خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه شامل 63 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل أهلیه الراوی للروایه :

أهمیه الموضوع:
یعتد هذا الموضوع من أهم موضوعات علم الحدیث، لأن به، و من خلال ما یذکر فیه من مؤهلات، یلزم توافرهافی الراوی، یمیّز و یفرّق بین الروایه المعتبره و الأخری غیرالمعتبره.
و لأن علی أساس منه یقوم الرجالیون بمهمه التعدیل و التجریح، و التوثیق و التفسیق، لیعرف فی ضوء ما یذکرون من قیم للراوی مدی اعتبار السند و عدم اعتباره.
و لیعرف أیضا مستوی السند من حیث الصحه و الحسن و الوثاقه و الضعف. . و غیرها.
و یستفاد منه أیضا فی مجال الترجیح بین الأسانید من خلال معرفه مستوی السند من حیث العلو و الدنو و التوسط.
إلی غیر هذه مما یعرف فی مواضعه من بحوث الرجالیین و المحدثین.
مشروعیته: و یبدو مما ذکره الشهید الثانی فی (البدایه ۶۲) تمهیدالبحث الموضوع أن تساؤلا قد أثیر حول البحث فی الموضوع و جوازه من ناحیه شرعیه، لما فی الجرح للراوی من کشف لمستور و إشاعه لسلوک مقبور.
و قد أجاب الشهید الثانی عنه باستیفاء و وفاء، قال: «و جوّز ذلک البحث و إن اشتمل علی القدح فی المسلم المستور، و استلزام إشاعه الفاحشه فی الذین آمنوا، صیانهللشریعه المطهره من إدخال ما لیس منها فیها، و نفیا للخطأو الکذب عنها.
و قد روی أنه قیل لبعض العلماء: (أما تخشی أن یکون هؤلاء الذین ترکت حدیثهم خصماءک عند اللّه یوم القیامه) ، فقال: (لأن یکونوا خصمائی أحب إلیّ من أن یکون رسول اللّه (ص) خصمی، یقول لی: لم لم تذب الکذب عن حدیثی) .
و روی أن بعضهم سمع من بعض العلماء شیئا من ذلک، فقال له: (یا شیخ لا یغتاب العلماء) ، فقال له: (ویحک، هذه نصحیه، لیس هذا غیبه) .
و هذا أمر واضح لا مریه فیه، بل هو من فروض الکفایهکأصل المعرفه بالحدیث.
نعم، یجب علی المتکلم فی ذلک التثبت فی نظره و جرحه لئلا یقدح فی بری ء غیر مجروح بما ظنه جرحا، فیجرح بریئا بسمه سوء یبقی علیه الدهر عارها. . فقد أخطأفی ذلک غیر واحد، فطعنوا فی أکابر من الرواه، استنادا إلی طعن ورد فیهم، له محمل، أو لا یثبت عنهم بطریق صحیح.
فمن أراد الوقوف علی حقیقه الحال فلیطالع کتاب الکشی فی الرجال.
و قد کفانا السلف الصالح من العلماء بهذا الشأن مؤنهالجرح و التعدیل غالبا، فی کتبهم التی صنفوها فی الضعفاء، کابن الغضائری، أو فیهما معا (یعنی الجرح و التعدیل) کالنجاشی و الشیخ أبی جعفر الطوسی و السید جمال الدین
311

أحمد بن طاووس و العلامه جمال الدین بن المطهر و الشیخ تقی الدین بن داود و غیرهم.
و لکن ینبغی للماهر فی هذه الصناعه، و من وهبه اللّه تعالی أحسن بضاعه تدبر ما ذکروه، و مراعاه ما قرروه، فلعله یظفر بکثیر مما أهملوه، و یطلع علی توجیه فی المدح و القدح قد أغفلوه، کما اطلعنا علیه کثیرا، و نبهنا علیه فی مواضع کثیره وضعناها علی کتب القوم، خصوصا مع تعارض الأخبار فی الجرح و القدح، فإنه وقع لکثیر من أکابر الرواه، و قد أودعه الکشی فی کتابه من غیر ترجیح، و تکلم من بعده فی ذلک، و اختلفوا فی ترجیح أیهما علی الآخر اختلافاکثیرا، فلا ینبغی لمن قدر علی البحث تقلیدهم فی ذلک، بل ینفق ما آتاه اللّه تعالی، فلکل مجتهد نصیب، فإن طریق الجمع ملتبس علی کثیر حسب اختلاف طرقه و أصوله فی العمل بالأخبار الصحیحه و الحسنه و الموثقه، و طرحها، أوبعضها، فربما لم یکن فی أحد الجانبین حدیث صحیح، فلایحتاج إلی البحث عن الجمع بینهما، بل یعمل بالصحیح خاصه، حیث یکون ذلک من أصول الباحث، و ربما یکون بعضها صحیحا، و نقیضه حسنا أو موثقا، و یکون من أصله العمل بالجمیع، فیجمع بینهما بما لا یوافق أصل الباحث الآخر، و نحو ذلک.
و کثرا ما یتفق لهم التعدیل بما لا یصلح تعدیلا، کمایعرفه من یطالع کتبهم سیما (خلاصه الأقوال) التی هی الخلاصه فی علم الرجال».
تحدیده: عنون بعض المؤلفین فی علم الحدیث هذا البحث ب (من تقبل روایته و من ترد) ، و عنونه آخر ب (صفات الراوی) ، و ثالث ب (شروط الراوی) .
و المراد بهذه العناوین و أمثالها بیان أهلیه الراوی لتحمل الروایه و أدائها.
و الأهلیه کما هو معلوم صلاحیه الإنسان للقیام بماأنیط به من مهمه أو عمل أو وظیفه .
و علیه تکون أهلیه الراوی صلاحیته للقیام بحمل الروایهو أدائها بسبب توفر متطلبات القیام بهذه المهمه لدیه.
مؤهلاته: و هی الصفات التی یلزم الإنسان الاتصاف بها لیکون أهلا لتحمل الروایه و أدائها .
أو هی الشروط التی یجب توافرها فی الإنسان لیصلح أن یکون راویا یقوم بمهمه التحمل و الأداء.
و هی: ۱ الإسلام: بأن یکون الراوی مسلما حال أدائه للروایه لا حال تحمله.
قال الشهید الثانی فی (البدایه ۶۴) : «اتفق أئمه الحدیث و الأصول الفقهیه علی اشتراط إسلام الراوی حال روایته، و إن لم یکن مسلما حال تحمله».
و قال ابنه الشیخ حسن العاملی فی (المعالم ۳۵۲ ۳۵۳) : «و لا ریب عندنا فی اشتراطه لقوله تعالی: إن جاءکم فاسق بنبأ فتبینواو هو شامل للکافر و غیره.
و لئن قیل باختصاصه فی العرف المتأخر بالمسلم، لدل بمفهوم الموافقه علی عدم قبول خبر الکافر، کما هو الظاهر».
۲ العقل: بأن یکون الراوی غیر مجنون.
و هو من القضایا البدیهیه المتفق علیها فی تحقق الأهلیه.
۳ البلوغ: بأن یکون الراوی قد بلغ سن التکلیف الشرعی حال أدائه للروایه لا حال تحمله .
و هو مما تسالمت علیه کلمه علمائنا.
۴ الإیمان: بأن یکون الراوی إمامیا.
قال الشیخ العاملی فی (المعالم ۳۵۳) : «و اشتراطه هوالمشهور بین الأصحاب».
و فی مقابله عند أصحابنا أیضا: تجویز روایه غیر الإمامی من الفرق الإسلامیه الأخری، سواء کان من أهل السنه أم من الشیعه، إذا کان موثقا عند علمائنا کما مرّ فی تعریف الحدیث الموثق.
و هو مذهب الشیخ الطوسی، علی تفصیل له فی المسأله. .
و خلاصته: أ قبول روایه السنی الموثق عندنا لا فی مذهبه
312

إذا روی عن أحد أئمتنا (ع) ، شریطه أن لا یوجد فی روایاتناما یخالف روایته.
قال فی (العده ۱/۳۷۹ ۳۸۰) : «فأمّا إذا کان مخالفا فی الاعتقاد لأصل المذهب، و روی مع ذلک عن الأئمه (ع) ، نظر فیما یرویه:
۱ فإن کان هناک من طرق الموثوق بهم ما یخالفه، وجب اطراح خبره.
۲ و إن لم یکن هناک ما یوجب اطراح خبره، و یکون هناک ما یوافقه، وجب العمل به.
۳ و إن لم یکن هناک من الفرقه المحقه خبر یوافق ذلک، و لا یخالفه، و لا یعرف لهم قول فیه، وجب أیضاالعمل به، لما روی عن الصادق (ع) ، أنه قال: (إذا نزلت بکم حادثه لا تجدون حکمها فیما روی عنا، فانظروا إلی مارووه (یعنی أهل السنه) عن علی (ع) فاعملوا به) .
و لأجل ما قلناه عملت الطائفه بما رواه حفص ابن غیاث، و غیاث بن کلوب، و نوح بن دراج، و السکونی، و غیرهم من العامه عن أئمتنا (ع) فیما لم ینکروه، و لم یکن عندهم خلافه» .
ب قبول روایه الشیعی غیر الإمامی إذا کان موثقاعندنا لا فی مذهبه بشرط:
۱ أن لا یوجد فی روایاتنا ما یخالف روایته.
۲ أن تقترن روایته بما یساعد علی قبولها.
۳ أن یوجد ما یوافق روایته فی روایاتنا.
قال ۳۸۰ ۳۸۱: «و أمّا إذا کان الراوی من فرق الشیعه، مثل: الفطحیه، و الواقفه، و الناووسیه، و غیرهم، نظرفیما یرویه:
۱ فإن کان هناک قرینه تعضده، أو خبر آخر من جههالموثوقین بهم، وجب العمل به.
۲ و إن کان هناک خبر آخر یخالفه من طریق الموثوقین، وجب اطراح ما اختصوا بروایته، و العمل بما رواه الثقه.
۳ و إن کان ما رووه لیس هناک ما یخالفه، و لایعرف من الطائفه العمل بخلافه، وجب العمل به أیضا، إذاکان متحرجا فی روایته، موثوقا فی أمانته، و إن کان مخطئافی أصل الاعتقاد .
فلأجل ما قلناه عملت الطائفه بأخبار الفطحیه، مثل: عبد اللّه بن بکیر، و غیره، و أخبار الواقفه مثل: سماعه بن مهران، و علی ابن أبی حمزه، و عثمان ابن عیسی، و من بعدهؤلاء بما رواه بنو فضال، و بنو سماعه، و الطاطریون، و غیرهم، فیما لم یکن عندهم فیه خلافه» .
ج و قال فی قبول أو رفض روایات الغلاه و المتهمین و المضعفین: «و أمّا ما ترویه الغلاه و المتهمون و المضعفون، و غیرهؤلاء: ۱ فما یختص الغلاه بروایته: أ فإن کانوا ممن عرف لهم حال استقامه، و حال غلو، عمل بما رووه فی حال الاستقامه، و ترک ما رووه فی حال تخلیطهم .
و لأجل ذلک عملت الطائفه بما رواه أبو الخطاب محمدابن أبی زینب فی حال استقامته، و ترکوا ما رواه فی حال تخلیطه.
و کذلک القول فی أحمد بن هلال العبرتائی، و ابن أبی عذافر، و غیر هؤلاء.
ب فأما ما یرویه فی حال تخلیطه، فلا یجوز العمل به علی کل حال.
و کذلک القول فیما یرویه المتهمون و المضعفون.
۱ فإن کان هناک ما یعضد روایتهم و یدل علی صحتها، وجب العمل به.
۲ و إن لم یکن هناک ما یشهد لروایتهم بالصحه، وجب التوقف فی أخبارهم.
فلأجل ذلک توقف المشایخ عن أخبار کثیره هذه صورتها، و لم یرووها، و استثنوها فی فهارسهم من جمله مایروونه من التصنیفات».
۵ العداله: تقدم أن تحدثت عن العداله، عن مفهومها و الخلاف فیه، بما فیه الکفایه. و ذلک عند حدیثی عن التعدیل.
فلنا إذن أن ننتقل إلی الحدیث عن طرق معرفهالعداله و الجرح.
طرق معرفه العداله و الجرح:
أی کیف نعرف أن هذا الراوی الذی نرید أن نعتمدروایته فی الاستنباط و الاستدلال متصف بالعداله أو غیرمتصف بها.
313

؟؟؟العلماء لذلک ثلاث طرق، هی:
۱ الاستفاضه: ؟؟؟ تشتهر عداله الراوی أو جرحه فی أوساطالمعیین ؟؟؟ من أهل الحدیث و غیرهم من أهل العلم.
و ؟؟؟ أثبت العلماء عداله«مشایخنا السالفین من عهد الشیخ محمد بن یعقوب الکلینی، و ما بعده، إلی زمانناهنا. . ؟؟؟ أحد من هؤلاء المشایخ إلی تنصیص علی تزکیه، ؟؟؟ علی عداله، لما اشتهر فی کل عصر من ثقتهم ؟؟؟ و ورعهم، زیاده علی العداله»[۱] ^(۱)؟؟؟و هی ؟؟؟؟ینص عادلان علی تزکیه الراوی أو جرحه، بأن یقولا فی ؟؟؟ ثقه، و أمثاله، أو یقولا: کذاب و أمثاله.
؟؟؟ إلی البینه فی معرفه عداله و جرح الرواه الذین لم تشتهر ؟؟؟ أو جرحهم فی الأوساط العلمیه المعنیه، و ذلک بأن ؟؟؟ إلی الکتب الرجالیه الأصول أمثال: کتب؟؟؟ و النجاشی و الطوسی، و من بعدهم، کتب؟؟؟ طاووس و العلامه و ابن داود.
؟؟؟ ماده العدل الواحد:
و هی ؟؟؟ أو یجرح الراوی عادل واحد.
ذهب إلیه المشهور من أصحابنا، استنادا إلی الاکتفاء؟؟؟؟؟ الروایه، و تزکیه الراوی هنا فرع قبول لروایه ؟؟؟ لا یعتبر الع