خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) شامل 74 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شعر در خدمت عقیده و ایمان (۷) :

حکیم ابوالقاسم فردوسی (۴)

پژوهشی از گروه تحقیقاتی فقه (۱۴)

اسلام ستای، نه اسلام ستیز!(تحریف شخصیت و اندیشه فردوسی در تبلیغا
ت عصر پهلوی)

قسمت سوم

در دو شماره پیشین، تلاش وسیع رژیم پهلوی (و همدلی وهمآوایی روشنفکران غربزده با آن) را در جهت مبارزه با اسلام و تشیع مشاهده کردیم و دیدیم که چگونه، با مسخ حقایق تاریخی، کوشیدند چهره دین را ملکوک جلوه دهند. در پایان گفتیم که در آن فضا، سبت به فردوسی نیز کوششها شد تا شخصیت و اندیشه وی تحریف گردد و از مردی چون او (که هست و نیستش را در کشاکش با محمود بر سر دفاع از تشیع نهاد) یک «شوونیست تمام عیار»! ساخته شود که گویی با پیمبر اسلام صلی الله علیه و آله و سلم و آیین پاک او جنگی کور وبی پروا دارد! اینک تفصیل مطلب ^(۱) :

فردوسی نامه مهر(به مدیریت: مجید موقر) در سالهای ۱۳۱۲ و ۱۳۱۳ شمسی، گویی میعادگاه کسانی بود که در فضای «ناسیونالیسم » بلکه «شوونیسم شاهانه » نفس می کشیدند وکارشان تحریف تاریخ ومسخ چهره استاد طوس بود.

فی المثل، آقای نصر الله فلسفی، تحت عنوان «فردوسی وجشن هزارمین سال ولادت او» می نویسد:

زمانی که فردوسی بر این جهان چشم گشود، سیصد سال از تسلط عرب بر ایران می گذشت. ..سال منحوس چهارده هجری، عربی را که قرنها محکوم شهریاران ساسانی بود و بدان فخر می کرد بر ایران چیره ساخت.

زعمای عرب از روزی که پای برهنه ناپاک خویش را بر این سرزمین پاک نهادند برای این که بنیان حکومت دینی وسیاسی خود را استوار کنند در محو آثار تمدن و شاهنشاهی ایران کوشیدند. قصور شاهان با خاک برابر شد. ایوان مداین جایگاه بومان گشت، آثار صنعتی ایران به یغما رفت… ^(۲)

و آقای ذبیح الله صفا نیز، که نام وی را در لیست فراماسونهای عصر پهلوی می بینیم ^(۳) ، ذیل عنوان «شعوبیت فردوسی » در همان مجله، چهره ای چنین از فردوسی «نقاشی می کند»:

فردوسی در کمال صراحت، مانند ایرانیان قدیم، آتش را تقدیس می کند و آن را فروغ ایزدی می خواند و حال آن که همه جا خاک را نژند و تیره و پست می نامد… وبالاخره فردوسی آتش را، که فروغ ایزدی می داند، قبله ایرانیان معرفی می نماید وخاک را، که نژند و پست می خواند، قبله تازیان می نامد…

فردوسی، در تحت تاثیر فکر شعوبی خود، به حدی نسبت به تازیان تعصب می ورزد که مانند یک شعوبی متعصب و مقتدر اوایل عهد عباسیان، از اولین دفعه که در لطنت ساسانیان به اعراب بر می خورد، آنان را «نادان » و «دانش ناپذیر» می خواند و بالعکس ایرانیان را آزاده و بزرگوار می داند…

عقاید اعراب را به طرزی عجیب در پرده تمسخر می کند و از بهشت وحور و کافور و مشک و ماء معین و امثال آن که رؤیاهای اعراب گرسنه بیابانگرد را تشکیل می دهد سخن می راند و با لحنی شیرین که آهنگ استهزا به خوبی از آن هویداست…

شاعر بزرگ ما (فردوسی) سخت تر و شدیدتر از هر یک از شعوبیان وطنپرست ایرانی هرجا که به رسوم و زندگی عرب می رسد از ذم و تکذیب آن خودداری نمی کند و آنان را به الفاظ و القابی چون «سوسمار خوار» و«مار خوار» و «اهریمن چهره » و بی بهره از دانایی و شوم و زاغ سار و بیهوش و بیدانش وبی نام و ننگ و گرسنه شکم و هیونان مست گسسته مهار و مانند اینها می خواند و از ذکر مثالب آنان کوتاهی نمی نماید. گاه از زبان رستم به سعد وقاص می گوید:

به نزد که جویی همی دستگاه

برهنه سپهبد، برهنه سپاه

به نانی تو سیری و هم گرسنه

نه پیل و نه تخت و نه بار و بنه

×××

ز شیر شتر خوردن وسوسمار

عرب را به جایی رسیده است کار

که تاج کیانی کند آرزو

تفو باد بر چرخ گردون تفو!

شما را به دیده درون شرم نیست

ز راه خرد مهر و آزرم نیست

بدین چهر و این مهر و این رای و خوی

همی تاج وتخت آیدت آرزوی

…این شعوبی فداکار وطنپرست تا آنجا بر تازیان خشمگین است که تمام بدبختیهای اجتماعی وسیاسی ایران بعد از اسلام را از ایشان می بیند و عقیده دارد که چون پای آن برهنگان به این مرز، دراز شد دیگر سعی و عمل بی معنی گردید و داد و بخشش مقهور بیدادگری و زفتی شد… ^(۴)

بدینگونه، آنان با غفلت (یا تغافل) از این نکته ساده که شاهنامه یک «تاریخ » منظوم و فردوسی نیز «ناقل امین » تاریخ است هرچه را که فی المثل در نامه رستم فرخ زاد (سپهسالار ارتش ساسانی) به سعد وقاص آمده بود، معتقد جدی و حقیقی! فردوسی شمرده و بر این اساس، آنچه دل تنگشان می خواست، از زبان استاد طوس، به اسلام و پیامبر گرامی صلی الله علیه و آله و سلم آن توهین می کردند! ^(۵)

آرامگاهی هم که، در عصر رضا خان، برای استاد طوس بنا شد «از هندسه بنای قبر امیر اسماعیل در بخارا و گنبد قابوس در گرگان و گور محمود در غزنی [یا دیگر ابنیه اسلامی ایرانی] الهام نگرفته بود و صورت ماکت آن، پایه مربع سنتی آذروانی را در فضای آزادی نشان می داد و گویندگان را بر می انگیخت که تا سرحد امکان، شاعر را از مجرای مستقیم تربیت اسلامی دور سازند و او را مانند ابوالفضل دکنی هندی و یارانش مرد صلحجویی بدانند که همه چیز را افسانه می داند» ^(۶) و به تعبیر جلال آل احمد: «نمونه منحصر به فردی از معماری دیکتاتوری مستعمراتی زردشتی هندی »! ^(۷)

آن گونه «چهره پردازی وارونه » از حکیم طوس، چنان که گفتیم، کاملا همسو با سیاست استعماری استبدادی رضا خان (و فرزندش) بود که با همه توان خویش کمر به هدم اسلام و تشیع بسته، و در مقام جایگزین ساختن مذهبی بیخطر (بلکه همساز با مذاق قدرت مسلط) به جای آن بود; چرا که روحانیت شیعه (با چهره های شاخصی چون حاج آقا نور الله اصفهانی و آقا سید حسن مدرس) موی دماغ رضا خان و برکشندگان انگلیسی وی محسوب می شد و داعیه دار ولایت حقه و پرچمدار ستیز با حکومت جور بود و لاجرم، بایستی برای ثبات پایه های رژیم کودتا، اسلام و تشیع و روحانیت از عرصه اجتماع و سیاست کشور اخراج می گشت; و در عین حال، خلا فکری و اعتقادی موجود نیز بایستی به شکل مصنوعی و کاذب (با تزریق ایدئولوژی شاهنشاهی) پر می شد تا با شکسته شدن سد تشیع، سیلاب هجوم کمونیسم وارداتی، موجودیت آن رژیم متکی به سرمایه داری غرب را مورد تهدید قرار ندهد و ماجرای «ارانی و ۵۳ نفر» به یک اپیدمی عمومی تبدیل نشود، و مهمتر از آن، قیام اسلامی پانزده خرداد به بهمن کوبنده ۵۷ بدل نگردد!

در همان زمان، و همان جریده ای که امثال ذبیح الله صفا (تحت تاثیر جو شوونیستی، نازیستی عصر رضا خانی ^(۸) ) هرچه دل تنگشان می خواست به فردوسی نسبت می دادند، استاد زنده یاد محیط طباطبایی، این نکته مسلم و استدلال قوی و همه کس فهم را بر ضد آن نسبتها پیش کشید که: شاهنامه حاوی رویدادهای تاریخ ایران، و فردوسی نیز ناقل امین آن رویدادها بوده است «نه مبدع اشخاص و افکار، و اگر تصرفی در معنی هم شده، مربوط به اسلوب تعبیر» و هنر پرداخت آنهاست; «جان کلام را به همان صورتی که در اصل داستان بوده حفظ کرده و نخواسته عقیده خود را [فی المثل] راجع به مقایسه اشکانیان و ساسانیان از زبان خسرو و بهرام [چوبینه] بیان کند».

لهذا زمانی که مطلبی را مثلا از زبان رستم فرخ زاد بر ضد اعراب مسلمان یا متقابلا از زبان سعد وقاص بر ضد هیئت حاکمه ساسانی نقل می کند، هیچکدام از آنها لزوما اعتقاد خود وی نیست وگرنه بایستی به پریشان گویی و تناقض بافی آشکار استاد طوس در موارد متعددی از شاهنامه حکم کنیم! آن هم آن گونه تناقض گویی که از هیچ انسان عاقل و هوشمندی انتظار نمی رود!چرا که، یک جا از زبان بهرام گور (به منذر، پادشاه عرب) از زن تعریف می کند ودر جای دیگر از زبان روزبه (دستور بهرام) تقبیح; یک جا زبان به ستایش شکوه وعظمت خسرو پرویز می گشاید و جای دیگر (از زبان بهرام چوبینه، سپهسالار مشهور ایرانی) از خسرو با عنوان روسپی زاده بد نشان یاد می کند(که با عفت کلام معهود فردوسی نیز ناسازگار است); یک جا از زبان اردشیر، اسکندر را عنصری بد نهان و فرومایه و بیدادگر و خونریز می خواند و جای دیگر (از زبان قیصر، در جواب انوشیروان) وی را شاه آزاده مرد! (بگذریم از بخش «اسکندرنامه » شاهنامه، که سراسر، لحن و محتوایی جانبدارانه از اسکندر دارد); یک جا از زبان رستم فرخ زاد (فرمانده سپاه یزدگرد) بشدت از ساسانیان دفاع می کند و به اعراب مسلمان می تازد و چند سط ر بعد، از زبان سعد وقاص، آبرویی برای ساسانیان باقی نمی گذارد!و…

علاوه، چنانچه سخنان تند رستم فرخ زاد به اسلام و اسلامیان، مورد قبول و اعتقاد ناقل آن (فردوسی) باشد، با دیباچه شاهنامه چه باید کرد که شاعر در پایان آن صراحتا از پیمبر اسلام واهل بیت مکرم وی علیهم السلام دفاع کرده است و نج بسیاری نیز که به جرم! سرودن این اشعار، از دست محمودیان کشید، گوش تاریخ را پر ساخته است؟! ^(۹)

پس چه بهتر که شان فردوسی در شاهنامه تدوین تاریخ منظوم ایران باستان و امانت او در نقل مندرجات «خدای نامه » و… را فراموش نکنیم و نقل کفر از زبان دیگران را لزوما اعتقاد خود ناقل نشماریم; بلکه ملاک داوری در باب اعتقاد استاد طوس را آن دسته از اشعار شاهنامه قرار دهیم که وی، نه از زبان این و آن، بلکه به عنوان معتقدات جدی خویش مطرح ساخته است: دیباچه شاهنامه و نیز مقدمه و مؤخره پاره ای از داستانها و حکایات تاریخی (نظیر مقدمه داستان رستم و اکوان دیو یا رستم و سهراب و …).

۵. فردوسی; «ناقل امین » تاریخ و «پیرو استوار» رسول صلی الله علیه و آله و سلم

در تایید کلام استاد محیط طباطبایی، بایستی به چند نکته اساسی اشاره کرد:

۱. استاد طوس، چنان که از تصریحات مکررش در مقدمه شاهنامه و نیز آغاز داستانهای آن کتاب بر می آید، هیچ یک از حکایات شاهنامه را از پیش خود نساخته، و آنچه را که در این کتاب عظیم گرد آورده همگی از منابع و مآخذ کهنی می باشد که وی، پس از تحقیق و تفحص بسیار بر آن دست یافته است.

عمده ترین این مآخذ، همان کهن دفتر منثوری بوده که (ظاهرا) ابو منصور محمد بن عبدالرزاق، سپهسالار مقتول خراسان، در قرن چهارم هجری اجزای پراکنده آن را از اینجا و آنجا گرد آورده و از آن شاهنامه ای جامع ساخته است و نخست دقیقی و سپس فردوسی از روی آن همراه با بهره گیری از دیگر مآخذ به تنظیم تاریخ ایران باستان پرداخته اند; و استاد طوس در جای جای شاهنامه از آن با عناوینی چون نامه خسروان، نامه خسروی، نامه پهلوی، دفتر پهلوی، نامه شهریار، نامه باستان، نامه شاهوار و … یاد کرده و در دیباچه شاهنامه در باب آن چنین گفته است:

یکی نامه بود از گه باستان

فراوان بدو اندرون داستان

پراکنده در دست هر موبدی

از او بهره ای برده هر بخردی

دلیر و بزرگ و خردمند و راد

یکی پهلوان بود دهقان نژاد

پژوهنده روزگار نخست

گذشته سخنها، همه، باز جست

ز هر کشوری، موبدی سالخورد

بیاورد و این نامه را گرد کرد

بپرسیدشان از نژاد کیان

وز آن نامداران فرخ گوان

که گیتی به آغاز چون داشتند

که ایدون، به ما خوار بگذاشتند؟

چگونه سرآمد به نیک اختری

بر ایشان همه روز گند آوری؟

بگفتند پیشش یکایک مهان

سخنهای شاهان و گشت جهان

چو بشنید از ایشان، سپهبد، سخن

یکی نامورنامه افکند بن

سپس شرح می دهدکه چگونه به جستجوی آن کتاب برخاسته و آن را بازجسته و به نظم کشیده است. ^(۱۰) در پایان نقل ابیات دقیقی نیز، با اشاره به ماخذ مشترک گشتاسبنامه دقیقی و شاهنامه خویش، می گوید:

یکی نامه دیدم پر از داستان

سخنهای آن بر منش راستان

فسانه کهن بود و منثور بود

طبایع ز پیوند او دور بود

نبردی به پیوند او کس گمان

پر اندیشه گشت این دل شادمان

گذشته بر او سالیان، دو هزار

گر ایدون که برتر نیاید شمار…

من این نامه فرخ گرفتم به فال

همی رنج بردم به بسیار سال…

افزون بر این، در مقدمه تک تک حکایات شاهنامه (از داستان پادشاهی کیومرث و تولد زال و رزم کیکاووس با شاه هاماوران و