خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱)

فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) شامل 90 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گفت و گوی مسیحیت و اسلام (۱) :

چکیده

گفت وگو از دیر باز نیاز انسان اجتماعی بوده، و امروزه راه کاری شایسته برای بررسی و چاره جویی دشواری های موجود به شمار می رود . مقاله حاضر پژوهشی در تبیین بستر و زیرساخت های گفت و گو بین دو دین اسلام و مسیحیت است که بیشتر بر ایجاد راه کارهای عملی برای برقراری روابط سالم اجتماعی و هم زیستی مشترک و پایدار میان مسلمانان و مسیحیان بر اساس بازگشت به اصول ناب و بی آلایش دو دین، تاکید می کند .

نویسنده مقاله که از استادان ممتاز دانشگاه لبنان و از فعالان برجسته بین المللی در زمینه گفت و گوی ادیان و تمدن هاست، در این مقاله، ادیان آسمانی را سرچشمه زلال آزادی، برابری و برادری انسان ها و الهام بخش اصلاحات فراگیر جوامع بشری دانسته است .

کلید واژه ها: اسلام، مسیحیت، گفت وگوی ادیان .

ایمان، عقیده است که تبلور آن در گفتار و کردار است; به عبارت رساتر می توان گفت که ایمان اندیشه، گفتار و کردار است . در این زمینه، دیدگاه اسلام و مسیحیت و نیز آیین های دیگر پیش از آنها، اعم از یکتاپرستی و مانند آن، یکسان است .

چون این سه رکن ایمان، پایه مشترک ادیان و از بعد فلسفی، اجزای هستی انسانی را تشکیل می دهند، پس لازم است به عنوان محور اعتقادات دینی و پایه های ایدئولوژی قلمداد شوند . بدین جهت، تفاوت ادیان و ایدئولوژی ها را از یکدیگر باید با محتوای در بر گیرنده این سه رکن و کارکرد این سه در عرصه زندگی مرتبط دانست .

از این رو، محتوا و کارکرد – با توجه به مطلق بودن تعالیم الهی و نفی نسبیت بشری از آن – با راهبردهای محیطی هر دین و ایدئولوژی پس از گسترش و نفوذ در جهان، الگو می پذیرد .

محتوا که حقایق ایمانی پایداری را در بر می گیرد، در فرم های گوناگونی که با شرایط نزول وحی و یا شرایط تحول بشری متناسب است، پدیدار می شود . بدین سان، فرستادگان خدا برای هدایت مردم فزونی یافتند، و به گفته قرآن: «و رسولان را فرستاد که نیکان را بشارت دهند و بدان را بترسانند تا آن که پس از فرستادن این همه رسولان، مردم را بر خدا حجتی نباشد» . ^(۳) در مقوله قرآنی عبرت آمیز دیگری آمده است: «ما بر هر قومی شریعت و طریقه ای مقرر داشتیم و اگر خدا می خواست همه را یک امت می گردانید و لیکن این نکرد تا شما را به احکامی که در کتاب خود فرستاده بیازماید، پس شما به کارهای نیک سبقت گیرید که بازگشت همه شما به سوی خداست و در آنچه اختلاف می نمایید، شما را آگاه خواهد ساخت » . ^(۴)

این اختلاف که ناشی از فلسفه آفرینش، قانون تحول و نیازمندی های محیط است، در عصر حاضر منجر به ایجاد دو جریان مخالف هم شد: یکی معتقد به گشودن دفتری تازه از روابط مثبت میان فرقه های مسیحی به ویژه میان کلیسای کاتولیک و دیگر ادیان است . چندین سند از اسناد کنگره دوم واتیکان که این شیوه را پی ریزی کرد بر ضرورت برقراری این گونه روابط تاکید کرد، و سند ویژه ای موسوم به بیانیه

Nostea Aetate

]

» را که به ایجاد رابطه میان کلیسای کاتولیک و دیگر ادیان پرداخته، اختصاص داد که پس از این به رویکردها و دیدگاهایش خواهیم پرداخت . اما جریان دیگر، بنیادگرایی است که در این دوران گاه تندروی و گاه میانه روی پیشه می کرد، تا جایی که مناطق وسیعی از خاور نزدیک، میانه و دور را در برگرفت و تاثیرات شگرفی بر شمال آفریقا و آفریقای سیاه برجای گذاشت . این در حوزه دین اسلام . اما در حوزه مسیحیت همانند این جریانی که بازگشت به بنیادها و ریشه ها را تبلیغ می کرد نیز پدید آمد، به ویژه در ایالات متحده آمریکا که در آن جا هم مانند بنیادگرایی اسلامی، دعوت دینی، چهره سیاسی به خود گرفت، هر چند تفاوت هایی بین این دو از نظر خاستگاه ها و انگیزه ها وجود داشته است .

در این جا می توان به مباحثی که پژوهش گران این جریان، همچون رابرت نیبت

(

Nisbet Rabert

)

و ویلیام شامبرا

,(

William A.Schambra

)

(سیاست مدار) و دیگران مطرح کردند، اشاره کرد . ^(۵)

اینک که موضوع این تلاش، بررسی آغاز دوره ای از روابط خوب میان ادیان، به ویژه بین مسیحیت و اسلام بوده، بهتر آن است کلامم را درباره راه های امکان پذیر ایجاد روابط میان این دو، با بازگشت به پایه های گفت وگوی مورد تاکید دو دین متمرکز کنم . سعی می کنم به اندازه توان دورنمایی از روش اولیه این گفت و گو را ترسیم کنم .

بستر و زیرساخت های گفت و گو

مفهوم گفت و گو میان ادیان به عنوان پایه و اساس در کلیسای کاتولیک بر اساس نامه فراگیر،

(

Ecclesiam Suam

)

پاپ پل ششم که در ۶ آگوست سال ۱۹۶۴ منتشر کرد، در نظر گرفته شد . در پی آن، استعمال این اصطلاح گسترش و در خلال کنگره، کاربرد فراوانی یافت . سپس در چهارچوب امور و روابط کلیسا و مسائل دینی و نیز دنیوی و برای نشان دادن روابط مثبتی که باید میان مردم، اعم از افراد و گروه های پیرو ادیان مختلف و ایدئولوژی های متفاوت، حاکم باشد، بهره برداری شد .

مفهوم گفت و گو که اندک اندک به جنبشی پویا بدل شد و اجرای تئوریک و عملی آن به عهده مؤسسه ای که پاپ پل ششم در چهارچوب کنگره دوم واتیکان بنیان نهاد و نام دبیرخانه امور غیر مسیحیان به خود گرفت، در سال ۱۹۶۴ و در عید یادبود نزول روح القدس بر شاگردان حضرت مسیح که پنجاه روز پس از عید پاک است، متبلور شد . از دلایل اهتمام ورزیدن پاپ فقید به این مؤسسه، اعطای شخصیت معنوی و عملی و مستقل از جامعه مقدس مسیحی به این مؤسسه برای تبلیغ دین مسیحیت به دیگر ملل بود . قانون کلیسا

(

Regimini Ecclesiae

)

ماموریت این مؤسسه را این گونه ذکر می کند: «بحث درباره روش ها و ابزاری که منجر به گشایش گفتمان با غیر مسیحیان و کوشش جدی برای شناخت دقیق ادیان غیر مسیحی و ارج نهادن به آنها تا این که غیر مسیحیان به طور شایسته به اعتقادات، زندگانی و ارج و منزلت مسیحیت پی ببرند» . ^(۶) در این جا به هیاتی که از سوی مجمع جهانی کلیساها برای گفت و گو با ملت های دارای عقاید و ایدئولوژی های زنده و در راستای تبلیغ و دعوت به انجیل تاسیس شده، اشاره می شود . این دو هیات برای صلاح و رستگاری انسان همکاری کردند . اما کلیسا چگونه به اجرای اصل گفت وگوی عمومی بر پایه دوران نوین روابط نگریست، روابطی که خود خواستار برقراری آن بین مسیحیت و اسلام و از خلال رابطه مورد نظر بین این دو بود .

کنگره گفت و گو – اگر این نام گذاری مناسب باشد – بر آنچه دو طرف را بر پایه ایمان به یگانگی الهی در صورت های گوناگونش گرد هم می آورد و گشودن فصلی تازه از روابط و نیز تلاش مشترک در نگاهداشت ارزش های اخلاقی و اجتماعی، تاکید کرد .

در بخشی از بیانیه کنگره آمده است:

کلیسا به دیده ستایش به مسلمانان می نگرد که خدای یگانه را می پرستند، خدای زنده و بی مانند، بخشنده و مهربان و توانا، شکافنده آسمان ها و زمین که گفتارش را به بشر پرتو افکند . آنها با همه وجودشان در تلاشند فرمانبردار دستورهای خداوند باشند، اگر چه درک آن از دید ما پنهان است . همان گونه که ابراهیم بندگی می کرد که اصولا دین اسلام به او برمی گردد .

مسلمانان، مسیح را به عنوان پیامبر، گرامی می دارند، هر چند که به مقام الوهیتش معتقد نیستند، و نیز مادر مقدسش مریم را ارج می نهند و گاه او را الگوی تقوا می دانند . آنها در انتظار روز رستاخیزند که خداوند به همه مردم که از نو زنده می شوند، رسیدگی می کند . و همین طور پاسداریشان از ارزش های اخلاقی و بندگیشان به بارگاه خداوند بزرگ، به ویژه نماز، زکات و روزه . و اگرچه اختلافات فراوان و دشمنی ها در طول قرن ها، روابط مسیحیت و اسلام را به بن بست کشانده است، این کنگره همگان را به نادیده انگاشتی گذشته و کوشش در برقراری تفاهم دو جانبه و تلاش دو سویه برای پیش برد ارزش های عدالت اجتماعی و اخلاق و صلح و آزادی و گسترش آن که همه مردم را در بر گیرد، ترغیب می کند . ^(۷)

دیگر کلیساها نیز، گفته های کلیسای کاتولیک را تایید کردند .

آداب و اخلاق گفت و گو

اگر چه کنگره دوم واتیکان، گفت و گو را آغاز تازه ای برای ارتباط میان ادیان و ایدئولوژی ها قرار داد و مؤسسه ای را برای پی گیری آن ایجاد کرد تا این اندیشه، تنها مفهومی ذهنی و شعاری ایدئولوژیک باقی نماند، بی تردید، این فکر برخاسته از اصول نهادینه هر دو دین است که می توان در عقیده توحید و پای بندی به برادری انسانی – که جلوه ای خداوندی است – و هدف صلح جهانی برای همه انسان ها، گرد آورد . این اصول، آداب و اخلاقی دارد که در پی توضیح آنیم .

از نظر روابط انسانی، انجیل به چیزی گسترده تر از تسامح و فراتر از گفت و گو دعوت کرد، آن جا که می آموزد:

اما من به شما می گویم به کسی که به تو بدی می کند بدی نکن . و اگر کسی بر گونه راست تو سیلی می زند گونه دیگر خود را به طرف او بگردان . هر گاه کسی تو را برای گرفتن پیراهنت به دادگاه بکشاند، ردای خود را هم به او ببخش . . . شنیده اید که: نزدیکان خود را دوست بدارید و با دشمن خویش دشمنی کنید . اما من به شما می گویم: دشمنان خود را دوست بدارید، نفرین کنندگان شما را دعا کنید و به کسانی که به شما کینه ورزی می کنند، نیکی کنید . به این وسیله شما فرزندان پدر آسمانی خود خواهید شد . چون او آفتاب خود را بر بدان و نیکان یکسان می تاباند، و باران خود را بر درستکاران و بدکاران می باراند . اگر فقط کسانی را وست بدارید که شما را دوست می دارند، پس چه اجری دارید؟ . ^(۸)

این آموزش ها، گذار از خودخواهی و نفس بدخواه، و برای بر قراری روابط اجتماعی و انسانی باارزش است . نمونه آن در چهارچوب دعوت به حق در قرآن از یک سو، این گونه آمده است:

«خلق را به حکمت و برهان و موعظه نیکو به راه خدا دعوت کن و با بهترین طریق مناظره کن که البته خدا (عاقبت حال) کسی که از راه او گمراه شده و آن که هدایت یافته بهتر می داند» . ^(۹) این معنای دیگری نیز دارد و آن نبستن باب گفت و گو و متهم نکردن دیگران به گمراهی است . در انجیل نیز مانند این آمده است: «دیگران را محکوم نکنید تا مورد محاکمه قرار نگیرید» . ^(۱۰)

از سوی دیگر، قرآن، آداب گفت و گو با اهل کتاب را ترسیم کرده، بیان می کند که توحید، مسلمانان و اهل کتاب را به هم نزدیک می کند و این یکی از پایه های گفت و گو است . در سوره عنکبوت می خوانیم:

و شما مسلمانان با اهل کتاب جز به نیکوترین طریق، بحث و مجادله مکنید، مگر با ستمکاران از آنها و با اهل کتاب بگویید که ما به کتاب آسمانی قرآن بر ما نازل شده و به کتاب آسمانی شما به همه ایمان آورده ایم و خدای ما و شما یکی است و ما تسلیم و مطیع فرمان اوییم . ^(۱۱)

برای این که قرآن کریم این شور و گرمی دعوت جدید را سامان بخشد و مؤمنان را به دلیل دعوت به خدا از نادیده گرفتن آزادی دیگران بر حذر بدارد، پیامبر خود را به عنوان یاد آورنده مخاطب ساخت، و این که او نمی تواند هرکس را که خواست به راه خدا هدایت کند، بلکه فقط زمینه آماده سازی بندگان خدا را برای هدایت فراهم می آورد:

چنین که هر کس را بخواهی هدایت توانی کرد، لیکن خدا هر که را خواهد هدایت می کند و او به حال آنان که قابل هدایتند، آگاه تر است . ^(۱۲)

زمینه گفت و گو

هر چند کلیسا تلاش کرد تا از گفت و گو، خاستگاهی برای همکاری میان مسیحیت و اسلام بسازد، به نظر ما، دیدگاه دو دین از لحاظ به کارگیری اعتقادات دینی برای انجام اعمالی نیک در زندگی اجتماعی و دمیدن روح انجیل و قرآن در زندگی مطابقت دارد .

در انجیل آمده است:

نه هر کسی که مرا: خداوندا، خداوندا، خطاب کند به ملکوت آسمان وارد خواهد شد، بلکه آن کسی که اراده پدر آسمانی مرا به انجام برساند . ^(۱۳)

قرآن نیز می آموزد:

نیکوکاری این نیست که روی به سمت مشرق یا مغرب کنید، چه این چیز بی اثری است، لیکن نیکوکار کسی است که به خدای عالم و روز قیامت و فرشتگان آسمان و کتاب آسمانی و پیغمبران ایمان آرد و دارایی خود را در راه دوستی خدا به خویشان و یتیمان و فقیران و رهگذران و گدایان بدهد و هم در آزاد کردن بندگان صرف کند و نماز به پا دارد و زکات مال به مستحق برساند و با هر که عهد بسته به موقع خود وفا کند و در کارزار و سختی ها صبور و شکیبا باشد و به وقت رنج و تعب صبر پیشه کند، کسانی که بدین اوصاف آراسته اند آنها به حقیقت راست گویان عالم و آنها پرهیز کارانند . ^(۱۴)

پس باید گفت وگوی ما، گفت و گویی بر پایه عمل و اجرا باشد، چرا که هر دو دین، ما را به این که دین را در رفتار و کردارمان زنده سازیم و نه فقط با بیان آموزه های آن، فرا می خوانند .

شایان ذکر است که مسیحیت و اسلام هر دو، اصل آزادی عقیده را اعلام کرده و گفته اند که همه مردم، هر عقیده ای را که می خواهند برگزینند، آزادند . اگر چه اختلاف نظر در تفسیر آیه قرآنی «لا اکراه فی الدین » و آیه «و من یتبع غیر الاسلام دینا فلن یقبل منه » که به ظاهر با آیه قبل مغایرت دارد، بسیار است، و با این که شیخ محمد عبده (۱۸۴۹- ۱۹۰۵م) و شیخ محمد رشید رضا (۱۸۶۵- ۱۹۳۵م) این دو آیه و آیه های دیگر را با در نظر گرفتن اسباب نزول، در راستای اثبات آزادی تفسیر کردند، اما آیه هایی را که آورده ام – آیه ۴۸ سوره مائده، آیه های ۴۴- ۴۶ از انجیل متی – این مورد را به وضوح نشان می دهد .

اما درباره گفتار هر دین مبنی بر این که راه نجات تنها به پیروی از همان دین است و لاغیر، که در آیه قرآنی (هر کس که دینی جز اسلام داشته باشد از او پذیرفته نیست) و آیین مسیحیت (بیرون از کلیسا، نجاتی نیست)، تبلور یافته است، باید گفت که مواضع کنگ