خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل زندگی و آزادی

آزادی از اصولی است که هر انسانی در نهاد خود با آن مانوس است. و پس از حیات از برترین نعمت های خداوند به شمار می رود.
امروزه پژوهش و تحقیق در آزادی در صدر پژوهشهای کلامی و سیاسی قرار دارد.
در این حوزه, مباحث فراوانی هست که نیاز به کاوش و تامل دارد از جمله مفهوم آزادی, رابطهء آزادی و عدالت, رابطه آزادی و قدرت, قلمرو آزادی و……
در این نوشتار به اختصار به موضوع فایل پاورپوینت کامل زندگی و آزادی نظر شده است. نخست از حق حیات به عنوان مقدمهء سخن رفته و در ادامه, اصل آزادی از نگاه منابع دینی به بحث گذارده شده است. امید است توفیق یار گردد تا به عرصهء های دیگر آن نیز پرداخته شود.

حق حیات

حیات انسانی, نعمت الهی است که باید در حفظ آن کوشید. در شریعت اسلامی کشتن انسان از گناهان بزرگ است. در این دستور انسان دیندار و بی دین برابرند.
در این جا شواهدی چند بر این مطلب ایراد می گردد:

الف. حرمت کشتن انسان:

خدا می گوید: هریک از شما مومنی را به عمد بکشد, جهنم سزای اوست. ۱ و پیامبر(ص) گفت: ….هرکس لااله الاالله گفت مال و جان او از جانب من مصون است۲ وامام صادق(ع) گفت: … تا زمانی که ذمی به جزیه ایمان دارد و آن را می پردازد و با آن به جحد و انکار نپرداخته است بر مسلمان حرام است که او را بکشد.۳

۲ حرمت کشتن انسان بی دین:

الف حرمت کشتن انسان به طور مطلق: خدا می گوید: …هرکس انسانی را, نه به خاطر قصاص و یا فساد بر روی زمین, بکشد مثل این است که همهء مردم را کشته است.۴ و پیامبر(ص) هرکس را که در مدینه حادثه ای بیافریند یا به چنین کسی پناه دهد لعنت کرد. راوی می گوید گفتم: حادثه چیست؟ گفت: کشتن.۵ در این باره, در صورتی می توان به سخن پیامبر(ص) استنادکرد که اولا: مدینه خصوصیتی نداشته است و دست کم, حکم پیامبر(ص) شامل قلمرو حکومت اسلامی بشود. ثانیا: حکومتی بودن بیان حضرت, اثبات نشود. ثالثا: اطلاق کشتن با ادعای انصراف به مسلمانان و یا وجود قدر متیقن در مقام تخاطب متزلزل نشود.
نقل شده است که امام صادق(ع) در یکی از مسافرت ها مردی را مشاهده کرد که در گوشه ای افتاده. به یار همسفرش گفت: گمان می کنم این مرد تشنه باشد او را سیراب کند. وی به بالین او آمد و ناگهان برگشت. حضرت گفت: سیرابش کردی؟ پاسخ داد: نه, مردی یهودی است. امام صادق(ع) از شنیدن این سخن حالش دگرگون شد و به حالت خشم فرمود: باشد, مگر انسان نیست؟!. ۶
روایاتی که حرمت خودکشی انسان را بیان کرده است ۷ نیز می تواند دلیل مطلب باشد مگر این که اثبات شود: مخاطب آیات و روایات همیشه مسلمانان هستند و حرمت خودکشی انسان, از بی دینان انصراف دارد.
ممکن است گفته شود از روایت ذیل می توان جوازکشتن بی دینان را به دست آورد: خدابه موسی وحی کرد: قسم به عزتم ای موسی اگر انسانی که کشتی یک لحظه اقرار کرده بود که من خالق و رازق هستم, طعم عذابم را به تو می چشاندم همانا از تو گذشتم فقط بدین خاطر که او یک لحظه اقرار نکرده بود که من خالق و رازق هستم.۸ به نظر می رسد از این حدیث, آن جواز به دست نمیآید چون اولا: مورد روایت, کشتن عمدی نیست و موضوع این مقاله ممنوعیت قتل عمد است. ثانیا: ..از جملهء از تو گذشتم می توان فهمید که حتی کشتن غیرعمدی انسان بی دین نیز ابتدائا مجاز نیست ولی مورد عفو خداست.
ب لازمهء آزادی دینی:
خدا می گوید: اجباری در دین نیست.۹ اگر منظور از دین عقیدهء دینی است, نفی اجبار در آن به معنای عدم امکان آن است و نهی از اجبار در آن به معنای نکنید که نمی شود یعنی نهی از کاری که نشدنی است. به نظر می رسد نهی از امر مکحال درست نیست و اگر دین به معنای اعتقاد قلبی باشد باید عدم اجبار در آن را به معنای نفی گرفت. اما اگر منظور از دین اظهار عقیدهء دینی است, نفی اجبار در آن یعنی, اظهار اعتقاد دینی در دایرهء شریعت اجباری نیست و نهی از اجبار در آن یعنی, کسی را به اظهار اعتقاد دینی مجبور نکنید. به نظر می رسد اگر منظور از دین اظهار عقیدهء دینی باشد, نفی و نهی از اجبار آن به هم نزدیک می شود و می توان گفت که سخن خدا, چه اخباری باشد و چه انشایی, بیانگر ممنوعیت اجبار در اظهار عقیدهء دینی است, که لازمه اش حرمت کشتن انسان به طور مطلق است. وقتی می گوید اقرار به دینداری را بر او تحمیل نکنید یعنی زندگی اش را به رسمیت بشناسید. نمی توان گفت بی دین یا باید ایمان بیاورد و یا کشته شود. اگر اجبارکردن او به اعتراف به توحید جایز نیست چگونه می توان او را به دلیل بی دینی کشت؟
ج فرمان حضرت امیر(ع) به والی مصر:
حضرت علی(ع) به محمدبن ابی بکر امرکرد که زندیقانی که ادعای اسلام می کرده اند بکشد و بقیه زندیقان را به حال خود واگذارد که هرچه می خواهند بپرستند.۱۰ در صورتی می توان به این حدیث استنادکرد که احتمال حکومتی بودن فرمان حضرت, و عقیب توهم خطر بودن آن اثبات نشود. به نظر می رسد اثبات این دو احتمال مخالف با اصول, کار آسانی نباشد.
د وجود مشرک در زمان حکومت حضرت پیامبر(ص) و حضرت امیر(ع):
در عصر خلافت امیرالمومنین(ع) قطعا در بلاد اسلامی مثل عراق و ایران و مصر, کفار غیر اهل کتاب و مجوس, زیاد یافت می شده است و معهود نبوده است که حضرت امیر(ع) به عمالش امرکند که آنان را به پذیرش اسلام یا قتل مجبورکنند؟۱۱ در زمان حکومت حضرت رسول(ص) در مدینه نیز بت پرستان بوده اند: کفار قریش به عبدالله بن ابی سلال و کسانی از اوس و خزرج که با او بودند نامه نوشتند. پیامبر(ص) آن زمان در مدینه بود.۱۲ مردم مکه نیز مشرک بودند و با ورود پیامبر(ص) بسیاری از آنان مسلمان شدند اما دلیلی نداریم که همهء مردم مسلمان شده باشند.
ه روایات دال بر لزوم اخذ جزیه از مشرکان:
حضرت رسول(ص) به مردم یمن نوشت: هرکس نماز می گزارد و به قبلهء ما رویمیآورد و ذبیحهء ما را می خورد مسلمان است. ذمهء خدا و رسول برای اوست و هرکس اباکند باید جزیه بدهد.۱۳مردم یمن طبق بعضی از روایت ها۱۴ اهل کتاب بوده اند ولی وجود مشرک در میان آنان نفی نشده است.
همچنین طبق بعضی از روایات۱۵ از مشرکان عرب نباید جزیه گرفت نه از همهء مشرکان.
شافعی آیهء جزیه۱۶ را به این معنا گرفته است که باید با یهود و نصاری جنگید که یا کشته شوند و یا جزیه دهند و یا اسلامآورند.۱۷ کشتن کافرانی که در حال جنگ با مسلمانان هستند واجب است اما دلیلی بر جواز کشتن مشرکان نداریم. چنین نیست که مردم یا باید مسلمان باشند و یا ذمی, بلکه ممکن است معاهد۱۸, مستامن۱۹, مهادن۲۰, مصالح۲۱ و یا بی طرف۲۲ باشند که با همهء اینان بر اساس قرارداد و با حفظ اصول انسانی رفتار می شود چون اگرچه برادر دینی مسلمانان نیستند انسان هستند.۲۳ اصطلاح کافر حربی نیز ویژهء کافرانی نیست که الزاما در حال جنگ با مسلمانان هستند بلکه ممکن است هم حربی باشند و هم طبق قرارداد, جزء یکی از گروه های فوق به حساب آیند.
ممکن است گفته شود جهاد ابتدایی و آیات و روایات دربارهء جهاد و قتال بر لزوم کشتن مشرکان دلالت دارد. اما در مورد جهاد ابتدایی باید توجه داشت که بعضی از علمای اهل سنت و شیعه منکر آن شده و گفته اند: شروع جنگ از ناحیهء مسلمین به دلیل آیات ۱۹۴۱۹۰ سورهء بقره جایز نیست۲۴, جهاد ابتدایی جایز نیست به دلیل این که پیامبر در جنگ ها بعضی را می کشت, بعضی را اسیر می کرد و بعضی را فدا, والا می بایست همه را بکشد.۲۵ و بعضی گفته اند: جهاد ابتدایی برای دعوت به توحید مانعی ندارد ولی پیامبر(ص) از چنین شیوه ای استفاده نکرده است و همهء جنگ های پیامبر(ص) دفاعی بوده است۲۶ جنگ بدر نیز ابتدایی نبوده است, از همان آغازی که پیامبر(ص) به مدینه آمد مورد هجوم قرارداشت, مسلمین امنیت جانی و مالی نداشتند, کرزبن جابر الفهری مواشی اطراف مدینه را به غارت برد, به پیامبر(ص) خبر رسید, ایشان تا منطقهء بدر به دنبالش رفت و او فرارکرد. این غزوه پس از ده روز از غزوهء عشیره اتفاق افتاد. و بعد از این بدر کبرا واقع شد. قبل از بدر کبرا حداقل پنج حادثه از این قبیل اتفاق افتاده است.
بعضی دیگر جهاد ابتدایی را پذیرفته ولی مجازا اسم آن را دفاع گذاشته اند: می توان به گونه ای مجازگویی جهاد ابتدایی را نیز در جهاد دفاعی مندرج کنیم, چون جهاد ابتدایی درحقیقت دفاع از حقوق خدا و حقوق انسان است…. جهاد ابتدایی درحقیقت دفاع از توحید و قسط و عدالت است, تو گویی دفاع از انسانیت است.۲۷ بعضی از کسانی که جهاد ابتدایی را مجاز دانسته اند هدف آن را قتل مشرکان و ازبین بردن شرک برشمرده اند: بنابه نظر قرطبی, شرک, علت قتال است۲۸ و به نظر بعضی, این آیه ناسخ آیات دال بر موعظهء حسنه, صلح, نفی اکراه, نفی سیطره, همزیستی مسالمتآمیز, تقیه, صبر بر اذیت دشمن نمی باشد.۲۹ به نظر بعضی علت جنگ ابتدایی, وجود فتنه, یعنی شرک و کفر, است و اگر الحاد از بین برود و همهء مردم ایمان بیاورند وجوب جهاد ساقط می شود. از بعضی روایات نیز استفاده کرده اند که کسی جز مسلمان و ذمی حق حیات ندارد. از جملهء روایت اسپاف۳۰و روایت دیگری از پیامبر(ص): من مامورم که با مردم بجنگم تا این که لااله الاالله بگویند, پس هرکس لااله الاالله گفت مال و جانش مصون است.۳۱ مرحوم علامه طباطبائی می گوید: انسان عاقل زیرک از این جا می فهمد که سزاوار است که اسلام برای پاک کردن زمین از پلیدی مطلق شرک و حکم دفاعی داشته باشد, جنگی که این آیات, از آن سخن می گوید همانا برای میراندن شرک است۱۳۲ به نظر می رسد لازمهء اعتقاد به حقانیت توحید تلاش برای پاک کردن زمین از شرک و کفر می باشد ولی این که از چه راهی باید به این هدف مقدس رسید قابل تامل است.
بدون شک در مقابله با بعضی از کافران و مشرکان باید به جنگ با آنان پرداخت. اما این آخرین راه است نه اولین راه. درست است که شرک ظلم است و ظلم به حکم عقل قبیح است, اما حکم عقل به قبح ظلم غیر از حکم به حسن قتل مشرک است. آیا هر ظالمی را به جرم این که دست از ظلم خود برنمی دارد باید کشت؟ روشن است که این حکم از بداهت عقل برخوردار نیست و نمی توان استدلال عقلی بر آن اقامه کرد. هیچ یک از آیات و روایات قتال با کافران و مشرکان و ادلهء جهاد ابتدایی, علت مشروعیت جنگ را حق حیات نداشت