خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه

با فایل فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه شامل 87 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل عقیدتهم فی الاِمامه :

تحتل الاِمامه عند الاِسماعیلیه مرکزاً مرموقاً حیث جعلوها علی درجات ومقامات وزودوا الاَئمه بصلاحیات واختصاصات، ولتسلیط الضوء علی عقیدتهم فیها نبحث فی مقامین:

المقام الاَوّل: الاِمامه المطلقه

إنّدرجات الاَئمّه ورتبهم لا تتجاوز عن الخمسه من دون أن تختص بالشریعه الاِسلامیه، بل تعم الشرائع السماویه کلّها، وبما أنّمذهب الاِسماعیلیه أُحیط بهاله من الغموض عبر القرون لم یکن من الممکن أن یقف أحداً علیها إلاّطبقه خاصه من علمائهم، وکانوا یبخلون بآرائهم وکتبهم علی الغیر، غیر أنّ الاَحوال الحاضره رفعت الستر عن کتبهم ومنشوراتهم، فقام المستشرقون وفی مقدّمتهم «ایفانوف» الروسی وتبعه عدد آخر من المحقّقین بنشر آثارهم، وعند ذلک تجلّت الحقیقه بوجهها الناصع، کما قام الکاتبان الاِسماعیلیان عارف تامر ومصطفی غالب ببذل الجهود الحثیثه فی نشر آثار تلک الطائفه، فکشفا النقاب عن وجه العقیده الاِسماعیلیه وبیّناها بوجه واضح خالیاً من الغموض والتعقید الموجودین فی عامه کتب الاِسماعیلیه وإن کان بین الکاتبین اختلاف فی بعض الموارد، ونحن نعتمد فی تفسیر درجات الاِمامه علی کتاب «الاِمامه فی الاِسلام» للکاتب عارف تامر، وإلیک بیانه:

درجات الاِمامه خمس وهی:

۱. الاِمام المقیم.

۲. الاِمام الاَساس.

۳. الاِمام المتم.

۴. الاِمام المستقر.

۵. الاِمام المستودع.

و ربما یضاف إلیها رتبتان الاِمام القائم بالقوه،و الاِمام القائم بالفعل.

فالمهم هو الوقوف علی هذه الدرجات.

یعتقد عارف تامر فی کتابه «الاِمامه فی الاِسلام» انّ هذه الدرجات ظلّت حقبه طویله من الزمن مجهوله لدی الباحثین إلاّ طبقه خاصه من العلماء، أو لا أقلّ فی التقیه والاستتار و الکتمان.

۱. الاِمام المقیم

هوالذی یقیم الرسول الناطق ویعلّمه ویربّیه ویدرجه فی مراتب رساله النطق، وینعم علیه بالاِمدادات وأحیاناً یطلقون علیه اسم«رب الوقت» و«صاحب العصر»، وتعتبر هذه الرتبه أعلی مراتب الاِمامه وأرفعها وأکثرها دقه وسریه.

۲. الاِمام الاَساس

هو الذی یرافق الناطق فی کافه مراحل حیاته، ویکون ساعده الاَیمن، وأمین سره، والقائم بأعمال الرساله الکبری، والمنفذ للاَوامر العلیا، فمنه تتسلسل الاَئمه المستقرون فی الاَدوار الزمنیه، وهو المسوَول عن شوَون الدعوه الباطنیه القائمه علی الطبقه الخاصه ممن عرفوا «التأویل» ووصلوا إلی العلوم الاِلهیه العلیا.

۳. الاِمام المتم

هو الذی یتم أداء الرساله فی نهایه الدور، والدور کما هو معروف أصلاً یقوم به سبعه من الاَئمه، فالاِمام المتم یکون سابعاً ومتماً لرساله الدور، وانّ قوته تکون معادله لقوه الاَئمّه السته الذین سبقوه فی الدور نفسه بمجموعهم. ومن جهه ثانیه یطلق علیه اسم ناطق الدور أیضاً، أی انّ وجوده یشبه وجود الناطق بالنسبه للاَدوار. أمّا الاِمام الذی یأتی بعده فیکون قائماً بدور جدید، وموَسساً لبنیان حدیث.

۴. الاِمام المستقر

هو الذی یملک صلاحیه توریث الاِمامه لولده، کما أنّه صاحب النص علی الاِمام الذی یأتی بعده، ویسمّونه أیضاً الاِمام بجوهر والمتسلم شوَون الاِمامه بعد الناطق مباشره، والقائم بأعباء الاِمامه أصاله.

۵. الاِمام المستودع

هو الذی یتسلّم شوَون الاِمامه فی الظروف والاَدوار الاستثنائیه، وهو الذی یقوم بمهماتها نیابه عن الاِمام المستقر بنفس الصلاحیات المستقره للاِمام المستقر، ومن الواضح أنّه لا یستطیع أن یورث الاِمامه لاَحد من ولده، کما أنّهم یطلقون علیه (نائب غیبه).[۱]
والعجب انّهم عندما بحثوا موضوع الاِمامه لم یجعلوا تسلسلها من إسماعیل ابن جعفر الصادق فحسب، بل ذهبوا إلی أبعد من ذلک، وحجتهم انّ الاِمامه إذا کانت قد بدأت من هذا العهد المبکر فتکون محدثه ولا یقوم وجودها علی أساس،[۲] فذهبوا إلی عهد بدء الخلیقه المعروف من عصر آدم إلی یومنا هذا، ثمّ أضافوا إلی ذلک قولهم بالاَدوار والاَکوار، فقد جعلوا کل دور یتألف من إمام مقیم ورسول ناطق أو أساس له، ومن سبعه أئمه یکون سابعهم متم الدور، ویمکن أن یزید عدد الاَئمّه عن سبعه فی ظروف أُخری وفی فترات استثنائیه، وهذه الزیاده تحصل فی عداد الاَئمّه المستودعین دون الاَئمّه المستقرین، أمّا الدور فیکون عاده صغیراً وکبیراً، فالدور الصغیر هو الفتره التی تقع بین کلّ ناطق وناطق یقوم فیها سبعه أئمّه. أمّا الدور الکبیر فیبتدیَ من عهد آدم إلی القائم المنتظر الذی یسمّی دوره الدور السابع، ویکون بالوقت ذاته متماً لعدد النطقاء السته.

فلاَجل عرض صوره عن عقائدهم فی مجال تسلسل الاِمامه من عصر أبینا آدم إلی یومنا هذا سوف نأتی بالجداول التی استخرجها، عارف تامر فی کتاب «الاِمامه» ومصطفی غالب فی کتاب «تاریخ الدعوه الاِسماعیلیه».

یقول عارف تامر: إنّ هذا الموضوع من أدق المواضیع وأصعبها، بل هو بالحقیقه من الدعائم المتینه فی عقائد الاِسماعیلیه، وقد یبدو لکل باحث فیها انّ دعاتها حافظوا علی سریته التامه طیله العصور الماضیه وجعلوا معرفته مقتصره علی طبقه خاصه من العلماء والدعاه.

و سوف توافیک تلک الجداول تحت عنوان «شجره الاِمامه الاِسماعیلیه» فی الفصل الحادی عشر فانتظر.
المقام الثانی: فی الاِمامه الخاصه

قد تعرفت علی نظام الاِمامه فی مذهب الاِسماعیلیه ولکن المهم هو الوقوف علی ملامح الاِمامه عندهم بصوره عامه، وقد تصدّی لذکرها الداعی الیمنی علی ابن محمد الولید فی کتابه «تاج العقائد» ونحن ننقل منه ما یبیّن عقیدتهم فی ذلک:

۱. صاحب الوصیه أفضل العالم بعد النبی فی الدور

إنّ صاحب الوصیه هو الذی جوهره لاحق بجوهره، وکماله مشتق من کماله، وإنّ معانی أقواله ورموز شریعته وأسرار ملته وحقائق دینه توجد عنده، ولا تتعداه، ولا توَخذ إلاّ منه، وانّه المبرهن عن أغراضه، والمفصح لاَقواله، المبین لاَفعاله، القائم بالهدایه بعده لمن قصد المعرفه لما جاء به، والحافظ لشریعته من الآراء المختلفه، وبذلک کان وصیاً، ولا یوجد فی الاَصحاب من یقوم مقامه، ولا یسد مسده فی حفظ معانی تکلیفه الذی أخذه عن باریه مع ما یوجد فیه من الطهاره، وصدق القول، وزکاه النفس، والاحتواء علی العلوم، والقربه منه فی الطبع، والجوهر، والسابقه، والصحبه،و الاَصل.[۳]

۲. فی أنّ الاِمامه فی آل بیت رسول اللّه – صلّی الله علیه وآله وسلّم –

یُعْتقد انّ الاِمامه فی آل بیت رسول اللّه – صلّی الله علیه وآله وسلّم – من نسل علی وفاطمه فرض من اللّه سبحانه أکمل به الدین فلا یتم الدین إلاّ به، ولا یصحّ الاِیمان باللّه والرسول إلاّ بالاِیمان بالاِمام وا لحجّه، ویدل علی فرض الاِمامه إجماع الاَُمّه علی أنّ الدین والشریعه لا یقومان ولا یصانان إلاّ بالاِمام، وهذا حقّ لاَنّه سبحانه لا یترک الخلق سدی. ولا یمنعهم هذه الفریضه التی لا تسوغ الهدایه إلاّ بها.

وإنّ الرسول نص علی ذلک نصاً تشهد به الاَُمه کافه بقوله:«الحسن والحسین إمامان إن قاما وإن قعدا، وأبوهما خیر منهما»، ولم یحوج الاَُمّه إلی اختیارها فی تنصیب الاِمام، بل نص علیها بهذا لاَنّ بالاِمامه کمال الدین.

فلو أنّ الرسول ترکها حتی تکون الاَُمه هی التی تفعلها ویتم بما فعلوه (فی) دین اللّه بقولهم انّ الرسول لم ینص علی الوصیه ولا استخلف أحداً لخرجت الاِمامه عن أن تکون فرضاً علی الاَُمه، وکان سبیلها سبیل الولاه فی کلّ زمان، القائمین بأُمور الناس.

إلی أن قال: وقد اعترف المخالفون انّ إمامه الثلاثه لیست بنص، لاَنّهم قد جحدوا النص والوصیه وفیما جری فی السقیفه من الاَُصول ما یجب للعاقل أن یفکر فیه وغیر معیوب علی المتخلّف عن بیعتهم والخلاف لهم فیها إذ کان الحال فیما تقرّر مشهوراً غیر مستور، والعوده إلی الحقائق أولی لمن یعتمد علیها إذا کان طالباً للهدایه مع ترک التعصب.[۴]

۳. فی أنّ الاِمامه وارثه النبوه والوصایه

الاِمام یرث من النبوه الظواهر والاَحکام وجری الاَُمور علی ما علمه من النظام.

ویرث من صاحب الوصایه المعانی التی ورثها عن النبوه، لیکون الکمال موجوداً لقاصده، ومسلماً فی شریعته التی جعلها عصمه لمن التجأ إلیها، وطهاره لمن التزم قوانینها وسار علی محجَّتها، فتسلم له دنیاه ویفوز فی عقباه بالتجائه إلی من عنده علم النجاه وحقیقه الشریعه السالمه من کلّتغییر وتمویه مع سلامه توحیده لباریه.[۵]

أقول: ولا یذهب علیک أنّ الاِمام علی هذا أفضل من النبی کما هو أفضل من الوصی، لاَنّ الاِمام جامع للمنقبتین ظاهر الشریعه وباطنها، إلاّ إذا کان النبی رسولاً فهو جامع أیضاً للمنقبتین، ولا أدری من أین لهم هذه الضوابط والقواعد، وما هو الدلیل علی هذا التقسیم؟!

۴. فی انقطاع الوصایه بعد ذهاب الوصی

یُعْتقد أنّ الوصی إنّما یوصیه الرسول علی معالم شریعته، وأسرار ملّته، وعیون هدایته، وحقیقه أقواله، وحفظ أسراره، فإذا قام بها ومضی إلی دار کرامته استحال قیام وصی ثان بعده، لاَنّ الشریعه لم تتغیر، ولا ذهبت فتأتی أوامر جدیده تحتاج إلی من یوصّی بحفظها والقیام بمعانیها وضبط أحوالها، فلهذا کان انقطاع الوصیه بعد مضی الوصی الذی خلّفه الرسول فی العالم.[۶]

۵. فی استمرار الاِمامه فی العالم دون النبوه والوصایه

یُعْتقد: انّالاِمامه مستمره الوجود فی الاَدوار جمیعها، من أوّلها إلی آخرها، لاَنّ الاِمام هو الوارث لما جاء به النبی – صلّی الله علیه وآله وسلّم – من الشرع والوصی علی البیان، لکونه حافظاً فی الاَُمه علی الهدایه التی ورثها منهما، ولمّا کان أمر الرسول والوصی جاریاً علی أهل الدور من أوّله إلی آخره، کان من ذلک حفظ درجه الاِمامه علی الدور بالاستمرار، والتوالی، إذ لم یبق زیاده تستجد فتحتاج إلی منزله مستجده، فکانت هدایه موروثه منسوبه إلی أصل الدور، ومعلم الشریعه والبیان، فلا تزال هذه الحاله مستمره إلی حین تأذن الحکمه الاِلهیه بتجدید شریعه ثانیه، وأمر یحتاج العالم إلیه لحفظ نظامه، ولمّا کانت هذه الشریعه، أی شریعه محمد، لا تنسخ، ولا یفقد حکمها حتی قیام الساعه، بقیت الاِمامه فیها موجوده، ومحفوظه إلی حین قیام الاَشهاد، ویوم التناد، فلهذا استمرت الاِمامه فی العالم دون النبوه، والوصایه.[۷]

وعلی هذا فکلّ إمام غائب أو حاضر بعد الاِمام الصادق یساوی فی الفضل والعلم والکمال الاِمام المنصوص فی یوم الدار ویوم الغدیر، فالاِمام الحاضر، أعنی به: کریم آغا خان، تساوی کفته فی معالی الاَُمور کفّه الاِمام علی بن أبی طالب – علیه السّلام- فیقوم بنفس ما یقوم به الاِمام.

یاتُرَی ما هذا الجور فی القضاء والاعتساف فی الحکم، فکیف یکون الاِمام المذکور إماماً عالماً محیطاً بالشریعه وواقفاً علی أسرارها مع أنّه تلقی علومه الاَوّلیه فی مدارس سویسرا فأتقن الانکلیزیه والفرنسیه والاِسبانیه کما درس اللغه العربیه وبعد أن أکمل تحصیله فی سویسرا انتسب إلی جامعه هارفرد الاَمریکیه؟!![۸]

والاِمام الذی یتلقّی العلوم الظاهریه فی المدارس والجامعات کیف یکون واسطه فی الفیض ، واقفاً علی الاَسرار، وإماماً یعادل فی التقی والعصمه والعلم والفضل الاَئمّه المعصومین المنصوبین من قبل النبی – صلّی الله علیه وآله وسلّم – ؟!

وکأنّی بابن المعره یقول:

فیا موت زر إنّالحیاه ذمیمه * و یا جد جدی ان سعیک هازل

۶. فی أنّ الاِمام لا تجوز غیبته من الاَرض

إنّ الاِمام لا تجوز غیبته عن الاَُمه بوجه، ولا بسبب، وإن حدثت فتره فتکون خواص شیعته علی اتصال به ویعرفون مقامه، ویدلّون من خلصت نیته إلی مقره.

والغیبه لا تخلو من ثلاث خصال:

۱. أن تکون غیبته من قبل اللّه.

۲. أن تکون من قبل نفسه.

۳. أن تکون من قبل الناس وخیفه من أعدائه.

فباطل أن تکون الغیبه من قبل اللّه، لاَنّذلک لا یلیق بالحکیم العادل.

وإذا رجعنا إلی نفسه فلا نجدها من قبلها، لاَنّه معصوم من الخطایا وفرض ولایته یوجب حضوره .

وإن کان من قبل الناس، فقد شکّ فی دین اللّه، لاَنّ اللّه نصبه وتکفل إیصال الهدایه إلی الاَُمه به، وعرّفه أنّه لا یخرج من العالم حتی یورث مقامه هادیاً مثله.

إذن فلیس لخوفه من الناس وجه.

إلی أن قال: والاِمام هوالحاکم بین عباد اللّه، الموهوب له الحکم من الحکیم الخبیر والنائب فی خلافته علی الخلق، الوارث الاَرض، والمتصرف بأحکامها ولا یجب زواله ولا عدمه بوجه من الوجوه.[۹]

أقول: إنّ المراد من الغیبه لیس هو الغیبه عن عالم الوجود کما تصوّره ذلک الکاتب، بل المراد من الغیبه هو الغیبه عن أعین الناس، فهو یبعث بین الناس فیعرفهم ولا یعرفونه، لا أنّه یخرج من الدنیا ویعیش فی عالم آخر یباین ذلک العالم، وهذا یعرب عن أنّالداعی لم یرجع إلی کتب الاِمامیه الاثنی عشریه، وهو مع ذلک یتصرف فی الاَُمور حسب مصالح الناس وإن کان الناس لا یعرفونه، ویتشرف بحضوره ویتمتع بلقائه من هو أهل لذلک وإن کان یکتمه ولا یظهره إلاّللخاصه من الناس.

هذا هو القرآن الکریم یعرّف لنا ولیاً من أولیائه سبحانه، کان یعیش بین الناس ویرکب سفینتهم ویتصرف فیها أمام أعینهم وهم لا یعرفونه ویتصرف فی أُمور أشد من ذلک یقتل غلاماً معصوماً بإذن من اللّه ولا یُلاحَق، ویبنی جداراً فی حال الانقضاض تحته کنز لیتیمین لغایه الستر علیه حتی یستخرجا کنزهما رحمه من ربه یقول سبحانه:

“أَمّا السَفِینَهُ فَکانَتْ لِمَساکِینَ یَعْمَلُونَ فِی الْبَحْرِ فَأَرَدْتُّ أَنْ أَعِیبَها وَ کانَ وَراءَهُمْ مَلِکٌ یَأْخُذُ کُلَّ سَفِینَهٍ غَصْباً* وَ أَمّا الغُلامُ فَکانَ أَبَواهُ مُوَْمِنَیْنِ فَخَشِینا أَنْ یُرْهِقَهُما طُغْیاناً وَکُفْراً* فَأَرَدْنا أَنْ یُبْدِلَهُما رَبُّهُما خَیْراً مِنْهُ زَکاهً وَأَقْرَبَ رُحْماً* وَأَمّا الْجِدارُ فَکانَ لِغُلامَیْنِ یَتِیمَیْنِ فِی الْمَدِینهِ وَ کانَ تَحْتَهُ کَنْزٌ لَهُما وَ کانَ أَبُوهُما صالِحاً فَأَرادَ رَبُّکَ أَنْ یَبْلُغا أَشُدَّهُما وَ یَسْتَخْرِجا کَنْزَهُما رَحْمَهً مِنْ رَبِّکَ” .[۱۰]

وقد غاب عن أعین الناس علی وجه لم یکن الرسول موسی – علیه السّلام- عارفاً به، وإنّما عرفه بتعریف من اللّه سبحانه.

فلماذا لا تکون غیبه الاِمام بهذه الصوره، أی یکون غائباًعن أعین الناس ولکن متصرفاً فی مصالحهم ویلتقی مع خیار أُمته؟

هذا وانّ لاَصحابنا کتباً ورسالات حول غیبه الاِمام الثانی عشر کشفوا فیها علل الغیبه ومصالحها وفوائدها، فم