خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی شامل 106 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشهای تاریخی – تطبیقی در آثار تیدا اسکاچپول و چارلزتیلی :

در آستانه شکل گیری علوم اجتماعی نوین در اروپای قرن نوزدهم، تحلیل تاریخی از اجزاء لاینفک مطالعه ساختار ها و فرایند های اجتماعی بود، و غالب پایه گذاران این علوم از مارکس و دورکیم گرفته تا دیتوکویل و ماکس وبر –مقایسه تاریخ جامعه های گوناگون به منظور دستیابی به علتها و زمینه های تفاوت و تشابه میان ساختارهای اقتصادی –اجتماعی یا سیاسی آنها را ضروری تشخیص داده بودند.

با گسترش و تسلط فزاینده روشهای کمّی ۱یا آماری در میان پژوهشگران علوم اجتماعی در اواسط قرن حاضر، استفاده از منابع تاریخی جهت مطالعه تطبیقی ساختارها و فرایندهای عمده اجتماعی تا حدودی کم اهمیت شد. در این میان، تنها برخی تحلیل گران مارکسیست همچنان به مطالعه منابع و داده های تاریخی جهت تبیین مراحل ترقی اجتماعی و توضیح پیش شرطهای انقلابهای اجتماعی موفق ادامه دادند. اما با انتشار آثار برجسته ای چون «ریشه های اجتماعی دیکتاتوری و دموکراسی» اثر برینگتون مور و «پادشاهان یا خلقها» اثر بندیکس، روشهای تحقیق تاریخی –تطبیقی دوباره جایگاه معتبری در پژوهشهای جامعه شناسانه کسب کردند.

در دو دهه اخیر، با زیر سئوال رفتن کاربرد روشهای کمّی در تبیین مناسبات پیچیده و تودرتوی میان انسانها و ناتوانی پژوهشهای آماری در پیش بینی رویدادهای مهم اجتماعی، شمار بیشتری از پژوهشگران اجتماعی به روشهای غیر کمّی رو آوردند، و در این میان روشهای تاریخی، که در سنت جامعه شناسی از قدمت خاصی برخوردار بود، اهمیت و جلوه بیشتری یافت. روشهای تاریخی، به ویژه در پژوهشهایی که متکی به شمار اندکی از موارد قابل مقایسه است، کاربرد بسیار خوبی دارد.

نوشته حاضر کوششی است در جهت معرفی پاره ای از نظریه های اصلی دو تن از مشهورترین پژوهشگران معتقد به روشهای تاریخی –تطبیقی، یعنی تیدا اسکاچپول۲ و چارلزتیلی۳ و مقایسه روشهای تحقیق آن دو.

اسکاچپول از شاگردان برینگتون مور است و، مانند او، به تعمیم های ساختاری در تبیین تحولات تاریخی جامعه های بشری اهتمام می ورزد. با این وجود، تحلیل ساختی اسکاچپول در برخی زمینه ها با تحلیل مور متفاوت است. از جمله مهمترین این تفاوتها، انتقاد وی بر تحلیل طبقاتی بسیار منجمد مور و کوشش جهت ارائه دولت به عنوان متغیری مستقل در تحلیلهای تاریخی مربوط به تحولات اجتماعی است. از سوی دیگر، اسکاچپول نظر بر آن دارد تا از فرآیند های دگرگون ساز درون جامعه ای مورد نظر مور پا را فراگذاشته و فرایند های بینا جامعه ای۴ و جهانی را نیز در تحلیل خود بگنجاند.

در تحلیلی که او در زمینه علل ساختاری وقوع انقلابهای اجتماعی به عمل می آورد ساخت اجتماعی پیش از انقلاب در سه جامعه که انقلابهای اجتماعی موفق داشته اند به دقت مقایسه می شود. به اعتقاد او انقلابهای فرانسه، روسیه و چین صرفاً تبلور رفتار جمعی افراد جامعه محسوب نمی شوند، بلکه بیانگر تلاقی خاصی از ساختارها و فرایندهای اجتماعی –تاریخی در هر یک از این سه جامعه بوده اند. بنابراین، در تحلیل تطبیقی خاصی که او جهت آزمون فریضه های خود درباره انقلابهای اجتماعی به کار می برد، مقاطع تاریخی۵ در حیات کشورها واحدهای اصلی تطبیق در نظر گرفته می شوند.

اسکاچپول روش تطبیقی جان استیوارات میل درباره «شباهتها» و «تفاوتها۶» را جهت مقایسه جامعه هایی که اساساً شبیه به یکدیگرند و تنها در چند زمینه تفاوتهایی دارند، به کار می گیرد. سه جامعه فرانسه، روسیه و چین، بیش از انقلابهای اجتماعی خود، معرف نوعی جامعه کشاورزی بودند که او آن را «رژیم دیوانسالاری کشاورزی۷» می نامد. در یک دیوانسالاری کشاورزی کنترل اجتماعی در پایه تقسیم کار و هماهنگی فعالیتها میان یک دولت نیمه بوروکتراتیک یا بوروکتراتیک و یک طبقه بالای زمیندار صورت می گیرد۸.

موقعیت ساختاری هر سه این جامعه ها از لحاظ نوع فشار خارجی یکسان بود. هر سه تحت فشار دایم از سوی جامعه های توسعه یافته تر بودند اما هرگز رسماً مستعمره آنها نشدند. مقایسه تاریخی این جوامع اسکاچپول را متقاعد ساخت که انقلابهای اجتماعی-یعنی خیزشهای گسترده طبقاتی که موفق به ایجاد دگرگونیهای ساختاری عمده در جامعه می شوند– در این بوروکراسیهای کشاورزی که با چالش نوسازی روبهرو بودند در اثر تلفیق دو عامل ساختاری عمده رخ داده است. اولا ً در این جوامع طبقه دهقانی پدید آمده بود که هم در اقتصاد و سیاسیت جامعه نقشی استراتژیک داشت وهم از چنان «استقلال تشکیلاتی» برخوردار بود که بتواند «اراده» و «فضای تاکتیکی» لازم را جهت «شورش جمعی علیه ترتیبات اصلی ساختاری» داشته باشد۹. ثانیاً، هر سه جامعه فوق، تحت تأثیر رقابتهای نظامی یا تهدیدهای نظامی که به طور مستقیم یا غیر مستقیم از سوی کشورهای پیشرفته تر به عمل می آمد، در معرض سازمان گسیختگی شدید حکومتی و نظامی بودند. در فرانسه عهد خاندان بوربن و نیز در چین تحت سلطه سلسله منچو بحرانهای انقلابی در ایام صلح اتفاق افتاد و اساساً ناشی از مقاومتی بود که طبقات حاکم در برابر تلاشهای دیوانسالاری های این دو کشور در زمینه اصلاحات اجتماعی و بسیج منابع اقتصادی به عمل می آورند. برخلاف این دو مورد، در روسیه تزاری بحران انقلابی پیامد مستقیم شکست در جنگ جهانی اول بود۱۰.

در تحلیل اسکاچپول به نقش «عنصر آگاه» در تحولات اجتماعی اهمیت چندانی داده نمی شود. به اعتقاد او ، انقلابها «ساخته» نمی شوند بلکه در اثر تلاقی عوامل خاصی که ریشه در ساختارهای رژیم کهن دارند «پدید» می آیند. از این رو، بر عهده جامعه شناس تاریخی است که چگونگی فراهم شدن عواملی را مشخص کند که، مستقل ازاراده افراد، منجر به تلفیق شرایط اجتماعی و عملکردهای گروهی ضروری جهت پیدایش انقلابهای اجتماعی می شود۱۱.

دامنه تحقیق چارلزتیلی تا حدودی گسترده تر از موضوع مورد مطالعه اسکاچپول، یعنی انقلابهای اجتماعی است، تیلی خواهان فهم عمل جمعی انسانها به طور کلی است. مطالعه انقلابها –یا به قول تیلی «خشونت جمعی»-یکی از جنبه های مهم مطالعه عمل جمعی است که، به نوبه خود، راه را برای فهم بهتر شیوه هایی فراهم می کند که مردم عادی، پس از آن که اعتقاد به حرکتی پیدا کردند و متشکل شدند، در پیش می گیرند تا نارضایتی های خود را ابراز کنند و بر ساختار قدرت در جامعه اثر بگذارند. کتاب «Rebellious century» که تیلی مشترکاً با همسر و پسرش تألیف کرده است، یک بررسی تاریخی مفصل درباره خشونت جمعی در پاره ای از کشورهای اروپایی در طول یکصدو چند سالی است که از اواسط قرن نوزدهم شروع شده و تا اواسط قرن بیستم ادامه یافته است. تیلی در این اثر مدام دورکیم و طرفداران او را نوعی «نظریه فروپاشی۱۲» درباره انقلابها را که توصیه می کنند، مورد مؤاخذه قرار می دهد. وی بسیاری از نظریه پردازان مشهور انقلابهای اجتماعی و نوسازی سیاسی، از جمله تدگر۱۳ چالمرز جانسون، نیل سلمسر، و ساموئل هانتینگتون، را در اردوگاه طرفداران نظریه فروپاشی قرار می دهد. خود او مدافع «نظریه همبستگی۱۴» است و این چارچوب تئوریک را مناسبترین چارچوب برای توضیح انقلابهای اجتماعی به شمار می آورد. بنا به نظریه اخیر، کلید تبیین انقلابات اجتماعی و انواع دیگر عمل جمعی «سازماندهی اجتماعی» موفق از سوی گروههای ناراضی است و نه «فروپاشی» نظام اجتماعی کهن. به اختصار، نظریه فروپاشی بر این استدلال استوار است که تحولات ساختاری عمده –همچون نوسازی، شهری شدن، و صنعتی شدن –هنجارها و مکانیسمهای سنتی برای کنترل رفتار ضداجتماعی را مختل کرده و سبب بروز شرایط بی هنجاری۱۵ یا بی سازمانی۱۶ در جامعه می شود. این شرایط به نوبه خود، راه را برای هر نوع عمل ضداجتماعی از جمله جنایت، خودکشی، و خشونت انقلابی هموار می سازد. نظریه همبستگی، در مقابل، مدعی آن است که تفوت مهمی بین وضعیتی که منجر به اعتراضات خشونت آمیز می شود و شرایطی که در انواع دیگر عمل اجتماعی به منظور دستیابی به منافع مشترک دیده می شود وجود ندارد. آن چه در هر مطالعه مربوط به عمل اجتماعی نظر تیلی را جلب می کند تشکیلات جنبش یا میزان سازماندهی آن است. بنابراین، حتی در صورتی که استدلال پیروان دیدگاه فروپاشی را بپذیریم که تلاقی عوامل خاصی سبب بروز حالت انقلابی می شود، هنوز بایستی توضیح بدهیم که گروههای ناراضی در نهایت چگونه قادر به سازماندهی خود برمبنای عقاید و خواسته های مشترک می شوند۱۷.

تیلی از سه نوع عمل جمعی اعتراضی که در تاریخ جوامع اروپایی مشاهده شده است نام می برد: جنبشهای اجتماعی رقابتی۱۸ ،واکنشی۱۹ و نوخواهی۲۰ اعمال رقابتی زمانی رخ می دهند که یک گروه اجتماعی بر منابعی دست می گذارد که مورد ادعای گروههای رقیب است. نمونه های تاریخی چنین عملی را در اروپای ماقبل صنعتی می توان مشاهده کرد، مثلاً در رقابتی که بین اصناف رقیب، خانواده های رقیب و یا حتی روستاهای رقیب جهت دستیابی به منابع مورد ادعای دو طرف به عمل می آمد. اعمال واکنشی از سوی گروههایی سر می زند که احساس می کنند حقوقشان توسط سایرین پایمال شده و یا در معرض پایمال شدن است. به لحاظ تاریخی، مصادیق این گونه جنبشهای اجتماعی عبارتند از شورشهای مالیاتی، شورشهای علیه گرانی نان و سایر مواد غذایی و غیره که در اروپای قرن نوزدهم بسیار رواج داشتند. در عمل جمعی نوخواهی برخی گروهها مدعی منابعی می شوند که قبلاً هیچ ادعایی بر آنها نداشتند، یا خواسته هایی را مطرح می کنند که پیش از آن مطرح نبوده است. جنبشهای مشروطه خواهی و جنبشهایی که به منظور اعطای حق رأی به مردم عادی یا زنان در اواخر قرن گذشته رخ می داده و نیز اغلب تظاهرات و اعتصابهای معاصر در این رده جای دارند.

تیلی بر پایه تحقیقات تاریخی خود در باره اروپا نتیجه می گیرد که تا قبل از قرن نوزدهم میلادی جنبشهای اجتماعی رقابتی متداول ترین نوع عمل جمعی بوده، و سپس نوع واکنشی عمومیت بیشتری می یابد، و بالاخره اغلب جنبشهای اجتماعی معاصر از نوع «نوخواهی» به شمار می آیند۲۱. در واقع این نکته مهمترین نتیجه تئوریک تیلی درباره مطالعه جنبشهای اجتماعی تاریخ دویست ساله اخیر اروپاست.

الگویی را که تیلی برای مطالعه کنش متقابل میان گروههای مختلف و چگونگی شکل گیری عمل جمعی در بین گروههای ناراضی در نظر می گیرد «الگوی حوزه سیاسی۲۲» نام دارد و شامل اجزاء زیرین است: یک جمعیت، یک دولت،یک یا دو گروه مدعی۲۳، یک حوزه سیاسی، و یک یا چند ائتلاف میان نیروهای مختلف. دولت سازمانی است که ابراز اصلی کنترل اجباری را در ارتباط با جمعیت خاصی در دست خود متمرکز کرده است. مدعیان در الگوی تیلی به گروههایی گفته می شود که در دوره های خاصی منابع جمعی خود را در جهت نفوذ بر دولت به کار می گیرند. یکی از گروههای مدعی معمولاً عضو دستگاه سیاسی است، یا به عبارت دیگر دسترسی به قدرت حاکم دارد. تیلی این گروه را «مدعی عضو۲۴» نام گذاری کرده است. طرف دیگر، گروه چالش گر۲۵ نامیده می شود.در حالی که گروه متصل به دستگاه سیاسی، یا مدعی عضو، دسترسی بی دردسر و کم هزینه به منابع دولتی دارد، چالشگران کاملاً بیرون از دستگاه سیاسی قرار دارند و دستیابی به منابع تحت تسلط دولت برایشان به سهولت مقدور نیست. مدعیان (اعم از گروههای عضو و چالشگر) برای پیشبرد خواسته های خود دست به «ائتلاف» با سایر گروهها می زنند و می کوشند تا عمل جمعی خود را با سایر متحدین بالقوه هماهنگ سازند۲۶.

برای درک پویایی و چگونگی شکل گیری عمل جمعی الگوی عمومی حوزه سیاسی اکتفا نمی کند. از این رو، تیلی الگوی دقیقتری را در نظر گرفته است که اصطلاحاً «الگوی بسیج۲۷» نام دارد. این الگو به منظور تبیین رفتار هر یک از گروههای مدعی به طور جداگانه طراحی شده است. متغییر هایی که در الگوی اخیر درباره هر گروه مدعی به طور جداگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند عبارتند از:

۱- منافع. مقصود از منافع، امتیاز ها و دستاوردهای مشترکی است که در پیامد کنشهای متقابل یک جمعی تا جمعیتهای دیگر می تواند عاید اعضاء آن جمعیت بشود.

۲- سازمان. اشتراک هویت و قدرت ساختارهای متحد کننده میزان سازمان یافتگی یک گروه را تعیین می کند. هر چه اعضای گروه از هویتی یکپارچه تر برخوردار باشند و ساختارهایی که آنان را متحد می کند مستحکم تر باشد، آن گروه سازمان یافته تر محسوب می شود.

۳- بسیج. دستیابی به هر نوع منبعی که گروه مدعی برای پیشبرد عمل جمعی خود ضروری بداند بسیج منابع نام دارد.

۴- عمل جمعی. عمل مشترک یک گروه مدعی در پی دستیابی به اهداف مشترک عمل جمعی خوانده می شود.

۵- فرصت. مقصود تیلی از فرصت رابطه میان منابع یک جمعیت و شرایطی که جمعیت مذکور در پیرامون خود می یابد است۲۸.

بر پایه اطلاعات تاریخی گسترده ای که تیلی و همکارانش گرد آورده اند، دو نتیجه گیری اساسی زیر به دست می آید:

الف: شرکت کنندگان در عمل جمعی در تاریخ اروپا تا حد زیادی نسبت به اعمال خود آگاهی داشتند و بانیت قبلی در چنین فعالیت هایی شرکت می جستند. به عبارت دیگر، مشارکت آنان ناشی از یک هیجان لحظه ای یا حالت روانی –اجتماعی خاصی که بر پایه دینامیسمهای خود جمعی به وجود آمده باشد نبوده است.

ب: شواهدی در دست نیست که حاکی از وجود یک شکاف قطعی بین عمل جمعی خشونت آمیز و سایر اعمال جمعی باشد. در واقع، بین اعمال جمعی خشونت آمیز و مسالمت آمیز ارتباط نزدیکی وجود داشته است، و هیچ تفاوت کیفی بین این دو گونه عمل جمعی دیده نمی شود۲۹.

به دیده تیلی، شرایط انقلابی زمانی در یک جامعه پدید می آید که به هر دلیل ممکن حاکمیت واحد از بین بروز و چند مدعی حاکمیت در صحنه ظاهر شوند. شرایط سه گانه زیر سبب بروز پدیده «حاکمیت چند گانه» می شود: (۱) مدعیان یا ائتلافهای مدعی جدید در صحنه سیاسی ظاهر می شوند و سعی می کنند ادعای جداگانه خود مبنی بر تسلط بر دولت را جامه تحقق بپوشانند. (۲) بخش قابل توجهی از جمعیت به ادعاهای مطروحه از سوی این گروهها ملتزم می شوند و، به رغم ممنوعیتها و تهدیدهایی که متوجه آنهاست، شروع به فعالیت جمعی می کند. (۳) کارگزاران دولت حاضر به سرکوب مدعیان جدید قدرت نمی شوند، یا اصولاً در سرکوب مدعیان ناتوان می مانند۳۰.

مقایسه روشهای تاریخی دونویسنده

در بخش باقیمانده این مقاله کوشیده ایم تا از طریق مقایسه مواضع اسکاچپول و تیلی در قبال پرسشهای اساسی چندی که در غالب کنکاشهای جامعه شناسانه درباره فرایندها یا ساختارهای کلان اجتماعی مطرح است، روشهای تحقیق تاریخی آن دو نظریه پرداز برجسته معاصر را در معرض خوانندگان قرار دهم.

تبیین تحولات تاریخی بر پایه ساختارهای اجتماعی یا نقش «عنصر آگاه»

یکی از بحثهای کهن در اندیشه اجتماعی بشر بحث جبر و اختیار یا، به زبان علوم اجتماعی جدید، بحث «ساختار» و «عنصر آگاه۳۱» است.

در زمینه این بحث، اسکاچپول بدون شک به اردوگاه ساختگرایان تعلق دارد. نظریه کلان او پیرامون انقلاب اجتماعی بیانیه بی ابهامی در دفاع از جامعه شناسی ساختگراست. وی در یکی از مقالاتش ضمن مقایسه انقلابهای چین و روسیه با یکدیگر، با نسبت دادن هرگونه شباهت یا تفاوتی که در فرآیند شکل گیری و پیامدهای دو انقلاب مذکور وجود داشته به ساختارهای اجتماعی سیاسی و انگاره های توسیه اقتصادی در رژیم کهن این دو جامعه، به طور آشکار موضع ساختگرای خود را بیان می دارد۳۲.

عبارت زیر از کتاب وی موسوم به «States and Social Revolutio» که به عنوان نوعی جمعبندی برای بخش دوم کتب مذکور بیان شده است گویای مطلب فوق است:

شباهتهای زیاد در علل و پیامد های انقلابهای فرانسه، روسیه و چین به شباهتهای اساسی در بحرانهای انقلابی –اجتماعی این سه جامعه، که در اثر توأم شدن سازمان گسیختگی اداری –نظامی و قیامهای دهقانی ایجاد شده بودن، نسبت داده شده است. تفاوتهایی که در نوع کشمکشهای انقلابی و پیامدهای این انقلابها دیده می شود بر حسب ویژگیهای هر بحران انقلابی توضیح داده شده است: این که دولت در هر یک از رژیمهای کهن دقیقاً به چه نحو متلاشی شد و دقیقاً چه نوع قیامهای دهقانی بر پایه ساختارهای کشاورزی موجود در هر جامعه پدید آمد. علاوه بر این، توضیح تفاوتها با اشاره به ساختارهای مشخص