خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین

با فایل فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین شامل 120 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ادله کرگگور بر ضد استدلال آفاقی در دین :

در متن دوم، رابرت مری هیو آدامز، استاد فلسفه دانشگاه کالیفرنیا ^(۲) ، در لس آنجلس ^(۳) ، سه دلیل کرگگور را بر ضد دلیل آفاقی در دین که در متن اول آمده اند بررسی می کند. وی، اگرچه ژرفبینی کرگگور را قدر می نهد، استدلال می کند که آن نوع از اصالت ایمان که مقبول کرگگور است اشکالات عدیده ای دارد. سه دلیلی که آدامز [در نوشته کرگگور] تشخیص می دهد دلیل تقریب و تخمین، دلیل تعویق، و دلیل شورمندی نامیده شده اند.
گاهی گفته می شود که در سرشت خود ایمان دینی چیزی هست که استدلال آفاقی در تایید آن را بیهوده یا نامطلوب می سازد، حتی اگر استدلال مقبولیت معتنابهی هم داشته باشد. تعلیقه غیر علمی نهایی سورن کرگگور احتمالا سندی است که معمولا از آن به عنوان سندی که ارائه کننده این نظر است یاد می کنند. در جستار حاضر سه دلیلی را که به سود این نظر اقامه شده است مورد بحث قرار می دهم و آنها را دلیل تقریب و تخمین ^(۴) ، ، و دلیل شورمندی ^(۶) می نامم. نظرم این است که هر سه دلیل را می توان در تعلیقه یافت. می کوشم تا نشان دهم که دلیل تقریب و تخمین دلیلی است ضعیف. اما دو دلیل دیگر را به آن آسانی نمی توان رد کرد. به عقیده من، این دو دلیل نشان می دهند که خود نتیجه ای که کرگگور گرفته است، یا چیزی مانند آن، واقعا از دل تصور خاصی از متدین بودن برمی آید تصوری که جاذبیتی دارد، هر چند خود من، بنا به ادله ای که باختصار خواهم آورد، حاضر به قبول آن نیستم.
کرگگور واژه objective [آفاقی] و مشتقات آن را به چند معنا به کارمی برد، که ما را در اینجا با بیشتر آنها کاری نیست. ما با آن معنای واژه objective کار داریم که وقتی می گوید: سطلب اطمینان objective [ آفاقی] دقیقا ناشی از سوء فهم استز و وقتی از سبی یقینی ای objective [ آفاقی] که در فرآیند تصاحب و تملک شورمندانه ترین سیر باطنی بدان سخت می چسبیمز سخن می راند از این واژه آن معنا را اراده می کند. بیایید یک استدلال، R ، را استدلال آفاقی بنامیم، اگر و فقط اگر هر (یا تقریبا هر) شخص عاقل، را استدلالی بداند که (در اوضاع و احوالی که R در آن اوضاع واحوال به کار گرفته شده وتا حدی که در R ادعا شده است) نشان می دهد یا می تواند نشان دهد که نتیجه R درست یا احتمالا درست است. کاربردهای objective و objectively در بافتهای دیگر را از راه ربط و نسبتشان با این یکی می توان فهم کرد; مثلا بی یقینی آفاقی قضیه ای است که نمی توان با استدلال آفاقی نشان داد که یقینا درست است. ۱) دلیل تقریب و تخمین
سآیا امکان دارد که سعادت ابدی را بر معرفت تاریخی مبتنی سازیم؟ز یکی از مسائل اساسی است در تعلیقه و در پاره نوشته های فلسفی ^(۷) ، که تعلیقه ستعلیقهزای بر آن است. بخشی از پاسخ کرگگور به این پرسش این است که امکان ندارد که سعادت ابدی را بر استدلال آفاقی درباره امور واقع تاریخی مبتنی سازیم.
زیرا چیزی از این واضحتر نیست که بیشترین یقین قابل حصول در باب امور تاریخی صرفا تقریب و تخمین است. و تقریب و تخمین، وقتی به چشم مبنای سعادت ابدی در آن بنگریم، یکسره ناکافی است; چون عدم تناسب این دو حصول نتیجه را محال می سازد.
اما کرگگور معتقد است که امکان دارد که سعادت ابدی را بر باور به امور واقع تاریخی، که مستقل است از شواهد آفاقی به سود آنها، مبتنی سازیم، و این همان کاری است که هر کسی، برای اینکه مسیحی شود، باید انجام دهد. این است دلیل تقریب و تخمین برای اثبات این قضیه که ایمان مسیحی نمی تواند بر استدلال آفاقی مبتنی شود. (فرض بر این است که باور به امور واقع تاریخی جزء ذاتی ایمان مسیحی است، به طوری که اگر ایمان دینی نتواند بر استدلال آفاقی تاریخی مبتنی شود، آنگاه، ایمان مسیحی اصلا نمی تواند بر استدلال آفاقی ابتنا یابد.) این دلیل را بتفصیل بررسی کنیم.
مقدمه نخست دلیل این ادعای کرگگور است که سبیشترین یقین قابل حصول در باب امور تاریخی صرفا تقریب و تخمین است.ز به نظر من مراد او این است که شواهد تاریخی، به لحاظ آفاقی، هرگز امکان خطا را کاملا نفی نمی کنند. مدعی است که سناگفته پیداست که در مورد مسائل تاریخی حصول قطع آفاقی ای که چنان یقینی باشد که هیچ شکی نتواند در آن رخنه کند محال است.ز برای مقاصد کرگگور، اهمیتی ندارد که امکان خطا، مادام که به نحو متناهی کم است (یعنی مادام که، به معنای حقیقی کلمه، بی اندازه خرد نیست)، چقدر کم باشد. او تاکید دارد که دلیل تقریب و تخمین او به این فرض توسل نمی جوید که شواهد آفاقی برای باورهای تاریخی مسیحیت از شواهد آفاقی برای هر باور تاریخی دیگری ضعیفترند. این دلیل دائرمدار ادعایی درباره همه شواهد تاریخی است. فی المثل، احتمال خطای باور ما به اینکه در قرن نوزدهم در امریکا جنگ داخلی جریان داشته است ممکن است به اندازه (۲۰۰۰۰۰۰/۱) ۱۰ باشد; برای دلیل کرگگور این هم احتمال خطای بسیار بزرگی است.
برای اینکه با کرگگور مماشات کرده باشیم، فرض کنیم که چنین احتمال خطایی که به نحو متناهی کم باشد در ادله آفاقی همه باورهای تاریخی هست، اگرچه در این فرض مناقشه می توان کرد. این فرض لزوما ما را باز نمی دارد از اینکه بگوییم که سمی دانیمز و سیقینیز است که جنگ داخلی در آمریکا جریان داشته است. زیرا چنین امکان خطایی که بغایت کم است تقریبا و عملا، یا به تعبیری سبرای همه مقاصد و اهداف عملیز، اصلا امکان خطا نیست، و کمتر از آن است که بیرزد که دلنگرانش باشیم.
اما اگر دلبستگی شورمندانه بی حد و حصری به مساله جنگ داخلی می داشتیم، آیا باز هم امکان خطا کمتر از آن می بود که بیرزد که دلنگرانش باشیم؟ اگر دلبستگی شورمندانه بی حد و حصری به چیزی داشته باشیم، اهمیتی که آن چیز برای ما دارد حد و مرز ندارد. (سرشت چنین دلبستگی ای با تفصیل بیشتر در بخش ۳ مورد بحث قرار خواهد گرفت.) کرگگور معتقد است که در خصوص دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر هیچ امکان خطایی آنقدر کم نیست که نیرزد که دلنگرانش باشیم. سدر خصوص سعادت ابدی، و دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر به آن (و سعادت ابدی فقط در دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر به آن وجود می تواند یافت)، هر ذره ای اهمیت، اهمیت بی حد و حصر، دارد….ز این مبنای مقدمه دوم دلیل تقریب و تخمین است، که این ادعای کرگگور است که ستقریب و تخمین، وقتی به چشم مبنای سعادت ابدی در آن بنگریم، یکسره ناکافی استز.س تقریب و تخمین ذاتا نامتناسب است با دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر به سعادت ابدیز.
در این مرحله از استدلال ، مهم است بفهمیم که کرگگور از ایمان چه تصوری دارد و ایمان، به گمان او، چگونه نفی شک می کند. ایمان باید قاطع باشد; در واقع، به نظر می رسد که ایمان عبارت است از نوعی تصمیمگیری. سنتیجه باور نتیجه نیست، بلکه تصمیم است، و به همین جهت است که باور نافی شک است.ز تصمیم ایمان تصمیم به چشمپوشی از امکان خطاست تصمیم به عمل به مقتضای باور، بدون احتیاط و احتساب امکان خطا.
چشمپوشی از امکان خطا غیر از بیخبری از آن، یا عجز از توجه به آن، یا فقدان دلنگرانی نسبت به آن است. کرگگور تاکید دارد که مؤمن باید از خطر خطا عمیقا آگاه باشد.ساگر من بخواهم ایمان خود را حفظ کنم باید پیوسته عزم جزم داشته باشم به اینکه به بی یقینی آفاقی ام سخت بچسبم; چنانکه گویی بر بالای دریا، بر فراز دریایی بی بن، آویزانم، و با اینهمه ایمانم را محفوظ دارمز.
پس، به نظر کرگگور، این پرسش که آیا ایمان به یک امر واقع تاریخی می تواند بر استدلال آفاقی مبتنی باشد یا نه، عین این پرسش است که آیا استدلال آفاقی می تواند به کسی حق دهد که از امکان خطایی که (به گمان او) همیشه شواهد تاریخی برجای می نهند چشم بپوشد یا نه؟ اینجاست که جنبه دیگری از تصور کرگگور از ایمان در این دلیل ایفای نقش می کند. به گمان وی، در هر ایمان دینی اصیل و واقعی ، مؤمن دلبستگی بی حد و حصر به متعلق ایمان خویش دارد. و باز به گمان وی، از این مطلب این نتیجه بر می آید که استدلال آفاقی نمی تواند به مؤمن حق دهد که از هر امکان خطایی در باب متعلق ایمان چشم بپوشد و، بنابراین، نمی تواند، در جایی که با یک امر واقع تاریخی سر و کار هست، او را به ایمان دینی رهنمون شود، بلکه، حداکثر، او را به این نتیجه می تواند رساند که اگر به موضوع بحث فقط دلبستگی محدودی (هرچند بسیار عظیم) می داشت، امکان خطا کمتر از آن می بود که بیرزد که دلنگرانش باشد و او حق می داشت که از آن امکان چشم بپوشد. اما ایمان از امکان خطایی چشم می پوشد که می ارزد که دلنگرانش باشیم; چون در اینجا با دلبستگی بی حد و حصر سروکار داریم. از این رو، ایمان مستلزم سجهش زی به فراسوی شواهد است، جهشی که نمی تواند با استدلال آفاقی توجیه شود.
در آنچه کرگگور در اینجا می گوید حقیقتی هست، اما دلیل تقریب و تخمین او دلیل ضعیفی است. در این قول که موجبات شک، که ممکن است برای بیشتر اهداف عملی بی اهمیت باشند، می توانند برای شدت و حدت دلنگرانی دینی مشکلات بینهایت پدید آورند و غلبه دین پسندانه بر آنها ممکن است مستلزم قاطعیتی عظیم، یا چیزی از سنخ شجاعت، باشد، حق با اوست. اما در این قول که استدلال آفاقی نمی تواند به کسی حق دهد که از هر امکان خطایی در باب چیزی که بدان دلبستگی بی حد و حصر دارد چشم بپوشد، اشتباه می کند.
به عقیده من، اشتباه در این است که وی این واقعیت را نادیده گذاشته است که هر کسی برای چشمپوشی از امکان خطا لااقل دو دلیل مختلف می تواند داشت: اول اینکه امکان کمتر از آن باشد که بیرزد که دلنگرانش باشد; دوم اینکه خطر چشم نپوشیدن از امکان خطا بیشتر از خطر چشم پوشیدن از آن باشد. دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر، از این دو دلیل، فقط اولی را رد می کند.
با دو مثال، یکی غیر دینی و دیگری دینی، این نکته را روشن می سازم. زنی دلبستگی بسیار عظیمی (هرچند، به هر حال، محدود) دارد به عشقی که شوهرش به او دارد. وی بحق حکم می کند که شواهد عینی ای که در اختیار دارد این احتمال را که شوهرش واقعا عاشق اوست به ۹/۹۹ درصد می رساند. شدت وحدت دلبستگی اش هم آنقدر هست که او را در باب اینکه شوهرش عاشقش نباشد، که احتمالش ۱۰۰۰/۱ است، دلنگران کند; از نظر او این احتمال تا بدان حد کم نیست که نیرزد که دلنگرانش باشد. (کرگگور مثالی شبیه این را برای تایید دلیل تقریب و تخمین خود به کار می گیرد.) اما (به وجهی بسیار معقول) می خواهد که از احتمال خطا بودن اینکه شوهرش عاشق اوست چشم بپوشد، بدین معنا که احتیاط نکند. این میل لااقل به اندازه این میل دیگر او قوی است که اگر شوهرش عاشق او نیست فریبش را نخورد. بنابراین، استدلال آفاقی باید کافی باشد برای اینکه او را به این نیتجه برساند که باید از احتمال خطا چشم بپوشد، چون در صورت چشم نپوشیدن از آن خود را در معرض این خطر ۹۹۹ بار بزرگتر قرار می دهد که یکی از این دو میل ارضا نشود.
یا فرض کنید که سعی دارید تا سعادت ابدی تان را بر ربط و نسبتتان با عیسی مبتنی سازید، و، بنابراین، دلبستگی شورمندانه بی حد و حصری دارید به این مساله که آیا او اعلام کرده است که پطرس و جانشینان اسقفش در امور مربوط به احکام و تعالیم دینی مصون از خطایند یا نه. می خواهید به هر عقیده ای که در این مساله درست است ملتزم شوید و از هرگونه امکان خطا در آن چشم بپوشید. و صرفا برای اینکه بحث جریان یابد فرض کنید که شواهد عینی تاریخی این احتمال را که عیسی اعلام کرده است که پطرس و جانشینان اسقفش مصون از خطایند به ۹۹ درصد رسانده باشد یا این احتمال را که اعلام نکرده است; برای بحث کنونی ما اهمیتی ندارد که احتمال کدامیک از این دو شق ۹۹ درصد باشد. با توجه به دلبستگی بی حد و حصرتان، یک درصد احتمال خطا کافی است که شما را دلنگران کند. اما استدلال آفاقی به این نتیجه می انجامد که باید به رایی که محتملتر است ملتزم شوید و از احتمال خطا چشم بپوشید، البته اگر شدیدترین میلتان، در این امر، به این است که به رای درست ملتزم باشید. زیرا تنها راه دیگر برای ارضای این میل این است که به رایی که احتمال کمتری دارد ملتزم شوید و از احتمال خطا در آن چشم بپوشید. راه اول موفقیت آمیز خواهد بود، اگر و فقط اگر رای محتملتر درست باشد، و راه دوم موفقیت آمیز خواهد بود اگر و فقط اگر رایی که احتمال کمتری دارد درست باشد. مطمئنا مصلحت در این است که کاری کنید که ۹۹ درصد احتمال ارضای میل شدید شما در آن هست، و نه کاری که فقط یک درصد احتمال ارضا در آن هست.
در این دلیل میل شدید شما به التزام به رای درست پیشفرض گرفته شده است. معقول بودن این میل ممکن است بستگی داشته باشد به عقیده ای که برای آن عقیده استدلال تاریخی صرف نمی تواند هیچ احتمالی فراهم آورد، نظیر این عقیده که عیسی خداست. اما مشکلاتی که از این نکته ناشی می شود غیر از مشکلاتی است که در دلیل تقریب و تخمین، که خودش دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر را به مساله تاریخی پیشفرض می گیرد، بر آنها تاکید می رود.
میان ادله ای که من در ضمن این مثالها آوردم و دلیل معروف شرطبندی پاسکال ^(۸) مشابهتی هست. اما دلیل پاسکال دائر مدار سنجش دلبستگی ای بی حد و حصر با دلبستگی ای محدود است، حال آنکه ادله من دائر مدار سنجش یک احتمال قوی موفقیت با یک احتمال ضعیف است. دلیلی نزدیکتر به دلیل پاسکال در بخش ۴ مورد بحث قرار خواهد گرفت.
در بحثی که گذشت، احتمالا خواننده تفطن یافته باشد به اینک ابهامی هست در این باب که برای عقاید دینی ناظر به امور واقع تاریخی چه نوع توجیهی مطالبه و ارائه می شود. راجع به قضیه ای که من ممکن است بکوشم تا با استدلال آفاقی فیصله اش دهم، لااقل دو نوع سؤال متفاوت وجود دارد: (۱) آیا احتمال دارد که قضیه صادق باشد؟ (۲) با نظر به شواهدی که به سود و به زیان این قضیه در اختیار دارم و با نظر به دلبستگیم به مطلب، آیا به مصلحت من هست که به صدق قضیه ایمان داشته باشم و از احتمال خطا چشم بپوشم؟ متقابلا، می توانیم دو نحوه ابتنای یک عقیده را بر استدلال آفاقی از هم تمیز دهیم. قضیه مورد اعتقاد ممکن است نیتجه یک استدلال آفاقی باشد و به همین لحاظ پذیرفته شده باشد. می توانیم بگوییم که چنین عقیده ای از لحاظ آفاقی محتمل است. و ممکن است کسی به عقیده ای قائل باشد یا ایمان دینی ای داشته باشد به حکم استدلال آفاقی ای که نتیجه اش این است که قائل بودن به آن عقیده یا داشتن آن ایمان به مصلحت اوست یا اخلاقا درست است یا، به هر نحوی، مطلوب است. در این مورد اخیر، می گوییم که عقیده یا ایمان مذکور از لحاظ آفاقی مقرون به صرفه است. روشن است که عقاید تاریخی می تواند از لحاظ آفاقی محتمل باشد; و در دلیل تقریب و تخمین کرگگور منکر این معنا نیست که عقاید تاریخی مسیحیان می تواند از لحاظ آفاقی محتمل باشد. مدعای او، در واقع، این است که با نظر به دلبستگی شورمندانه بی حد و حصر به متعلق این عقاید، عقاید مذکور نمی تواند از لحاظ آفاقی مقرون به صرفه باشد و، بنابراین، نمی تواند به روش آفاقی کاملا توجیه شود، حتی اگر از لحاظ آفاقی محتمل باشد. همین مدعاست که من در مقام رد آن بودم. من درباره این مساله بحث نمی کردم که آیا عقاید تاریخی مسیحیان از لحاظ آفاقی محتمل است یا نه. ۲) دلیل تعویق
بر طبق دلیل تقریب و تخمین، اشکال استدلال آفاقی تاریخی این است که نمی تواند یقین کامل به ما بدهد. اما این تنها ایراد کرگگور به این نوع استدلال، به عنوان مبنای ایمان دینی،نیست. او این اشکال دیگر را هم دارد که تحقیقات آفاقی تاریخی هرگز کاملا به پایان نمی رسد، به طوری که کسی که درصدد است که ایمان خود را بر این تحقیقات مبتنی سازد التزام دینی خود را تا ابد به تعویق می اندازد. در فرآیند پژوهشهای تاریخی سمشکلات جدیدی پدید می آیند و رفع می شوند، و باز مشکلات جدیدی پدید می آیند. هر نسلی از نسل قبلی خود این توهم را به ارث می برد که روش کاملا بی عیب و نقص است، اما محققان خبیر هنوز توفیق نیافته اند… و از این قبیل… . دلبستگی شورمندانه شخصی و بی حد و حصر فاعل شناسایی… دم به دم بیشتر رو به نابودی می نهد. زیرا تصمیم به تعویق می افتد، و به تعویق می افتد چون مستقیما به نتیجه تحقیقات پیشرفته منوط و موکول است.ز به محض اینکه سیک سند تاریخیز را سمعیار تشخیص حقیقت مسیحیز تلقی کنیم سبه سخنی مشغول گشته ایم که نیتجه اش تا ابد الآباد معلوم نخواهد شدز یعنی به انحراف دینی ای گرفتار آمده ایم که التزام دینی را برای همیشه به آینده می افکند.
بیم و هراس کرگگور از اینکه ابتنای ایمان دینی را بر استدلال تجربی روا بدارد از این دست است. خطر تعویق التزام فقط در بی یقینی های ناشی از تحقیقات تاریخی نیست، بلکه در باب دلیل طرح و تدبیر برای اثبات وجود خدا هم این خطر هست. در پاره نوشته های فلسفی، کرگگور بر سعی در جهت اثبات وجود خدا از طریق شواهد دال بر وجود سحکمت در طبیعت، خیرخواهی، حکمت در حاکمیت بر جهان زچند اشکال وارد می آورد و آنگاه می گوید: سحتی اگر شروع می کردم هرگز ختم نمی توانستم کرد و، از این گذشته، مجبور می بودم که پیوسته در حالت تعلیق بسر ببرم، از بین آنکه مبادا دفعتا امری بسیار هائل روی دهد و شیرازه برهان مرا بگسلد.ز این گفته یک اشکال کلی است به هر کس که عقاید دینی را از سنخ اموری تلقی کند که آزمونپذیری تجربی دارد. به نظر می رسد که در این نکته بسیاری از فیلسوفان تحلیلی با کرگگور موافق باشند. اخیرا در فلسفه تحلیلی دین، این تصور که عقاید دینی آزمونپذیری تجربی ندارند مایه بحثهای فراوانی شده است. به گمان من، معلوم نیست که این تصور صحیح باشد; و بررسی ادله ای که می توان به سود آن اقامه کرد جالب است.
سخنان کرگگور دلیلی را به ذهن متبادر می کند که من آن را دلیل تعویق می نامم. مقدمه اول آن این است که هیچ کس نمی تواند ایمان دینی اصیلی داشته باشد، مگر اینکه به آن کاملا ملتزم باشد; و هر کس برای اینکه، به همین معنای مورد بحث، به یک عقیده التزام کامل داشته باشد باید عزم جزم کرده باشد که در هر وضع و حالی که حصول آن را نظرا ممکن می داند از آن عقیده دست نکشد.
مقدمه دوم این است که هیچ کس نمی تواند به عقیده ای التزام کامل داشته باشد که آن را بر تحقیقاتی مبتنی ساخته است که خود وی به امکان اینکه در آینده به تجدید نظر در نتایج آنها حاجت افتد قائل است. التزام کامل به عقیده ای که بر چنین مبنایی استوار است بناچار به تعویق می افتد. به عقیده من، این مقدمه، اگر درست تفسیر شود، صادق است. وضع کسی را در نظر آورید که خود را ملتزم به عقیده ای می بیند که بر شواهد آفاقی مبتنی است، اما به امکان اینکه کشفیات آینده توجیه آفاقی آن عقیده را از میان بردارد قائل است. جای این پرسش هست که اگر مبنای آفاقی عقیده اش برافتد، ولو وقوع این امر بسیار نامحتمل باشد، چه واکنشی نشان می دهد؟ آیا حاضر است که، در این صورت، از عقیده اش دست بکشد؟ اگر پاسخ مثبت باشد، وی، به معنای مورد بحث، به آن عقیده التزام کامل ندارد. اما اگر عزم جزم کرده باشد که، حتی در صورتی که توجیه آفاقی عقیده اش از کف برود، سخت بدان عقیده پایبند بماند،آنگاه عقیده اش را بر توجیه آفاقی مبتنی نساخته است یا لااقل فقط بر آن مبتنی نساخته است.
نتیجه ای که از این دو مقدمه باید گرفت این است که ایمان دینی اصیل نمی تواند مبتنی باشدبرتحقیقاتی که خود مؤمن به امکان اینکه در آینده به تجدید نظر در نتایج آنها حاجت افتدقائل است. باید توجه داشته باشیم که این نتیجه، در ساحت این دلیل، دو محدودیت مهم دارد:
اولا، دلیلی ارائه نشده است بر اینکه ایمان دینی اصیل نمی تواند توجیه آفاقی ای داشته باشد که در معرض تجدید نظر احتمالی آینده باشد. آنچه ارائه شده دلیلی است بر اینکه اعتقاد مؤمن اصیل به عقیده دینی خودش نمی تواند یکسره بر چنین توجیهی مبتنی باشد.
ثانیا، این نتیجه فقط در مورد کسانی صادق است که امکان نظری ای قائلند برای اینکه نتایج آفاقی ای که علی الظاهر مؤید عقیده شان است برافتد. به گمان من، منطقی نیست که عزم شخص را در باب واکنشی که بناست در وضع و حالی نشان دهد که اصلا به امکان آن هم قائل نیست، جزء لازم التزام کامل بدانیم. اما این هم ممکن است که شخص وقتی باید به چنین امکانی قائل باشد قائل نباشد.
کرگگوربرای اینکه به این نتیجه دست یابد که ایمان دینی اصیل نمی تواند، بدون ارتکاب خطا، بر استدلال آفاقی تجربی مبتنی شود به یک مقدمه دیگر هم نیازمند است: این مقدمه سوم این است که همیشه در هر تحقیق آفاقی تجربی، از نظرگاه آفاقی، امکان نظری ای هست برای اینکه، با توجه به شواهد جدید یا استدلال جدید، نیاز به تجدیدنظر در نتایج تحقیق پیدا شود. به عقیده من، کرگگور این مطلب را مفروض گرفته است; ولااقل درباب تحقیقات تاریخی یقینا این مطلب را مفروض گرفته است. از این مقدمه نتیجه می شود که اگر کسی در هر تحقیق آفاقی تجربی به امکان نیاز آتی به تجدیدنظر در نتایج قائل نباشد برخطاست. اما اگر کسی به چنین امکانی قائل باشد، آنگاه، به حکم نتیجه ای که در دلیل تعویق به دست آمد، نمی تواند ایمان دینی اصیلی را بر آن تحقیق مبتنی سازد.
ممکن است بعضی از فیلسوفان مقدمه سوم این دلیل را در معرض نقد جدی آورند; و یقینا قابل مناقشه هم هست. اما من بیشتر مایلم که به نقد مقدمه اول بپردازم. بیشک، این ادعا بیوجه نیست که ایمان دینی اصیل باید متضمن التزام باشد، التزامی چنان تام و تمام که مؤمن مصمم باشد که، در هر وضع و حالی که حصول آن را نظرا ممکن می داند، از عقیده اش دست نکشد. اگر شما راضی شوید به اینکه بر اثر تحقیقات آفاقی از عقاید بظاهر دینی خود دست بکشید، آیا نمی توانیم بحق بگوییم که همان تحقیقات آفاقی دین واقعی شماست، یعنی چیزی است که عمیقتر از هر چیز دیگر بدان التزام دارید؟
اما به سود طرف دیگر هم سخن موجهی می توان گفت. معمولا تصور بر این است که این بخش مهمی از اخلاق دینی است که فروتن، تعلیمپذیر، و آماده اصلاح، القائات جدید و رشد فکری باشیم، حتی (و شاید علی الخصوص) در باب عقاید دینی مهم. اگر می خواستیم تسلیم کرگگور شویم و بپذیریم که لب التزام در دین تصمیم قطعی است به اینکه عقاید دینی مهم دگرگونی نپذیرد، می بایست تصور مذکور را رد می کردیم. در واقع، به گمان من، این برداشت از التزام دینی اشکال اساسی دارد. ایمان را نباید سرسپردگی بی قید و شرط به یک عقیده انگاشت; زیرا اولا: متعلق سرسپردگی دینی آدمی عقیده یا طرز تلقی خودش نیست، بلکه خداست; و ثانیا: می توان شک کرد در اینکه سرسپردگی دینی به خدا می تواند یا باید کاملا بی قید وشرط باشد. گاهی گفته می شود که محبت خدا به گناهکاران کاملا بی قید وشرط است و به فضیلت یا استحقاق آنان باز بسته نیست. اما عموما تصور براین است که سرسپردگی دینی به خدا به خوبی و محبت او بستگی دارد. شان اقویاست که بی قید وشرط محبت بورزند، نه کار ضعفا; و نسبت به خدا ما ضعیفیم. ۳) دلیل شورمندی
در بیانی که کرگگور از دلیل تقریب و تخمین و دلیل تعویق دارد فرض بر این است که نظام عقاید دینی می تواند از لحاظ آفاقی محتمل باشد. فقط از سر مماشات است که کرگگور این فرض را می پذیرد; والا خودش جدا معتقد است که ایمان دینی، بالطبع، محتاج نا محتمل بودن آفاقی است. سهر چیزی که تقریبا محتمل، یا محتمل، یا بغایت و مؤکدا محتمل است چیزی است که [آدمی] می توان