خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 120 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گنبدها و مناره های مصر :

گروه ترجمه فرانسه

«

کسی که قاهره را ندیده باشد، عظمت اسلام را درک نکرده است. قاهره کلان شهر جهان است، باغ دنیا، خانه نوع بشر،

رواق اسلام و تخت پادشاهی: و این، شهری است مزین به کاخها و قصرها، آذین شده با خانقاههای درویشان و مدارس و

منور با ماه و ستارگان فرهیختگی و دانش.» این گفته ابن خلدون که در عصر مملوکیان بیان شده دهها بار بازگو شده

است

. ^(۱)

کدام جهانگرد عرب یا اروپایی گنبدها و مناره هایی را که از بامهای قاهره سر برافراشته اند توصیف نکرده و کدام

مسلمانی از خلال این معماری باشکوه و هنری، شور و شعف مذهبی زایدالوصف در خود احساس ننموده است؟

در این جا – قاهره – نماینده تمامی کشور مصر است. مسلمانان مصر کشور خود را عالیترین مکان اسلامی می شمارند که

تنها مکانهای مقدس مکه و مدینه بر آن رجحان دارند. به نظر مورخان اسلامی، نخستین مزیت مصر این است که پنج بار

در قرآن از آن یاد شده است

. ^(۲)

سوره یوسف/۱۲ آیه ۹۹ که از زبان یوسف در استقبال از کسانش گفته شده، بویژه، در میان

مصریان مشهور است: «… ادخلوا مصر ان شآءالله آمنین » [اگر خدا بخواهد در امنیت به مصر داخل شوید!] این آیه که غالبا

در خارج از زمینه خود بیان می شود، امروزه برای خوشامدگویی به جهانگردانی که به مصر وارد می شوند در کتیبه ای با

خط خوش در فرودگاه قاهره به چشم می خورد. آیا مصر سرزمین پیامبران نبوده است؟ قرآن در واقع با بازگیری

نت یهودی – مسیحی به روایت زندگی موسی، سپس یوسف فرزند یعقوب و مسیح، سه پیغمبر مورد قبول مسلمانان در

این سرزمین، پرداخته است. حتی در روایت آمده است که ابراهیم و سارا از مصر گذشته اند و به مقاومت موسی در مقابل

فرعون از پیش تجسم بخشیده اند

. ^(۳)

این پیامبران دهها اثر و نشانه از عبور خود از این سرزمین بر جای نهاده اند

;

نشانه هایی چون چاههای متبرک، درختان مقدس و صخره های معجزه آسا. اهرام بزرگ جیزه در قرون وسطا انبار گندم

یوسف پیشگو تصور کرده اند. مکانهای سفر خانواده مقدس [مسیح] در مصر که اصولا مورد احترام قبطی هاست، از سوی

مسلمانان نیز به حیث مکانهای مقدس شناخته می شود

.

اما در قرآن، مصر سرزمین فرعون – این فرمانروای ظالم و فاسد در اعلی درجه – نیز دانسته شده: از این روست که تاریخ

مصر به چشم مسلمانان پیروزی ایمان واقعی را بر جاهلیت پیش از اسلام به تصویر می کشد. در افسانه های پرشمار دوران

قرون وسطا، مصر سرزمین گنجها نیز معرفی شده است. مسلمانان از خرابه های شگفت انگیز به جای مانده از دوران

باستان به حیث معدن سنگ استفاده کرده اند و ستونهای معابد فرعون را حتی در مساجد به کار برده اند

.

گرچه خاتم پیامبران یعنی حضرت محمدصلی الله علیه وآله در زمان حیات خود به مصر نرفته، اما مصریان معتقدند که

حضرتش مصر را سرزمین ممتاز می دانسته و بارها از جهان آخرت به دیدار آن آمده است. مگرنه آن که مصر برای او

بسیار آشنا بوده چرا که به هنگام کودکی طعم عسل شهر بنها را چشیده و کنیزی قبطی داشته است. از این روست که

چندین مسجد مصر دارای آثار مقدسی از فرستاده خدا هستند: در اتاقی مخصوص از مزار نوه اش یعنی [امام

]

حسین علیه السلام

(۴)

در قاهره، چهار تار موی [حضرت] محمدصلی الله علیه وآله، سه قطعه از پیراهن، قطعه ای از

چوبدستی و نیز شمشیر او نگه داری می شود. همچنین در چندین شهر مصر سنگهای سیاهی را محترم می دارند که بر

آنها نقش بزرگی از پاهای پیامبرصلی الله علیه وآله به چشم می خورد: این آثار شگفت انگیز در شهرهای تنتا، دیسوق،

قاهره، در دو محل، و حتی در روستای برومبول در جنوب قاهره، وجود دارد

.

اعقاب پیامبرصلی الله علیه وآله، یا آنها که اهل بیت نامیده می شوند، بعدها رجحانی را که جدشان برای سرزمین مصر

قایل بود تایید کردند. شماری ازآنان، اعم از زن و مرد در گورستانهای قاهره زیارتگاه دارند. از همان اوان قرون وسطا،

آرامگاههای اهل بیت در گورستانهای مصر وجود داشته، گرچه تعدادی از آنها کاملا جعلی است. مقابر قدیسین مسلمان

این مزارات را تکمیل کرده اند و مراکز اسلامی جدیدی در مصر بنیان گذاشته اند: در میان این بزرگان مورد احترام،

فاتحان عرب مصر به لحاظ تاریخی تقدم دارند، اما غالبا افسانه ای اند و بویژه برای اعلام سلطه اسلام بر سرزمینی

مسیحی مذهب ساخته شده اند. بعکس بنیانگذاران فرقه های صوفی که از قرن سیزدهم به بعد سازماندهی شده اند،

شخصیتهای واقعی تاریخی اند: فرقه ها که دارای بی نهایت شعبه های خود مختارند، همچنان تا به امروز تاسیس می شوند

.

همچنین از میان این علما و فقهای اسلامی که در مصر تقریبا همگی از دانشگاه الازهر بر آمده اند، تعدادی مورد احترام و

جزء قدیسین به شمار می آیند. سرانجام آن که دراویش بی خانمان و مقدس کسانی هستند از بسیاری جهات مشابه

بیگناهان و «دیوانگان » مذهب ارتودوکس روسی. این گونه قدیسین بویژه در مصر فراوانند

.

در قاهره آثار به جای مانده از پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله، اهل بیت علیهم السلام یا بزرگان مذهبی همه اعصار بویژه

بارز و نمایان است

.

قاهره، شهر مناره ها

در واقع قاهره، تنها پایتخت مصر محسوب نمی شود بلکه پایتخت اسلامی سرتاسر منطقه نیل است. بسیاری از

داستانهای «هزار و یک شب » در قاهره قرون وسطا اتفاق افتاده است. از عصر فاطمیان، ایوبیان، ممالیک، و عثمانی،

مساجد، آرامگاهها، آب انبارهای عمومی، مدارس قرآنی، کاروانسراها یا قصور فراوانی بر جای مانده که قاهره را به صورت

گل سر سبد مکانهای مظهر بینش اسلامی در آورده اند. در میان بناهای باشکوه این شهر، ابنیه مذهبی پرشمارترین اند و

عموما بهتر نگاهداری شده اند. جهانگردان که از دیدن این تعداد مناره و گنبد – که شهر کهنه را نشانه گذاری کرده اند

–

شگفت زده شده اند، به توصیف آنها پرداخته اند. در فراسوی این شهر محلات مدرن قاهره نیز مساجد فراوان دارند. آنها

غالبا بسیار وسیع و باشکوه اند و مناره های آنها از لحاظ بلندا با سایر مناره ها رقابت می کنند. و گاه به عکس به صورت

نمازخانه های ساده ای ساخته شده اند که کمتر به چشم می خورند. گرچه فایده این مساجد از لحاظ معماری و هنری

ناچیز و محدود است اما اهمیت آنها در شهر اسلامی قاهره چشمگیر است

. ^(۵)

ایمان مسلمانان مصری که از قرون وسطا به بعد زبانزد خاص و عام بوده امروزه با رویکرد مجدد جامعه به اسلام و

یکپارچگی آن، تقویت شده است

. ^(۶)

با این همه مساجد پرشمار قاهره برای پذیرایی از خیل نمازگزاران جمعه کفایت

نمی کند: از این رو به هنگام ظهر جماعت نمازگزار فرش و بوریای خود را در خیابانهای اطراف پهن می کنند و برای نماز

و شنیدن خطبه های نماز – که از مسجد مجاور پخش می شود – مانع آمد و شد در این خیابانها می شوند. به این ترتیب

حال و هوایی اسلامی حتی در لهجه و گفتار شهروندان که به هر مناسبتی از کلمه «الله » استفاده می کنند، بر این شهر

حاکم است. در وقت نمازهای پنجگانه از هر سو مؤذن مؤمنان را به اقامه نماز دعوت می کند و این اذان به طرزی

گوشخراش از بلندگوها پخش می شود. از رادیو یا تلویزیون دکانهایی که در پیاده روها در هم تپیده اند غالبا صدای

رائت سوره ای از قرآن به گوش می رسد. در مراسم ازدواج مشعل به دست هایی که زوجین را احاطه کرده اند در مدح

پیامبرصلی الله علیه وآله سرود می خوانند

.

وقتی کسی فوت می کند در داخل چادری جلو در خانه او قرآن قرائت می شود. هیچ دکان، سالن یا حتی اتومبیلی وجود

ندارد که مزین به قرآن یا دست کم آیاتی خوشنویسی شده نباشد، یا عکسی از مکانهای مقدس مکه در زمان حج آذین

نشده باشد. در همه جا تصویر مقابر قدیسین و گاه تنها پنجره هایی مشبک که بر سایه روشن اتاقی مربع باز می شود،

جایی که آرامگاه قرار گرفته و گاه آرامگاهی باشکوه و در کنار آن یک مسجد: به هنگام عبور از جلو آن «فاتحه »ای – سوره

افتتاحیه قرآن – و یا دعایی برای جلب «برکت » آن قدیس خوانده می شود. در هر زمان در محله ای از این پایتخت وسیع

جشنی به افتخار یک قدیس برپا می شود که در آن گروهی چند صد نفری و گاه چند هزار نفری از زایران شاداب و

پرخروش را گرد هم می آورد

.

قاهره به دلیل آن که مکانهای اسلامی بسیاری را در خود فراهم آورده، به احساسات و اعمال خیر مصریان تعالی

می بخشد و به قاهره حالتی از تقدس بخشیده است چرا که حتی محل آن از همان آغاز مقدس بوده است: در این محل در

گذشته کوه مقدس مقتم را که در دو سوی شهر قرار گرفته می پرستیده اند و به زیارت آن می رفته اند. تا اواسط قرن

بیستم در نزدیکی غاری در کوه مقتم صومعه ای متعلق به فرقه بکتاشیه وجود داشته که بسیار مورد توجه بوده است

.

انبوه زنان نازا روزهای جمعه به آنجا می رفته اند و روی تخته سنگی که در این صومعه وجود داشته می غلتیده اند تا باروری

را بازیابند. در سال ۱۹۵۸ صومعه تعطیل و این منطقه مقدس به منطقه نظامی تبدیل شد. امروزه دیگر این کوه که

منطقه نظامی ممنوعه و یا بخشی از شهر جدید است جزء مکانهای مقدس شهر به شمار نمی آید

.

محل دیگری وجود دارد که در عصر عثمانی و تا حدود سالهای دهه ۱۹۶۰ محلی دارای برکت محسوب می شده: و این

دروازه جنوبی شهر عصر فاطمی است، دروازه ای باشکوه و در دو سویش دو مناره مسجد مجاور. این دروازه باب زویله و یا

باب المتوالی نامیده می شود

.

گفته شده «متوالی » این بزرگترین مرد مقدس و شفیع عالی مقام نزد خدا، در این جا سکونت داشته و دعای هر رهگذری

را که در پای این دروازه عظیم به گل میخهای آن نخی آویزان می کرده مستجاب می کرده است. خاطره این نیایش امروزه

محو شده اما نام این فرد مقدس بر محل باقی مانده است.امروز، هنوز می توان ماکت کشتی یی – این نذر ایام گذشته – را

که به چهارچوب دروازه وصل شده مشاهده کرد

.

الازهر، شکوه اسلام

گرچه کوه مقتم و دروازه متوالی در مقابل موج تجدد نتوانستند مقاومت کنند اما مکانهای مقدس دیگر با قدرت و

درخشش تمام از گزند ایام سر بلند بیرون آمده اند. هرگاه به مکانی عالی در مصر فکر می کنیم بلافاصله مسجدالازهر با

صحن مستطیل آن و طاقنماهایی که با دقت و ظرافت سفید شده و مناره های پر نقش و نگار آن تداعی می شود. الازهر

(

شکوفاترین) در چشم مصریها و نیز زایران مسلمان، شکوه اسلام منطقه نیل را تجسم می بخشد. وانگهی الازهر و قاهره

از یکدیگر غیر قابل تفکیک اند: شهر به سال ۹۶۹ از سوی سلسله فاطمیان، شیعیان اسماعیلی، بنیان نهاده شده و مسجد

الازهر در سال های ۹۷۰ تا ۹۷۱ ساخته شده و بلافاصله به صورت یکی از نخستین دانشگاههای اسلامی در آمده است. این

وظیفه نه تنها در گذر ایام تضعیف نشده بل حتی به هنگام استقرار مسلمانان سنی مذهب به سال ۱۱۷۱ از سوی

صلاح الدین ایوبی تقویت شده است. در این هنگام الازهر به صورت نماد علوم مذهبی و ایمان سنی درآمد. در الازهر چهار

مکتب فقه تسنن به دانش آموزان و دانشجویانی که از سرتاسر جهان عربی اسلامی می آمدند تدریس می شد

.

در سال ۱۹۰۲ نویسنده آینده، طه حسین، در سن سیزده سالگی برای آموختن فقه به این دانشگاه آمد، جایی که استادان،

نشسته در پای ستونهای بنا به شاگردان خود که در مقابلشان به صورت نیمدایره روی زمین می نشستند، آموزش

می دادند. او بدرستی و با شور و حرارت احساسی یک نابینا، فضای حاکم بر الازهر را که مخلوطی از علم و تقدس، عظمت

و یکنواختی بوده، به تصویر کشیده است

:

«

کودک همراه دوست راهنمای خود به پیش می رفت تا به صحن الازهر می رسید. از چند پله مختصری که به صحن

مسجد می پیوست بالا می رفت. در این هنگام دلش از خضوع و خشوع پر می شد. جلال و شکوه آن مکان سراسر وجودش

را فرا می گرفت. بر آن حصیرهای کهنه ای که بر صحن الازهر گسترده شده بود، آهسته گام می نهاد. بعضی از قسمتهای

این حصیر پاره شده و اندکی زمین مسجد برهنه مانده بود. گویا می خواست به گامهای مردمی که از رویش رد می شدند،

بر اثر تماس با این زمین پاک و مقدس، اندکی برکت عطا کند. کودک در این لحظه الازهر را دوست می داشت. یعنی

هنگامی که مردم از نماز صبح فارغ شده بودند و با حالت چرت و خواب آلودگی، صف نماز را ترک می کردند تا در اطراف

یکی از ستونهای الازهر حلقه بزنند و در انتظار یکی از استادان بنشینند و به درس حدیث، یا تفسیر یا اصول یا توحید

گوش دهند. الازهر در این هنگام آرام بود. از ازدحام و جنجال غریبی که از آغاز طلوع خورشید تا شامگاهان فضای آن را

پر می کرد خبری نبود، بلکه تنها آوای مردمی به گوش می رسید که آهسته و ملایم سخن می گفتند. گاهی صدای جوانی

که با آهنگی دلکش و معتدل، قرآن تلاوت می کرد شنیده می شد. گاه کودک از کنار نمازگزاری رد می شد که فرصت

نیافته بود در نماز جماعت شرکت کند یا آن که درک جماعت کرده بود، ولی پس از ادای فریضه، زیر لب به خواندن

تعقیبات و مستحبات مشغول بود؟

(۷)

سپس از صبحدم تا شامگاهان، زمزمه و هیاهوی درس و بحث، تلاوت قرآن و نمازها صحن را و شبستان وسیع نمازخانه و

بیوتات دیگر را پر می کرده است. بعدها طلبه که شیخ ازهری می شده اند به روستاهای خود باز می گشته اند و به نوبه خود

به دانش آموزان محل درس می داده اند و به این ترتیب تا اواخر قرن نوزدهم یک انحصار واقعی در امر آموزش به وجود

می آورده اند

.

در این تاریخ، تحجر آموزش در الازهر معروف خاص و عام بود و نوگرایی مصر که از سوی نایب السلطنه های اصلاح طلب

رهبری می شد، الازهر را به صورت نهادی عقب مانده و نامناسب جلوه گر ساخته بود. از سال ۱۸۷۲ به بعد، اصلاحاتی چند،

تنظیم محتوای دروس، برنامه ها و نوع مطالعات را امکان پذیر کرده است، به همراه برگزاری امتحانات، ورود درسهای

غیر مذهبی و جدایی سطوح ابتدایی، متوسطه و عالی. در سالهای دهه ۱۹۳۰ نخستین دانشکده ها تاسیس شد. آنها که

غیر متمرکز بودند در ساختمانهای مدرن جای گرفتند. سرانجام آن که از سال ۱۹۶۱ به بعد، برنامه های الازهر برای مواد

غیرمذهبی و تا سطح عالی از روی برنامه های مدارس دولتی گرته برداری شد

.

بنابراین الازهر به صورت دانشگاهی واقعی درآمد مجهز به دانشکده های وابسته در قاهره و در تمامی ایالات مصر، گرچه

سطح کلی دروس عموما پایین تر از سطح دانشگاههای لائیک است، با این همه به دلیل آموزشهای مذهبی و تعلیمات

منحصربفرد این دانشگاه در خصوص زبان عربی کلاسیک، مسلمانان از سرتاسر جهان، از جمله از اندونزی و تمامی آفریقا،

همچنان به این دانشگاه چشم دوخته اند. الازهر مثل هر مسجدی در ساعات میان نمازها مکانی است برای تامل و در خود

فرورفتن، جایی که دانشجویان دفتری در دست در صحن آن به مرور درسهای خود می پردازند. در اوقات بیکاری، برخی بر

فرشهای نرم و در کنار ستونهای نمازخانه به خواب می روند

.

الازهر تنها یک مجتمع فرهنگی و آموزشی نیست، بلکه نوعی پایگاه اخلاقی نیز هست. شیخ الازهر فتواهایی صادر

می کند که با فتاوی مفتی مصر برابری می کند. بنابراین آوازه الازهر همچنان چشمگیر باقی مانده است. دیگر مساجد

قاهره احتمالا بیشتر مورد توجه گردشگران است، مثل مساجد قرون وسطایی سلطان حسن یا مسجد ابن طولون،

مساجد دیگری وجود دارند که نماد غرور ملی اند مثل مسجد ارگ، که محمد علی در قرن نوزدهم بنا کرده است. اما

مسجدی که همواره حتی در آسیا یا آفریقای سیاه بدان به حیث پایگاه اسلام تسنن استفاده می شود مسجد الازهر است

.

الازهر که هاله ای از تقدس و اسطوره بر سر دارد و نهادی علمی به شمار می آید، معتبرترین مسجد در انبوه بی شمار

مساجد قاهره و تمامی مصر است و الگوی نهایی برای کوچکترین نمازخانه ها و حقیرترین مدرسه های قرآنی

.

مزارهای مشهور قاهره

مزار حسین علیه السلام و زینب علیهاالسلام

روبروی الازهر مناره های دیگری که در قرن نوزدهم بر پا شده و از معماری ترکیه الهام گرفته سر بر آسمان می سایند: و

اینها مناره های مسجد – مزاری است که گفته می شود سر امام حسین علیه السلام، نوه پیامبرصلی الله علیه وآله – که به

سال ۶۸۰ در کربلا کشته شده – در آن مدفون است. این سر که به سال ۱۱۵۳ در عسقلان

(۸)

کشف شده و به قاهره آورده

شده، منشا نیایشی پرشور و احساسی است که از بیش از هشت قرن پیش تاکنون به سردی نگراییده است. بنابراین

مسجد که در سال ۱۸۷۳ از سوی اسماعیل، خدیو مصر بازسازی شده شامل شبستانی وسیع است مجهز به ضریحی زیبا از

نقره. در این شبستان است که زایران طواف می دهند و می کوشند از خلال مشبک دومی از چوب، این «تابوت » گرانبها و

دست نیافتنی را مشاهده کنند

.

جا دارد از مشهورترین متنی که در آن به [امام] نام حسین علیه السلام اشاره شده، یاد کنیم: در کتاب «بن بست دو قصر

»

نوشته نجیب محفوظ، خانواده ای که به صحنه آمده، ارادت خاصی به [امام] حسین علیه السلام دارد. امینه که مادر

خانواده است و از اتاق خود بیرون نمی آید با تماشای مناره های حرم [امام] حسین علیه السلام از روی تراس در آرزوی

زیارت آن است. پسر او کمال، که آزادی عمل بیشتری دارد، عادت کرده با [امام] حسین علیه السلام درد دل کند و «از

عشق خود با او بگوید، از وحشتی که از شیاطین و بدکاران دارد و از ترسی که تهدیدهای پدرش در دل او می اندازد; او از

امام حسین علیه السلام برای موفقیت در امتحاناتش که هر سه ماه باید از سر بگذراند یاری می طلبد. سپس از او تمنا

می کند شبی به خوابش بیاید تا رودررو با او راز دل گوید. و با وجود آن که عادت دارد هر صبح و شام از جلو حرم او بگذرد

–

چیزی که از بار هیجانات او می کاهد – اما هر بار از خواندن «فاتحه » [زیارتنامه؟] غافل نمی ماند و عادت نتوانسته شور و

شوقی را که او احساس می کند بزداید و دیوارهای بلند مسجد و دعوتی به هنگام هر نماز از بلندای مناره سر به فلک

کشیده فریاد می شود قلب او را به تپش در می آورد

». ^(۹)

این مزار نه تنها دور افتاده و مهجور نیست بلکه در بطن محله ای قرار گرفته که در فروش کتب مذهبی و چاپ مرثیه ها و

ادعیه مختلف تخصص یافته است. وانگهی مقر شورای عالی فرق صوفی در میدان [امام] حسین علیه السلام قرار گرفته

است. در دکانهای شلوغی که اطراف حرم فعالیت می کنند نه تنها قرآن و کتابهای مذهبی در معرض فروش قرار گرفته

بلکه تسبیح از همه قسم و هر اندازه، تعویذ که به گردن کودکان می آویزند یا برای رفع چشم زخم به دیوار اتاق آویزان

می کنند، انواع عطرها و اسباب بازی ها پلاستیکی به چشم می خورد. مشاغلی که در قسمت ورودی نیمه حرم های بزرگ

مصر رواج دارد. محله [امام] حسین علیه السلام، عالیترین محله برای برگزاری جشنها نیز هست: به هنگام سالگشت تولد

پیامبرصلی الله علیه وآله، اعیاد بزرگ اسلامی و در شبهای ماه رمضان، مقامات دولتی چادرهای الوان بزرگی در صحن

جلو مزار برپا می دارند. به هنگام برگزاری مراسم بزرگ شخص ریاست جمهوری برای شرکت در نماز حضور می یابد،

شبهایی که نماز رسمی برگزار می شود فرقه های اصلی صوفی، قاریان قرآن و مشهورترین علمای روحانی شرکت می کنند

.

بویژه در ماه رمضان گردشگران خیابانی، شب هنگام، آنگاه که قاهره در زیر نور لامپهای رنگارنگ نئون می درخشد به

گردش در این میدان رغبت زیادی نشان می دهند. گروهی برای افطار در رستورانهای پرشمار محله و یا اقامه نماز صبح،

برای خرید اسباب بازی و تماشای جمعیت پر زرق و برقی که برای گردش به محل آمده است به این میدان روی می آورند

.

در این جا مردم به خوردن شیرینی و آجیل می پردازند، در قهوه خانه خان الخلیلی چای صرف می کنند، و به سوق

توریستها – که در کنار میدان [امام] حسین علیه السلام قرار دارد – سر می زنند. تا حدود جنگ جهانی دوم در برخی از

قهوه خانه های نزدیک، نقالها به روایت داستان حماسی بنی هلال می پرداختند; امروزه در غیاب نقالها، گاه خواننده هایی

را می بینیم که جماعتی علاقه مند را گرد خود فراهم آورده اند. تا نیمه های شب، حتی تا دو ساعت از نیمه شب گذشته در

خیابانی که الازهر را از میدان [امام] حسین علیه السلام جدا می سازد، اتوبوسها پر از مسافر است، یافتن تاکسی خالی

دشوار است و غوغا و هیاهوی سرسام آور گوش ها را می آزارد

.

[

امام] حسین علیه السلام در این کشور تالی مؤنثی دارد به نام سیده زینب علیهاالسلام که صحت وجود مزار او در قاهره

محل تردید است. گفته می شود او خواهر [امام] حسین علیه السلام و نوه پیامبر صلی الله علیه وآله است. این بانوی مقدس

که از عصر عثمانیها به بعد به صورت نماد تقدس قاهره درآمده بر جای دیگر اعقاب مؤنث پیامبرصلی الله علیه وآله

نشسته که قدیمتر و دارای تاریخ و سرگذشت صحیحتری هستند. با شفاعت زینب علیهاالسلام است که عثمان ماجراجو

–

قهرمان «رمان بیبرس » (که گفته می شود در عصر ممالیک روی داده) ماجراجویی که خوش گذرانی هایش بر تقدس او

سایه افکنده – از مرگ نجات می یابد. عثمان