خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل هنر و دفاع مقدس

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هنر و دفاع مقدس :

مقام معظم رهبری در پاییز امسال، سخنان مهم و ارزنده ای در دیدار هنرمندان، مسؤولان و مدیران فرهنگی و تبلیغی دفاع مقدس ایراد فرمودند، که با هم می خوانیم:

بسم اللّه الرحمن الرحیم

اولاً خوش آمد عرض می کنم به براداران و خواهران عزیز و رزمندگان جبهه فرهنگی دفاع مقدس و عزیزانی که علاوه بر تن و جسم خود که به صحنه این آزمایش بزرگ ملت ایران بردند، جان خود، فکر خود، هنر خود، دل خود و توان فرهنگی خود را هم به این عرصه کشاندند و سرمایه ملّت ایران را هر چه ارزشمندتر کردند، مخصوصا به خانواده های معظم شهیدان این جمع عزیز و جانبازان و دیگر ایثارگران، امیدوارم که خداوند متعال زحمات و تلاش های با ارزش شمارا مقبول درگاه خود قرار بدهد و ادامه این راه پرافتخار را نصیب همه کسانی که مایه ای از هنر و ادب و سرمایه های فرهنگی دارند، بکند.

جنگ، یکی از محیط ترین حوادث برای یک ملت است؛ ما همگی این را با وجود خودمان، با گوشت و پوست و احساس و ادراک خودمان مشاهده کردیم این نیست که فقط در تاریخ چیزی خوانده باشیم یا به آمارها مراجعه کرده باشیم لیکن نکته مهمّ این است که ملت ها می توانند این حادثه پرخسارت را به یک فرصت و به یک سرمایه تبدیل کنند. می دانید، خسارت جنگ هم فقط این نیست که عزیزان ملت به کام مرگ کشانده می شوند یا ویرانی هایی به بار می آید و سرمایه هایی بر باد می رود. اگر در جنگی عزم ملی و خردمندی سردمداران کشور به کمک کشور نیاید، آن سرافکندگی و ذلت و هزیمت معنوی ای که بر دوش آن ملت سنگینی خواهد کرد، شاید از همه این خسارت ها بالاتر است.

الان بیش از صدوپنجاه سال نزدیک دویست سال است از قرارداد ننگین ترکمانچای می گذرد هر ایرانی که آن تاریخ را بخواند، بعد از گذشت نزدیک به دو قرن، در روح خود احساس شرمساری می کند، احساس حقارت می کند، احساس شکست می کند: چه طور در یک حادثه به آن عظمت، سردمداران کشور قادر نشدند عزم ملی و سرمایه های مادی و معنوی کشور را به کمک هویت ملی این کشور به میدان بیاورند؟! لشکر مهاجم دشمن تا قلب کشور آمد؛ بعد با التماس و درخواست و پیش کش دادن و وساطت دشمنان دوست نما و خسارت های فراوان ملی و آن اهانت هایی که به ملت شد، قبول کردند که یک قدری عقب بنشینند، هفده شهر قفقاز را از ایران بگیرند و کشور را از بخشی از پاره تن خودش محروم کنند! امروز هم که شما این حادثه را در ذهن خودتان یا در کتاب تاریخ مرور کنید و ببینید بر ملت ایران در آن حادثه تلخ چه گذشت، احساس خجلت می کنید، احساس سرافکندگی و ذلت می کنید. همین جور شبیه این، در حوادث جنگ بین الملل دوم، همین شهر تهران محل خودنمایی و پزدادن افسران کشورهای مختلف شد که توی این خیابان ها راه بروند، به ایرانی با چشم تحقیر نگاه کنند، از او کار بکشند، به او اهانت بکنند، به نوامیس او تجاوز بکنند. این یک نوع بود، آن نوع دیگری بود؛ این ها نشانه یک خسارت بزرگ است برای یک ملت در یک جنگ.

در جنگی که در سال ۱۳۵۹ در این کشور رخ داد، همه این حوادث ممکن بود. آن هایی که می خواستند قطعه ای از خاک ایران را از ایران جدا کنند، هدفشان فقط این نبود که ایران را از آنچه که هست، قدری کوچک تر کنند. هدف این بود که این ملت را برای قرن ها حالا یک قرن، دو قرن با احساس حقارت سرجای خود بنشانند؛ این ملتی که جرأت کرده بود در مقابل امپراتوری عظیم استکبار جهانی قیام کند، برخلاف همه عرف های بین المللی، یک حکومت صد در صد مردمی را که به هیچ قدرتی در دنیا باج نمی دهد، سرکار بیاورد، این روحیه شجاعت و این خودباوری را در او بمیرانند. آنچه که برای آن ها غایت مطلوب بود، این بود؛ و این می شد اگر آن کاری که رزمندگان کردند، آن کاری که خانواده ها کردند، آن کاری که بسیج عمومی ملت کرد، آن کاری که گزارشگران این صحنه های شرف کردند و در مقابل چشم مردم قرار دادند، و آن کاری که آن سلسله جنبان همه این افتخارها کرد؛ اگر این ها نمی بود، همین می شد تردید نداشته باشید. قطعه ای از خاک ایران را می گرفتند، بعد با قدری چک وچانه مقداری از آن را پس می دادند؛ منت هم سر ملت ایران می گذاشتند البته در طول سال های متمادی؛ قطعا بیش از هشت سالی که جنگ طول کشید ملت ایران هر وقت به آن منطقه از کشور خود نگاه می کرد، احساس حقارت می کرد.

این که شما دیدید پشت سر عراق، غرب یکپارچه قرار گرفت، شوروی و تمام اروپای شرقی یکپارچه قرار گرفتند، عرب های خلیج فارس، حکومت های خلیج فارس که تابع اشاره آمریکا بودند، یکپارچه قرار گرفتند، همه به عراق کمک کردند، هدف شان این نبود که چند تا شهر را از ایران بگیرند و به عراق بدهند یا یک دولت مستقل درست کنند. هدف، نابود کردن ملت ایران بود، هدف، صاف کردن آن حفره هایی بود که ملت ایران در دستگاه اقتدار امپراتوری استکبار به وجود آورده بود خدا نخواست «خدا نخواست» یعنی چه؟ یعنی اگر ملت ایران می رفتند و می گرفتند، می خوابیدند، رزمندگان به جبهه نمی رفتند، امام نمی غرید و سینه سپر نمی کرد و نمی ایستاد و این همه استعداد و نیرو در این راه بسیج نمی شد، باز هم خدا همین جور می خواست نه، اراده خدای متعال به نفع یک ملت تابع اراده آن ملت است. هیچ حقیقت و واقعیتی در متن زندگی یک ملت به اراده الهی تغییر پیدا نمی کند، مگر وقتی که خود آن ملت در آن همت بگمارد؛ این صریح آیات قرآنی است و جزو معارف قطعی دینی است.

این خساراتی که بنا بود به وجود بیاید و اگر عزم ملی و تدبیر و خردمندی سردمداران و مسؤولان کشور و اخلاص و جدیت کسانی که در این راه قدم گذاشتند نمی بود، قطعا این پیش می آمد با این عزم ملی و با این ایمان تبدیل شد به یک فرصت، بله ما در جنگ خیلی جان های عزیز را از دست دادیم و خسارت های مادی و معنوی زیادی هم تحمل کردیم اما یک چیزی در دل این ملت جوشید که برکات و ارزشش برای امروز و فردای این ملت، از همه چیز بالاتر است، و آن، احساس اتکاء به نفس، احساس عزت، احساس استقلال، احساس خودباوری ملی عظیم و احساس اعتقاد به این که اگر یک ملت حول محور ایمان به خدا و عمل صالح جمع بشوند، معجزات نشدنی یکی پس از دیگری قابل شدن خواهد شد؛ این در زندگی ما اتفاق افتاد.

عزیزان من! آنچه که این قضیه را تمام می کند، این است که روایت این حادثه به درستی صورت بگیرد، نقش شما این جا معلوم می شود. شماها هر کدامتان – شاید اکثرتان یا همه تان این میدان های جنگ را رفتید و در آن جا حضور پیدا کردید، یا آن ها که سنشان آن وقت اقتضا نمی کرده است، از مسائل آن آگاه شده اند. اگر این حادثه بزرگ درست روایت شود، این اثرات ماندگار خواهد شد. اگر غلط روایت شود؛ یا روایت نشود، این تأثیرات بسیار کم خواهد شد؛ نه این که به کلی از بین برود، لیکن خیلی کم خواهد شد. اگر خدای نکرده مغرضانه روایت بشود، قضیه به عکس خواهد شد.

این هشت سال دوره دفاع مقدس، شامل هزاران هزار حادثه است. من می خواهم این را از جامعه فرهنگی و هنری کشور مطالبه کنم که از این هزاران هزار حادثه، لااقل یک فهرست تهیه کنند؛ بنشینند فکر کنند و در این حوادث جنگ دقت نظر هنرمندانه به خرج بدهند، یک فهرست از این حوادث به وجود بیاورند. بعد این را بگذارند در قبال کارهای هنری ای که تا امروز درباره جنگ شده است که البته خیلی هم ارزشمند است ببینید که چقدر از این فهرست را ما پر کرده ایم. من اعتقادم این است که اگر این کار صورت بگیرد، خواهیم فهمید که ما یک هزارم آنچه را که درباره این جنگ می باید تبیین کرد و می توان تبیین و موشکافی کرد، هنوز بیان نکرده ایم!

من غالب این آثار هنری جنگ را یا دیدم یا شنیدم حالا در این سال های اخیر کم تر در دوره جنگ و سال های اوایل بعد از جنگ، غالب این نوشته ها و روایت های تصویری و روایت ها