خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده شامل 59 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل مقدمه نویسنده :

بسم الله الرحمن الرحیم

مقدّمه

از گام های نخستین و لازم در پژوهش پدیده تاریخی، بررسی و ارزیابی منابع آن واقعه است؛ زیرا محقّق در پی آن است که از دید و افق آن منابع، به شناخت پدیده مورد نظر نائل آمده، به بررسی برخی جوانب مجهول آن بپردازد. تکیه گاه پژوهشگر تاریخ در تحقیقاتش، منابع تاریخی تحلیلی است و بدون اطمینان از استحکام تکیه گاه، اعتماد بر آن، ناموّجه و درخور نقد خواهد بود؛ در نتیجه، صحّت پژوهش های مبتنی بر منابع مجهول، قابل خدشه است.

یکی از مسائل مهمی که درباره «نهضت مشروطیت ایران» کم تر بدان پرداخته شده، بررسی و ارزیابی منابع نقلی و تحلیلی مشروطه است. گرچه عدم شیوع چنین مباحثی (که شاید بتوان از آن ها به معرفت های درجه دو تعبیر کرد) در کم تر طرح شدن مباحث انتقادی به منابع مشروطه بی تأثیر نبوده، اما به نظر می رسد حاکمیّت تاریخ نگاری همسو با تاریخ نگاری جناح غالب در مشروطه، علّت مهم این امر بوده است.

اگر خوشبینانه داوری کنیم و تمام نویسندگان، مورّخان و تحلیلگران مشروطه را افرادی موثّق و صادق بدانیم که البتّه چنین نیست، نمی توان گرایش سیاسی و فکری را در عدم پرداختن به این مباحث نادیده گرفت؛ البتّه این مطلب را نباید به معنای عدم امکان بررسی های تاریخی بدون دخالت عقاید، گرایش ها و علایق دانست. هر چند برخی عقیده دارند که پژوهشگر تاریخ «خواه ناخواه، زیر تأثیر عقاید و آرزوها و تعصّب های خویش قرار» می گیرد^(۱)، ولی گروهی دیگر (به درستی) پاسخ داده اند: در روند تحقیق و پژوهش، موارد فراوانی وجود دارد که جرقّه هایی از حقیقت در برابر چشم محقّقان، زده شده و آن ها را به سوی خود می خواند؛ علاوه بر این، واقعیات و مطالب منابع نقلی تحلیلی تاریخی از جهات گوناگون همچون وضوح و ابهام یا وجود و عدم وجود مستندات کافی برای تحقیق پیرامون آن ها، در یک رتبه نیستند و می توان درباره بخش قابل ملاحظه ای از مسائل و نوشته های تاریخی، به ویژه در کلّیات به ارزیابی و داوری پرداخت؛ بنابراین نمی توان همه رویدادها و منابع تاریخی را مشمول حکمی واحد دانست و به چوب ناشناختگی راند.^(۲)

به هر حال، از یک منظر، می توان جریان ها و گرایش های تاریخ نگاری نقلی تحلیلی مشروطه، را به چند دسته تقسیم بندی کرد:

گروهی اعتقاد دارند که «لیبرال دمکراسی»، «ایدئولوژی نهضت مشروطیت ایران» بوده است. از نظر این طیف، تأمّل در پایگاه و خاستگاه فکری، آرمان سیاسی اجتماعی، میزان نفوذ مردمی و آثار سیاسی انتقادی منوّرالفکران غربی در عصر مشروطه، نشان دهنده رویکرد مردم به افکار غربی و جدایی آنان از اندیشه های سنّتی که نهاد روحانیت به دنبال ترویج آن ها بود است. در دیدگاه اینان، «فلسفه آزادی (به عنوان عالی ترین مظاهر مدنیّت فکری و عقلی مغرب زمین) به دنبال تمدّن مادّی اروپا در دنیا انتشار یافت و تخم نهضت های ملّی را در کشورها پراکند. نهضت مشروطیت ایران نیز در این جریان عمومی تاریخ ظهور کرد».^(۳) این نهضت از نوع جنبش های آزدیخواهِ طبقه متوسّطِ شهرنشین به شمار می رفت که سه عنصر اصلی، سازنده آن بودند: «روشنفکرانِ اصلاح طلب و انقلابی»، «بازرگانان ترقّی خواه» و «روحانیان روشن بین». روشنفکران، «نماینده تعقّل سیاسی غربی و مروّج نظام پارلمانی و تغییر اصول سیاست»، بازرگانان «به دلیل هوشیاری سیاسی که داشتند، در پی به دست آوردن پایگاه تازه» و روحانیان نیز «تحت تأثیر، تلقین و نفوذ اجتماعی روشنفکران ِ آزدی خواه بودند و علّت گرایش ِ روحانیون به مشروطه نیز همین نفوذ و تلقین آنان بود».^(۴)

عمده ترین ایرادها به این تاریخ نگاری را می توان در پنج مسأله ذکر کرد:

۱. عدم درک ماهیت اصلاح طلبی و تحوّل خواهی اندیشه شیعی؛

۲. ناتوانی از درک عمیق و صحیح هویت ملّی و مذهبی ایرانیان؛

۳. تحمیل الگوهای غربی در تحلیل نهضت ها و جنبش های ایرانی به ویژه نهضت مشروطه؛

۴. تحریف واقعیّات تاریخی و مصادره کردن آن ها در جهت اثبات پیش فرض ها و الگوهای تحمیلی؛

۵. نادیده گرفتن ناتوانی منوّرالفکران غرب گرا در ارتباط داشتن با توده مردم (با توجّه به انزوای آن ها و نامأنوس بودن اصطلاحات غربی مورد استفاده شان).

«ایران شناسی غربی» (انگلیسی و در امتداد آن امریکایی) که جزئی از جریان پیچیده و تأمّل برانگیز شرق شناسی است، از جریان های مهم تاریخ نگاری مشروطه و قبل و بعد آن به شمار می رود. ویژگی های برجسته و مهم (و البتّه در بیش تر موارد منفی) آنان، عباتند از:

۱. بدون تعصّب بودن نوشته ها در ظاهر؛

۲. سطحی بودن تحلیل ها (با توجّه به عدم درک صحیح و عمیق از دین اسلام و مذهب شیعه و هویت ملّی مذهبی ایرانیان)؛

۳. حاکمیت اصول شرق شناسی در ایران شناسی، مانند استبدادپذیری روحیه شرقیان، برتری ابدی غرب بر شرق که به نوعی به غرور و تکبر آنان می انجامد، محرومیت شرقیان از روحیه خلاّق و نوآور؛

۴. تلاش در جهت مثبت نشان دادن نقش کشور متبوع خود در تحوّلات ایران یا دستکم، زدودن افکار ایرانیان از آثار سوء دخالت ها و جنایت های کشورشان؛

۵. تأکید بر عناصر غیرمذهبی و تلاش برای مخدوش جلوه دادن رابطه دین و سیاست؛

۶. مثبت و مظلوم جلوه دادن اقلیّت های مذهبی و فرقه های انحرافی همچون بابیّه، در جهت اهداف استعماری خود.

«تاریخ نگاری روسی و مارکسیستی» نیز از دیگر تاریخ نگاری های ایران معاصر،شمرده می شود. مزایا و معایب این جریان عبارتند از:

۱. توجه جدّی به بسترها و ریشه های اقتصادی، اجتماعی ایران (روس ها برخلاف غربیان از جاهایی دیدن می کردند که نگاه غربی، به طور معمول به دنبال آن ها نبود)؛ گر چه این مطلب را به افراط می کشاندند؛

۲. برجسته کردن نقش توده مردم در تحوّلات و کم تر اهمیت دادن به شرح سلطنت حاکمان؛

۳. مناقشه و موردسؤال قرار دادن ایران شناسان غربی؛

۴. مثبت جلوه دادن دخالت های روسیه در ایران در نوشته های زمان حکومت تزاری و تبرئه خود از مظالم تزاری در

نوشته های مارکسیستی؛

۵. تحمیل ذهنیّات طبقاتی و مارکسیستی به تحوّلات و واقعیات تاریخی و برخورداری از نوعی دگماتیسم افراطی که با نگرش تک بُعدی به تحلیل مسائل می پردازد؛

۶. ارائه تحلیل های مادّی و غیرارزشی (همانند نگاه لیبرالیستی)؛

۷. نگاه ابزاری به تاریخ. ^(۵)

گروهی دیگر از تاریخ نگاران، پیرو «تاریخ نگاری درباری» بوده اند که برخی از ویژگی های مهمّ آن، چنین ذکر شده است:

۱. هماهنگ عمل کردن با منافع و مصالح دربارها و حاکمان؛

۲. محور قرار دادن حوادث و زندگینامه سلاطین و حکّام و کم تر مطرح کردن مسائلی که به توده مردم مربوط می شود؛

۳. برخورد منفرد یا میکانیکی با حوادث تاریخی (عدم تحلیل یا تحلیل کلیشه ای)؛

۴. انحصار استناد به منابع رسمی و دولتی. ^(۶)

«تاریخ نگاری ناسیونالیستی» ایرانی، در گرایش های لیبرال، مذهبی و باستان گرا وجود داشته است. وجوه مشترک آن تأکید بر سه ویژگی «وطن جغرافیایی»، «نژاد آریایی» و «زبان فارسی» است.^(۷) انگیزه ها و علل گرایش «ناسیونالیسم باستان گرا» (به صورت طیف اصلی و برجسته این جریان) را شاید بتوان سه مسأله ذکر کرد:

۱. حلّ احساس تحقیر ایرانیان به دنبال شکست در عرصه های گوناگون؛

۲. استفاده ابزاری از باستان گرایی به صورت حلقه واسط و گذرگاه مناسب برای عبور جامعه ایران از فرهنگ اسلامی به طرف فرهنگ غربی؛

۳. تقلید از غربیان که با نگاه به یونان باستان توانستند رنسانس را پدید آورده، خود را متجدد کنند.

بیش تر تاریخ نگاری های معاصر ایران (به طور عام) و مشروطه (به طور خاص)، با وجود اختلاف هایی، در یک مسأله اشتراک دارند. این تاریخ نگاری ها، با گرایش تجدّد و پذیرش و محور قرار دادن (هرچند ناخودآگاهانه) اصول مدرنیته غربی، انجام پذیرفته است. از نظر نویسندگان این منابع، در مشروطه، دو تفکّر و گرایش وجود داشته است: یکی جریان تجدّد که طالب اصلاحات، آزادی، پیشرفت، برابری بوده، ضدّ استبداد مبارزه می کرد و دیگری، جریان طرفدار استبداد، خشونت و مخالف آزادی و اصلاحات. این نوع تقسیم بندی که همه جریان ها و افراد را لزوما تحت یکی از این دو عنوان درمی آورد در حالی که چنین نبود از تفکّر و جریان سازی جناح غیرمذهبی، التقاطی و سکولار مشروطه برگرفته بود. با توجّه به این که مشروطه در مآل خود به دست همین جناح افتاد، به طور طبیعی تاریخ نگاری مشروطه نیز همسو با این جریان به حیات خود ادامه داد؛ در نتیجه (صرف نظر از برخی نقدهایی که از سوی افرادی از جریان مذکور درباره یک دیگر صورت می گرفت که البتّه در مواردی سرچشمه گرفته از غرض های شخصی بوده است) این جریان در روال و سیر عادی نمی توانست به نقد و ارزیابی جدّی خود بپردازد؛ چرا که به طور کلّی نقدهای اساسی به جریان، باید به وسیله فرد یا جریان بیرونی انجام پذیرد.

شاید بتوان در نتیجه گیری، ایرادها و نقدهای کلّی جریان تاریخ نگاری غالب درباره مشروطه (تاریخ نگاری سکولار و غیر مذهبی) را در چند محور ذیل ذکر کرد:

۱. وجود یکسویه