خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل تازه های نشر

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تازه های نشر :

هدف مجله از معرفی فایل پاورپوینت کامل تازه های نشر, اطلاع رسانی و نیز گسترش امر کتاب خوانی در بین خوانندگان این مجله است و نظری به رد یا تأکید محتوای آن ها ندارد.

سر بر آستان قدسی دل در گرو عرفی
مجید مجیدی
تهران, نشر قطره, ۱۳۷۷, رقعی, ۳۰۲ص

سکولاریزم یا به تعبیر نویسنده(عرف گرایی) امروزه بخش مهمی از مباحثات فکری جامعه ایرانی را به خود اختصاص داده است. روش حاکم بر بحث های مربوط به سکولاریسم, روش فلسفی و کلامی است. اما به گفتمانِ سکولار(یا عرفی) از زاویه دیگری نیز می توان نگریست; بی آن که لزوماً این نگرش در دفاع از گفتمانِ سکولاریزم یا ردّ آن باشد. در این نگرش, سکولاریزاسیون یا عرفی شدن فرآیندی اجتماعی است که مستقل از تمایلات و نگرش های اندیشه وران واقعیت دارد. این نگرش, رویکردی جامعه شناختی به گفتمانِ سکولار(عرفی) است که نویسنده آن را در کتاب خود دنبال کرده است.
به اعتقاد نویسنده, جامعه ایرانی طی یک قرن اخیر رو به عرفی شدن داشته است و این امر علی رغم تمایل(نیروهایی که می خواهند همه امور را دینی و قدسی کنند) به وقوع می پیوندد. دیگر آن که فرآیند عرفی شدن در جامعه ایرانی تحولی درون زا و طبیعی و مبتنی بر فرآیندها و محدودیت ها و مقدورات جامعه است.
نویسنده برای شرح و بسط نظریه بالا, مباحث کتاب را در ده فصل و سه ضمیمه سامان داده است; در فصل اول, دلایل برتری تفکیک قدسی عرفی بر تفکیک های دیگری چون سنت و تجدد برای شناخت جامعه ایرانی بیان شده است. به طور خلاصه, نویسنده تفکیک قدسی عرفی را کارآمدتر و دارای قدرت تبیین تحولات جامعه ایرانی می داند.
تعریفِ عرفی شدن به تعریفِ هر جامعه ای از دین بستگی دارد. اما به طور کلی می توان گفت: امور قدسی و عرفی در طول تاریخ به طور هم زمان و در کنار یک دیگر حضور داشته اند و میان آن ها رابطه ای وجود داشته است. حوزه امور قدسی و عرفی در مواردی می تواند کاملاً از هم متمایز یا برهم منطبق باشد یا موارد مشترکی را داشته باشد. همچنین این دو می توانند متقابلاً به یاری یک دیگر برخیزند و هم دیگر را به پیش ببرند.
در فصل دوم(عوامل برون دینی مؤثر بر فرآیند عرفی شدن) مورد بحث قرار گرفته اند. این عوامل عبارت اند از: تمایل به خرسندی, توسعه تجربه گرایی در علم, عرفی شدن اخلاق, خصوصی شدن دین و عرفی شدن حقوق و سیاست.
در فصل سوم فرآیندهای اجتماعی ای که زمینه ساز فرآیند عرفی شدن می گردند, بررسی شده اند. این فرآیندها عبارت اند از فرآیند تمایز یابی نهادی(که در نتیجه آن دین تا حد زیادی به قلمرو خصوصی رانده می شود) پیدایش منابع مشروعیت رقیب, عقلانی شدن, خصوصی شدن, اسطوره زدایی و تعددیابی.
به نظر نویسنده, فرآیند عرفی شدن لزوماً به معنای افول دین نیست;!! به معنای افول ایدئولوژی های تمامیت طلبی دینی هست. وی در فصل چهارم به بررسی(عرف گرایی در چالش با دین ایدئولوژیک) پرداخته و در نهایت نتیجه گرفته که علی رغم ناسازگاری بنیادین عرف گرایی و دین ایدئولوژیک, پیش برندگان فرآیند عرفی شدن, بالضروره همان کسانی نیستند که به ایدئولوژی عرف گرایی یا عرفی کردن باور دارند.
بر همین اساس, در فصل پنجم نویسنده فرآیند ایدئولوژیک شدن دین را به عنوان واسطه عرفی شدن آن مورد بررسی قرار می دهد. فرآیند ایدئولوژیک شدن دین, فرآیندی اجتماعی است که طی آن موارد زیر رخ می دهد: نفی آن چه در چارچوب دین نهادینه شده, عدم ملاحظه دین به نحو تاریخی, گذاشته شدن قیود ارزشی بر روش ها, بسط دامنه عمل, دیکتاتوری اکثریت بر اقلیت, تخصیص همه مقبولات عصر به ایدئولوژی, قرار گرفتن حق و باطل به عنوان معیار وجود و عدم, نویسنده در این فصل به بررسی و نقد آرای سروش می پردازد و نهایتاً نتیجه می گیرد که نقد سروش از ایدئولوژیک کردن دین متوجه ایدئولوژیک کردن فقه است اما خود نیز ارائه دهنده دینی ایدئولوژیک است.
در فصل ششم (گفتمان های عرفی کننده) در ایران معاصر مورد بحث قرار گرفته است. این گفتمان ها عبارت اند از: عقل و دین, توسعه, خود و دیگری, بازپیرایی نصوص, هم زیستی, حقوق بشر و زندگی. این گفتمان ها ضمن آن که شواهدی از فرآیند عرفی شدن هستند. خود نیز از عوامل مؤثر در عرفی کردن به شمار می آیند. تأثیر متقابل طرف های درگیر از ایده های مقابل, تداوم بسیار زیاد آن ها, درگیری با مسائل عام بشری و شمول آن ها بر مباحث ارزشی وجوه متعدد این گفتمان هاست که موجب ایفای نقش عرفی کنندگی آن ها می شود.
در فصل هفتم میان فرآیندهای عرفی شدن در جوامع ایران, مصر و ترکیه مقایسه ای انجام می شود. نویسنده با اشاره به آرای عالمان مشروطه خواه و مشروطه ستیز در عصر مشروطیت و تداوم منازعات فکری آن دوران تا به امروز, همه آن ها را موجب عرفی شدن امر قدسی می داند;(چه تلاش برای وفاق میان عرفیات و ظهور با شریعت و چه تلاش در جهت نفی آن ها با تمسک به شریعت) باشد. پس از انقلاب نیز تلاش های دو طرف پس از دو دهه به پذیرش عموم اولیات عرف امروزین مسابقه سیاسی منجر شده است. عرفی شدن در ایران در سه سطح رخ نموده است: حوزه های علیمه و جامعه و دولت.
در فصل هشتم با عنوان(عرفی شدن مباحث دین) به مباحث رایج در مرحله مباحث دینی درباره نسبت دین و انسان, نسبت معارف دینی و معارف بشری, نسبت دین و جهان و نسبت عقل روحی و دیدگاه های متفاوتی که در ذیل هر یک وجود دارند, اشاره کرده است. ویژگی های عرفی شدن ساحت دین عبارت است از شمول گرایی, خود محدودکنندگی, سرایت کنندگی, ابتنای فرآیند عرفی شدن بر روش بازگشت ناپذیری و انباشتی بودن. فرآیند عرفی شدن ساحت دین در قلمروهای زیر پدید می آید: جهان شناسی, زبان, نسبت انسان و خدا, متون دینی, تجربه دینی, دین و جامعه.
در برابر تلاش برای عرفی کردن ساحت دین, تلاش هایی برای دینی کردن ساحت عرف به وجود می آید. ویژگی اصلی این تلاش ها که در فصل نهم مورد بررسی قرار گرفته اند,(منضم ساختن حوزه امور عرفی به امور قدسی) است.
دینی کردن معرفت, تکنولوژی, انسان, جامعه, شهر, حکومت و هنر مظاهر گوناگون این تلاش است. نویسنده در ضمن بحث از دینی کردن حکومت, نظریه های مطرح را به دو دسته تقسیم می کند: حکومت های دینی غیرفقهی و حکومت های فقهی. نمونه نظریه نخست, نظریه سروش درباره حکومت دمکراتیک دینی است. نویسنده با نقد این نظریه آن را دارای ابهام های متعددی می داند. به نظر وی, با توجه به مفهوم حکومت و کار ویژه های آن از نظر سروش, ذکر قید(دینی) برای حکومت معنای محصلّی نمی تواند داشته باشد. در مقابل, نظریه های حکومت فقهی وجود دارد که مبتنی بر نظریه های سیاسی سنتی هستند. رویارویی اصلی در این میان میان سنت گرایان و عرف گرایان است که اولی به حکومت دینی باور دارد و دیگری به جمهوری دینی.
در فصل دهم:(وجوه و عناصر درون دینی مؤثر در فرآیند عرفی شدن) مورد بررسی قرار گرفته اند. این عناصر عبارت اند از: نهاد روحانیت, هیئت ها, شوراها و انجمن های مذهبی, جنبش های دینی, حکومت دینی و احیاگران فکر دینی به اعتقاد نویسنده تشکیل حکومت دینی(بیشترین تأثیر را در فرآیند عرفی شدن جامعه ایرانی) داشته است. حاکمیت فقه, موجب عرفی سازی نظام فقهی و حقوقی و عمل گرایی جزء ذاتی رفتار فقیهی که در رأس حکومت قرار دارد, می شود. پی آمد این امر گسترش استنباط های جدید و روزآمد فقهی است. احیاگران دینی نیز نقش مهمی در فرآیند عرفی شدن جامعه ایرانی داشته اند چرا که مهم ترین کار آنان ایدئولوژیک کردن دین بود که گرچه ظاهراً کاری خلاف عرف اما در عمل عرفی کننده بود. نهاد روحانیت نیز طی چند دهه اخیر(با طی مراحل کسب منزلت اجتماعی, گسترش حیطه های اقتدار, سازمان دادن به فعالیت های آموزشی, پژوهشی و تبلیغی خود و در نهایت در دست گرفتن قدرت سیاسی متداولاً با امور دنیوی و عرفی درگیری بیشتری پیدا کرد).
ضمیمه های کتاب مقالات کوتاهی است که در زمینه وضعیت تحقیقات در حوزه های علمیه, جامعه شناسی روحانیت شیعه در دروان معاصر, فقه شیعه و ویژگی های خاص انسان ها به نگارش در آمده اند.

قدمت و تداوم نظریه ولایت مطلقه فقیه از دیدگاه امام خمینی(ره)
بهرام اخوان کاظمی
شرکت چاپ و نشر سازمان تبلیغات اسلامی, تابستان۱۳۷۷

آیا نظریه(ولایت مطلقه فقیه) در سیره نظری و عملی حضرت امام خمینی (ره) دارای قدمت, ثبات و انسجام درونی است؟ و یا این که نظریه ای پرگسست و افتراق می باشد که پس از انقلاب اسلامی, به دلیل شرایط ویژه ای در شانزدهم دی ماه۱۳۶۶ به یک باره عرضه شده است؟ پاسخ به این سؤال و جانب داری از فرضیه عدم گسست در نظریه امام, درون مایه این کتاب به حساب می آید. اخوان کاظمی در این اثر می کوشد تا با رجوع به آثار فقهی و سیاسی امام; همچون: کشف الاسرار, الرسائل, ولایت فقیه یا حکومت اسلامی و البیع و نیز با مراجعه به بیانات ایشان در قبل و بعد از انقلاب اسلامی, فرضیه خود را محک زند و در سایه شواهد و استناداتی که از سیره نظری و عملی امام به دست می آید به اثبات قدمت و تداوم نظریه ولایت مطلقه فقیه از دیدگاه ایشان نایل گردد. به باور نویسنده, از میان گروه های سیاسی و نیز شخصیت های علمی و سیاسی معاصر ایران, نهضت آزادی, عزت اللّه سحابی, چنگیز پهلوان و سعید امیر ارجمند معتقد به گسست در نظریه ولایت مطلقه فقیه اند. در واقع به عقیده اینان اعلام نظریه ولایت فقیه به صورت مطلقه با حواشی و تبعات مربوط به آن ناشی از یک اشکال و اخ
تلاف درونی هیئت حاکمه و متولیان خطّ ِ امامی جمهوری اسلامی بوده که برای خروج از بن بست های اجتماعی اعتقادی موجود به آن متوسل شده اند:(تفصیل و تحلیل ولایت مطلقه فقیه, تهران: نهضت آزادی ایران[بی تا], ص۱۳۳) این در حالی است که اخوان کاظمی علل ایجاد توهم در مورد گسست نظریه ولایت مطلقه فقیه را ناشی از عوامل زیر می داند:
۱) تحول جایگاه حقوقی نظریه ولایت مطلقه فقیه در قانون اساسی(سیر صعودی اختیارات ولی فقیه در قانون اساسی);
۲) محدود بودن یا نبودن اختیارات ولی فقیه در موارد یازده گانه اصل ۱۱۰ قانون اساسی;
۳) پیچیدگی و ندرت نظریه ولایت مطلقه فقیه;
۴) برداشت های متفاوت از اسلام;
۵) عدم آگاهی از ظروف مکانی و زمانی نظریه ولایت مطلقه فقیه;
۶) عدم آگاهی از فقه سیاسی تشیع;
۷) تفسیر نادرست از عملکرد و سیرهعملی امام;
۸) تفسیر و برداشت نادرست از اظهارات امام;
۹) خلط تکامل تدریجی نظریه با انقطاع و گسست آن.
همچنین نویسنده برای این پژوهش, فرضیه های فرعی نیز تصور می کند که اثبات یا نفی آن ها در ارزیابی صحت و سقم فرضیه اصلی اش کمک شایانی می کند. این فرضیه ها بدین قرارند:
۱ نظریه ولایت مطلقه فقیه, ناشی از استنباط و اجتهاد فقهی به شیوه(لازم)(ویژگی اصلی این شیوه, لحاظ نقش زمان و مکان و توجه به تغییر موضوعات احکام در این دو بستر در استنباط و اجتهاد فقهی است) امام خمینی است وجزیی از این مجموعه به حساب می آید. با اثبات قدمت چنین شیوه ای در سیره نظری و عملی ایشان, قدمت و ثبات انسجام نظریه ولایت مطلقه فقیه ثابت می شود.
۲ مردم با ویژگی ها و قابلیت های خاص و مقطعی خویش در ارائه و اعلام تدریجی نظریه ولایت مطلقه فقیه مؤثر بوده اند.
۳ روحانیت و حوزه ها با ویژگی ها و قابلیت های خاص و مقطعی خویش در ارائه و اعلام تدریجی نظریه ولایت مطلقه فقیه مؤثر بوده اند.
۴ وضعیت بحرانی و اضطراری کشور, خصوصاً در سال های اول انقلاب و جنگ تحمیلی و ضرورت حفظ نظام از عوامل تاثیرگذار برنحوه ارائه تدریجی نظریه ولایت مطلقه فقیه بوده است.
این اثر از یک مقدمه و هفت بخش ذیل فراهم آمده است: بخش اول: گفتاری در باب ولایت فقیه; بخش دوم: برخی برداشت ها در مورد گسست نظریه مطلقه فقیه; بخش سوم: ولایت مطلقه فقیه در سیره نظری و عملی امام خمینی(ره); بخش چهارم: اجتهاد و نظریه ولایت مطلقه فقیه; بخش پنجم: جای گاه مردم در نظریه مطلقه فقیه; بخش ششم: روحانیت و نظریه ولایت مطلقه فقیه; بخش هفتم: جای گاه برخی سیاست ها و اصول در ارائه تدریجی ونظریه ولایت مطلقه فقیه و پاسخ به پاره ای شبهات.

سلسه مباحث اسلام, سیاست و حکومت
آیهالله مصباح یزدی
دفتر مطالعات و بررسیهای سیاسی سازمان تبلیغات اسلامی, اردیبهشت۱۳۷۷

درون مایه اصلی این اثر, طرح مهم ترین سؤال های مطروحه در حوزه فلسفه سیاسی اسلام و نیز پاسخ بدان ها است که آیهاللّه مصباح یزدی در سلسله سخنرانی های خود, پیش از خطبه های نماز جمعه تهران, به بحث گذارده است. به عقیده وی سؤال هایی از قبیلِ آیا اسلام درباره سیاست و حکومت نظریه ای دارد؟ آیا نظریه سیاسیِ اسلام تقلیدی است یا ابتکاری؟ آیا نظریه ولایت فقیه, همان حکومت تئوکراسی در غرب است؟ یا این که تفاوتی ماهوی با آن دارد؟ ساختار حکومت اسلامی چگونه است و چه تفاوتی با سایر رژیم های سیاسی دیگر دارد؟ آیا اسلام ساختاری برای چینش هرم قدرت دارد یا نه؟ بر فرض که داشته باشد آیا از ثابت برخوردارست یا منعطف می باشد؟ حکومت اسلامی چه اختیاراتی دارد و مردم در سایه آن از چه حقوق و اختیاراتی برخوردارند؟ مراد از اسلامی بودن, حکومت چیست؟ آیا می توان مصداق تاریخی برای آن عرضه کرد؟ و بالاخره این که اساساً متدلوژی این مباحث چیست؟ مهم ترین پرسش هایی هستند که پاسخ به آن ها فلسفه سیاسی اسلام را سامان می بخشد.
آیهاللّه مصباح در قسمت دوم نیز ضمن تأکید بر ناکامی پی درپی دشمنان اسلام در بعد عملی و عرصه های گوناگون سیاسی, اقتصادی و نظامی, تصریح می نماید که استکبار جهانی قصد آن دارد تا بر اساس یک برنامه ریزیِ دقیق در بعد نظری با تضعیف محورهای تئوریک انقلاب اسلامی به اهداف خود مبنی بر زوال و یا حداقل تحریف مبانی و مبادی نظام اسلامی دست یابد. ترویج تفکر جدایی دین از سیاست, انکار ولایت فقیه(انکار تلازم بین حکومت دینی و ولایت فقیه) و مخدوش کردن شکل ولایت فقیه در جمهوری اسلامی ایران, سه محور عمده ای هستند که توسط محافل خارجی و داخلی دامن زده می شوند.
قسمت سوم این اثر تحت عنوان رابطه دین و سیاست به کاوش استدلال ها و ادله نقلی تلازم دین و سیاست می پردازد. در این قسمت آیهاللّه مصباح ابتدا با تأکید بر ضرورت بهره گیری از متد نقلی علاوه بر متد عقلی برای اثبات ملازمت دین و سیاست با تعریفی که از سیاست ارائه می کند و آن را آیین کشورداری تلقی نموده محور بحث خود را تتبع ادله نقلی پیرامون عدم جدایی دین از سیاست قرار داده است.
وی با استناد به کتاب و سنت در پی اثبات این واقعیت است که اسلام یک مکتب جامع الاطراف و شامل کلیه قوانین ضروری برای اداره جامعه در ابعاد گوناگون می باشد و سیاست جز لاینفک دین اسلام به شمار می رود.
آیهاللّه مصباح در قسمت چهارم به تزِ جدایی دین از سیاست که به زبان دیگر و در قالب انتظار حداقل و انتظار حداکثر از دین بیان شده پاسخ داده است. وی در پاسخ گویی به تحلیل این مسئله اهتمام گمارده که اساساً در اسلام, دنیا و آخرت از یک دیگر قابل تفکیک و جدایی نیستند و وحدت و یک پارچگی بر زندگی دنیوی و اخروی انسان ها حاکم است. نقش اساسی دین در تعیین وجه ارزشی اعمال دنیایی به منصه ظهور می رسد. عقلِ انسان صرفا قادر به تشخیص بعد ارزشی پاره ای از اعمال انسان ها است و در اکثر موارد جنبه ارزشی افعال دنیوی آدمیان توسط دین تعیین می گردد.
و در نهایت آیهاللّه مصباح در قسمت پنجم و ششم این اثر به پاره ای از شبهه ها و سؤال هایی که پیرامون آزادی در اسلام عنوان گردیده پاسخ داده است. او بر این نکته تأکید می نماید که بررسی آیات قرآن و شأنِ نزول و مخاطبین آن ها نشان می دهد که بر خلاف ادعای مطرح شده میان آیات قرآن در خصوص حکومت و آزادی هیچ گونه مباینت و مغایرتی وجود ندارد. وی در پایان بر دلایل عقلی آزادیِ مشروط و عدم تناقض کرامت انسان با تحدید آزادی پرداخته و سرانجام مرجع ذی صلاح محدود کننده حدود و ثغور آزادی انسان ها را مستدلاً تبیین نموده است.

دین و دولت در اسلام
غلامرضا ظریفیان شفیعی
چاپ اول: تهران انتشارات میراث ملل, پاییز ۷۶

هدف اصلی در این کتاب, بررسی و تحلیلِ نسبت دین و سیاست در زمان پیامبر و تطور و تحولی است که دین در دوره های خلفای راشدین یافته است. کتاب حاضر سعی داردکه مناسبات دین و حکومت و تطورات آن را از سال اول هجری تا آغاز خلافت اموی با انطباق بر امر واقع ترسیم نماید. مؤلف در ابتدا فرضیه هایی را بیان و در مورد آن ها بحث می کند از جمله: ۱ یکی از هدف های رسالت پیامبر تشکیل حکومت اسلامی بود. ۲ تحقق وحاکمیت بالفعل در گرو بیعت مردم است.
کتاب حاضر در یک مقدمه و سه فصل و یک خاتمه, سامان یافته است.
مؤلف در مقدمه به زمینه های تئوریک بحث یعنی اصل حکومت, ضرورت حکومت و انواع حکومت ها, مبانی حاکمیت از دیدگاه الهی و حاکمیت در اسلام, مباحث اساسی مناسبات دین و دولت در اسلام, ویژگی های امام و تعریف خلیفه و امام اختصاص یافته است و هم چنین حقوق متقابل میان حاکم و مردم, وظایف فرمان روا. ایشان یکی از ملاک های دینی بودن حکومت را عدالت می داند و در آخر نوع حکومت دینی را جمهوری مشروط می داند.
فصل اول: این فصل به بررسی مفاهیم و ساخت سیاسی عصر جاهلی می پردازد و قبیله را اصلی ترین ساخت جامعه عرب به شمار می آورد. بعد مؤلف به عوامل و ویژگی هایی اشاره می کند که برخی از قبایل به ویژه قریش را تا حدودی زیاد از هنجارهای قبیله ای دور ساخته و موجب بافتِ نیمه قبیله ای و نیمه شهری می شود.
فصل دوم: در این فصل مؤلف ابتدا با بررسی اقدامات پیامبر در دوران مکه به روی کرد اجتماعی دین و اقدامات پیامبر در این ارتباط اشاره می کند و نقش هجرت در برپاییِ حکومت, موقعیت سیاسی اجتماعی یثرب, برقراری حکومت در مدینه توسط پیامبر و متکی بر آرای مردم مورد بررسی قرار گرفته است و قرآن سیاسی ترین کتاب آسمانی در ارائه قوانین و استقرار حکومت معرفی شده است. مؤلف در ادامه نسبت دین و دولت در دوره پیامبر را یک نسبت امتزاجی از آرای عمومی و احکام شرع مقدس اسلام می داند.
مؤلف در خاتمه به نقش هجرت پیامبر در استقرار حکومت اشاره می کند. و به مناسبات دین و دولت در دوران علی(ع) و امام حسن(ع) اشاره کرده و به نگرش نظری علی(ع) و تلاش ایشان به منظور احیای جامعه نبوی پرداخته و هدف اصلی حکومت را از دیدگاه علی(ع) ایجاد امنیت و تحقق عدالت می داند.
فصل سوم: مناسباتِ دین و دولت و معیارهایی که در زمان خلفای راشد