئل عن علمه قیاسابعلم علی علیه السلام یقول : علمی من علم ابن عمی علی علیه السلام کقطره أمام بحرلجّیّ!و یدّعی جرجی زیدان أن التفسیر کان حتی أواخر القرن الأول الهجری یروی«و کانوایتناقلون التفسیر شفاها إلی أواخر القرن الأول. فکان أول من دوّن التفسیر فی الصحف مجاهد المتوفی سنه ۱۰۴ ه ثم اشتغل فیه سواه و هم کثیرون حتی انتهی ذلک إلی الواقدی المتوفی سنه ۲۰۷ و الطبری المتوفی ۳۱۰ ه و غیرهما»[۶]
348

و لا تصح هذه النظریه قطعا؛فإن ابن عباس و حتی سعید بن جبیر، کانا قد کتبا فی التفسیر قبل مجاهد. بل ان هذه النظریه لجرجی زیدان هی فرع نظریه عامه تدعی أن المسلمین فی القرن الأول لم یؤلفوا شیئا. و سنبطل هذه النظریه فی الفصول التالیه.
و کما اهتم الایرانیون بفنّ القراءه کذلک اهتموا بفنّ تفسیر القرآن، بل ان اهتمام الایرانیین بالقراءه و التفسیر و الفقه و الحدیث و العلوم التی تتعلق بمصادر الإسلام کان أکثر من أی إهتمام لهم فی أی مجال آخر. و لا یمکننا هنا أن نعرّف بجمیع المفسرین الایرانیین، ففی کل قرن منهم العشرات بل المئات ممن کتب فی ذلک و ألف و صنّف، و التحقیق بشأن جمیع هؤلاء و فصل الایرانیین منهم عمّن عداهم یحتاج إلی عمر مدید، و لکن لکی نقدم نموذجا من خدمات الایرانیین فی التفسیر لا بأس من النظر إلی أهم التفاسیر و أشهر المفسرین و المعروفین بین المسلمین، و سنری أن أکثرهم کانوا ایرانیین. و نختار هؤلاء من بین من یذکر اسمه و رأیه کثیرا فی کتب التفاسیر لانه من کبار القدماءأو ممن خلفوا کتبا معروفه فی التفسیر.
أما الطبقه الأولی أی المفسرین الأوائل الذین تنقل آراؤهم فی کتب التفسیر کثیرافبعضهم من الصحابه و بعضهم من التابعین و بعضهم من تابعی التابعین، کابن عباس و ابن مسعود و أبی بن کعب، و السدی و مجاهد و مقاتل و قتاده و الکلبی و السبیعی و الثوری و الزهری و الاعمش و عکرمه و عطاء و الفراء، و غیرهم.
فبعض هؤلاء شیعه و بعضهم غیر شیعه و بعضهم ایرانیون و بعضهم غیر ایرانیین، و ان تراجم جمیع هؤلاء خارج عن طبیعه هذا الکتاب. و بدهی أن الاکثریه فی هذه الطبقه لغیرالایرانیین، إنما المعدود منهم عجم ایرانیون هم مقاتل و الاعمش و الفراء.
فمقاتل بن سلیمان من أهل خراسان أو الری، کان یعیش فی القرن الثانی للهجره مات عام ۱۵۰ ه و کان من العامه. و یبالغ الشافعی فیه فیقول: «ان الناس فی التفسیر عیال علی مقاتل» .
و أما سلیمان بن مهران الاعمش فهو علی ما فی ریحانه الادب[۷] من أهل دماوند
349

ولد بالکوفه و سکن بها و تشیع لعلی علیه السلام و اثنی علیه علماء العامه. و کان یعرف باللطائف و الطرائف و تنقل عنه أمور من ذلک. مات حوالی ۱۵۰ ه
و أما الفراء فهو یحیی بن زیاد الاقطع من مشاهیر اللغویین و النحویین، و له ذکر واسع فی کتب الادب العربی و کان الفراء تلمیذ الکسائی و معلما لابناء هارون من بعده، و قدصرح صاحب«ریاض العلماء»و«تأسیس الشیعه»بتشیعه، و هو ایرانی و کان أبوه زیادالاقطع فی وقعه فخ المعروفه مع شهید فخ الحسین بن علی بن الحسن المثنی، فقطعت یده عقوبه له و لذلک عرف بالاقطع مات الفراء عام ۲۰۷ أو ۲۰۸ ه
و إذا تجاوزنا هذه الطبقه، نصل إلی طبقه المؤلفین فی التفسیر. و قد قلنا سابقا إن أصحاب التفاسیر من الشیعه و السنه کثیرون، بل یخرجون عن حدّ الحصر و الاحصاء، و سنکتفی هنا بذکر أشهر التفاسیر المعروفه الیوم بین السنه و الشیعه، و نبدأ البحث فی تفاسیر الشیعه فنقول: إن المفسرین الشیعه ینقسمون إلی: المفسرین علی عهد الأئمه علیهم السلام و المفسرین فی عصر الغیبه، فقد کان لکثیر من أصحاب الأئمه علیهم السلام تفاسیر، من قبیل أبی حمزه الثمالی و أبی بصیر الأسدی و یونس بن عبد الرحمن و حسین بن سعیدالاهوازی و علی ابن مهزیار و محمّد بن خالد البرقی القمی و فضل بن شاذان النیسابوری. و کثیر منهم ایرانیون.
و المفسرون الشیعه فی عصر الغیبه أیضا کثیرون، و هنا نکتفی بذکر نماذج من کتب التفسیر المعروفه بین الشیعه، لنعرف من خلالها أن أکثر تفاسیر الشیعه کتبها ایرانیون.
۱ تفسیر علی بن إبراهیم القمی، و هو من أشهر تفاسیر الشیعه و الکتاب مطبوع و إبراهیم بن هاشم أبو علی کوفی انتقل إلی قم و هو من مشایخ الشیخ الکلینی. و کان علی حیا حتی عام .۳۰۷
۲ تفسیر العیّاشی، العیّاشی هو محمّد بن مسعود السمرقندی، و کان عامیا فتشیّع و کان معاصرا للشیخ الکلینی و قد ورث من أبیه ثلاثه آلاف دینار صرفها جمیعها فی النسخ و المقابله و الاستنساخ و اقتناء الکتب، حتی أصبح بیته مثل المدرسه ففیه جمع من
350

أهل العلم، کل فی شأن من الشؤون العلمیه، یصرف علیهم العیّاشی من أرث أبیه. و کان له فضلا عن الحدیث و الفقه و التفسیر ید فی الطب و النجوم. ذکره ابن الندیم فی الفهرست و عدّد له کتبا کثیره و ادعی أنها کانت کثیره الانتشار فی خراسان و ما والاها. و کان العیاشی ایرانیا و الظاهر أنه کان من أصل عربی، قال ابن الندیم: قیل انه تمیمی. و هو من علماء المائه الثالثه.
۳ تفسیر النعمانی، و هو أبو عبد اللّه محمّد بن إبراهیم النعمانی، و کان یکنی عنه أحیانابابن أبی زینب. و هو من تلامذه الشیخ الکلینی. و یقول صاحب«تأسیس الشیعه»: ان لدیه نسخه من تفسیر النعمانی. و هو من علماء المائه الرابعه من العراق أو مصر. و له ابن اخت یدعی أبا القاسم الحسین بن المرزبان الوزیر المغربی[۸] و هو ینتسب إلی یزدجردالساسانی، بلغ الوزاره عدّه مرّات فلقب بالوزیر المغربی. و کان قد حفظ القرآن قبل أن یکمل الخامسه عشره من عمره، و کان ماهرا فی النحو و اللغه و الحساب و الجبر و الهندسهو المنطق و بعض الفنون الاخری، و کان أدیبا قدیرا، و له کتاب بعنوان«خصائص القرآن»مات سنه ۴۱۸ أو ۴۲۸ و أوصی أن ینقل جثمانه من بغداد إلی النجف الاشرف لیدفن عندأمیر المؤمنین علی علیه السلام.
۴ تفسیر التبیان: لشیخ الطائفه أبی جعفر محمّد بن الحسن بن علی الطوسی الخراسانی، الإمام فی الفقه و الحدیث و التفسیر و الکلام، ولد سنه ۳۸۵ و لذلک فقداحتفلت جامعه مشهد فی العام الماضی[۹] بالذکری الألفیه له (قده) و اشترک فی الاحتفال عدد کبیر من العلماء المسلمین و غیرهم من شیعه و سنه. و توفی سنه ۴۶۰ ه و کان قدهاجر من خراسان إلی العراق فی الثالثه و العشرین من عمره و حضر محضر الشیخ المفیدو السید المرتضی علم الهدی ثم أصبح إمام الشیعه علی عهده بعدهما، و لا زال إماما یعدفی الرعیل الأول من علماء الشیعه فی زمن الغیبه. و انتقل فی أواخر عمره من بغداد إلی النجف الأشرف علی أثر حوادث جرت هناک فأسس الحوزه العلمیه للشیعه فی جوار
351

مرقد مولانا أمیر المؤمنین علیه السلام، الحوزه العلمیه النجفیه التی لا زالت مصدر إشعاع علمی للشیعه بعد مرور ألف عام.
۵ مجمع البیان: للشیخ المفسّر الفضل بن الحسن الطّبرسی (بفتح الطاء) و سکون الباء و کسر الراء أی معرّب: تفرش علی الوزن نفسه، و هی مدینه قرب قم إلی اراک، و قدفرغ