خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی

فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی شامل 77 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل متدلوژی سیاست نامه نویسی :

تاریخ دریافت: ۴/۱۰/۸۲ تاریخ تأیید: ۱۹/۳/۸۳
سیاست نامه نویسی شیوه ای است که به وسیله آن راه ها و شیوه های حفظ اقتدار و مشروعیت قدرت سیاسی ارائه می شود. در آن هم راه ها و ابزارها و شیوه ها شناسایی شده و به حاکم و سلطان ارائه می شود و هم آنچه به تضعیف یا از بین رفتن قدرت منجر می شود تحت عنوان آفات قدرت سیاسی به حاکم یادآوری می شود تا قدرت حاکم هرچه بیشتر نزد مردم توجیه پذیر شود؛ بنابراین کانون تفسیر سیاست نامه نویسان، قدرت حاکم است. اینان تفاسیر و توجیهات خود را مبتنی بر اصولی چون توأمانی دین و سیاست، عدالت، اخلاق و دین، تجربیات پیشینیان و پند و حکمت قرار می دادند. آنچه سیاست نویسان را در روش خود از دیگران متمایز می کرد، توجیه واقعیت های سیاسی – اجتماعی زمانه و تجربه گذشتگان بود.
واژه های کلیدی: سیاست نامه، سیاست نامه نویسان، قدرت سیاسی، سلطان و حاکم

مقدمه؛ موضوع و هدف سیاست نامه

در فلسفه سیاست دوره قدیم محور اساسی نظریات سیاسی، شخص حاکم، ویژگی ها و شرایط او و نیز چگونگی حفظ قدرت و ابزارها و روش های بود. پاسخ به چنین سؤالاتی ذهن فیلسوفان را به خود مشغول کرد که چگونه مدینه فاضله خود را شکل دهند و چگونه و با چه شرایطی افراد جامعه به سعادت حقیقی برسند؛ آنگاه فلسفه سیاسی خود را در رسیدن به نظمی مطلوب ترسیم می کردند. همچنین در پاسخ به این سؤال آنهایی نیز که دغدغه شان نه دست یابی به مدینه فاضله که ارائه راه ها و شیوه های حفظ قدرت از طریق رعایت اصول و آداب ملک داری بود به اندیشه ورزی پرداختند.
توجه به این مسأله موجب گشت تا نهاد شاهی به مثابه مرجعی که باید حکومت به آن واگذار شود، مرکزیت یابد. سیاست، در چنین فضای فکری، به معنای ارائه دهنده ساز و کارها و روش حفظ سلطنت در داخل مرزها و خارج از آن و تنبیه مخالفان نظم موجود تعریف می شود.
این معنای از سیاست محور نظریاتی شد که خصوصیات حاکم و هنر حفظ قدرت را بیان می دارند و مشغولیت ذهنی صاحب نظران نگه داشتن قدرت در دست حاکم شد، بدون آن که دچار دل مشغولی فیلسوفان در ترسیم مدینه فاضله و وصول به آن شوند. این دسته از نظریه پردازان در ایران قبل از اسلام به «اندرزنامه نویسان» و در دوره اسلامی به «سیاست نامه نویسان» معروف گشتند.۱ ادعای این گروه آن است که در مقام کشف رفتار درست و مناسب در عرصه عمومی هستند. نزد آنان، بحث از قدرت ذاتا موضوعیت یافت و در یافتن راه های اعمال و حفظ آن در آرای خود از مقدمات فلسفی کمتر استنتاج کردند، اگرچه آرایشان به نوعی متأثر از فلسفه عمومی شان است.
بحث عمومی اینان، بررسی نحوه اکتساب قدرت سیاسی و شیوه های نگه داری و استمرار آن است و اینکه چگونه می توان علیه شورشیان قدرت سیاسی وارد عمل شد و جلو آنها را گرفت و به اطاعت از حاکم وا داشت. خواجه نظام الملک، از نام آوران و معروف ترین سیاست نامه نویسان، تمام سعی و همّ خود را صرف بیان راه و رسم فرمانروایی و «بهترین شیوه حفظ قدرت سیاسی» کرد و در این راستا تمام شؤون حیات اجتماعی را در خدمت آن قرار داد، نظیر این که از نظر خواجه نظام الملک، دیانت در خدمت سیاست و مشروعیت آن قرار می گیرد، یعنی دیانت وسیله مشروعیت بخشی به قدرت سیاسی حاکم و قوام ملک و مملکت می شود.۲
خواجه نظام الملک نظر پادشاه زمان خود – که پادشاه فرهمند ایرانشهری نیست – را به سنت مَلِکان عجم جلب می کند: «و این جهان روزنامه ملکان است. اگر نیک باشند مرایشان را به نیکی یاد کنند و آفرین گویند و اگر بد باشند به بدی یاد کنند و نفرین گویند».۳
نزد سیاست نامه نویسان، شاه خلیفه خدا در روی زمین بوده و پس از بسته شدن دایره نبوت و امامت جهت اصلاح حال بندگان و دفع ظالمان و طغیان گران، عامل جریان یافتن لطف الهی می باشد و به مصداق «توتی الملک لمن یشاء»۴ شخصی را به پادشاهی بر می گزیند. چنین شخصی اگرچه از قدرت زیادی برخوردار است، اما خود قانون گذار نیست، بلکه در آیین کشور دارای اسلامی، هرگز حق مطلق وضع قانون در اختصاص اشخاص نبوده و اساسا قانون گذاری در معنای خاص آن هیچ گاه از وظایف بشر به شمار نمی آید. پادشاه مطیع شریعت و عامل اجرای آن است.۵
خواجه نظام الملک در این باره می گوید:
بر پادشاه واجب است در کار دین پژوهش کردن و فرایض و سنت و فرمان های خدای تعالی به جا آوردن و کار بستن و علمای دین را حرمت داشتن و کفاف ایشان را از بیت المال پدید آوردن.۶
سیاست نامه نویسان در تبیین نحوه حفظ قدرت سه امر را بر خو واجب می دیدند که به حاکم و سلطان ارائه دهند: ترسیم اصول حفظ قدرت، روش های حفظ آن و خصوصیاتی که حاکم را بر طریق سنت و عدالت و شریعت وا بدارد.

زمینه های رو آوری مسلمانان به سیاست نامه نویسی

با تحول خلافت اسلامی در سده اول پیدایش اسلام و پیدایش طبقه فرمانروایان و دیوانیان، آگاهی به راه و رسم کشور داری و نیز اطلاع و برخورداری از ادب و تربیت شایسته این طبقه و وجه امتیاز آنها از عامه مردم لازم شد. این کار به دست دبیران و وزیران و نویسندگان ایرانیِ عربی نویس انجام می گرفت و به همین دلیل، آداب ایرانیان یکی از اصول فرهنگ و تربیت اشراف، بزرگزادگان، وزیران، دبیران دستگاه خلافت و حتی خلفا گردید. اقبال ادبیات عربی و اسلامی از اندرزنامه ها و دیگر کتاب های اخلاقی و تربیتی ایران سبب شد که افرادی چون انوشیروان، بزرگمهر، هوشنگ، بهمن و آذر باد – که در ادبیات ساسانی اندرزها و سخنان حِکَمی از زبان آنها روایت می شد – در کتاب های ادبی و تعلیمی عربی در ردیف حکمای اسلامی و عربی در آیند و سخنان حکمت آموز آنان را هم مانند اقوال و حِکَم بزرگان عرب و اسلام روایت کنند تا جایی که به گفته برخی پژوهشگران، شخصیت انوشیروان از جهت نقل اندرزها و مواعظ و حِکَم او، پس از علی(ع) بزرگترین شخصیت در مآخذ عربی و اسلامی است.۷
ایرانیان از گذشته به اندرزنامه نویسی علاقه خاصی داشتند و نزد آنان سنت رایج شده بود، به طوری که در عهد ساسانی یکی از مناصب بزرگ، «اندرز بُد» بود. در زبان پهلوی میان اندرز و آیین ارتباط نزدیکی بود و اندرز شامل نصایح و دستورهایی برای رفتار درست در امور سیاست و دولت، زندگی روزانه و دین می شد. نزد آنان، پند و اندرز برآیند تجربه های ذهنی و عملی برای بهبود وضع محیط زندگی و رسیدن به نیک بختی بود.۸
با گذشت زمان مضامین اندرزنامه ها نیز متناسب با هنجارها و اصول فرهنگ اسلامی – ایرانی جرح و تعدیل یافت و آن دسته از اندرزنامه ها که در خطاب به سلطان در خصوص آداب مملکت داری و حفظ قدرت ایراد شدند به «سیاست نامه» معروف گشتند. به اندرزنامه ها، گاهی «پند نامه»، «نصیحت نامه»۹، «وصیت نامه»، «وصایا»، «مواعظ» و «حِکَم» نیز می گفتند.
در سده های نخستین هجری بسیاری از اندرزنامه ها و آیین نامه ها (کتاب های قوانین آداب) به عربی برگردانده و در ادب تعلیمی عربی و فارسی راه یافتند. تقریبا همه مؤلفان کتاب های آداب عربی مانند آداب الملوک ها در اوایل دوره اسلامی کما بیش از مضامین اندرزنامه های ایرانی بهره بردند. یکی از مهم ترین کتاب های عربی که در آن بخش های زیادی از مضامین اندرزنامه ها آمده، الحکمه الخالده نوشته ابوعلی مسکویه رازی (م ۴۲۱) است که گزیده ای از اندرزهای منسوب به حکما و خردمندان قدیم ایران، یونان، روم، هند و عرب می باشد. از کتاب های دیگر در این خصوص غرراخبارملوک الفرس وسیرهم نوشته ثعالبی و التاج فی اخبارالملوک منسوب به جاحظ است.
به طور کلی نوشته هایی مثل نصیحه الملوک، قوانین الوزاره، سیاست الملک و تسهیل النظر و تعجیل الظفر فی اخلاق الملک و سیاست الملک در چارچوب این جریان از اندیشه سیاسی قرار می گیرد.۱۰

مبانی سیاست نامه نویسی

۱. توأمانی دین و سیاست

یکی از مبانی اساسی سیاست نامه نویسان عدم جدایی دین و سیاست بود. از اعتقاد به عدم جدایی دین از سیاست با تعابیر مختلفی چون «عین همند»، «دو برادر همزاد» و «همترازی» یاد شده است. این نگرش اختصاص به اسلام و ایران ندارد، بلکه اندیشه ای قدیمی به خصوص در ایران، هند و چین بوده است. اندیشمندان اسلامی به دلیل دو کارکرد دین، به این دیدگاه اعتقاد پیدا کردند: یکی به منظور تأسیس وحدت و انسجام فرهنگی و دیگری ارائه یک مقیاس و ملاک برای ارزیابی رفتار سیاسی جامعه و دولت. به همین جهت، نزد اینان این امر نقش مهمی در تأمین مصالح عمومی و ایجاد اتفاق کلمه و قطع منازعه و وضع مقررات و حذف یا حل اختلاف و توزیع نقش ها و حفظ امانت های مردم داشت.۱۱ اعتقاد به تلازم بین دین و سیاست بود که اندیشه اسلامی آن را به مثابه لازمه سلطنت حفظ کرده و خواهان اجرای شریعت بود. «و هرگه که کار دین با خلل باشد، مملکت شوریده بود و مفسدان قوت گیرند و پادشاه را بی شکوه و رنجه دل دارند و بدعت آشکار شود و خوارج زور آرند».۱۲
در دوره اسلامی، سلطنت اسلامی استواری خود را بر بنیاد شریعت و اجرای احکام اسلامی می داند، به همین جهت فرمانروایان جوامع اسلامی تا قبل از مشروطه از جعل قوانین و موازین خود داری می کردند.۱۳
پادشاه فقط در مقابل خداوند که اختیار و قدرت شاه از او نشأت می گیرد مسؤول است. وظایف مهم پادشاه عبارتنداز:
الف) برخورد یکسان پادشاه با دین و سیاست: از نگاه خواجه نظام الملک، دین و دولت ذاتا به یکدیگر وابسته اند و پادشاه باید با هر دو یکسان رفتار کند. «و هر گه در مملکت اضطرابی پدید آید در دین نیز خلل آید، بد دینان و مفسدان پدید آیند و هر گه که کار دین با خلل باشد، مملکت شوریده بود و مفسدان قوت گیرند».۱۴ همچنین می گوید: «نیکوترین چیزی که پادشاه را باید، دین است».۱۵
ب) ترویج و تقویت شریعت: در سنت فلسفی سیاست نامه نویسان دوره میانه اسلام، وظیفه پادشاه تقویت دین و شریعت است. عبدالحق محدث دهلوی پادشاه عادل را جانشین پیامبر می خواند و وظیفه او ترویج و تقویت شریعت «به زور بازو و قانون عدالت می داند».۱۶
نجم الدین رازی نیز قائل است: اگر نبوت و علم را قدرت سلطنت و شوکت مملکت یاری کند، میزان تأثیر و کارکرد آن هزار برابر می شود و عزت دین به مثل تیغ آشکار می شود.۱۷
در این سنت، لازم است که شاه هر آنچه را که دین فضیلت می داند، چه از قبیل اصول نظری و چه از قبیل اصول اخلاقی و عملی آنها را بشناسد و نیز در چارچوب آنها عمل کند.۱۸
ج) رعیت داری: وظیفه سلطان است که حقوق زیردستان و حق دیگران را رعایت کند، با دادگری و عدالت آنان را راضی نگه دارد و در حق آنان نیکی کند. خواجه نصیرالدین طوسی در نصایحی که به اباقاخان مغولی دارد، او را به رعایت حقوق و عدم ظلم و آزار و تخفیف مالیات توصیه می کند.۱۹
ابوالحسن مسعودی با ستایش از انوشیروان، از قول او می گوید: «اصلاح کار رعیت از فزونی سپاه در کار فیروزی مؤثرتر است و عدالت شاه از حاصلخیزی سال سودمندتر است».۲۰
چنین وظایفی برای پادشاه، او را بر آن می دارد که همیشه بر دو پایه تقویت شریعت و رضایت رعیت عمل کند.

۲. عدالت

یکی از پایه های اصلی پادشاهی در اندیشه قدیم ایران و از صفات پادشاهان دوره اسلامی عدالت است. سیاست نامه نویسان عقیده داشتند که پادشاهی بدون دادگری استوار نمی ماند و دچار دگرگونی می شود.
«گفته اند بزرگان دین که الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم».۲۱
ملاط چنین عدالتی که بنیان ساختمان دولت و پادشاهی است، اعتدال گرایی است و در مبانی فلسفی سیاست نامه نویسان اعتدال گرایی جزء فطرت بشر بوده و لازمه تداوم حیات بشری است. از نظر علمی اعتدال گرایی نه تنها زیان های افراط و تفریط را ندارد، بلکه سود فراوان هم دارد.۲۲ سعدی در این باره می گوید: «نه چندان درشتی کن که از تو سیر گردند و نه چندان نرمی که بر تو دلیر شوند».
عنصر اعتدال در فرهنگ ایرانیان باستان مورد توجه خاص بوده است. به عقیده حمید عنایت ایرانیان باستان در پرتو آموزش های زردشت پیش از ارسطو با آن آشنا بودند و آن را گرامی می داشتند.۲۳ در مبنای فلسفی ایرانیان، عدالت آن است که هر چیزی در جای خویش نیکوست و هرکس در شأن و مقام مناسب خو