خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) شامل 77 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق فضیلت (۱) :

به بیان کلی، یک فضیلت، یک خصلت شخصیتی قابل تحسین یا مطلوب است. بنابراین می توان گفت اخلاق فضیلت شکلی از تامل و تفکر است که برای این قبیل خصایل شخصیتی مرتبه و موقعیتی اساسی قایل است. اخلاق فضیلت من حیث هو، اغلب در مقابل آن رویکردها به فلسفه قرار دارد که بر قواعد،تکالیف یا یک الزام کلی نیکوکاری تاکید می ورزند، هرچند که رابطه واقعی میان این برداشت های گوناگون خود یک موضوع قابل بحث است.

فلسفه اخلاق – اگر آن را یک رشته نظام یافته لحاظ کنیم – باتامل درباره ماهیت فضایل و جایگاه آنها در تصوری شامل وفراگیر از کمال بشری آغاز می شود. تامل اخلاقی، تحت تاثیرمکتب رواقی ^(۲) و سپس آیین مسیحیت، ^(۳) ماهیت تکلیف و قانون اخلاقی را نیز بطور روزافزون مورد بحث قرار داده است ولی تصور فضیلت و مفاهیم وابسته، همچنان تا اواخر قرون وسطی بر تامل درباره حیات اخلاقی مسلط بوده اند. اما با ظهورمدرنیته، ^(۴) مفهوم فضیلت به تدریج جایگاه اساسی خود را درتامل اخلاقی از کف داد و مفاهیم قانون، تکلیف و الزام به جای آن نشستند. فلاسفه اخلاق موضوع فضیلت را تا دهه ۱۹۵۰غالبا مغفول نهاده بودند. هرچند نمی توان گفت که تامل درباره فضایل محوریت اولیه خود را باز یافته است، ولی به یقین یکی از موضوعات مسلط و مورد علاقه فلاسفه اخلاق معاصر،مخصوصا محققان جوانتر ا ست.

تاریخ موضوع

مفهوم فضیلت (آرته) نقشی اساسی در نوشته های «هومر» ایفامی کند، در این نوشته ها فضیلت حاکی از کمال یا جوانمردی است، نه حاکی از چیزی که ما معمولا فضیلت اخلاقی، چنانکه باید، تلقی می کنیم. در دوره حماسی ^(۵) [تاریخ یونان]، «فضیلت »می توانسته است ناظر به هر کیفیتی باشد که فرد را بر اجرای نقش خویش در جامعه به روشی قابل ستایش، توانا می سازد.مثلا، شجاعت و توان رزمی فضایل مشخصه جنگ آوران اشرافی و وفاداری و حیاء فضایل مشخصه زنان هستند.

در جامعه آتنی قرن پنجم پیش از میلاد فضایل متناسب با یک جامعه جنگ افروزتر به تدریج در بافت حیات شهری جای خود را به فضایل دیگر داده یا دگرگون شد. این تغییرات اجتماعی، به نوبه خود،به تلاشهایی برای ارائه تبیینی نظام یافته از فضیلت مؤدی شد. سقراط،اولین نمونه فیلسوف اخلاق تلقی شده، لیکن همانطور که محققان اخیریادآور شده اند، فلاسفه دیگر و نیز تراژدی نویسان آتنی بنیادهایی برای تامل و تفکر نظام یافته درباره فضایل تاسیس کرده اند ( Nussbaum, 2,86,pp.23-84, Mac Intyre 1984, pp.131-45)

افلاطون، معروفترین شاگرد سقراط اولین تحقیق فلسفی مبسوط را درباره فضایل که تا آن موقع بحثی درباره آنها نشده بود، ارائه کرده است. در سراسر نوشته های افلاطون شاهدتلاشهای ذهنی درخشان و دقیق برای کنار آمدن با ناسازگاری هاو شکاف هایی هستیم که در سنت پذیرفته او در خصوص فضایل وجود دارند. بطور خلاصه، او استدلال کرده است که فضیلت،اگر به درستی فهمیده شود، اساسا معرفت یا بصیرتی نسبت به چیزی است که حقیقتا خیر است. فردی که دارای این معرفت است قادر است مؤلفه های مختلف نفس خویش را در نسبت صحیحی با یکدیگر قرار داده و مطابق با بصیرتش نسبت به خیرعمل کند. از آنجا که فضایل صور معرفت اند، در حقیقت همه آنها ذاتا یکی هستند. لذا افلاطون به آموزه وحدت فضایل که بسیار مورد بحث قرار گرفته، قایل بوده است. به علاوه افلاطون معتقد بوده است که فضیلت قابل تعلیم است، همه اعمال آدمی از نوعی جهل ناشی می شوند و فقط شخص با فضیلت حقیقتاسعادتمند است .( Mussbaum, 1986, pp .85-234)

ارسطو، شاگرد افلاطون، نیز به نوبه خود، تبیینی بدیل ازفضایل ارائه کرده و کوشیده است با ناسازگاری های سنت حماسی کنار بیاید. ارسطو تبیین خویش از فضایل را بر تبیینی مسبوق به مابعدالطبیعه، درباره خیر بشری مبتنی کرده است که برطبق آن آرمانهای رایج حیات فضیلتمندانه را منظم ساخته و معیارهایی برای متمایز ساختن فضایل حقیقی از همانندهای آنها ارائه کرده است (Macintyre, 1994, pp.146-64, Nussbam, 1986, pp . ۲۳۵-۳۷۲) تبیین هنجاری او از فضایل مشتمل بر ادعایی است که بسیارغلط فهمیده شده است و آن این است که رفتار فضیلتمندانه نشان دهنده یک حد وسط ^(۶) است که ناظر به نوعی توازن مقتضی میان دواعی رقیب است و بواسطه حکمت عملی ^(۷) تعیین یافته است .(Stocher, 1990, pp, 129-64) او همچنین، در مقابل افلاطون، استدلال کرده است که ممکن است به خیر علم داشته و در عین حال خلاف آن علم عمل کنیم، و بدین سان بحثی مبسوط درباره مسئله ضعف اراده ^(۸) به راه انداخته است.

به تبع این، همه مکاتب فلسفی عمده و بسیاری از سنت های دینی عوالم یونانی مآبی و رومی در سنت جاری تامل درباره فضایل شرکت جسته اند. متنفذترین نویسندگان این دوره،حداقل در غرب قرون وسطی، عبارتند از سنکا رواقی و سیرون التقاطی (که نوشته های اخلاقی اش بسیار متاثر از رواقیان است)و متکلمان مسیحی گریگوری کبیر و آگوستین. تامل و تفکرقرون وسطی درباره فضایل در همان راستا ادامه یافت وآرمانهای مشخصا مسیحی فضایل دینی (ایمان، امید ونوعدوستی) را در سنتی که بر فضایل اصلی دوراندیشی،عدالت، اعتدال و بردباری متمرکز شده بود، جای داد. معروفترین بحث قرون وسطایی درباره فضیلت بحث توماس آکویناس است که میان عناصر ارسطویی و نوافلاطونی جمع کرده است، عناصر نوافلاطونی از طریق آگوستین،دیونوسیوس – مزعوم ^(۹) و شماری از دیگر نویسندگان مسیحی متقدم به او رسیده است. اما خطاست که فرض کنیم تامل درباره فضایل، در این دوره، به الهیات مسیحی محدود بوده است. اگربخواهیم فقط یک نمونه خلاف این را ذکر کنیم، فیلسوف وخاخام یهودی، موسی بن میمون، نیز نظریه ای درباره فضیلت بسط داده که به سبکی مشخص و اصیل میان عناصر فلسفی ویهودی سنتی جمع کرده است.

طی دوران جدید، تا اواخر قرن نوزدهم فلاسفه اخلاق همچنان توجه زیادی را مصروف فضایل می کردند. اما پس ازاین مقطع اخلاق کانتی ^(۱۰) و اصالت فایده ^(۱۱) بر فلسفه اخلاق حاکم شدند و علاقه و اهتمام به فضایل به عنوان یک موضوع مستقل برای تامل و تدبر رو به ضعف نهاد، خواه به دلیل اینکه مفاهیم روشنگری از فرد، تصور فضیلت را غیرقابل فهم ساخت 84, pp. 63-61) و ۱ (Macintyre و خواه بدلیل اینکه سنت های فضایل نتوانستند پیچیدگی گفتار اخلاقی جدید را همراهی کنند. .(Schneewind, 1990)

فراموش شدگی فضیلت در میان فلاسفه اخلاق، پس از ظهورمقاله معروف الیزابت آنسکمب ^(۱۲) تحت عنوان «فلسفه و (۱۹۸۲ L2 تغییر کرد. آنسکمب در آن مقاله استدلال می کند که مفاهیم اصلی فلسفه اخلاق زمانه او، یعنی تکلیف و قانون اخلاقی، دیگر قابل قبول نیست. تصور قانون اخلاقی هیچ معنایی ندارد مگر اینکه ما به یک قانونگذار الهی معتقد باشیم، که بسیاری از ما چنین اعتقادی نداریم و تصورکانتی از عقل که خود قانونگذار خود است، حقیقتا تصوری ناسازوار است. او، با توجه به این موقعیت، استدلال کرده است که ما باید به تبیین ارسطویی از فضایل باز گردیم تا نقطه عزیمتی برای یک فلسفه اخلاق بدیل که ریشه در علم النفس فلسفی ^(۱۳) احیاء شده دارد، تمهید کنیم. به تبع آن، السدیرمک اینتایر ^(۱۴) درکتاب پایان فضیلت استدلال کرده است که اخلاق معاصر چیزی بیش از پس مانده هایی جسته و گریخته از سنت های متقدم تر نیست، و به همین دلیل نمی تواند گفتار اخلاقی را در سطح عمومی یا فلسفی زنده نگهدارد .(۵۱-۷۸ MacIntyre, 1984, pp .) بر طبق دیدگاه وی،تلائم در گفتار اخلاقی فقط در افت سنت های جزئی، که بواسطه فضایلی که توصیه و رذایلی که نفی می کنند، فحوای اخلاقی انضمامی به آنها بخشیده شده است، قابل حصول است .(pp . 204-43)

تاثیر متعاقب این نویسندگان حاکی از آن است که آنها نوعی نارضایی مشترک نسبت به سمت و سویی که فلسفه اخلاق ازآغاز قرن نوزدهم اتخاذ کرده، دارند. به علاوه آنها بر علاقه واهتمامی احیاء شده نسبت به نویسندگان کلاسیک به عنوان منابعی برای تفکر اخلاقی معاصر اعتماد کرده و به پرورش و تقویت آن علاقه کمک کرده اند. مخصوصا باز هم ارسطو را به عنوان منبعی برای تفکر اخلاقی مناسب تشخیص داده اند. این تشخیص هم بر تمایل به بررسی نظریه وی درباره فضایل بر طبق خود آن نظریه، مترتب بوده است و هم به انگیزش تحقیقات فلسفی بیشتر درباره فضایل کمک کرده است.

پیشرفت های معاصر

از زمان تحقیقات آنسکمب و مک اینتایر، تحقیقات قابل ملاحظه ای درباره فضایل و موضوعات وابسته، از جمله مفاداخلاقی شخصیت، ماهیت حکم، مفاد اخلاقی عواطف، اهمیت التزام ها، روابط و نقش های جزیی برای حیات اخلاقی صورت گرفته است. بیشتر نویسندگانی که در این مباحثات شرکت داشته اند، تحقیقات خویش را – حداقل تا حدی – واکنش هایی در مقابل خطاها و تحریفات پدید آمده توسط مکاتب مسلطفلسفه اخلاق می دانسته اند. به همین دلیل بحث معاصر را می توان بروفق چیزی که طرف های مختلف علیه آن واکنش نشان داده اند، سازماندهی کرد. این امر ممکن ست بیش از اندازه سلبی به نظر برسد، ولی حداقل دارای این مزیت است که چیزی را که نویسندگان مختلف مفاد و مضمون اخلاق فضیلت می دانند، به ما می شناساند. در عین حال، هر طبقه بندی از این قبیل، فقط می تواند راهنمایی تقریبی به چیزی که مجموعه ای ازمباحثات کاملا پیچیده است، باشد و بیشتر فیلسوفان عمده شرکت کننده در این بحث، را می توان به بیش از یک نحوه طبقه بندی کرد.

یک منظر در این بحث بواسطه این دیدگاه شکل گرفته است که چیزی از بنیاد ناصواب در تصوری از اخلاق که بر جوامع صنعتی امروز حاکم است، وجود دارد. آنسکمب و مک اینتایرهردو به این دیدگاه معتقدند. بطور اخص، آنها بر این اتفاق دارند که ما شبکه سنتی رویه ها ^(۱۵) و باورهایی را که فقط درظرف آن، گفتار اخلاقی متقن ممکن خواهد بود، از دست داده ایم. بنابراین می توان گفت مفاد مقصود اخلاق فضیلت برای این نویسندگان و اتباع آنها، احیاء یا ساختن شبکه ای برای تحلیل هنجاری است که در ظرف آن گفتار اخلاقی متقن عقلانی یکبار دیگر ممکن باشد.

گروه دیگر از فلاسفه هرچند از بسیاری جهات شبیه گروه اول هستند در تلقی خود از مساله اصلی بحث، با آنها اختلاف نظر دارند. در نظر این نویسندگان مشکل این نیست که مفهوم کلی اخلاق تلائم خود را از دست داده است، بلکه بیشتر این است که رشته دانشگاهی فلسفه اخلاق سمت و سویی غلط پیداکرده است. متنفذترین طرفداران این منظر (۱۹۸۵) و مارتا نوسبام ^(۱۷) (۱۹۸۶) ،ولی شماری ازدیگر فیلسوفان مهم اخلاقی نیز می توانند در این فهرست ذکرشوند. این نویسندگان همگی اتفاق نظر دارند که طرح دوران جدید برای دست یابی به نظریه ای درباره اخلاق به راهی ناصواب هدایت شده است و باید به نفع تمسکی به برداشت هایی از فضیلت و مفاهیم وابسته، از آن صرف نظر شود. بدین سان، آنها، شاید به نحو تاسف آوری، به عنوان مخالفان نظریه پردازی اخلاقی ^(۱۸) معرفی شده اند.

توجه به این نکته مهم است که ویلیامز، نوسبام و بیشتر فلاسفه دیگری که در دیدگاههایشان مشترک هستند، امکان تحقیق فلسفی ثمربخش درباره اخلاق را منتفی نمی دانند. حداقل،ویلیامز امکان بسط و توسعه تبیینی سازنده از حکم اخلاقی رانفی نکرده است .(William, 1985, p .17) در این بافت، «نظریه »معنایی خاص تر یافته است. یعنی این نویسندگان نظریه اخلاقی را تبیینی نظام یافته از حکم اخلاقی که همه این قبیل احکام رادر نوعی اصل اخلاقی بنیادین (فی المثل الزام، یا به حداکثررسانیدن بهروزی) جای می دهد و رویه ای برای حل تمامی مسایل اخلاقی بر آن مبنا ارائه می کند، دانسته اند. نوعا، مخالفان نظریه پردازی اخلاقی وجود یک اصل اخلاقی بنیادین یا امکان یک روش تصمیم گیری برای احکام اخلاقی یا (معمولا) هر دورا انکار می کنند.

بر این اساس مفاد اخلاق فضیلت به روایت این نویسندگان رامی توان بر وفق چیزی که اثبات می کنند، در مقابل چیزی که رهیافت غلط نظریه پردازان اخلاقی تلقی می کنند، فهم کرد.هرچند بسیاری از این نویسندگان که عنوان مخالف نظریه پردازی اخلاقی را تداعی می کنند، توافق دارند که هر دوفرض بنیادین نظریه اخلاقی اشتباه است، می توان تفاوتهایی رادر تکیه کلام آنها، هم به حسب چیزی که علاقمند به انکار آن هستند و هم به حسب چیزی که سعی بر اثبات آن دارند،تشخیص داد. مثلا، برای برخی، اخلاق فضیلت از آن جهت جذابیت دارد که بیانگر این واقعیت است که احکام هنجاری مابه نحوی تحویل ناپذیر متکثر ^(۱۹) اند. برخی دیگر بیشتر علاقمندبه آنند که از اخلاق فضیلت در جهت تمهید جایگزینی برای رویه ها تصمیم گیری نظریه اخلاقی جدید، بهره برداری کنند.معمولا این جایگزین بر حسب تبیینی از حکم که ارسطو مورداستفاده قرار می دهد، بسط یافته است، گو اینکه همچنین تبیین های مهمی از حکم ارائه شده است که نظرات لودویگ ویتگنشتاین و دیوید هیوم را مورد استفاده قرار