خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 71 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسماء الهی از منظر عرفانی امام خمینی قدس سره :

۱. هدف و ضرورت بحث

بی تردید، اساسی ترین و ضروری ترین بحث در حوزه دین پژوهی، مسأله شناخت حق سبحانه و اسماء حسنای اوست؛ و به دلیل آن که بحث از اسماء حق سبحانه محور اصلی و اساسی همه علوم الهی همچون کلام، فلسفه و عرفان و مانند آن است، هر کدام از آن ها از منظر خاصی، خود به تشریح آن پرداخته و حقایق ظریف و مهمی در این زمینه ارائه نموده اند، گرچه حلاوت و ظرافتی را که در این باره در عرفان اسلامی وجود دارد، در هیچ جای دیگر نمی توان یافت.

و از آن رو، که رهاورد فکری فقیه مجاهد، حکیم ژرف اندیش و عارف نکته آموز، حضرت امام خمینی قدس سره ، در احیا، پویایی، معرفی ونشر معارف الهی در حوزه های فقهی، کلامی، فلسفی و عرفانی، بلیغ، پرجاذبه، گویا، آموزنده و مؤثر است، طرح شناخت اسماء الهی از منظر عرفانی آن بزرگ مرد اندیشه و عرفان، ضرورتی انکارناپذیر دارد و در نشر حقایق توحیدی، تأثیری بسزا خواهد داشت. بخصوص آن که این گونه معارف الهی بیش از مسائل و موضوعات دیگر مهجور بوده و در پرتو اندیشه آن عارف حماسه آفرین امکان ظهور پیدا کرده، و زمینه طرح، پژوهش و نشر آن فراهم شده است. بدین روی، در این مقاله به جلوه ای از رهاورد عرفانی حضرت امام خمینی قدس سره درباره اسماء الهی اشاره می شود.

۲. مفهوم عرفانی «اسم» الهی

یکی از مباحث کلیدی در شناخت اسماء الهی از نگاه امام خمینی بحث «تعریف مفهوم عرفانی اسم الهی» است. حضرت امام بر اساس مبانی عرفانی در این باره گفته است: «اسم الهی عبارت است از: ذات یا صفتی معیّن از صفات و تجلّی ای از تجلّیات؛ مثلاً، هرگاه ذات حق سبحانه با صفتی معیّن تجلی کند، اسمی از اسماء از آن پدید می آید؛ مثلاً، از تجلّی خداوند با رحمت واسعه او، اسم «الرّحمن» پدید آمده و از تجلّی او با رحمت خاصه کمالی، اسم «الرّحیم» ظاهر شده است، و از تجلی حق با وصف انتقام، اسم «المنتقم» ظهور یافته است.»^(۱)

در جای دیگر نیز گفته است: «اسم عبارت است از: ذات که به تعیّنی خاص متعین شده و منشأ اثر گردیده باشد.»^(۲)

همچنین فرموده است: «اسم علامت است، و این علامت یک شناسایی است. اسماء خدا هم علامت های ذات مقدّس اوست، و آن قدری که بشر می تواند به ذات مقدّس حق تعالی اطلاع ناقص پیدا کند، از اسماء حق است.»^(۳)

پس معلوم شد که اسماء الهی از منظر عرفانی حضرت امام قدس سره عبارت از تجلیّات ذات حق سبحانه و ظهورات وجودی اویند، و این معنا برای اسم الهی بر مبنایی استوار است که بزرگان اهل عرفان به تفصیل درباره آن بحث کرده اند و از آن میان، عارف قاسانی در این باره گفته است: «اسم در اصطلاح عرفا از سنخ لفظ نیست، بلکه عبارت است از خود ذات، وقتی با صفت خاص وجودی، مانند علیم، قدیر، قدّوس، سلام و مانند آن، در نظر گرفته شود.»^(۴) یکی دیگر از بزرگان نیز گفته است: «اسم الهی عبارت است از: ذات حق سبحانه به لحاظ تقیدّش؛ یعنی ذات هرگاه موصوف به صفت معیّن در نظر گرفته شود اسم نامیده می شود؛ مانند «الرّحمن» که ذاتی دارای رحمت است، و «قهّار» ذات دارای قهر است.»^(۵)

حکیم سبزواری درباره اسم الهی می گوید: «اسم نزد عرفا عبارت از حقیقت وجود است، هنگامی که با تعیّنی صفاتی در نظر گرفته شود یا با تجلّی خاصی از تجلیّات الهی، ملاحظه گردد.»^(۶) از بررسی مجموع رهاورد اهل معنا به دست می آید که تقریبا همه آن ها، با تعبیرات مشابه، درباره تعریف اسم الهی اتفاق نظر دارند.

نکته ای که در این بحث، باید بدان اشاره شود، تفاوت اسم و صفت الهی است. اهل معنا بر آنند که هستی را بی هیچ گونه تعیّن، مسمّی؛ و به شرط تعیّن اسم، و خود تعیّن را صفت می گویند.^(۷) همچنین گفته شده است تفاوت بین اسم و صفت مانند تفاوت عرضی و عرض یا فصل و صورت است؛ مثلاً، ناطق اگر به شرط شی ء لحاظ شود، عرضی بوده و قابل حمل نیست، اسماء و صفات الهی نیز چنین هستند؛ مثلاً، عالم و قادر، سمیع، بصیر را «اسم»، و علم، قدرت، سمع، و بصر را «صفت» گویند.^(۸)

۳. تفاوت اسماء ذاتی، صفاتی و فعلی حق سبحانه

از نگاه اهل معرفت، گرچه همه اسماء الهی اسم ذاتند، اما از جهت دیگر، به اسماء ذات، صفات و افعال تقسیم می شوند؛ چون اسمایی که دلالت آن ها بر ذات ظاهرتر است، به نام «اسماء ذات» خوانده می شوند؛ مانند: «الله، قدّوس، سبّوح، اوّل، آخر، سلام، عزیز، عظیم، ظاهر، باطن، صمد، غنی و امثال آن و اسمائی که دلالت آن ها بر صفات اظهر است، «اسماء صفات» نامیده می شوند؛ مثل: عالم، قادر، سمیع، بصیر، رحمان، رحیم، علیم، و اسمایی که دلالت آن ها بر افعال ظاهرتر است، «اسماء افعال» نامیده می شوند؛ مانند: وکیل، باعث، مجیب، خالق، مصوّر، وهّاب، رزّاق، فتّاح، قابض، باسط، رافع، منتقم، جامع، نافع و امثال آن.^(۹)

حضرت امام خمینی گذشته از تعلیقه فصوص الحکم،^(۱۰) در تفسیر سوره حمد، پس از طرح و تحلیل این مسأله بر اساس سخنان ابن عربی در انشاء الدوایر،^(۱۱) دیدگاه خاص خود را درباره تفاوت اسماء ذات، و صفات و افعال چنین اظهار نموده است: «این مطلب در مذاق نویسنده درست نیاید و مطابق ذوق عرفانی نشود، بلکه آنچه در این تقسیم به نظر می رسد آن است که میزان در این اسماء آن است که سالک به قدم معرفت پس از آن که فنای فعلی برای او دست داد، حق تعالی تجلّیاتی که به قلب می کند، تجلّیات به اسماء افعال است. و پس از فنای صفاتی، تجلّیات صفاتیه و پس از فنای ذاتی، تجلّیات به اسماء ذات برای او می شود. و اگر قلب او قدرت حفظ داشت، پس از محو، آنچه که از مشاهدات افعالیه خبر دهد اسماء افعال است، و آنچه که از مشاهدات صفاتیه، اسماء صفات و و هکذا اسماء ذات.»^(۱۲)

حضرت امام در ادامه با استناد این بحث به آیه قرآن کریم در تحلیل دیگری از این مسأله گفته است: «می توان گفت که این تقسیم به اسماء ثلاثه در قرآن شریف نیز اشاره شده و آن آیات شریفه آخر سوره «حشر» است که فرمود: “هو اللّهُ الّذی لا اله الاّ هو عالمُ الغیب و الشهاده هو الرّحمن الرّحیم” الی آخر آیات.^(۱۳) این آیات شریفه شاید اوّلی آن ها اشاره به اسماء ذاتیه، و دومی اشاره به اسماء صفاتیه، و سومی اشاره به اسماء افعالیه باشد و تقدیم ذاتیه بر صفاتیه، و آن بر افعالیه به حسب ترتیب حقایق وجودیه و تجلیّات الهیه است، نه حسب ترتیب مشاهدات اصحاب مشاهده و تجلّیات به قلوب ارباب قلوب.»^(۱۴) آن گونه که پیداست، حضرت امام در تقسیم اسماء الهی به ذاتی و صفاتی و افعالی، نظر عرفانی خاصی ارائه کرده و مسیری را که بسیاری از بزرگان اهل معرفت همچون محیی الدین عربی،^(۱۵) داود قیصری،^(۱۶) ابن فناری،^(۱۷) سید حیدر آملی^(۱۸) و امثال آن ها در تبیین این بحث پیموده اند، نادیده گرفته و مبنای آنان را در این باره ناتمام دانسته است.

با این حال، به نظر می رسد که دیدگاه حضرت امام با نظر سایر اهل معرفت کاملاً قابل جمع بوده و هر دو صحیح است؛ زیرا حضرت امام از لحاظ قوس صعود و از نگاه عرفان عملی تقسیم اسماء را به ذاتی، صفاتی و افعالی مطرح کرده و دیگران از قوس نزول و نگاه عرفان نظری به مسأله پرداخته اند. اما هر دو تحلیل می تواند درست باشد؛ چون با قطع نظر از تجلّیات اسمائی حق بر قلب سالک و خبردادن او از مشاهدات خویش، اسماء حق سبحانه قابل این تقسیم است. شاهد بر صحّت این مدّعا بیان دوم خود حضرت امام است که آیه مبارکه سوره «حشر» را ناظر به تقسیم اسماء الهی به ذاتی و صفاتی و افعالی در متن واقع دانسته است، بدون آن که سخنی از تجلّی و شهود سالک مطرح باشد.

۴. اسماء مستأثره الهی

یکی از مباحث ظریف درباره اسماء الهی، بحث «اسماء مستأثره» است. اصطلاح «اسم مستأثر» که از مفاهیم لطیف عرفانی در بحث اسماء الهی محسوب می شود، ریشه در روایات دارد. حضرت امام محمدباقر علیه السلام پس از بیان این مطلب، که اسماء الهی ۷۳ حرفند و نزد اهل بیت علیهم السلام ۷۲ حرف آن وجود دارد، می فرماید: «و حرفٌ واحدٌ عندالله تعالی استأثر به فی علمِ الغیبِ عندَه.»^(۱۹)

همچنین امام هادی علیه السلام نیز پس از بیان تعداد اسم اعظم الهی می فرماید: «و حرفٌ عنداللهِ مستأثرٌ به فی علمِ الغیبِ.»^(۲۰)

بیهقی از عبدالله بن مسعود در کتاب الاسماء و الصفات نقل نموده که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله ضمن دعایی فرمودند: «و اسأَلکَ بکلِ اسمٍ هو لکَ… او استأثرتَ به فی علمِ الغیبِ عندَکَ.»^(۲۱) بحث اسماء مستأثره الهی، گذشته از آن که در آثار عرفانی همچون مفتاح غیب الجمع و الوجود^(۲۲) و شرح آن، یعنی مصباح الانس،^(۲۳) مورد بررسی قرار گرفته، در منظر عرفانی امام خمینی نیز مورد توجه خاص واقع شده و در چند جا درباره آن بحث گردیده است. از آن میان گفته است: «وجود یا به تجلّی غیبی احدی، که همه اسماء و صفات در ساحتش مقهور و مستهلکند، تجلّی می کند و این تجلی به اسم مستأثر، که هفتاد و سومین حرف از حروف اسم اعظم است، واقع می شود و این مقام به شرط لائی وجود است. پس در این مقام، وجود اسم دارد، لکن آن اسم در علم غیب او مستأثر است.»^(۲۴)

پرسش و نکته مهم در بحث اسماء مستأثره آن است که آیا اسماء مستأثره مظهر دارد یا نه؟

حضرت امام از استادش، مرحوم شاه آبادی، نقل کرده است که فرمود: «اسم مستأثر همان ذات احدیت مطلقه است (اطلاق اسم اگرچه اشعار به تعیّن دارد، لکن به نحو مسامحه بر ذات احدیث مطلقه اطلاق می شود)؛ زیرا ذات با حیثیت تعیّن منشأ ظهور است، بخلاف ذات مطلقه و بدون تعیّن، و از ظاهر کلام صدرالدین قونوی معلوم می شود که اسم مستأثر از اسماء ذاتیه ای است که در خارج مظهر ندارد.»^(۲۵)

اما حضرت امام گرچه در یک مورد اظهار داشته است که “چون اسم مستأثر در حقیقت جزو اسماء محسوب نمی شود، لذا ظهور و مظهر ندارد»،^(۲۶) اما در چندین جای دیگر اصرار نموده است که اسماء مستأثره نیز مظهر دارند؛ از آن میان گفته است: «از نظر من، اسم مستأثر نیز آثاری در خارج دارد، مگر این که اثر او همانند خودش مستأثر است.»^(۲۷)

در مورد دیگر می گوید: «اسماء مستأثره دارای مظاهر مستأثره است؛ چون هیچ اسمی بدون مظهر نیست.»^(۲۸)

همچنین در مقدّمه وصیت نامه الهی سیاسی خود نیز به مظهر داشتن اسماء مستأثره الهی اشاره کرده است.^(۲۹)

بعضی از بزرگان در تحلیل این دیدگاه حضرت امام (مظهر داشتن اسماء مستأثره) بر این نکته عنایت کرده اند که حیثیت اسمی ایجاب می کند که حتی اسماء مستأثره نیز مظهر داشته باشند؛ چون پیدایش اسم بر اساس اقتضای نیاز ممکنات است و اسماء الهی قبله مناجاتند. در ادامه، پس از بیان فرازی از سخنان امام خمینی می گوید: «پس چگونه ممکن است اسم گرچه مستأثر باشد، بدون مظهر و اثر باشد و قبله حاجات نباشد، مضافا به این که در بعضی از دعوات مأثوره اسم مستأثره مورد تمسّک جهت قضای حاجات واقع شده است؟»^(۳۰)

از مجموع آنچه گفته شد، این نکته به خوبی معلوم گردید که حضرت امام در بحث اسماء مستأثره نیز دارای دیدگاه خاص عرفانی بوده است. اما پرسش مهم و اساسی این جاست که اطلاع حاصل کردن از اسماء مستأثره چگونه امکان پذیر است تا درباره آن ها ب