خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی شامل 103 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اندیشه سیاسی / میرزای نائینی :

 سید محمد ثقفی

واژه مشروطه از نیمه های دوره سلطنت ناصرالدین شاه بر سر زبان ها جاری بود۱, اما کم تر کسی به درستی به اصل معنا و مفهوم آن توجه داشت. جناح روشنفکری, ریشه واژه را یک کلمهء لاتین فرانسه LAchart لاشارت می دانستند که به معنای قانون است و از طریق ترکیه در نوشته های نامق کمال ۲, روشنفکران ایرانی آن را تکرار می کردند و لذا اصرار داشتند که واژه کنستتوسیونConstitution و لفظ مشروطه در متن بیانیه محمدعلی شاه (دولت) قیدشود و چنین نیز شد.۳
اما جناح اسلامی, با این که با اصل دولت مشروطه و محدودیت قدرت سلطنت توافق داشتند, ریشه مشروطه را به همان معنای عربی کلمه, محدودکردن و مقیدکردن می دانستند و به آن اعتماد می کردند و به قول مرحوم آقامیرزا صادقآقا تبریزی: ( شرط یشرط فهو شارط وذاک مشروط ) صرف می نمودند.۴ طبیعی است هم چنان که ریشه واژه مشروطه را عربی تلقی می کردند, مفهوم اصلی آن را نیز برخاسته از مفاهیم اسلامی و محتوای مذهب می دانستند و بر این معنا اصرار داشتند که اساس مشروطیت پیش از آن که از اروپا آمده باشد در اصول شریعت ریشه داشته و اروپاییان اصول آن را از اسلام گرفته اند.۵ و حق نیز چنین بود.
به زعم فرنگی مآبان و غرب زدگان وطنی( روحانیان هیچ گونه اطلاعی از مفهوم و اساس مشروطه نداشتند.) فریدون آدمیت, سخن گوی این جماعت چنین می گوید: (فکر آزادی و اصول مشروطه گری و نظام دموکراسی, نه از شریعت نشات می گرفتند و نه نوآوری های ملایان بودند, مشروطیت بر پایه نظر حاکمیت مردم بنا گردیده بودد. چنین فلسفه سیاسی با بنیاد احکام شرعی منزل لایتغیر ربانی تعارض داشت )۶ و یا به تعبیر ناظم الاسلام: علما و طباطبائی درباره نفی مشروطیت, سردرگم بوند, این ها همه گویای این حقیقت است که جناح گرایان خود را لیدر فکری مشروطیت دانسته اند و تنها می خواستند رهبری علما را به عنوان تاکتیک بپذیرند و از آنان سوءاستفاده نمایند.
ادعای این که یحیی دولتآبادی بند درخواست عدالت خانه را در لیست درخواستی علمای متحصن در شاه عبدالعظیم گنجانیده است شاهد این تاکتیک می باشد.۷
اما واقع آن است که روحانیان به آن چه کنستتوسیون (مشروطیت) نامیده می شود و ریشه غربی داشته است حکومتی سکولاریستی آشنایی نداشتند و آن را نوعی هم ضد اسلامی می دانستند, چنان چه شیخ فضل الله نوری و آخوند خراسانی بر آن تصریح کردند.۸

هدف مشروطه

هدف مشروطیت به رهبری عالمان اسلامی اسلام و عدالت خواهی بود و قطعا آن ها تصویر روشنی از نظام مشروطه داشتند و حکومت قانون, محدودبودن قدرت سلطنت, تقسیم قوا, وجود مجلس شورای ملی اسلامی و نظارت مبعوثان ملت بر بنای امرهم شوری بینهم را به خوبی می دانستند و بر آن تاکید ورزیده و تصریح می کردند. این که در دوره دوم انتخابات مجلس جناح روشنفکری پیروزشده و توانسته است حکومت غیرمذهبی و سکولاریستی به وجود آورد و کلیه طبقات مذهبی و عالمان دینی را از صحنه سیاسی و فکری بیرون کند. این واقعه ای بود که می توان گفت در اثر ضعف و عدم آگاهی جامعه مسلمان, از روند سیاسی و جریان اجتماعی ایران و دنیا, از طرفی, و سستی و تنبلی و بی تفاوتی عده ای از روحانیان, که همواره در تاریخ وجودداشته و در برابر جبهه مبارزان و مجاهدان به مخالفت برمی خیزند, از طرف دیگر, به وجود آید و سبب شد که جناح اسلامی شکست بخورد و از صحنه سیاسی خارج گردد و درنتیجه اداره کشور و نیروهای تصمیم گیرنده از جناح روشنفکری و منورالفکرهای رژیم مشروطه لائیکی به وجود آید.
از شخصیت های بارزی که در عصر نهضت مشروطه خواهی توانسته است تصویر روشنی از نظام حکومت مشروطه ارائه دهد, عالم روشن بین, فقیه عالی مقام و علامه زمان میرزای نائینی است. به تعبیر آیه الله طالقانی: گونه کشیده و بینی و پیشانی بلند و برآمده و موی تنکش, فلاسفه یونان, سقراط و افلاطون, را در خاطر تجدید می کند. او با نوشتن رساله تنبیه الامه وتنزیه المله در تحریر و تبیین مشروطیت و حکومت اسلامی, رسالت عالمانه خود را به اتمام رساند و کتاب جامعی در اصول سیاست اسلامی و آیین کشورداری, به رشته تحریر درآورد.
می توان گفت که این کتاب, نخستین کتاب علمی است که در مورد حکومت اسلامی به قلم یک مجتهد و فقیه اسلام شناس, نوشته شده است نائینی این کتاب را در پاسخ متعرضان و مشروعهخواهان نوشته است و توضیح کافی درباره ریشه نهضت مشروطیت و مبارزه با استبداد را در تاریخ اسلام ارائه نموده است.
اینک ما مفاهیم و محتوای این رساله را در موضوعات ذیل, بررسی و کاوش می کنیم:
۱ زندگی نامه
۲ ریشهء تفکر سیاسی نائینی
۳ نائینی و ابتکار اندیشه
۴ لزوم حکومت و تقسیم آن
۵ ویژگی های حکومت مطلقه استبدادی
۶ خصوصیات حکومت مشروطه مقیده
۷ مفهوم برابری و مساوات در بینش نائینی
۸۱ مفهوم حریت و آزادی در اندیشه نائینی
۹ تقسیم قوا در اندیشه دینی
۱۰ پاسخ به اعتراضات مغرضان

زندگی نامه

علامه میرزا محمدحسین نائینی غروی (۱۳۵۵ ۱۲۶۵ه ) یکی از برجسته ترین چهره های ضد بیدادگری در قرن اخیر است. وی تحصیلات نخستین را در نائین انجام داد و سپس در سال ۱۲۹۳ه به اصفهان رفت و هفت سال در آن جا زیست و تحصیل کرد. آن گاه در سال ۱۳۰۳ به عراق رفت و تا سال ۱۳۱۳ در سامرا نزد میرزای شیرازی مجتهد بزرگ شیعه و دیگر مجتهدان به تحصیل ادامه داد. نائینی در اواخر زندگی خود در سامرا منشی میرزا بود. در همین دوران است که نائینی با اندیشه های سیاسی میرزای شیرازی و سید جمال الدین اسدآبادی آشناشد. پس از مرگ میرزای شیرازی (۱۳۱۲ه) نائینی درس و تحقیقات خود را زیر نظر مرحوم آیه الله سیداسماعیل صدر دنبال کرد. و در سال ۱۳۱۴ همراه او به کربلا رفت و پس از دو سال به نجف بازگشت و به حوزه درسی مخصوص آخوند خراسانی پیوست.
به نقل شیخ آغابزرگ تهرانی: نائینی نزدیک ترین مشاور خراسانی در زمینه انقلاب مشروطیت بود.۹ در این دوران بوده است که نائینی کتاب مهم خود را درباره مشروطیت به نام تنبیه الامه و تنزیه المله تالیف کرد. نائینی این کتاب را درباره اثبات قانونی و مشروع بودن حکومت مشروطه و نامشروع بودن استبداد نوشت. این کتاب مورد تایید مراجع وقت, خراسانی و مازندرانی قرارگرفت, اما بعد از شکست مشروطه خواهان از جناح غرب زدگان مدتی مورد بی التفاتی بود. و به نقلی خود نائینی آن ها را جمع کرد و به فرات ریخت. ولی در سال ۱۳۳۴ با مقدمه مرحوم آیه الله طالقانی دوباره در محافل سیاسی و مذهبی مورد عنایت قرارگرفت و مباحث آن مورد بحث و بررسی بود.

ریشه تفکر سیاسی نائینی(ره)

عده ای از روشنفکران غرب گرا, حتی آن هایی که صبغهء دینی نیز دارند, برآنند که مرحوم نائینی بیش تر اندیشه سیاسی خود را از کتاب طبایع الاستبداد تالیف عبدالرحمن کواکبی, مصلح مسلمان سوری, وام گرفته است و بیش تر اصطلاحاتی را که در توصیف حکومت رژیم استبداد به کار برده است, از کتاب کواکبی اخذ و اقتباس نموده است.
فریدون آدمیت, نویسنده فراموسونی با غرض ورزی خاصی این مطلب را بازگو می کند: به عقیدهء ما نائینی در تحلیلی که از استبداد سیاسی و استبداد دینی و استبداد جمعی به دست می دهد, مستقیما از ترجمه طبایع الاستبداد عبدالرحمن کواکبی متاثر است که او خود نیز از کتاب درجباری اثر معتبر وتیور یوالفیری نویسندهء ایتالیایی بهرهء فراوان گرفته است۱۰ و همین طور دکتر عبدالهادی حائری, با این که صبغهء مذهبی داشته و فرزند یکی از مراجع بزرگ بود, بر آن است که کتاب تنبیه الامه بیش ترین اقتباس را از طبایع الاستبداد کواکبی کرده است. او می نویسد:
نائینی در بحث خود پیرامون استبداد, نه تنها از بسیاری از اندیشه های کواکبی در طبایع الاستبداد بهره گرفته, بلکه وی حتی عین واژه ها و اصطلاحات به کار برده شده در طبایع الاستبداد را در تنبیه الامه به کار برده است.
برخی از واژه ها که نائینی به عنوان مترادف استبداد در کتاب خویش میآورد.
عبارتند از: استعباد, اعتساف, تسلط و تحکم. واژه های مرادف مستبد عبارتند از: حاکم مطلق, حاکم بامر, مالک رقاب و ظالم قهار, مردمی که زیر سلطه چنان حکومت استبدادی به سر می برند اسراء, مستصغرین و مستنبتین نامیده شده اند. همهء این واژه ها دقیقا و با معانی و شیوهء استدلال تقریبا یکسان در نوشته های کواکبی آمده است.۱۱
ولی در مقایسه دو کتاب طبایع الاستبداد و تنبیه الامه اگرچه مباحث آن ها از نظر ظاهر به یکدیگر شباهت دارند ولی تحقیقا کتاب تنبیه الامه از عمق علمی بیش تری برخوردار است و وسعت علمی و عمق اندیشهء مولف آن را نشان می دهد. و به قول حمید عنایت: تنبیه الامه رساله ای بسیار بدیع تر و منظم تر از طبایع الاستبداد است اگرچه به سبب پیچیدگی شیوه نگارش و روش استدلال بدان پایه شهرت همگانی نداشته است. ولی بررسی و مقابله دقیق کتاب, این دعوی اقتباس دومی از اولی را تایید نمی کند.۱۲
آن چه مهم است این است که مرحوم نائینی, از سیاست عصر خود عمیقا آگاه بوده و با چالش های دولت های بزرگ و مطالع آن ها در روابط خود با کشورهای دیگر آشنایی داشت. با این که فریدون آدمیت به زعم دریافت تنگ نظرانه که از اسلام و عالمان دین دارد نظرش نسبت به نائینی مثبت است, می گوید: نائینی علاوه بر رشتهء تخصصی خود, در حکمت عملی دست دارد, با مدونات سیاسی زمان خویش آشنا است و نسبت به مسائل دوره اول حکومت مشروطه آگاه است, نسبت به تعرض مغرب به کشورهای اسلامی حساس است. و هشیاری ملی اش خیره کنند… در انتقاد سیاسی بسیار تواناست. این را بگویم که مردی وارسته و بزرگوار بود.

ابتکار اندیشه

به اعتراف موافق و مخالف, علامه نائینی, علاوه بر فقه و اصول, از حکمت عملی و فلسفه و اجتماعیات, بهره وافر داشته است و کسی بود که کاملا با کتاب ها و مطبوعات زمان آشنا بود, این اطلاعات و تبحر علمی, او را کافی است که دست به ابتکار علمی بزند و تصویر روشنی از حکومت مشروطه و ویژگی های نظام استبداد ارائه دهد.
ابتکار کار نائینی در این نکته نهفته است که او به تعبیر مرحوم آیه الله طالقانی برای اثبات مشروعیت مشروطه نوشته شده ولی اهمیت بیش تر آن به دست دادن اصول سیاسی و اجتماعی اسلام و نقشه و هدف کلی حکومت اسلامی است.۱۳
او در این کتاب به خوبی توانسته, سیمای روشن و واضحی از نوع حکومتی را که عالمان دین در صدر مشروطه در پی عدالت خواهی و اسلام خواهی خود داشتند, به جامعهء مسلمانان ارائه دهد. و آنان را از ابهام و سرگیجی برهاند.
خواسته نائینی برخلاف زعم فرنگ مآبان, کاملا روشن در حکومتی برخاسته از مفاهیم اصیل اسلامی بوده است. او گرچه ممکن است در استخدام واژه ها از نویسندگان بهره جسته, در نشان دادن ریشه استبداد و آثار و تبعات فاسد آن, از تاریخ صدر اسلام تبدیل دولت خلافت راشدین به نظام استبدادی بنی امیه و آثار و نشانه های آن که در نظام اموی حاکم بوده است, استشهاد می کند. و سیمایی را که از حکومت محدوده مقیدیه دستوریه, مشروطه نشان می دهد, کاملا از اندیشه اسلامی الهام می گیرد, مگر نه این است که خود علاوه از فقیه اسلام شناس, فیلسوف ژرف اندیش و عالم به مسائل اجتماعیات و سیاست زمان بوده است. درنتیجه سیمایی که از حکومت مشروطه و طرح خود ارائه می دهد, کاملا روشن, صریح و بی ابهام می باشد. این حقیقتی است که حتی استاد عبدالهادی حائری با این که اعتقاد در اقتباس بودن تنبیه الامه دارد, بدان اعتراف می کند:
نائینی نیز به مانند هم قطارش طباطبایی و برعکس آن چه بعضی از نویسندگان گفته اند دربارهء معنای مشروطیت سردرگم نبوده است, در تعریف و توصیف نائینی از یک حکومت مشروطه, احکام و شرایطی دیده می شود که با یک رژیم مشروطه غربی راست میآید.۱۴

لزوم حکومت و تقسیم آن

بالاخره, چکیدهء مطالب نائینی در کتاب پرارج تنبیه الامه چنین است:
بهترین وسیله برای رسیدن به حکومت عادلانه و پاسدار منافع ملت, این است که شخص والی و حاکم, صاحب عصمت نفسانی باشد تا فقط اراده خداوند بر وی حکومت کند.۱۵ تا زمانی که این شکل حکومت تشکیل نیافته است, باید کوشید و حکومت افراد عادل را برقرارکرد. ولی چون این دو صفت عدالت نفسانی و حکومت افراد عادل عمومیت ندارد و معمولا از اراده افراد خارج است باید در تشکیل هر حکومتی, دو اصل زیر را رعایت کرد تا دست کم بتوان از آن کمال مطلوب, زیاد دور نیفتاد.
۱ وضع قانون:
باید قوانینی وضع شود که از یک سوی حدود تسلط و تکالیف حاکم و از سوی دیگر, حقوق و آزادی افراد ملت را مطابق موازین شریعت معین سازد به نحوی که نقض این مقررات و قوانین در حکم خیانت در امانت شمرده شود و عینا همان مجازات خیانت در امانت را داشته باشد.
۲ نظارت عقلا…:
هیئتی مرکب از خردمندان و دانایان کشور و خیرخواهان ملت که به حقوق مشترکه بین الملل خبیر و به مقتضیات و شرایط حاکم بر سیاست عصر آگاه باشند, تشکیل گردد. و این هیئت درحقیقت همان مجلس نمایندگان ملت است. همهء افراد قوهء مجریه باید تحت نظارت همان مجلس و اعضای این مجلس تحت نظارت و اشراف ملت باشند. به قول نائینی(ره) فتور در هریک از این دو مسئولیت, موجب بطلان حقانیت قوهء مجریه و مبدل شدن حقیقت ولایت و امانت به تحکم و خودکامگی متصدیان و مجریان خواهدشد و فساد رواج خواهدگرفت.۱۶
نائینی به مانند یک استاد حقوق سیاسی, اصل حکومت را به دونوع تقسیم می کند و ویژگی های هریک را دقیقا بررسی می کند:
۱ حکومت استبدادی که به دیگر الفاظ چون تمکلیه و دل بخواهانه و خودسرانه و اعتساف و استعبادیه نیز تعبیر می شود. مجموع آن لغات ویژگی های دولت استبدادی را نشان می دهد. در چنان نظامی, فرمانروا حاکم مطلق و حاکم بار و مالک رقاب می باشد و به فاعلیت مایشاء و عدم مسئولیت عما یفعل اعتقاد معامله او با ملک و ملت مانند مالکین نسبت به اموال شخصیه خود باشد, مملکت را بمافیها مال خود انگارد و اهلش را مانند عبید بردگان بلکه اغنام و احشام مسخر خویش شمارد هرکجا به هر تصرفی مختار است و خراج را برای استیفای مصالح و اغراض شخصیه خود مصروف دارد و اهتمام وی در نظم و حفظ مملکت, منوط به اراده و میل خویش باشد. هرکه را منافی یافت از مملکت که ملک شخصی خودش پنداشته, تبعیدش و یا اعدام و قطعه قطعه بخورد سگانش دهد و یا گرگان خونخواره را به ریختن خونش تهریش تحریک و به نهب و غارت اموالشان وادارشان نماید۱۷
نائینی در توصیف ویژگی های نظام استبدادی شاید بیش تر نظر به آثار حکمای پیشین, جمهوری افلاطون و یا آرای اهل مدینه فاضلهء فارابی و یا خواجه نصیر طوسی در اخلاق ناصری داشته است. او با استفاده از منابع حکمت عملی و مفاهیم اسلامی که در اخبار و احادیث به تفصیل از ویژگی های مستبدان سخن رفته است و خود نیز قسمتی از آن ها را در لابه لای کتابش نقل کرده است, نمونه ها و آثار نظام استبدادی را بیان می کند.
نائینی عامل استبداد را جهل و نادانی مردم دانسته و عدم آشنایی آن ها به وظایف خود در رابطه حقوق ملت و دولت, سبب می شود که سلاطین استبداد با آن ها به مانند اغنام و بردگان معامله نمایند. او می گوید: اصل این شجره خبیثه استبداد فقط همان بی علمی ملت است به وظایف سلطنت و حقوق مشترکه نوعیه و قوام آن به عدم مسئولیت در ارتکابات و محاسبه و مراقبه در میانه بودن است.۱۸
جالب این است که نائینی نوعی ارتباط دقیق میان استبداد دینی و استبداد سیاسی, قائل است و همان طوری که در سیاسات ملکیه, فرمانبرداری از اداره اصحاب ظلم سبب اسارت و بندگی ملت می شود, گردن نهادن به تحکمات خودسرانه زعمای مذاهب و ملل که به عنوان دیانت ارائه می دهند و عامل عبودیت است. تنها تفاوتی هست و آن این که استبداد سیاسی به زور و قهر متکی است و استبداد دینی به خدعه و تدلیس مبتنی می باشد و اولی منشاء تملک ابدان, و دومی عامل تملک قلوب و به حقیقت روزگار سیاه ما ایرانیان هم, به همآمیختگی و حافظ و مقوم یکدیگربودن این دو شعبه استوار است.۱۹
گرچه به ظاهر, به نظر می رسد که نائینی در به کار بردن این اصطلاح استبداد دینی از کتاب کواکبی بهره جسته است چنان چه عده ای از نویسندگان به آن