خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات

فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات شامل 68 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عرف، معروف مساوات :

نوشته حاضر باهدف تعیین موارد معروف در خانواده در صدد است با تبیین ویژگی خاص معروف، آن را از دیگر اصطلاحات مشابه باز شناسد و با استفاده از تعریف علامه طباطبایی (ره) در تفسیر المیزان به شرح معنای معروف پرداخته بدیهی ترین حکم معروف، یعنی مساوات در حقوق تکالیف زن و مرد را مورد بررسی قرار دهد و سپس نظر اسلام را در حدود و ثغور تعیینی در مصادیق معروف مشخص نماید.

«معروف به معنای عملی است که افکار عمومی آن را شناخته شده بداند و با آن مأنوس باشد و با ذائقه ای که اجتماع از نوع زندگی خود بدست می آورد سازگار باشد و چون اسلام شریعت خود را بر اساس خلقت و فطرت بنا کرده، معروف از نظر اسلام همان چیزی است که مردم آن را معروف بدانند. البته مردمی که از راه فطرت دور نشده و از طور و نوع نظام خلقت منحرف نشده باشند.^(۱)

از آنجایی که برای تعیین معروف از معبر عرف باید گذشت، با نظری کوتاه به جایگاه عرف، وجوه اشتراک و امتیاز آن را با سایر موارد باز خواهیم شناخت.

تعریف عرف

عرف در لغت، به معنای معروف و شناخته شده است. خواه شی ء شناخته شده از امور تکوینی و به سبب تکوین باشد مثل زمین بلند یا موج بلند دریا که از دور بتوان آن را شناخت، یا از نوع آداب و رسوم و عادت شایع میان مردم که برای آن شناخته شده باشد.^(۲)

طبق این تعریف، مواردی شامل عرف می شود که:

اولاً: فرد خاصی برای ایجاد آن تلاش ننموده، بلکه جامعه آن را بدست آورده است.

ثانیا: جستجو برای شناسایی آن ضرورت ندارد، بلکه خود آشکار و هویدا می باشد.

ثالثا:آحاد مردم به سهولت آن را می شناسند و نیازی به توضیح ندارد.

عرف در اصطلاح:

امام غزالی در تعریف اصطلاحی عرف می گوید:

«عرف و عادت اموری هستند که از عقول مردم سرچشمه گرفته و سرشتهای سالم آن را پذیرفته است.»^(۳)

عبدالوهاب خلاّف در تعریف عرف نیز چنین می گوید:

«روشی را که مردم در گفتار و کردار خود به طور مستمر به آن عمل نموده و یا آن را ترک می کنند عادت می نامند.»^(۴) و بیان می دارد که در لسان اهل شرع تفاوتی بین عرف و عادت نمی باشد.

مرحوم طبرسی نیز در این باره می فرماید:

«عرف ضد نُکر است. عرف مثل معروف و عارف است و آن هر خصلت ستوده شده ای است که عقل درستی آن را تایید می کند و نفس به آن اطمینان می یابد.» ^(۵)

چنانچه از تعاریف فوق بر می آید :

الف – عرف جنبه اجتماعی دارد و توسط توده مردم شکل می یابد.

ب – عرف مورد قبول جامعه اسلامی باید از سرشت و طبیعت سالم افراد جامعه نشأت گرفته باشد.

ج – عرف به عنوان خصلت ستوده شده نزد مردم، از حکم عقل بیگانه نیست.

بنابراین، در اجتماعی که همواره دستخوش حوادث و تحولات متعددی است و از سرشت سالم انسانی دور مانده، عرف غیر قابل شناسایی می گردد. زیرا بستر، بستر سالمی نیست که جریان هر حرکت بر روی آن شفاف بوده و طبع سلیم را آشکار نماید وقتی نظر توده مردم در حرکت خود، کجرویها و مفاسد اجتماعی را همراهی می کند، مشخص است که مولود سالمی با خصلتهای پسندیده به نام عرف از آن زاده نمی شود.در نتیجه برای تشخیص عرف در یک موضوع فقط باید چگونگی مسیر طی شده ارزیابی گردد تا به شرط صحت و عدم انحراف از حقیقت، تأیید گردد. والاّ عرف امری شناخته شده است و نیازی به تحقیق ندارد.

علاوه براین، عامل تشکیل دهنده عرف، قانونگذار نمی باشد بلکه آحاد مردم هستند که با انجام مداوم عملی، بطور ضمنی آن را مورد تأیید قرار می دهند که آن هم مطابق با ویژگیهای اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و… هر جامعه متفاوت می باشد. و قانونگذار تنها جنبه اجرایی آن را تضمین می نماید.

تفاوت عرف با عادت:

در بسیاری از موارد، عرف را همان عادت دانسته اند^(۶) و تعریف جداگانه ای برای آن ارائه نکرده اند. آنچنانکه در تعریف عرف گفته اند، عرف دارای ۳ عنصر است: ۱ – عمل معین ۲ -تکرار آن عمل معین در بین همه مردم یا بیشتر آنان ۳ – ارادی بودن عمل نه غریزی بودن آن.

در حالی که عادت: ۱- «می تواند جنبه فردی داشته باشد، یعنی شخص عمل خاصی را انجام داده و تکرار نماید که این عمل گاه جنبه جمعی به خود می گیرد و گاه جنبه فردی».^(۷)

۲- «منشاء عادت گاه عقل و گاه خواهشهای نفسانی و گاه طبیعت و بعضا حوادث خاص است، مثل اعتیاد به مواد مخدر، بلوغ زودرس و دیررس و عادتهای معتدل و صحیح، اما منشأ عرف عام فقط عقول عقلا و مردم است، مانند رجوع جاهل به عالم».^(۸)

بنابراین وجه مشابهت عرف و عادت، تنها فعالیت در طریق اکتساب فعلی است که بارها تکرار شده و وجه افتراق آن دو، در ارادی بودن عمل و داشتن سرشتها و طبایع سالم در عرف است. در حالیکه عادت مقید به این قید نمی باشد.

انطباق معروف با فطرت

زمانی که عرف با ویژگیهای خاص خود (مقبولیت عامه) در جامعه ای قابلیت اجرا پیدا کند و قانونگذاران بخواهند آن را به یک قاعده حقوقی الزام آور تبدیل نموده و اجرای آن جنبه عمومی پیدا کند. شرط سلامت قانون، پاک بودن افکار عمومی از تنشهای کاذب در اجتماع است. زیرا عوامل غیر واقع در تدوین قانون و نیز تشویشهای فکری و ذهنی غیر سالم، سبب خواهد شد که قانون بیانگر ناهنجاریهای اجتماعی و یا هنجارهای غیر ارزشی شده و منتقل کننده انحرافات بخشی از جامعه در سطح عام باشد. این نوع از کجروی را معمولاً عوامل پر نفوذ اجتماعی ایجاد می کنند که در صحنه رقابتهای ناسالم، عملی را به عنوان هنجار اجتماعی به مورد اجرا می گذارند.البته شاید گاهی پنداشته شود که اگر عرفی دستخوش حوادث متعدد نگردد و سیره معمول مردم در جهت صحیح قدم بردارد، هیچگاه دچار خطا نشده و نقص و عیبی در راه پیموده شده وجود ندارد و همیشه منطبق با فطرت است. زیرا به تعبیر علامه طباطبایی (ره) «فطرت به مقتضای خلقت است که امری بدیهی و دست یافتنی است و تمایلات و احکام فطری همگانی و عمومی اند و نیاز به آموزش ندارند»^(۹) بنابر این هر عملی که مطابق روش معمول مردم باشد مطابق فطرت بوده و معروف است و به امری دیگر نیاز نیست.

اما باید دانست در پرورش استعدادهای انسان موجود در خلقت بایستی تواناییها و امکانات انسان بین همه تمایلات فطری و غریزی بصورت عادلانه تقسیم گردد و از هر گونه افراط و تفریط اجتناب شود، و این امری لازم و منطقی است.

«آنچه ما می توانیم بفهمیم اینکه عدل خوب است اما در هر موردی عدل چه اقتضاء دارد نمی توانیم مشخص کنیم. این توان موقعی حاصل می شود که به تمام افعال خود با اهداف و نتایج نهایی آن احاطه داشته باشیم و چنین احاطه ای بر عقل عادی بشر ممکن نیست».^(۱۰) پس برای یافتن مصادیق منطبق بر فطرت احتیاج به دین داریم.

علاوه بر این، «هر نوع فکری که ریشه فطری دارد از قلمرو سیطره عوامل جغرافیایی، اقتصادی و سیاسی بیرون است»^(۱۱) و بیانگر گرایشهای انسانی در ناحیه خواستها و ادراکات بشری است. و این امری کلی است.

خصوصیت دیگری که برای تبیین معنای فطرت شده اینکه عملی است که دارای صبغه خدایی باشد. لذا برای تبیین مصادیق منطبق با فطرت نه تنها باید به گرایشات انسانی توجه گردد بلکه باید جهت آن نیز به سمت فراهم آوردن رضایت خداوندی سوق داده شود.

بنابراین وقتی معروف که مورد قبول عموم مردم است بخواهد مطابق فطرت باشد لازم است :

۱ – در دایره گرایشات انسانی و خواستهای بشری بوده و از بیانی که شرع مقدس برای تعدیل در احکام دارد تجاوز نکند.

۲ – چون بیانگر خواست عموم مردم جامعه است، در شرایط زمان و مکان شکل می یابد. به این معنا که علاوه بر رعایت گرایشات فطری اکثریت مردم، باید عوامل فرهنگی، اقتصادی، جغرافیایی و… را مورد توجه قرار دهد.

۳ – فراتر از عدالت، همواره به صبغه خدایی توجه داشته باشد.

نتیجه اینکه، معروفاتی که قرآن کریم از آن سخن یاد کرده است. به زبان عرف می باشد و با رعایت حدود الهی و عدالت در قوانین، از این مرحله عبور می کند و با دیدی معنوی که دارای محبت الهی است، توصیه و ارشاد به بهترین عمل طبق شرایط و اقتضائات زمان و مکان دارد.

تطابق عرف با معروف

عملی که در جامعه بصورت خوی و رفتاری عادی در آمده و مورد قبول عامه مردم قرار گرفته، ممکن است متعادل بوده و گاهی نیز ممکن است راه افراط و تفریط را بپیماید.

در جائیکه عرف، بیانگر رفتار و عمل پسندیده عموم مردم بوده و با فطرت انسان منطبق باشد، عرف و معروف با هم یکی می گردد و مهمترین شرط تحقق آنهااین است که جامعه از عوامل تشنج زا دور باشد.

در این تقسیم بندی می توان عرف و معروف را چنین توضیح داد که:

۱ عمل مطابق با عرف یا معروف آن است که شریعت آن را مشخص نکرده بلکه قابلیتهای موجود در هر جامعه ای تعیین کننده آن است. و آن هم گزینش اجتماعی است که از سلامت فطری برخوردار است ولیکن وقتی در شریعت به معروف امر شده فراتر از معمول را خواهان است که آن خصلتهای ستوده شده مردمی است.

۲ عرف و معروف حکم مولوی نبوده، بلکه ارشادی است ولی اگر قانونگذاران بخواهند برای آن ضمانت اجرایی قرار دهند، مانعی ندارد. و در بعضی مواقع ضرورت دارد.

۳ عرف و معروف با آراء کثیری که در اختیار دارد با حکم عقل بیگانه نیست لکن به دلیل آمیخته شدن با عواطف و عاداتی که ناشی از نیازهای اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و…. در جامعه می باشد، بیان آن در هر اجتماعی متفاوت با اجتماع دیگر است.

۴ – وقتی عادتهای پسندیده مردم که از عقل جامعه نشأت گرفته است، با احساسات و عواطف متقابل آنان همراه شود عموما در بیان عرف نوعی تسامح و گذشت در رفتار افراد با یکدیگر قابل پیش بینی است.

معروف در قلمرو حقوق خانواده

تساوی به عنوان یک حکم معروف ^(۱۲) اگر بخواهد در قلمرو حقوق خانواده وارد شود نمی تواند از منشأ پیدایش حقوق یعنی رعایت روابط افراد اجتماع با یکدیگر؛ که باید از آن به تساوی حقوق متقابل یاد کرد، خارج شود به تعبیر دیگر تساوی در سیطره حقوق خانواده به رعایت روابط متناسب با مصلحت زن، شوهر و فرزندان با یکدیگر و چگونگی ارتباط صحیح آنها با جامعه مشخص می شود تا در سایه این عمل، ارتباطات افراد با هم و اجتماع با آنها، تنظیم گردد.

همانطور که در هر تعامل، تفاوت دو جنس معاملاتی، خود عامل و سبب معامله است و کارکردهای هر یک با دیگری متفاوت است، و در نتیجه این داد و ستد نیازهای طرفین مبادله تأمین می شود و به مطلوب خویش می رسند تساوی در حقوق خانواده هم، خصوصا در روابط زن و شوهر دارای این ویژگی است و این