خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم شامل 76 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم :

اشاره

در این مقاله، نگارنده گونه های متفاوت رئالیسم را از هم تفکیک کرده است. در ابتدا از زمینه های مختلفی که اصطلاح رئالیسم در آنها به کار رفته سخن به میان آمده است، سپس، نگارنده به کاربردهای این اصطلاح در فلسفه پرداخته و آن را مقابل نومینالیسم و ایدئالیسم قرار داده است. و بالاخره، اجمالاً از تفاوت گونه های مختلف رئالیسم، از قبیل رئالیسم عرفی، رئالیسم خام، رئالیسم علمی و رئالیسم انتقادی و غیره بحث شده است.

واژگان کلیدی: رئالیسم، رئالیسم معرفت شناختی، رئالیسم عرفی، رئالیسم خام، رئالیسم انتقادی، رئالیسم معناشناختی

* * *

فایل پاورپوینت کامل معرفت و گونه های رئالیسم

واژه «رئالیسم»^(۱)، به معنای «واقع گرایی»، از لغت «

real

» مأخوذ است که آن واژه از «

res

» لاتین مشتق است که به معنای «شی ء» است، و «

reality

» از همین کلمه مشتق شده است که به معنای اشیای واقعی یا واقعیت است.^(۲) «رئالیسم» معانی اصطلاحی گوناگون دارد. رئالیسم در هنر و ادبیات با رئالیسم در اخلاق، حقوق و سیاست فرق دارد. و رئالیسم در فلسفه با رئالیسم هنری، حقوقی، اخلاقی و سیاسی متفاوت است. هم چنین رئالیسم در فلسفه و معرفت شناسی گونه های چندی دارد که در این مقاله به برخی از آنها اشاره خواهد شد.

رئالیسم در هنر به معنای التزام به انعکاس واقعیت بیرونی در صحنه تصویر و نمایشی هنری است، خواه واقعیت نمایش داده شده زشت باشد یا زیبا، خوب باشد یا بد. بنابراین رئالیسم در هنر به معنای تخیلی نبودن در هنر و عمل هنری است. هنرمند رئالیست کسی است که واقعیت را در هنر به تصویر می کشد، و در پی تغییر واقعیت بیرونی در آینه هنری نیست. رئالیسم هنری در مقابل ایدئالیسم هنری قرار دارد. هنرمند ایدئالیست در پی آرمان ها، اهداف، و احیانا احساسات و تخیلات در هنر است. سورئالیسم (

surrealism

)، یا فرا واقع گرایی، شکل افراطی ایدئالیسم هنری است که در پی بیان احساس و ارائه تخیلات بی قید و بند اخلاقی و غیره است. این مکتب یک شیوه ادبی و هنری است که ابتدا به شکل یک جنبش در فرانسه در سال ۱۹۲۴ میلادی با انتشار بیانیه ای شروع شد و سپس در جاهای دیگر گسترش یافت^(۳). نویسندگان، بالزاک (

Balzac

)، دیکنز(

Dickens

) و تولستوی (

Tolstoy

) را از پیروان رئالیسم قرن نوزدهم دانسته اند.^(۴) نهضت رمانتیسم در هنر گونه ای از ضدرئالیسم (

anti-realism

) در هنر و ادبیات است که خود را در سمبولیسم یا نمادگرایی و سورئالیسم و دیگر مکتب ها نمودار ساخته است.^(۵) برخی ضدرئالیسم را در هنر، هر چند که به دروغ های هنری منتهی شود، از ضرورت های این نسل دانسته اند. به عنوان نمونه، ژرژ ساند می گوید: «ما نسل بدبختی هستیم. به همین سبب از بیچارگی ناچاریم به کمک دروغ های هنر، خویشتن را از واقعیت های زندگی به دور داریم.»^(۶) ولی شاید این تعبیر درست نباشد، زیرا عنایت به آرمان ها در هنر غیر از سرگرم شدن به دروغ های هنری است.

رئالیسم در اخلاق به معنای قایل شدن به وجود واقعیات و ارزش های اخلاقی است. رئالیسم اخلاقی در مقابل آرمان گرایی اخلاقی قرار دارد. رئالیسم در سیاست به معنای ارزیابی واقعیت در انجام عمل سیاسی با استفاده از امکانات موجود است. سیاست مدار رئالیست کسی است که سیاست را عرصه تلاش و رقابت بر سر تحصیل قدرت می داند. در مقابل، سیاست مدار ایدئالیست یا آرمان گرا کسی است که معتقد است سیاست باید تابع غایت آمال یا ایده آل های انسانی باشد. فیلسوفانی مانند افلاطون، آگوستین و تامس مور را از شخصیت هایی دانسته اند که در سیاست، آرمان گرا بوده اند. افلاطون جامعه آرمانی خود را در کتاب جمهوری بیان داشته، و آگوستین در کتاب شهر خدا، شهر دنیا، و تامس مور در کتاب آرمان شهر. از این رو، ایدئالیسم سیاسی را آرمان شهرگرایی (

Utopianism

) نامیده اند. یوتوپیا نام جزیره خیالی است که تامس مور جامعه آرمانی خودش را در آن تصویر کرده است.^(۷)

رئالیسم در حقوق نیز چونان رئالیسم در سیاست به معنای عنایت به حقوق فردی و اجتماعی صرفا بر اساس مقتضیات واقعی، نه آرمانی، است. حقوق دان رئالیست به آرمان ها، که مبتنی بر مصالح و مفاسد نفس الامری است، توجه ندارد، بلکه بر انعکاس خواست های فردی و اجتماعی تاکید دارد. اما رئالیسم در فلسفه، به ویژه در معرفت شناسی، که محور اصلی بحث در این مقاله است، گونه خاصی از رئالیسم است که با رئالیسم هایی که در عرصه های دیگر مطرح است، صرفا در اسم اشتراک دارد.

رئالیسم در فلسفه

رئالیسم در فلسفه دو معنای مصطلح دارد. یکی از این دو اصطلاح مربوط به گذشته است، و دیگری مربوط به عصر جدید. در قرون وسطا واژه «رئالیسم» را در مقابل «نومینالیسم»، یا «اصالت تسمیه» قرار می دادند، و آن را آموزه ای می دانستند که معتقد است «کلیات»، وجود عینی و واقعی دارند، و صرفا اشتراک در اسم نیست که حقیقت «کلی» را تشکیل می دهد. بنابراین، رئالیسم در گذشته به معنای مکتبی بوده است که در مقابل نومینالیسم (

nominalism

) یا اصالت تسمیه قرار دارد. ولی امروزه «رئالیسم» در فلسفه به معنای مکتبی است که در مقابل مکتب «ایدئالیسم» قرار می گیرد. پس اینک رئالیسم فلسفی به معنای اعتقاد به تحقق حقایق خارجی، صرف نظر از ادراک ما، و با قطع نظر از وجود مُدرِک انسانی است. در مقابل آن ایدئالیسم قرار دارد که بر آن است که اشیای مادی و واقعیت های خارجی جدای از معرفت یا ادراک ما وجود ندارد. همچنین رئالیسم با پدیدارشناسی (

phenomenalism

) سرسازگاری ندارد، زیرا گرچه پدیدارشناسی با متافیزیک ایدئالیستی موافق نیست، ولی این مکتب، اشیای مادی را جز به عنوان توالی یک امر حسی قبول ندارد.^(۸)

بدین ترتیب: روشن شد که «رئالیسم» در فلسفه دو معنای مصطلح دارد، لکن یکی از این دو، اصطلاحی است غیر رایج و مربوط به گذشته است و دیگری اصطلاحی است رایج، مربوط به زمان حال. معنای غیر رایج رئالیسم در فلسفه مرادف با کلی گرایی است که در برابر اصالت تسمیه قرار دارد و اما معنای رایج، معنایی است که در برابر «ایدئالیسم» قرار می گیرد.

می دانیم مسایل فلسفه به طور طبیعی بر چهار قسم است: الف) مسایل مربوط به معرفت (

the problems of knowledge

)؛ ب) مسایل مربوط به وجود (

the problems of being

)؛ ج) مسایل مربوط به عمل (

the problems of action

) و؛ د) مسایل مربوط به احساس (

the problems of feeling

). این چهار قسم از مسایلی که در فلسفه وجود دارد، موجب می شود که فلسفه به شاخه های مختلف انشعاب یابد، و یا به تعبیر دیگر: پاسخ هر یک از این مسایل را باید در شاخه خاصی از فلسفه بازجست. از این رو، معرفت شناسی (

epistemology

) عهده دار مسئله الف، و متافیزیک (

metaphysics

) عهده دار مسئله ب است و فلسفه اخلاق (

ethics

) عهده دار مسئله ج است، و بالاخره زیبایی شناسی (

aesthetics

) پاسخ به مسئله د را به عهده دارد. نکته ای که قابل توجه است، این است که معرفت شناسی خودش با دو نوع مسایل سروکار دارد: مسئله مربوط به «معیار معرفت»، و راه دستیابی به معرفت. و دیگر مسئله مربوط به سرشت معرفت و ارتباط عالم (

knower

) با معلوم (

the known

). مسئله اول معرفت شناسی را مسئله کارکردی (

functional

) یا «مسئله روش شناختی» دانسته اند که به ما نظریه ها یا مشرب هایی در باب توجیه معرفت خواهد داد، از قبیل «تصوف» یا «راز ورزی»، «عقل گرایی»، «تجربه گرایی»، «عمل گرایی». این قبیل نظریه ها مربوط است به چگونگی کسب معرفت و کیفیت آزمون آن. و اما مسئله دوم را که به حقیقت و سرشت معرفت مربوط است، مسئله ساختاری (

structural

) می دانند که به ما آموزه هایی در باب انواع رئالیسم و گونه های ضد رئالیسم خواهد داد. مانند رئالیسم خام و رئالیسم دوگانه گرایی، و یا مکتب ذهن گرایی (

subjectivism

) که با این قبیل نظریه ها نظریاتی هستند مربوط به حقیقت ارتباط عالم با شی ء معلوم.^(۹)

فلسفه و گونه های رئالیسم: اکنون که اصطلاح «رئالیسم» در فلسفه آشنا شدیم، به بیان انواع آن می پردازیم. رئالیسم در فلسفه و معرفت شناسی به حسب تنوع متعلق آن، متنوع و گوناگون خواهد بود، که در اینجا با چند نمونه آن آشنا می شویم:

۱. رئالیسم عُرفی (

common sense realism

): رئالیسم عرفی، مکتبی است که بر این اعتقاد است که انواع اشیای فیزیکی و عرفی که به طور رایج قابل مشاهده اند به طور عینی مستقل از ما، به عنوان موجودات ادراک کننده، وجود دارند. تامس رید و جورج ادوارد مور از متفکرانی هستند که به این نوع رئالیسم اعتقاد داشتند. در این راستا مور (

Moore

) برهانی برای اثبات جهان خارج اقامه کرده است. که مبتنی بر مکتب عرف اندیشی (

commonsensism

) است. برهانی که او اقامه نمود، نه مقدمات زیادی داشت و نه از قیاسات مرکب بود، بلکه یک بار دست راست خود را بلند کرد و با دست چپ به آن اشاره کرد و گفت این دست من است،و دیگر بار دست چپ خود را بلند نمود و با دست راست به آن اشاره کرد و گفت این هم دست من است. و بدین ترتیب به رئالیسمی رسید که مبتنی بر عقل سلیم یا فهم عرف بود. بنابراین، رئالیسم عرفی رئالیسمی است که به فهم عرف و مکتب عرف اندیشی استناد دارد.^(۱۰)

۲. رئالیسم علمی (

scientific realism

): رئالیسم علمی مکتبی است که بر آن است که بسیاری از انواع اشیای علمی و فیزیکی به طور عینی مستقل از ذهن وجود دارد. این نوع رئالیسم به نوعی به علم تجربی اتکا دارد، بدین معنا که این مکتب معتقد است آنچه را علم تجربی به عنوان اشیای واقعی مستقل از ذهن اثبات می کند، قابل قبول و پذیرش است.^(۱۱) هوارد سنکی (

Howard Sankey

) در پروژه خود واقع گرایی و تکامل ذهن، که در صدد پاسخ به این سؤال است که آیا حیوانات هم به مانند انسان «ذهن» دارند یا نه؟، می گوید، واقع گرایی علمی مشتمل بر چهار مؤلفه اصلی است:

الف) واقع گرایی علمی ضد ابزار انگاری است. رئالیسم علمی با ابزارانگاری سازگاری ندارد، زیرا واقع گرایی علمی، هویات مشاهده ناپذیر را فقط ابزاری برای پیش بینی نمی داند بلکه معتقد است آنها واقعا وجود دارند.

ب) واقع گرایی علمی هدفش کشف حقیقت درباره جهان است.

ج) واقع گرایی علمی به نظریه مطابقت در تعریف صدق معتقد است، نظریه ای که بر آن است که آنچه یک حکم را صادق می سازد این است که جهان واقعا چنان باشد که در حکم آمده است.

د) واقع گرایی علمی به واقعیتی مستقل از ذهن آدمی معتقد است، واقعیتی که وجود آن، ساختار آن، و شاخصه های آن، همگی از فعالیت ذهن آدمی مستقل است.^(۱۲)

۳. رئالیسم خام (

naive realism

): این نوع رئالیسم که در زبان فارسی به «رئالیسم خام»، مشهور است رئالیسم طبیعی و متعارف است که صرفا بر جهت انعکاسی معرفت اتکا دارد و از پیچیدگی هایی که فرایند ذهن در اکتساب معرفت با آن مواجه است، غفلت دارد. از این رو، این نوع رئالیسم را به «رئالیسم طبیعی» و «رئالیسم جزم گرایانه» موسوم ساخته اند. این رئالیسم را غالبا در مقابل رئالیسم انتقادی»، که بر ساخته کانت (

Kant

) است قرار می دهند. کانت معتقد بود که معرفت و ادراک پدیده ای است که نباید آن را به نحو بسیط تحلیل کرد بلکه باید آن را با توجه به تمامی عناصر دخیل در تحقق آن واکاوی نمود.^(۱۳) بعضی معتقدند رئالیسم طبیعی یا خام قابل پذیرش است فقط در جایی که ما درباره اشیای فیزیکی صحبت می کنیم، ولی وقتی درباره عناصر درونی و ذهنی بحث می کنیم، از قبیل آرزوها، امیدها، اهداف، رویاها، آرمان ها، خاطرات و غیره، نمی توانیم در آنجا در پی رئالیسم خام باشیم.^(۱۴) برخی نیز بر این عقیده اند که رئالیسم مراحلی را طی کرده است تا به رئالیسم نوین رسیده است. در مرحله نخست، گرایش به رئالیسم خام بوده، سپس به رئالیسم دوگانه گرا (

dualistic realism

) قول به دوگانگی ذهن و بدن رسیده است، سپس مرحله ذهن گرایی (

subjectivism

)آغاز شده، و سرانجام به رئالیسمی منته