خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب

با فایل فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب شامل 71 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جستجویی در ترجمه حسن بن محبوب :

علم رجال از دیرباز نام خود را بروشنی در دفتر علوم اسلامی ثبت کرده است. تاریخ تدوین اولین مجموعه های منظم در این علم به سده های سه و چهار بر می گردد. بحث در این علم اگر چه تاکنون از سوی برخی صاحبنظران با مخالفتهایی روبرو بوده است، اما جایگاه بایسته آن در فقاهت باعث شده تا این فنّ موقعیّت شایسته ای را در میان علوم حوزوی به خود اختصاص دهد. تألیف جوامع رجالی اولیه به دست قدمای اصحاب مانند: اصول ثمانیه (رجال کشی، فهرست نجاشی، رجال و فهرست شیخ طوسی، رجال برقی، رساله ابی غالب ذراری، مشیخه صدوق و شیخ طوسی) و ادامه این روند با تدوین معاجم و قاموسهای رجالی در دوران متأخر بر این مطلب صحّه می گذارد.
علم رجال به بررسی احوال راویان احادیث معصومان(ع) می پردازد؛ احوالی که در قبول و رد سخن آنان تاثیر داشته باشد، مانند: وثاقت در صدق و امانتداری و قدرت حفظ احادیث و مذهب. علم رجال از هویت سجلی راویان هم تا حدودی بحث می کند تا معلوم گردد فلان راوی کیست و آیا اصلاً وجود دارد و آیا می تواند فلان حدیث را از فلان راوی یا معصوم(س) نقل کند. آنچه در معرفت احوال راویان اهمیت بیشتری دارد این است که جایگاه و نقش راوی در سلسله اسناد از نظر کمّیت و کیفیّتِ نقل، روشن گردد.
روشن است که احادیث اهل بیت(ع) اساس فقه است و این گنجینه توسط انسانهایی نسل به نسل و سینه به سینه به ما متقل شده است. بررسی حال این افراد ما را در یافتن سنّت و گفته واقعی معصومان کمک می کند.
ابن محبوب را در علم رجال به عنوان یکی از اصحاب اجماع می شناسند. مبحث اصحاب اجماع بحثی است مشهور و اصطلاحی است معروف. اصحاب اجماع عده ای از راویانند که علما بر صحت روایات و نقل آنها اتفاق نظر دارند. یکی از تفاسیر مربوط به صحّت روایات این گروه این است که بررسی حال راویانی که واسطه بین اصحاب اجماع و امام معصوم(ع) هستند لازم نیست و می توان به استناد اینکه اصحاب اجماع از آنها روایت کرده اند، آنها را افرادی موثّق بدانیم.
ابن محبوب در اصحاب اجماع در زمره اصحاب امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) نام برده شده است، البته بعضی به جای ابن محبوب، حسن بن علی بن فضال را قرار داده اند، ولی نامزدی برای ورود در شمار اصحاب اجماع و قرابت به آنها خود برای جلالت مقام راوی امری بس بزرگ است.

مشخّصات سجلّی
نامش حسن فرزند محبوب بن وهب بن جعفر بن وهب. کنیه اش ابوعلی ولقبش سرّاد است. در کتب رجالی و در اسناد روایات بیشتر به نام ابن محبوب و حسن بن محبوب آمده است. سال تولدش بنابر یک قول سال ۱۴۹هجری و بنابر قول دیگر در سال ۱۲۹ هجری بوده است. او در کوفه و در جمع موالیان قبیله بجیله ساکن بوده است. وفاتش را به طور قطعی در سال ۲۲۴هجری نوشته اند.
پدرش محبوب زمانی ساکن مدینه بوده ولی مدتی طولانی در کوفه سکونت داشته است که این نکته از گفتگوی محبوب بن وهب با امام کاظم(ع) به دست می آید.۱ محبوب از اصحاب امام کاظم(ع) است و از حماد بن زیاد روایت نقل کرده است.۲
ابن محبوب دوران امامت امام رضا، امام جواد(ع) و مدت کمی از امامت امام هادی(ع) را درک کرده است. جد سومش وهب از مردم سند (شهری بین هند و کرمان و سیستان.)۳ و در صدر اسلام به عنوان غلام در خانه جریر بن عبدالله بجلی بوده است. جریر ابتدا از اصحاب امیرالمؤمنین علی(ع) بود، اما پس از جنگ جمل از خرگاه معاویه سر در آورد. در این هنگام وهب به خدمت امیرالمؤمنین(ع) شرفیاب شد و از حضرت خواست تا او را از جریر بخرد؛ جریر از فروش وهب سرباز زد و ناگزیر وهب را آزاد کرد تا حق ولاء بر او را از دست ندهد.۴ وهب سندی پس از آزاد شدن به خدمت افتخاری امام علی(ع) نائل شد، اما نام او و فرزندانش در افراد قبیله بجلیه که جریر بزرگ آن بود ثبت شده است. متأسفانه به غیر از نام وهب اوّل (خادم امیرالمؤمنین ع ) نتوانستیم از دیگر اجداد نزدیک ابن محبوب در کتب رجالی نشانی پیدا بکنیم.

اوصاف اخلاقی و جسمانی
ابن محبوب مردی سبزه رو و متمایل به سیاه بود. موهای دو طرف پیشانی اش ریخته بود. محاسن کم پشت و لحیه ای تنُک داشت. از لگن راست می لنگید. یکی از چهار مردان بزرگ زمان خود بود.
سه مرد بزرگ دیگر عبارت بودند از: یونس بن عبدالرحمن، احمد بن محمد بن ابی نصر بزنطی و صفوان بن یحیی۵. ابن محبوب مرجع و ملجأ شیعیان به شمار می رفت.۶

شغل
ابن محبوب را «السرّاد» نامیده اند؛ یعنی زره ساز، ولی در کتب رجالی به اینکه شغل او مانند جدّش وهب سندی زره سازی بوده است، اشاره ای نشده است. پدرش محبوب شترهایی داشته که آنها را کرایه می داده است. از او نقل شده که: زمانی که ساکن مدینه بودم، خدمت امام موسی بن جعفر(ع) رسیدم و از شتران خود با حضرت سخن گفتم. حضرت فرمود: مگر نمی دانی شتر سختیهای فراوان دارد. از آن پس شترانم را کرایه دادم و به همراه غلامانم به کوفه فرستادم.۷
در مورد شغل خود ابن محبوب مطلبی در کتب رجالی نیامده است. در مکاسب شیخ مرتضی انصاری نکته ای وجود دارد که می تواند شغل ابن محبوب را مشخص کند. شیخ انصاری در مکاسب محرّمه، هنگام نقل روایتی می گوید: «بعضی از گچکاران نقل کرده اند.»۸ این روایت را فقط ابن محبوب از امام رضا(ع) نقل کرده است. روایت، سؤال ابن محبوب از امام رضا(ع) و جواب امام(ع) به اوست. بنابراین می توان گفت که شیخ، ابن محبوب را جصّاص (گچکار یا گچساز) می داند. ابن محبوب در این روایت از امام می پرسد: ما برای حرارت دادن به سنگ گچ از استخوان حیوانات و ارواث آنها استفاده می کنیم، آیا سجده بر این سنگها جایز است؟ امام فرموده است: آتش آنها را پاک می کند.۹

فرزندان
مطابق نقل کتب رجالی ابن محبوب دو پسر به نامهای محمد و هارون داشته است. از روایتی که از ابن محبوب نقل شده فهمیده می شود که او حداقل یک دختر داشته که نام او معلوم نیست.۱۰
برای فرزندش محمد هم پسری به نام جعفر ذکر شده است. جعفر معاصر علی بن محمد القتبی، استاد کشی بوده است. محمد و هارون هر دو از اصحاب امام جواد(ع) بوده اند.۱۱
نجاشی درباره هارون می گوید: «او ثقه است و صادق از پدرش روایت می کند و کتابی به نام نوادر تألیف کرده است. هارون همچنین از محمد بن عبدالله بن زراره روایت دارد.»۱۲

جایگاه و طبقه
علامه مامقانی او را در طبقه بیست و پنجم آورده است.۱۳ ابن محبوب در مجموع از صدوهشتاد و هشت نفر روایت نقل کرده است که مولف مشایخ الثقات آنها را نام برده است.
ابن محبوب تقریبا در هزار و پانصد و هجده مورد در سلسله اسناد قرار گرفته است. شیخ طوسی می گوید:
«ابن محبوب از شصت تن از اصحاب امام صادق(ع) روایت کرده است.»۱۴
بعضی از مشایخ ابن محبوب عبارتند از:
1 علی بن رئاب، آسیابان کوفی از قبیله حزم؛ مولف یکی از اصول اربعماه و همچنین مؤلف کتابهایی به نام وصیت و امامت، از اصحاب امام صادق(ع).
2 حمّاد بن عیسی کوفی، از قبیله جهینه، ساکن بصره، از اصحاب امام صادق و امام کاظم و امام رضا(ع). وی با دعای امام صادق(ع) پنجاه بار به سفر حج مشرف شده و در سفر پنجاه ویکم در سال ۳۰۹ در رودخانه جُحفه غرق شد.۱۵
3 محمد بن سنان زاهری کوفی، از اصحاب امام کاظم و امام رضا و امام جواد(ع). با دعای امام کاظم(ع) دوباره بینایی خود را به دست می آورد.
4 اسحق بن عمار بن حیان، ابویعقوب صرّاف، کوفی و از قبیله بنی تغلب است. با برادرش یونس و یوسف و قیس و اسماعیل خاندان علمیی را تشکیل می دهد که امام صادق(ع) آن را از خانواده هایی می داند که دنیا و آخرت را بدست آورده است.۱۶
5 ابان بن تغلب، از اصحاب امام باقر و صادق(ع).
6 . ابان بن عثمان، از اصحاب امام صادق(ع).
7 ابراهیم بن ابی زیاد الکرخی، از اصحاب امام صادق(ع).
8 احمد بن محمد بن ابی نصر بزنطی، از اصحاب امام کاظم و امام رضا و امام جواد(ع).
9 جمیل بن دراج، از اصحاب امام صادق(ع).
10 محمد بن مسلم، از اصحاب امام صادق(ع).
11 حسین بن بنت ابی حمزه ثمالی، از اصحاب امام باقر و امام صادق(ع).

شاگردان
1 ابراهیم بن هاشم، از اصحاب امام رضا(ع)؛
2 احمد بن الحسین بن عبدالملک الاودی؛
3 احمد بن محمد بن خالد برقی؛
4 احمد بن محمد بن عیسی اشعری قمی؛
5 حسن بن فضال، از اصحاب امام رضا(ع)؛
6 حسین بن سعید اهوازی، از اصحاب امام کاظم(ع)؛
7 عبدالعظیم بن عبدالله الحسنی، از اصحاب امام هادی(ع)؛
8 علی بن مهزیار اهوازی، از اصحاب امام هادی(ع)؛
9 فضل بن شاذان، از اصحاب امام هادی(ع)؛
10 محمد بن یحیی (استاد شیخ کلینی).

در سلسله اسناد
شیخ طوسی در مشیخه استبصار برای روایات خود از ابن محبوب دو طریق ذکر می کند.۱۷ در مشیخه تهذیب نیز همین سند را نقل می کند. شیخ صدوق هم در مشیخه اش طریق خود را تا ابن محبوب بیان می کند.۱۸ در طریق شیخ کلینی نیز به ابن محبوب سه سلسله سند وجود دارد که عبارتند از:
1 محمد بن یحیی عطار اشعری قمی از احمد بن محمد بن عیسی از حسن بن محبوب؛
2 علی بن محمد (ابن الزبیر القرشی) از سهل بن زیاد از حسن بن محبوب؛
3 علی بن ابراهیم قمی از پدرش ابراهیم بن هاشم از حسن بن محبوب.

در نگاه بزرگان
شیخ طوسی او را مورد اطمینان و از مردم کوفه می داند.۱۹ کشی نام او را در اصحاب امام رضا(ع) و اصحاب اجماع ذکر کرده است.۲۰
علامه حلی او را از ارکان زمان خود، جلیل القدر و از راویانی می شمارد که فقط از موثّقان نقل می کند.۲۱ ابن داود حلی می گوید: «فقهاء آنچه را که او روایت کند، صحیح می دانند.»۲۲
در نسخه های فعلی رجال نجاشی نام ابن محبوب به طور مستقل نیامده است، ولی در دو سه مورد از او سخن به میان آمده است. نجاشی در ذیل نام جعفر بن بشیر می گوید: «او کتاب مشیخه ای مثل مشیخه ابن محبوب دارد ولی کتاب ابن محبوب از کتاب او بزرگتر است.»۲۳ در ذیل نام داود بن کوره قمی نیز گفته است: «او کتاب مشیخه ابن محبوب را باب بندی کرده است».۲۴ در ترجمه احمد بن الحسین بن عبدالملک هم یکبار دیگر تبویب کتاب مشیخه ابن محبوب را به او نسبت می دهد.۲۵

نکته
از اینجا می توان نتیجه گرفت که ترجمه ابن محبوب در بدو امر در رجال نجاشی بوده است، اما بعدها به عللی از بین رفته است. علامه شوشتری در قاموس الرجال در دفاع از نجاشی می گوید:
هیچ نسخه ای از رجال نجاشی به طور کامل بدست ما نرسیده است، بغیر از ترجمه ابن محبوب. بسیاری از عناوین دیگر هم در آخر کتاب او وجود ندارد، در حالی که این عناوین مسلماً در ابتدا در کتاب بوده است. همچنین می بینیم که علامه حلی در ترجمه ابن محبوب نوشته است: «کوفی، ثقه، عین». ولی در فهرست شیخ چنین آمده است: «کوفی، ثقه» و می دانیم که علامه در چنین مواردی در صدد آن است که عین عبارات منابع مورد استفاده قبل از خود را ذکر کند. پس معلوم است که علامه این تعبیر را از شیخ نگرفته، بلکه از کتاب نجاشی اخذ کرده است.۲۶

نگاهی به ترجمه او در رجال کشی
در رجال کشی آمده است:
علی بن محمد القتیبی، قال حدثنی جعفر بن محمد بن الحسن ابن محبوب، نسبه جده الحسن بن محبوب: ان الحسن بن محبوب، ابن وهب ابن جعفر بن وهب، وکان وهب عبداً سندیاً مملوکا لجریر بن عبدالله البجلی وکان زرّاداً فص