خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه

فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه شامل 68 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وزارت در دوره صفویّه :

مقدمه
بحث از وزارت در تاریخ قبل از معاصر ایران از جهات متعددی مشکل و پیچیده است. نبود اطلاعات کافی از میزان اقتدار و اختیارات وزیر و عدم ثبات قدرت او و نیز افراد و سازمانهای ذیل اداره او بحث از این مقوله را با مشکل جدی مواجه ساخته است. با این حال، نمی توان بحث مزبور را نادیده گرفت و یا از آن به سادگی گذشت و یا صرفاً به بعضی کتب نظری هر عصر نظیر سیاستنامه ها و … اکتفا کرد؛ چه، غالباً حدود مطرح در این گونه کتب صرفاً نظری و یا ایده آلی بوده و با آنچه واقعاً می تواند رخ نماید متفاوت بوده است. لذا نه تنها بحث از وزارت در هر عصری می بایستی به صورت تخصصی و دقیق و موشکافانه صورت گرفته و عرصه های عمل و نظر با هم تطبیق داده و نتیجه معقول گرفته شود بلکه بهتر آن است که حیات سیاسی هر وزیر به طور جداگانه و مفصل و عمیق از زوایای مذکور زیر ذره بین گذاشته و از آن قضاوتی علمی تحصیل شود. این مقاله تلاش دارد در حد بسیار مجمل به فرایند تغییر و تحول وزراء در دوره صفویه و علل و اسباب آن و بعضی موارد مربوط دیگر، نظری انداخته و نتیجه ای معقول از آن اتخاذ نماید.

وزارت در قبل از صفویه

در تاریخ مشرق زمین و از جمله ایران، افراد و اشخاص پیوسته نقش تعیین کننده و سرنوشت ساز در تاریخ داشته اند؛ زیرا که، قدرت افرادی که حاکم بر جامعه بودند، محدوده مشخصی نداشت. عبارتی از نظام الملک در دست است که مؤید آن است که حکومتهای شرق را افراد معین و به عبارت بهتر پادشاهان اداره کرده و آن را بنا به صلاحیت یا عدم صلاحیت خود او به آبادانی برده یا به ویرانی کشانده اند[۱]. این پادشاهان که در اذهان مردم معمولاً از تکیه گاه غیر مادی نیز برخوردار بودند وظایفی نیز به عهده داشتند[۲]. از آنجا که پادشاهان به تنهایی نمی توانستند همه امور را حل و فصل نمایند لازم بود مشیر و یاوری هم داشته باشند؛ پس مقام وزارت خلق می شود.
وزارت در تمدن ایران قدمتی دیرین دارد؛ اما در تمدن اسلامی مبدأ آن به زمان عباسیان می رسد[۳]. نقش و جایگاه وزیر برای سلاطین ایران حیاتی و گره گشا بود و امکان اداره کشور برای آنها به تنهایی مقدور نبود[۴].
انتخاب وزیر توسط شاه انجام می شد و استعداد و توانایی وزیر بسته به استعداد و شعور و توانایی شاه بود[۵]. گاه انگیزه اصلی شاه از انتخاب وزیری خاص برطرف کردن بحرانی خاص بود. وزیر همچنین می توانست نقش سپر بلا را برای شاه بازی کند. خاستگاه وزراء در قبل از صفویه، از میان مستوفیان و بریدان بود[۶].
وجود مقام وزارت اگر چه برای شاه یا سلطان لازم و ضروری بود؛ ولی این لزوم، به معنای برابری یا تقسیم قدرت به نحو حقوقی آن نبود. این واگذاری قدرت یک طرفه بود؛ به این معنی که تعیین حدود و اختیارات و قدرت وزیر چیزی ثابت و مسلم و از پیش تعیین شده نبود؛ بلکه بسته به نظر شاه بود[۷]. وزیر در قبل از صفویه اساساً وظیفه ای خاص داشت. او روابط سلطان و سایر حکام و خلیفه را هدایت می کرد و …[۸]. در دوره ایلخانان الزاماً سمت مأمور مالی دولت نبود؛ یعنی آن چیزی که در دوره سلجوقی رواج داشت. در این دوره مقام مأمور عمده مالی از وزارت جدا شد و در دست یک نفر دیگر غیر از وزیر قرار گرفت و در واقع یک وزیر دیگر به وجود آمد.[۹]
از نامه ای که منتسب به اردشیر است و خطاب آن به وزیران او می باشد می توان فهمید که شاه بعضی وظایف را به وزیر محول می کند؛ وزیر نیز بایستی برخی وظایف را به زیردستان محول کند[۱۰]. برخی وزیران تاریخ ایران، در موقع لزوم، فرماندهی سپاه را نیز بر عهده داشته اند چنان که وزیران آل بویه این وظیفه را داشتند؛ زیرا سرداران قابلی بودند[۱۱]. در این دوره وزیران همچنین وظیفه انتصاب کارگزاران و عوامل حکومتی و عمال مالیاتی را نیز به عهده داشتند[۱۲]. وزیران در قرن چهارم در ایران بزرگترین نقش را ایفا می کردند. عقد معاهدات، تعیین تکلیف جنگ و صلح، فرستادن عمال به ولایات تحت قلمرو امیر، جلوگیری از کارهای بی خردانه و کودکانه امرا، رسیدگی به دیوانها یا وزارتخانه ها و تعیین تکلیف هر یک و به طور کلی تعیین مشی سیاست قلمرو ایران و سلاطین به تمامی به دست ایشان سپرده می شد[۱۳]. دادرسی و قضاوت نیز از وظایف وزیر بود[۱۴]. در دوره ایلخانی وزیر دیگر دیوان عرض در اختیار نداشت، همچنین دیوان انشاء و طغری نیز منسوخ شده بود. با اینکه دیوان استیفا و دیوان اشراف به کار خود ادامه دادند؛ ولی گویا رابطه آنها با وزارت تغییر
یافته است[۱۵].

وزارت در دوره صفویه
شاه صفوی از حقوقی کاملاً نامحدود و مستقل در اعمال قدرت برخوردار بود و هیچ قانونی اختیارات او را محدود نمی ساخت و به انجام هر کاری مجاز بود و هیچ رادع و مانعی را در سلطنت خود نمی شناخت. شاه صفوی از قدرتی دیگر نیز برخوردار بود و آن تقدس آمیخته به احترام، که فطری بود و با تولد شاه همراه و ملازم او بود[۱۶]. مردم، شاه صفوی را نه تنها به عنوان حاکم خود بلکه او را به عنوان فرزندزاده پیامبر نیز تکریم می کردند. بنابراین به اعتقاد فرایر حکومت شاه صفوی «بر سلسله مراتب روحانی بیشتر مبتنی بود تا پادشاهی خالی.»[۱۷] مردم به واسطه تقدسی که برای شاه صفوی قائل بودند او را واجد قدرت خارق العاده شفادهی مریضها می دانستند[۱۸]. بعضی از القابی که به شاه صفوی منتسب ساخته بودند واجد ارزشی خارق العاده و ماورای طبیعی بود. القابی نظیر «ولی نعمت» «عالم پناه» یا «جهان پناه»، «اقدس» و …[۱۹] در همین راستا قابل توضیح است. از این روی توجه یا بی توجهی شاه به کسی می توانست طرز رفتار مردم را با چنان شخصی تعیین کند[۲۰]. اگر کسی مورد لطف شاه قرار می گرفت و قدرت و منصبی می یافت، به تبع آن، نزد مردم نیز وی مقبولیت
و مشروعیت داشت. بنابراین ساختار ظاهری قدرت شکل هِرمی داشت که در رأس آن شاه و در ذیل آن بر حسب سلسله مراتب عمال شاه و در قاعده آن مردم عادی قرار داشتند که طبقات بالایی هِرم را به عنوان دارندگان رسمی قدرت به رسمیت و مشروعیت می شناختند. چنین باور و پذیرشی نسبت به قدرت و دارنده آن، در نزد عمال شاه نیز بود. بنابراین، به قول فرایر آنها هرگز «آرزوی رسیدن به اوج قدرت امپراتوری را نمی کنند»[۲۱].
«آنها به ندرت پادشاهان را رها می سازند یا بی وفایی نسبت به سلطنت نشان می دهند. پس، یک ارتباط غریزی در جانهاشان پیوند خورده است و خودشان را با تمایلات شاهنشاه تطبیق می دهند.»[۲۲]
وزیر در سلسله مراتب عمال قدرتمند در مرتبه بلافاصله پس از شاه قرار داشت، که چارچوبه قدرت وی در اعصار مختلف صفوی، دارای اندازه های متفاوت بود. می توان گفت میزان قدرت وزراء با میزان عمر آنها در درازمدت هماهنگی داشت.
با نگاهی به طول عمر وزراء در طول دوره صفویه به این حقیقت پی می بریم. از ۳۵ وزیر صفوی چهارده وزیر کمتر از پنج سال، شش وزیر بین پنج تا ده سال و ده وزیر بیش از ده سال وزارت داشتند. از وزارت پنج وزیر دیگر صفوی اطلاعی در دست نیست. در طول قرن اول یعنی از ۹۰۶ ه… تا سال ۱۰۰۰ ه….ق به غیر از دو وزیر مقتدر، بقیه وزراء کمتر از ده سال وزارت نمودند؛ در صورتی که در یک قرن و نیم بعد یعنی تا سال ۱۱۳۵ مدت وزارت وزراء افزایش یافت و فقط چهار وزیر کمتر از ده سال وزارت نمودند که علت کوتاهی عمر وزارت دو وزیر، مرگ طبیعی یک وزیر، و قتل توسط مخالفان بود. همچنین قدرت وزراء در اعصار مختلف صفوی رقبای صنفی مختلفی داشت. عمال دربار و عمال نظامی دو گروه عمده در رقابت با مقام و قدرت وزیر بودند که در اوایل و اواخر صفوی اهمیت هر کدام، از این حیث متفاوت بود. موقعیت وزیر اعظم در دوره صفویه از بسیاری جهات همچون وضع وی در تاریخ قبل از صفویه بود. پس، وزیر همچون گذشته در این دوره نیز سپر بلای شاه محسوب می شد، به این معنی که شاه به وزیر اختیارات لازمه را می داد و از طرفی نیز هر گونه نارضایتی که از طرف مردم عادی و یا حکو
متی پیش می آمد خطر آن متوجه وزیر اعظم بود نه شاه[۲۳]. البته، این وضعیت شامل حال سایر مقامات نظیر صدر نیز می شد[۲۴].
در دوره شاه اسماعیل اول «وکیل» در موقعیتی برتر از وزارت قرار داشت. علت اهمیت مقام وکیل نسبت به «وزیر» ارزشمندتر بودن جنبه نظامی حکومت اسماعیل نسبت به جنبه اداری آن بود. پس، در دوره اسماعیل اول، وزراء به غیر از مالیات دیوانی، دخلی در سایر امور مملکت نمی نمودند[۲۵]. به نظر می رسد مقام وزارت در زمان شاه اسماعیل اول از چندان قدرت و اعتباری برخوردار نبود و وزیر تنها مُعین و یاور شاه بود. پس، شاه اسماعیل بدون این که از مقام و قدرت وزیر خطری احساس نماید، وزیر پادشاه دشمن را به وزارت یکی از ولات برگماشت. چنان که شاه اسماعیل، خواجه کمال الدین وزیر شاهی بیک خان را که از قلعه مرو به اسیری آورده شده بود، «منظور نظر التفات گردانیده به وزارت خراسان معزّز و سربلند گردانید.»[۲۶] با وجود قدرت نه چندان زیاد وزیر اعظم این مقام را شاه اسماعیل اول در سال ۹۰۹ ه….ق مشترکاً به دو نفر واگذار کرد، یکی خواجه شرف الدین محمد خان دیلمی قزوینی و دیگری امیر زکریا کججی[۲۷]. به نظر می رسد تا سال ۹۲۰ ه….ق و پس از جنگ چالدران اهمیت حرم در دستگاه حکومت اسماعیل به تدریج جانشین اهمیت امور نظامی گردید. لذا نقش حرم در
انتصاب وزراء بیشتر از امرا مطرح گردید[۲۸]. وزارت در دوره تهماسب چندان جایگاهی برای خود پیدا نکرد و قدرت آن همچنان در حداقل خود باقی ماند. به نظر می رسد در ده سال اول، سلطنت تهماسب از ۹۳۰ تا ۹۴۰، به واسطه تفوق نظامیان، امیرالامرا نقش اساسی در عزل و نصب وزراء داشت[۲۹]. در سال ۹۴۰ شاه تهماسب وزارت را مشترکاً به خواجه عنایت الله خوزانی (کچل) و خواجه معین الدین یزدی داد[۳۰]. چندی نگذشت که شاه تهماسب مجدداً مقام وکالت را ایجاد کرد و اهمیت بخشید و وزارت را تحت الشعاع وکالت قرار داد. تهماسب بعدها در ۹۵۵ ه….ق مجدداً وزارت مشترک را به وجود آورد[۳۱]. تهماسب در اواخر حیات خود، وزارت را کم اهمیت تر کرد و خود در امور داخل شد،[۳۲] چنان که شاه در اواخر حیات خود دیگر کسی را به عنوان وزیر اعظم منصوب نکرد[۳۳]. در دوره اسماعیل دوم و شاه محمد نیز وزارت از موقعیت قدرتمندی برخوردار نبود. در دوره اسماعیل دوم دو وزیر بر سر کار آمدند و در دوره شاه محمد سه وزیر که هر کدام یکی پس از دیگری معزول شدند[۳۴]. در زمان عباس اول به واسطه تضعیف موقعیت قزلباش ها توسط شاه، قدرت وزیر افزایش یافت. تمرکز بیشتر اداره امور ک
شور وظیفه دیوانسالاری را که وزیر در رأس آن بود، سنگین تر کرد. مقام وزارت در ابتداء تحت الشعاع قدرت قزلباش قرار داشت. چنان