خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 89 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ایران و عراق؛ از عهدنامه الجزایر تا رویارویی :

اشاره:

عهدنامه الجزایر یکی از عجیب ترین معاهدات بین المللی تاریخ معاصر است. عهدنامه ای که با فشار دولت آمریکا بر عراق امضاء شد و در سازمان ملل به ثبت رسیده بود، چهار سال بعد باتشویق و تحریض همان دولت توسط عراق ملغی و نقض گردید. مقصود ایران از امضای این عهدنامه رفع دایمی اختلافات مرزی بود اما عراق این قرارداد را فرصتی برای تجدید قوای سیاسی نظامی خود می دانست. بررسی سرنوشت این معاهده پراهمیّت بین المللی در روابط خارجی ایران و عراق و استفاده ابزاری آمریکا از انعقاد و نقض آن در روند سلطه گری می تواند روشنگر بسیاری از مسایل گذشته و حال ایران معاصر باشد. قسمت دوّم از مقاله جنگ ایران و عراق که هم اکنون پیش روی شماست به این مسأله اهتمام دارد.

قطعنامه ۳۴۸ شورای امنیت در پی طرح شکایت عراق از ایران مبنی بر ادعای تحرکات مرزی از سوی ایران صادر گشت که دو کشور را ملزم به رعایت قرارداد آبی ۷ مارس ۱۹۷۴ می نمود. بر این اساس در مرداد و دی ماه سال ۱۳۵۳ (اوت و ژانویه ۱۹۷۵) نمایندگان دو کشور در اسلامبول ترکیه به گفتگو نشستند.

عراق که از نظر داخلی موقعیت نابسامانی داشت و بویژه با مسأله جدایی طلبان کُرد که بطور مستقیم و غیر مستقیم توسط شاه ایران و آمریکا حمایت می شدند مواجه بود نسبت به ادعای مرزی خود در قبال ایران نرمش بخرج داد. از این رو، زمینه مذاکرات بعدی و توافق بر سر اعلامیه الجزایر فراهم گشت.

اجلاس سران اوپک در الجزایر و صدور اعلامیه الجزیره

اجلاس سران کشورهای تولید کننده نفت (اپک) از ۱۳ تا ۱۵ اسفند ۱۳۵۳ (مارس ۱۹۷۵) در الجزایر تشکیل شد و محمدرضا پهلوی برای اولین بار در این اجلاس شرکت کرد. در حاشیه این اجلاس با پا در میانی هواری بومدین رییس جمهور فقید الجزایر، شاه و صدام حسین معاون وقت رئیس جمهوری عراق در دو جلسه با یکدیگر مذاکره کردند. در آخرین روز اجلاس اوپک، بومدین در میان تعجب حاضرین از «توافق کلی بین دو کشور ایران و عراق برای پایان دادن به اختلافات» خبر داد.^(۱) به دنبال آن اعلامیه توافق طرفین با نام «اعلامیه الجزیره» در ۱۵ اسفند ۱۳۵۳ انتشار یافت. در ابتدای این اعلامیه و با تاکید بر «صراحت کامل و اراده صادقانه هر دو طرف برای رسیدن به یک راه حل نهایی و دایمی برای کلیه اختلافات بین دو کشور» توافق چهارگانه ذیل اعلام شد:

۱. طرفین مرزهای زمینی خود را براساس پروتکل اسلامبول ۱۹۱۳ و صورت جلسات ۱۹۱۴ تعیین می کنند؛

۲. دو کشور مرزهای آبی خود را براساس خط تالوگ تعیین می کنند؛

۳. طرفین متعهد می شوند که در مرزهای خود کنترل دقیق و موثری به منظور قطع هر گونه رخنه و نفوذ که جنبه خرابکاری داشته باشد، اعمال کنند،

۴. مقررات فوق عوامل تجزیه ناپذیر برای یک راه حل کلی بوده، در نتیجه، نقض هر یک از مفادّ فوق مغایر توافق الجزیره است.^(۲)

پس از آن وزرای خارجه ایران، عراق و الجزایر در ۲۴ اسفند ۱۳۵۳ در تهران ملاقات و گفتگو کردند و در ۳۰ فروردین ۱۳۵۴ به بررسی گزارشات کمیته های مربوط به اجرای توافقنامه الجزیره پرداختند. به دنبال دو نشست دیگر در الجزیره و بغداد سرانجام در ۲۴ خرداد ماه سال ۱۳۵۴ «عهدنامه مربوط به مرز مشترک و حسن همجواری بین ایران و عراق» به امضاء رسید.

این عهدنامه سه پروتکل و یک الحاقیه ضمیمه داشت که عبارت بودند از:

۱. پروتکل راجع به علامت گذاری مجدد مرز زمینی بین ایران و عراق

۲. پروتکل راجع به تعیین مرز رودخانه ای بین ایران و عراق

۳. پروتکل مربوط به امنیّت در مرز ایران و عراق

۴. الحاقیه مربوط به بند ۵ ماده ۶ عهدنامه^(۳)

و همچنین، چهار موافقتنامه تکمیلی نیز داشت که در ۱۵ دی ماه ۱۳۵۴ در بغداد به امضا رسید. این موافقتنامه ها عبارت بودند از: ۱. مقررات مربوط به کشتیرانی در اروندرود ؛ ۲. استفاده از آب رودخانه های مرزی؛ ۳.تعلیف احشام؛ ۴. کلانتران مرزی.

پس از امضای این عهدنامه و پروتکل های مربوط، توسط مجالس قانونگذاری دو کشور به تصویب رسیدند و اسناد مصوب در اول مرداد ۱۳۵۵ در تهران مبادله شد و از همان تاریخ لازم الاجرا گردید. اسناد مربوط به این عهدنامه با عنوان «معاهدات ایران و عراق» در دبیرخانه سازمان ملل متحد به ثبت رسیده است.^(۴) «در ماده چهارم عهدنامه الجزایر طرفین تایید می کردند که مقررات سه پروتکل و ضمایم آنها مقرراتی قطعی، واقعی و غیرقابل نقض بوده و عناصر غیرقابل تجزیه یک راه حل کلی را تشکیل می دهند. در نتیجه خدشه به هر یک از عناصر متشکله آن، مغایر با روح توافق الجزیره خواهد بود.» در ماده ۵ نیز دو کشور پذیرفتند که «خط مرزی زمینی و رودخانه ای آنان تغییرناپذیر، دایمی و قطعی باشد.» در این ماده به راه حلهای مربوط به بروز اختلاف درباره تفسیر یا اجرای عهدنامه نیز اشاره می شود. به این ترتیب، در ظاهر اختلافات چندین ساله ایران و عراق به حل و فصل نهایی رسید و مناسبات دو کشور رو به بهبودی نهاد. پس از انعقاد عهدنامه ۱۹۷۵ ایران از حمایت معارضین کرد عراقی دست برداشت و آنها را وادار به امضای قرارداد صلح بادولت عراق کرد. همچنین به ملامصطفی بارزانی و نیروهای خلع سلاح شده آن پناهندگی سیاسی اعطا کرد و آنها را در گوشه ای از خاک ایران سکنی داد.

روابط ایران و عراق پس از توافق الجزایر

پس از امضای عهدنامه ۱۹۷۵ روابط ایران و عراق به طرز چشمگیری بهبود یافت و دو کشور تلاش زیادی برای تحکیم مناسبات خود نمودند. هویدا نخست وزیر ایران در فروردین ۱۳۵۴ بازدیدی رسمی از عراق به عمل آورد و سال ۱۳۵۴ را «سال بروز تحولات مثبت در روابط دو کشور» خواند و آن را «نقطه عطفی» در تاریخ روابط دو کشور دانست. در این سفر هویدا با رییس جمهور عراق ملاقات و مذاکره کرد و پیام دوستی شاه را به وی تسلیم داشت. در اجرای مفاد پروتکل تهران دومین اجلاس وزرای امور خارجه ایران، عراق و الجزایر از تاریخ ۳۰ فروردین تا اول اردیبهشت ۱۳۵۴ در بغداد تشکیل شد و نتایج اقدامات کمیته های مامور اجرای پروتکل را مورد بررسی قرار داد. حدود یک هفته بعد صدام حسین نایب رییس شورای فرماندهی انقلاب عراق، به دعوت هویدا نخست وزیر، برای یک دیدار رسمی به ایران آمد و در ملاقاتی با محمدرضا پهلوی درباره مناسبات دو جانبه و مسایل مورد علاقه دو کشور به مذاکره پرداخت. سومین اجلاس وزرای سه کشور در ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۵۴ در الجزیره تشکیل شد تا نتایج کار کمیته های سه گانه را بررسی کند. در روزهای ۲۲ و ۲۳ خرداد ۱۳۵۴ نیز وزرای خارجه ایران، عراق و الجزایر در بغداد تشکیل جلسه دادند و عهدنامه مرزی، حسن همجواری و سه پروتکل منضم آن راجع به علامت گذاری مرز خاکی، تعیین مرز آبی و استقرار امنیت مرزی را امضا کردند. در مرداد ماه ۱۳۵۴ جمشید آموزگار وزیر کشور ایران به دعوت همتای عراقی خود به مدت دو روز به عراق سفر کرد. دو هفته بعد (ژانویه ۱۹۷۷) سعدون حمادی وزیر خارجه عراق در راس هیاتی به ایران آمد و با مقامات عالی رتبه ایرانی دیدار و گفتگو کرد. یکی از موضوعات مورد علاقه طرفین تدارک تسهیلات لازم برای مسافرت زوار ایرانی به عراق بود. همچنین در جریان این سفر گفتگوهایی در زمینه های بازرگانی، فرهنگی، آموزشی و حمل و نقل بین دو کشور انجام شد. متعاقب آن در همین ماه (ژانویه) عزت ابراهیم عضو شورای انقلاب و وزیر کشور عراق به تهران آمد و در این سفر، طرفین با هدف ارتقای سطح همکاریها ۵ موافقتنامه در زمینه های کشاورزی، ماهیگیری، بازرگانی، فرهنگی، حمل و نقل، ارتباطات، جهانگردی، انرژی و امور کنسولی امضا کردند. چند ماه بعد در پنجم دیماه ۱۳۵۴ وزرای خارجه ایران و عراق در بغداد اسناد پنجگانه موافقتنامه درباره مقررات کشتیرانی در شط العرب، تعلیف احشام، کلانتران مرزی، استفاده از آب رودخانه های مرزی و امور مربوط به تنظیم مسافرت اتباع ایران و عراق برای زیارت اماکن مقدسه دو کشور را به امضا رساندند. امضای این اسناد گام بسیار مثبتی در جهت تحکیم و گسترش مناسبات دو کشور به شمار می رفت.

سال ۱۳۵۵ را «دوره اجرایی» روابط ایران و عراق نامیده اند چرا که در این سال مفاد عهدنامه ها و موافقتنامه های منعقده به اجرا درآمد و مرحله جدیدی در مناسبات دو کشور آغاز گردید. در این سال موافقتنامه مربوط به تنظیم مسافرت اتباع ایران و عراق برای زیارت اماکن مقدسه براساس ماده ۱۱ آن ازتاریخ ۵ فروردین برای دو دولت لازم الاجرا گردید. در همین سال اسناد عهدنامه مرزی، حسن همجواری و پروتکل های ضمیمه آن به تصویب مقامات صلاحیت دار دو کشور رسید و درتاریخ ۴ تیرماه ۱۳۵۵ در تهران مبادله شد. همچنین مقرر گردید که با تشکیل کمیسیون مشترکی از کارشناسان ایرانی و عراقی ظرف مدّت شش ماه از تاریخ ۴ تیر ۱۳۵۵ تحویل و تحول املاک، ساختمان ها، اراضی، تأسیسات عمومی یا خصوصی که تعلق ملّی آنها پس از علامت گذاری مجدد مرزها تغییر یافته بود، انجام پذیرد.

در دی ماه سال ۱۳۵۵ به هنگام سفر رسمی سعدون حمادی وزیر امور خارجه عراق به تهران، طرفین با صدور اعلامیه مشترکی بر اراده مشترک خود برای اجرای کامل تعهدات تاکید کردند. آنها با ابراز خوشوقتی از اینکه «در محیطی سرشار از صمیمیت و دوستی پیرامون مناسبات حسنه دو کشور و طرق توسعه بیشتر آن» گفتگو کرده اند، بر این نکته اصرار داشتند که: «در زمینه مناسبات دو جانبه طرفین بر تصمیم خویش برای ادامه اجرای کامل توافق الجزایر و پروتکل تهران تاکید کرده اند»^(۵) در این سال دو کشور در اوپک نیز اتفاق نظر و همکاری نزدیکی با یکدیگر داشتند.

سال ۱۳۵۶ نیز سال موفقی در زمینه هماهنگی و همکاریهای مربوط به اجرای عهدنامه الجزایر بود. در فروردین ماه یک هیأت ایرانی به سرپرستی نصیر عصار به بغداد رفت و در آذرماه همان سال معاون رییس جمهور عراق سفری به تهران داشت و در این رفت وآمدها امور مربوط به تشکیل و شروع بکار کمیسیونهای مختلط «تحویل وتحول» و «هماهنگی وظایف مرزی» با توافق طرفین به سرانجام رسید.

همین سال ایران در یادداشتی با «اضافه نمودن معبرهای نفوذی» جدید به معبرهای نفوذی واقع در ناحیه مرزی شمالی از منطقه التقای مرزهای ایران، عراق و ترکیه تا خانقین وقصر شیرین مندرج در ضمیمه پروتکل مربوط به امنیت مرز بین ایران و عراق مورخ ۱۳ ژوین ۱۹۷۵ موافقت کرد^(۶) و سال ۱۳۵۶ نیز به خوبی و خوشی به پایان رسید.

آغاز سال ۱۳۵۷ و آشکار شدن اختلافات

با آغاز سال ۱۳۵۷ که با تشدید ناآرامیهای مردمی در ایران همراه بود، طبق توافق آذرماه ۱۳۵۶ در تهران، پس از یک سال تأخیر مذاکرات کمیسیون مختلط ایران و عراق با شرکت هیات های وزارت امور خارجه دو کشور از ۱۴ تا ۳۱ مه ۱۹۷۸ (۲۴ اردیبهشت تا ۱۰ خرداد ۱۳۵۷) تشکیل شد. در این جلسات هیات ایرانی اعلام کرد که ایران آمادگی دارد کار تحویل و تحول آن قسمت از اراضی و مستحدثات خصوصی و عمومی که بر اثر علامت گذاری مجدد مرز زمینی تعلق ملی آنها تغییر یافته است را به انجام برساند. اما هیات عراقی اعلام کرد که قبل از تحویل و تحول باید محل برخی از علایم (۲۱ میله مرزی) تغییر کند، موضوعی که از قبل بر سر آن توافق شده و حتی اسناد تصویب آنها مبادله شده بود. به دنبال مخالفت هیات ایرانی با این درخواست، هیات عراقی کار را نیمه تمام رها کرده و در ۱۱ خرداد ماه تهران راترک کرد. از این پس کارشکنی دولت عراق در مورد عهدنامه الجزایر صورت رسمی بخود گرفته و آن را بطرز شیطنت آمیزی مورد اهمال و بی توجهی قرار می داد. عراقیها که به عهدنامه الجزایر تنها بعنوان فرصت تجدید قوا و خروج از مخمصمه می نگریستند، بی صبرانه منتظر نتیجه نابسامانیها و تحولات داخلی ایران بودند. تا اینکه با پیروزی انقلاب اسلامی در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ نظام سیاسی در ایران سرنگون شد و اختلافات دو کشور به نظام سیاسی جدید ایران به ارث رسید.

قرارداد ۱۹۷۵ فرصتی مغتنم برای دولت بعث عراق

اختلافات ایران و عراق پس از پنج سال روابط دوستانه و تلاش برای تحکیم عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر به ناگهان بار دیگر سر بر آورد؛ چرا که، انعقاد قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر بین ایران و عراق زمانی انجام شد که دولت عراق در اوج ضعف سیاسی نظامی قرار داشت. رهبران عراق اگر چه در زمان انعقاد قرارداد آن را «حرکتی شجاعانه و مدبرانه می خواندند لیکن در دل قرارداد را تحمیلی می دانستند و همواره به دنبال فرصتی بودند تا از «وضعیت انفعالی» خارج شوند. مهمترین عوامل بروز این وضعیت در دولت عراق عبارت بودند از: ۱. جنگ داخلی در کردستان ؛ ۲. ژاندارمی شاه در خلیج فارس تحت حمایت آمریکا.

۱. جنگ داخلی در کردستان عراق

در سالهایی که به انعقاد قرارداد ۱۹۷۵ انجامید مهمترین نگرانی داخلی دولت عراق، ناآرامیهای کردهای مقیم شمال آن کشور بود که طبق آمار رسمی سال ۱۹۷۷ جمعیت آنها به ۰۰۰/۶۰۰/۱ نفر بالغ می شد. از این میان، کردهای بارزانی به رهبری ملامصطفی بارزانی مهمترین مخالفان حکومت مرکزی را تشکیل می دادند. آنها از سال ۱۹۶۹ یک سال پس از به قدرت رسیدن حزب بعث در عراق بطور رسمی وارد جنگ با دولت عراق شده و به مدت ۱۰ سال با جنگ های دایمی و منظم و پارتیزانی ارتش عراق را به مبارزه طلبیدند و تمام تلاش نیروهای عراقی را برای تصرف مناطق شمال عراق خنثی کردند. در تمام این مدت آنها بر منطقه شمال عراق تسلط آشکار داشتند و در سراسر منطقه حکمفرمایی می کردند. شاه نیز که عراق را «مهمترین دشمن» ایران می دانست به اختلافات آقای بارزانی و دولت عراق دامن می زد و به کمک عوامل داخلی و سیا امکانات نظامی و مادی در اختیار ملامصطفی بارزانی قرار می داد. شاه حتی دستور داد تا زخمی های اکراد را در بیمارستانهای صحرائی ارتش ایران مداوا کنند. در این مدت، دولت عراق تمام امکانات نظامی، انسانی و تسلیحاتی خود را صرف مبارزه با اکراد بارزانی کرد اما حمایت موثر آمریکا (سیا) و شاه از اکراد، تلفات سنگینی را متوجه آن کشور کرد. این تلفات به قدری بود که بعدها صدام حسین اعتراف کرد که «فقط س