خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین شامل 87 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گزارشی تاریخی از اقلیت (هویی) مسلمان در چین :

تاریخ هزارساله طلایی مسلمانان چین از سال ۶۵۱ میلادی (۳۱ هجری قمری) از هنگام معرفی اسلام توسط اعراب به

چینیها آغاز شد; و در سال ۱۶۴۴ میلادی (۱۰۵۴ هجری قمری) هنگامی که سلسله چینگ

(

Qing Dunasty

،

1911-۱۶۴۴)

جانشین سلسله مینگ

(Ming)

شد پایان یافت. در خلال این ۹۹۳ سال، چین تحت حکومت سلسله های

تانگ

(

Tang

۹۰۶-۶۱۸

میلادی)، سونگ

(

Song

۱۲۷۹-۹۶۰

میلادی)، یوان

(

Yuan

۱۳۶۸-۱۲۷۹

م) و مینگ

(۱۶۴۴-۱۳۶۸

میلادی) قرار داشت. طی این چند قرن اقلیت مهاجر مسلمان دوره تانگ و سونگ به اقلیت پیشرفته و

بزرگ هویی دوره مینگ و یوان تبدیل شد. اقلیت هویی، متشکل از عربها، ایرانیان، مسلمانان آسیای میانه و همسران

چینی آنها، شاید یکی از نادرترین جمعیتها و اجتماعات مذهبی باشد که نژادی واحد را تحت آموزشهای اسلامی به وجود

آورده است

.

دینهای اسلام، یهود، مانوی، نستوری و زرتشتی در یک زمان در دوره تانگ وارد چین شدند. اما در خاتمه دوره سلسله

مینگ اسلام تنها آیینی بوده که باقی مانده، پیشرفت کرده، قویتر شده، شخصیت چینی به خود گرفته و یکی از اعضای

دایمی و رسمی نژادهای مختلف ساکن چین گردیده است. مذاهب دیگر یا از بین رفتند و یا ناپدید شدند و در قرن

چهاردهم دیگر اثری از آنها برجای نماند. با این که بودیسم در قرن اول میلادی وارد چین شده بود، دومین مذهب بزرگ

به شمار می رفت و نسبت به حقیقت و زندگی دنیوی دیدگاه منفی داشت و فاقد قوانین مورد نیاز چینیها بود

.

به هر حال، بدبختانه این هزاره طلایی برای مسلمانان به سالهای تاریکی منجر شد. مسلمانان در دوره سلسله چینگ

قتل عام شدند به طوری که در طول ۲۶۷ سال دوره سلطنت سلسله چینگ، حدود دوازده میلیون مسلمان توسط قوای

متحد هان – منچور کشتار شدند

.

بعد از سقوط سلسله چینگ، اولین حکومت جمهوری چین در سال ۱۹۱۲ تاسیس شد. تمامی مسلمانان چینی از دولت

جدید حمایت کردند و حرکت احیاگرانه خویش را آغاز کردند که در چین و تایوان هنوز ادامه دارد

.

اسلام در دوره تانگ

در کتاب تاریخ جدید تانگ آمده است که نخستین مبلغان اسلامی عرب که توسط خلیفه سوم فرستاده شدند

حکومت بین ۶۴۴ و ۶۵۵ میلادی) در سال ۶۵۱ میلادی (۳۱ ه . ق) به چانگ ان

(changan)

شهر سی ان

(Xian)

امروز پایتخت سلسله تانگ وارد شدند. این تاریخ درست مصادف با بیست ویکمین سال درگذشت حضرت محمدصلی الله

علیه وآله (۶۳۲-۵۷۰ میلادی) بود و درست صد سال قبل از این که چین، آسیای میانه را در جنگ تالاس

(Talas)

به

سال ۷۵۱ میلادی به خلفای عباسی واگذار کند. ورود این مذهب به خاوردور نه به وسیله خنجر و شمشیر و بر پشت شتران

ارتش عرب بلکه به دست هنرمندان، دانشمندان، بازرگانان و سیاستمداران عرب که هیچ مقام روحانی رسمی نداشتند

صورت گرفت. تعداد آنان بسیار اندک بود و اندک فشاری به جامعه چینیها که تحت استیلای افکار کنفوسیوسی بودند

وارد آورد. اسلام به این دلیل فقط به عربها منحصر می شد که تنها به وسیله آنان و فارغ از هدف گسترش و اشاعه به چین

آورده شده بود

.

شمال غربی; اولین پایگاه مسلمانان تنها شش سال از جنگ اعراب و چین در تالاس می گذشت که جمعیتی شورشی به

رهبری یکی از فرماندهان ترک به نام آنلوش (وفات

757Anlu – shan

میلادی) امپراتوری ضعیف تانگ را تهدید

کردند. در نتیجه سوزنگ

(

Suzong

، حکومت ۷۶۲-۷۵۶ میلادی) امپراتور تانگ از منصور

(

Mansur

، حکومت

775-۷۵۴

میلادی) خلیفه عباسی خواست تا بیست هزار (و در صورت امکان تا صدهزار) سرباز مسلمان از عربستان و

آسیای میانه به کمک او بفرستد و سرانجام سربازان تانگ در سال ۷۵۸ میلادی موفق به شکست دادن شورشیان شدند

.

بعد از جنگ به این سربازان مسلمان اجازه داده شد تا در منطقه شمال غربی چین سکنا گزینند و همسر چینی اختیار

کنند. به این ترتیب آنها به خاطر این که داماد چینیهای هان بودند دو ملیت داشتند. آنها همان نیاکان مسلمانان شمال

غربی چین به شمار می روند. به پاداش کمکهای نظامی و روابط خانوادگی این سربازان با چین، اسلام نخستین دژ خود در

سرزمین کنفوسیوس را بنا نهاد

.

جنوب غربی; دومین پایگاه مسلمانان

در سال ۸۰۱ میلادی، هنگامی که تبتی ها بیست هزار سرباز عرب و سمرقندی را برای جنگ علیه امپراتوری کوچک

در یون نان

(

Yannan

، استانی واقع در جنوب غربی چین) اجیر کردند، اسلام از طریق

آسیای میانه به جنوب غربی چین نفوذ کرد. نانچو امپراتوری کوچک و پیرو امپراتوری تانگ بود و به خاطر چلواش برای

کمک به امپراتوری تانگ در شکست قبلی مسلمانان و تبتی ها حکومتی خودمختار به حساب می آمد

.

جنوب شرقی

به اضافه دو گروه بزرگ ارتش مسلمانان که به شمال غربی و جنوب غربی چین مهاجرت کردند و در این دو ناحیه سکنا

گزیدند، همزمان دهها هزار تاجر عرب و ایرانی نیز وارد مناطق جنوب شرقی چین شدند. این بازرگانان

سرمایه گذاری های بزرگی در بخش تجاری کردند، حمل و نقل دریایی را در دست داشتند و زندگی باشکوهی داشتند و از

سرباز شدن و زارع شدن بیزار بودند. خیلی از آنها فکر مستقر شدن در مشرق زمین را نداشتند. وقتی چین در صلح به

سر می برد و فرصت برای پول جمع کردن بود آنها در چین می ماندند و هر گاه چین در حال جنگ بود، آنها به راحتی

خانه های خود را می فروختند و طلاها و اموال خود را برمی داشتند و از چین می رفتند و تعداد کمی از آنها باقی ماندند

.

به همین دلیل بود که اسلام در منطقه جنوب شرقی دژی به استحکام شمال غرب و جنوب غرب کسب نکرد

.

جمعیت مسلمانان در دوره سلسله تانگ

بنا به دلایل ذکر شده، جمعیت مسلمانان از اعراب و بعضی مردم آسیای میانه تشکیل می شد که در مناطق شمال غربی و

جنوب غربی چین متمرکز شده بودند. این دو ارتش در ابتدا چهل هزار نفر تخمین زده شدند، ولی این آمار به سرعت به

هشتاد هزار نفر افزایش یافت (با احتساب چهل هزار همسر چینی). این جمعیت تا اوایل قرن دهم میلادی، یعنی در

عرض ۱۴۹ سال (از۷۵۷ تا۹۰۶ میلادی)، مساوی است با پنج نسل و با یک تخمین محتاطانه جمعیت مسلمانان

ی بایست به پانصد هزار نفر افزایش پیدا کرده باشد

.

شمال چین; سومین پایگاه مسلمانان

در دوران حکومت سونگ شمالی امپراتور شن زونگ

(

Shenzong

، دوران حکومت از ۱۰۶۸-۱۰۸۵ میلادی) در سال

1070

م (۴۶۲ ه ) یک گروه ۵۳۰۰ نفری از اعراب جوان تحت رهبری سید سهیل (فوت ۱۱۲۰) شاهزاده بخارایی که از بیست

و ششمین نسل حضرت محمدصلی الله علیه وآله بود، به شهر کای فنگ

(Kaifeng)

پایتخت امپراتور شن زونگ

رسیدند. در همین زمان بود که امپراتوری سونگ قسمت عظیمی از سرزمینهای خود در جنوب دیوار بزرگ را شامل

به امپراتوری لیائو

(

Liao Dynasty

،

۱۰۳۴-۱۱۲۵

میلادی) از خیتانها

(

Khitan

قبیله ای چادرنشین) باخته بود. بنا به عوامل سیاسی، شن زونگ با روی گشاده سهیل را پذیرفت و او را به ازدواج یی نینگ

(Yining)

درآورد. از همه مهمتر این که، وی اجازه داد تمام جنگجویان عرب یک شهر استراتژیک جنگی در منطقه

درگیری بین کای فنگ و یان جینگ یعنی بین امپراتوری ضعیف سونگ و امپراتوری قوی لیائو بنا کنند

.

در سال ۱۰۸۰ میلادی (۴۷۲ ه ) گروه دیگری شامل ده هزار زن و مرد عرب تحت رهبری فرماندهان سهیل سوار بر اسب

به چین آمدند تا در هونان

(Hunan)

به وی بپیوندند. پس از بار عام به این عربها، امپراتور شن زونگ به آنها اجازه داد

که در استانهای هه نان

(Henan)

، شان دونگ

(Shandong)

، شان سی

(Shensi)

، هه بی

(Hebei)

و

آن هویی

(Anhui)

اقامت گزینند و به سهیل هم لقب دوک چینگ کوو

داده شد

.

هنگامی که آنها بین قبایل چادرنشین شمال و امپراتوری سونگ مستقر شدند، خانواده سهیل به یک قدرت مهم

غیرچینی در بین قرون ۱۱ و ۱۲ میلادی تبدیل شد و به پشتیبانی چینیها، خیتانها، تبتی ها و تانگوتها کنترل و انحصار

جاده ابریشم را در دست گرفت. به همین طریق اسلام سومین پایگاه خود را در شمال به دست آورد

.

سهیل بنیانگذار جامعه اسلامی شمال چین، و جد بزرگ جنگجویان، علما و ژنرالهای مسلمان معروف قرون سیزده تا

توزده میلادی است. مهمترین کار او این بود که وقتی فهمید عربستان و اسلام در زبان چینی به اشتباه نامگذاری شده و

از کلمه داشی گوا

(Dashiguo)

(

به جای عربستان یا کشور عربی) و داشی فا

(Dashifa)

(

به معنی مذهب اسلام

)

استفاده می شود (چینیهای قدیم داشی را به جای عرب اشتباه گرفته بودند

)

،

(۱)

برای برطرف کردن این اشتباه هویی

هویی جیائو

(۲)

(

مذهب دوبار بازگشت) را جایگزین داشی فا، و هویی هویی گوا

(Hui Hui gua)

(

کشور اسلامی) را

جایگزین داشی گوا کرد. مذهب دوبار بازگشت یعنی تسلیم و بازگشت به الله را داشت. بدین طریق مذهب هویی هویی

جیائو به صورتی وسیع توسط چینیها، خیتانها، نجوسها

(Najeus)

، مغولها و ترکها تا قبل از پایان قرن یازدهم

میلادی مورد قبول واقع گردید و توسط آنها به عنوان مذهب برگزیده شد

.

جمعیت مسلمان چین در دوره سلسله سونگ

اگر چه در تاریخ سلسله سونگ آگاهیها درباره مهاجرت مسلمانان آسیای میانه و شمال چین اندک است، معتقدیم که این

نقل مکان به طرف شرق ادامه داشته، اما اغلب مهاجران را خیتانها یا

Nujen

ها در راه متوقف می کردند و آنها مجبور

می شدند به اقامت در «لیائو» یا «چین » تن دردهند، حال آن که منتظر نوبتشان برای آمدن به چین بودند. وقتی مغولها

در قرن سیزدهم تمام کشور را تسخیر کردند، مسلمانان برای پیوستن به برادران دینی شان در شمال بزرگ (شمال چین

)

آزاد بودند. ما مجبوریم به فرض خودمان در مورد تخمین جمعیت مسلمانان در اواخر دوره سونگ (۱۲۷۹-۹۶۰ میلادی

)

تکیه کنیم. جمعیت مسلمانان در قرن سیزدهم پس از یک دوره ۳۱۹ ساله، تقریبا باید به دو میلیون نفر یعنی چهار برابر

قرن دهم رسیده باشد، البته این نوعی حدس محتاطانه است، اما از آنجا که مدارکی در دست نیست قابل اعتمادترین

میزان می باشد

.

اسلام در سلسله یوان: قوبیلای خان و اقلیت هویی

سلسله یوان (۱۳۶۸-۱۲۷۹ میلادی) به وسیله قوبیلای خان (۱۲۹۴-۱۲۶۰ میلادی) یکی از نوه های چنگیزخان تاسیس شد

.

ارتش قوی او از بیش از دو تا سه میلیون سرباز مسلمان تشکیل شده بود که از خاورمیانه و آسیای میانه به چین آورده

شده بودند. همه فرماندهان سه منطقه جنگی مغول (جبهه های مرکزی، جنوب غربی و جنوب شرقی چین) عرب بودند

:

امیر سید پو – ین

Po – Yen

(۱۲۹۴-۱۲۳۵

میلادی)، امیر سید اجل شمس الدین عمر (۱۲۷۹-۱۲۱۱ میلادی) و

ژنرال پوشو – کینگ

P|u Shou – Keng

(۱۲۹۱-۱۲۱۴

میلادی

).

آنها سبب پیروزی قوبیلای خان در جنگ با امپراتوری سونگ گردیدند. هزاران تن از مسلمانان در شغلها و مقامهای بالا

در مرکز قدرت و حکومتهای محلی به کار گرفته شدند. این آغازی بود برای اقلیت هویی در تاریخ چین; و این بزرگترین

موقعیت موفقیت آمیز مسلمانان چین بود

.

کوشش شاهزاده آناندا

Ananda

برای اسلامی کردن خان نشین یوان آناندا (۱۳۷۰-۱۳۰۷ میلادی، ۷۷۱-۷۰۷ ه ) یکی از

نوادگان قوبیلای خان، نظر به این که شاهزاده آن سی

(Tangut)

بود، پس از پدرش با این که پانزده سال بیش نداشت

مناطق شان سی، گانسو، سوچوان و تبت را پوشش داد. او در دامان دایه ای مسلمان پرورش یافت و اسلام را آموخت و

خیلی زود با یازده تن از امرای ایرانی رابطه دوستی برقرار کرد

.

جمعیت هویی در دوران یوان

در زمان تانگ و سونگ اسلام به شمال، شمال غربی و جنوب غربی محدود می شد. مسلمانان مهاجران خارجی به حساب

می آمدند. در زمان حکمرانی قوبیلای خان، اسلام در تمام ایالات به نحو شایسته ای توسعه پیدا کرد. هر کجا که پایگاه،

مرکز حمل و نقل، منطقه کشاورزی، شهر تجاری یا حوزه صنعتی بود، اثرهای اسلام و هویی در میان تمامی اقشار مردم

پیدا می شد، این حالت تا زمان سلسله چینگ برجای مانده است

.

بیش از شش قرن (۱۲۷۹-۷۵۷م،۶۷۷-۱۳۹ ه ) طول کشید تا مهاجران مسلمان پراکنده شده و از چهل هزار نفر در قرن

هشتم به دو میلیون نفر در قرن سیزدهم افزایش یابند. در خلال ۸۹ سال سلطه مغولان که دو سه میلیون سرباز از

خاورمیانه و آسیای میانه برای جنگ در مقابل سلسله بونگ اجیر شدند، جمعیت مسلمانان به چهار میلیون در قرن

چهاردهم ازدیاد پیدا کرد. آنها بزرگترین اقلیت در چین بودند حتی بزرگتر از مغولان

.

اسلام در دوره مینگ – امپراتوری تای تسو

T|ai – tsu

در آن موقع اگر کسی می گفت: افزایش غیرمترقبه جمعیت مسلمانان، بالا رفتن قدرت سیاسی، نظامی آنان و ضعف

توان دفاعی هان ها در دوره یوان زمینه را برای نفوذ قوم چهار میلیون نفری هویی فراهم می کند، تا فردی را برای ایجاد

سلسله ای جدید در چین آماده کنند، مردم این سخن را رویایی بیش نمی شمردند. اما برحس