خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل دوره بی ثباتی داخلی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دوره بی ثباتی داخلی :

در مسئله بر اندازی شاه تمام طیف ها ظاهرا با هم همراه بودند البته این شاید پس از هفده شهریور بیشتر متجلی شد و گرنه تا قبل از آن گروههائی از جمله لیبرالها و دیگران همان شعار قدیمی جبهه ملی را تکرار می کردند که «شاه باید سلطنت کند و نه حکومت » و اعلام می کردند که خواهان برقراری قانون اساسی می باشد اما بعد از هفده شهریور دیگر هیچ تشکل و طیفی جرات بیان آشکار چنین مسائلی را نداشت و ظاهر کار این بود که همه خواهان بر اندازی شاهنشاهی می باشند ولی از گوشه و کنار استنباط می شد که برخی دسته جات علی الخصوص کمونیست ها و برخی از طرفداران غرب، در چگونگی وضعیت نظام آینده، اهدافی غیر از امام و امت را مطرح می کنند.اما در گرما گرم شور مبارزه علیه شاه و در کوران حوادث خونین انقلاب علی الخصوص با تدبیر امام و دیگر سران انقلاب، مجالی برای تجلی این اختلافات و بروز تفرقه در صفوف انقلاب پیش نمی آمد.اما هر چقدر که طلیعه پیروزی نمایان تر می شد علی الخصوص پس از فرار شاه در ۲۶ دیماه سال ۵۷ این اختلاف ها خود را نشان می دادند.روز ۱۹ بهمن مهندس بازرگان بعنوان نخست وزیر دولت موقت که از طرف شورای انقلاب و تایید امام انتخاب شده بود، در دانشگاه تهران در اجتماع عظیم مردم تهران سخنرانی کرده و رئوس برنامه های خود را اعلام کرد این در حالی بود که بختیار نخست وزیر شاه هنوز در کار بود و ارتش نیز ظاهرا از او حمایت می کرد.

فردای همان روز گروههائی کمونیستی و هوادارانشان به سردمداری سازمان چربک های فدائی بعنوان گرامیداشت سالروز ۱۹ بهمن سال ۴۹ سیاهکل، در دانشگاه تهران تجمع کرده، بطرف میدان امام حسین (ع) شروع به راهپیمائی کردند.این عمل یک نوع قدرت نمائی و صف بندی تلقی می شد و این در حالی بود که از نیمه شب همان روز نیروهای گارد شاهنشاهی پادگان نیروی هوائی را که از مدتها قبل کادرهایش به طرفداری امام و انقلاب جنبشی داشتند، به محاصره در آورده و تشنج در آنجا بالا می گرفت که تا صبح روز بعد تبدیل به درگیری و نبرد مسلحانه شد، که همان روز یعنی ۲۱ بهمن ماه فرمانداری نظامی تهران اطلاعیه ای داد و اعلام کرد که از ساعت ۴ بعد از ظهر مقررات منع عبور و مرور اجراء می شود که امام با آن مخالفت کرد و از مردم خواست تا با حضور در خیابانها حکومت نظامی را خنثی کنند بعدها مشخص شد که نظامیان طرفدار شاه قصد داشتند با عملیاتی وسیع مدرسه رفاه محل استقرار امام را در ساعات حکومت نظامی و در غیاب مردم منهدم کرده امام و دیگر سران را شهید یا دستگیر نمایند.از عصر همان روز درگیری بین مردم مسلح با طرفداران شاه در کلانتری ها و در پادگان ها در بسیاری از شهرها آغاز شد و تا عصر ۲۲ بهمن این امر طول کشید.در طی این مدت اسلحه های فراوانی خارج شد که بعدها معلوم شد بخش عمده ای از این سلاحها به دست دست نیروهای چپ و گروههای هوادار مجاهدین خلق افتاده و بخشی از آنها نیز به کردستان و مناطق مرزی رفته است.

از فردای پیروزی انقلاب دهها دسته و گروه در اینجا و آنجا خودنمائی و هر کسی برای خود ایدئولوژی و آرمانی را اعلام کرد.امام خمینی نیز سریعا فرمان داد که مردم سلاحها را به مساجد تحویل دهند و کمیته هائی برای برقراری نظم در مساجد تشکیل شد. نیروهای مردمی در این کمیته ها متشکل شدند و از طرف دیگر، دولت موقت نیز زمام تشکیلات رسمی حکومت را بدست گرفت. کمیته ها کانونی برای تولد بسیاری از ارگانهای انقلابی شد و توانست خلا قدرت انتظامی را که بسیار خطرناک بود پر کند.

بنا بر این امام و شورای انقلاب از طریق تشکیل کمیته و دیگر ارگانهای انقلابی و دولت موقت از یکسو و فراهم کردن زمینه همه پرسی برای تعیین نظام و تدوین قانون اساسی از سوی دیگر توانستند کنترل اوضاع را بدست بگیرند.از آنجا که رژیم پلیسی و دیکتاتوری شاه سالیان سال با پشتیبانی و حمایت ابرقدرتها حکومت می کرد و از طرف دیگر، انقلاب اسلامی حرکتی مردمی و دینی بود، بسیاری عقیده داشتند که نیروهای انقلاب اسلامی بعلت بی تحرکی و بی سازمانی، پس از براندازی شاه در خلا قدرت، غرق خواهند شد.از این رو، بسیاری از فرصت طلبان درکمین بودند تا پس از سقوط شاه با نیروی مذهب و پیش آمدن خلا قدرت و سر در گمی نیروهای مذهبی، خود زمام حکومت را بدست بگیرند.

نیروهای چپ و التقاطی بخصوص به این مسئله دل بسته بودند شاه نیز خود در روزهای آخر برای بازداشتن مردم از ادامه انقلاب می گفت: «اگر من بروم ایران ایرانستان می شود» یعنی هرج و مرج و تجزیه پیش خواهد آمد.حتی برخی از مصلحت اندیشان و لیبرالها نیز نگران این مسئله بودند و زمانیکه امام در پاریس با قاطعیت می گفت «شاه باید برود» توصیه می کردند که این امر خطرناک است و بهتر است انتقال قدرت تدریجی صورت بگیرد.

گروههای معارض انقلاب را می توان از دو بعد تقسیم گردد یکی منطقه نفوذ و عملیات و دیگری نوع آرمان و ایدئولوژی.

گروههای منطقه ای

کردستان اولین منطقه ای بود که در آن گروههای معارض بطور مسلحانه با انقلاب برخورد کردند در همان روزها و هفته های اول پیروزی، پادگانهای مهاباد و سنندج مورد هجوم قرار گرفت و اسلحه فراوانی از آنجا غارت شد.دو گروه محلی با نامهای دموکرات و سازمان کومله سردمدار جریانات این منطقه شدند.حزب دموکرات ریشه در جریانات اشغال ایران در جنگ دوم داشت و تحت تاثیر حزب تجزیه طلب دموکرات آذربایجان ایجاد شده بود فاضی محمد در شهر مهاباد اعلام جمهوری کرد ولی با ورود ارتش شاه در سال ۱۳۲۵ تسلیم شده بدار آویخته می شود.در تمام دوران طاغوت نیز در منطقه کردستان همیشه تشنجات و بعضا جنبش هائی وجود داشت که عمدتا نیز از طرف عراق تحریک و حمایت می شد.اما در سالهای اول دهه ۱۳۵۰ حکومت وقت بطور کامل بر منطقه مسلط بود.در جریان انقلاب نیز توده های وسیعی از مردم مسلمان کرد در تظاهرات و اعتصابات شرکت داشتند. مسئله اختلافات مذهبی در اینجا عاملی برای رشد حرکتهای ضد نظام و انقلاب شد و گروههای معارض با دامن زدن به این مسئله و هشدار در مورد روی کار آمدن یک حکومت شیعه که عرصه را بر اهل سنت تنگ خواهد کرد جای پای خود را محکم می کردند.

دولت عراق و سایر دولتها، علی الخصوص استکبار جهانی که از استقرار یک دولت دینی و انقلابی در ایران وحشت داشتند از این مسائل در کردستان بهره برداری کرده تا مانعی در راه انقلاب درست کنند.

گروههای چپ و التقاطی که در تهران و در خارج از کردستان هنوز جرات نداشتند بطور آشکار در مقابل انقلاب بایستند کردستان را کانون خوبی برای فعالیت و تبلیغات علنی خود تشخیص دادند و در آنجا پایگاه زدند.دولت موقت نیز با اعزام هیئت سه نفره حل اختلاف به منطقه بدون ارائه طرح و ایده ای مشخص نتوانست اقدام قاطعی برای جلوگیری از استقرار ضد انقلاب در کردستان بعمل آورد.

کردستان به کانونی از جنگ و بحران و تشنج تبدیل شد و بخش عظیمی از نیروی انقلاب را که باید صرف بازسازی و استقرار انقلاب می شد بخود جذب کرد.

کومله ای ها که بیشتر در سنندج نفوذ داشتند عمدتا دارای ایده مائوویستی و مدعی یک انقلاب برای سراسر ایران بودند اما رهبری چندان شاخصی نداشتند.

مقر حزب دمکرات با سابقه و ریشه قومی عمدتا در منطقه مهاباد و شمال کردستان بود و قاسملو که مدت زیادی در کشورهای اورپای شرقی و غربی سکونت داشت در کوران انقلاب به ایران باز گشته بود تا این حزب را رهبری کند و بقول خودش حق مردم کردستان را که مورد ستم مضاعف قرار گرفته بودند بگیرد و با این اندیشه دست به یک سری تحرکات و اغتشاشات در منطقه زد. البته روشن است که مردم کردستان مانند مردم مناطق دیگر ایران مورد ظلم و ستم رژیم شاه قرار گرفته بودند اما او حمله و هجوم خود را متوجه نظام نو پای انقلاب می کرد و از اینجا بود که این پرسش ذهن افراد منصف و اهل تحقیق را بخود جلب می نمود که چه کسی مسئول عقب ماندگی کردستان و ظلم و ستم اعمال شده بر مردم آنجا بود؟ و آیا رواست از حکومتی که فقط چند صباحی سر کار آمده حقوقی را که شاه تضییع کرده بود با زور اسلحه بگیرند؟ .ایده حزب بنوعی از کمونیسم متاثر بود ولی برای اینکه مردم مسلمان کرد را بخود جلب کنند بیشتر روی ایده خود مختاری تبلیغ می کردند.در اوائل سال ۵۹ کنترل اکثر شهرهای کردستان از دست دولت مرکزی خارج شده بود و گروههای ضد انقلاب با استفاده از موقعیت جغرافیای طبیعی و سیاسی (کوهستانی بودن و مرزی بودن) و با مدد حمایت های عراق و دیگر حامیانشان عملا بر کردستان تسلط داشتند.طی این مدت نیروهای انقلابی در چار چوب واحدهای سپاه پاسداران، جهاد سازندگی و یگانهای ارتشی در منطقه حضور داشتند و تعداد زیادی از آنها شهید، مجروح و اسیر شدند.از طرف مقابل هم تلفات زیاد بود و در این میان بر مردم غیر نظامی و شهرها و آبادیها نیز خساراتی جانی و مالی وارد شده بود و نیروهای سپاه پاسداران اعم از بومی و غیر بومی در داخل شهر و در پادگان سنندج در محاصره بودند.تبلیغات گروههای معارض در داخل و خارج به اوج رسیده متاثر از اینها، دانشگاهها بخصوص در تهران کانون فعالیت گروههای معارض نظام شده بود و علنا از ضد انقلابیون در کردستان به تبلیغ، گرفتن کمک مالی و حتی اعزام نیرو اشتغال داشتند.سرانجام، در اردیبهشت ماه همان سال یک ستون از ارتش برای عبور از سنندج و استقرار در بانه و نوار مرزی در بیرون شهر متوقف شد و سنندج از وجود نیروهای معارض پاک سازی و راه برای عبور و استقرار یگانهای ارتش باز شد، در تهران نیز دانشجویان مسلمان، بعنوان انقلاب فرهنگی، دانشگاهها را تعطیل کردند و یک پایگاه مهم نیروهای معارض بسته شد.نیروهای انقلابی علی الخصوص سپاه پاسداران در جریان بحران کردستان تجربیات زیادی اندوختند و توانستند با شروع جنگ تحمیلی در اواخر شهریور سال ۵۹ هسته یک سپاه نظامی تمام عیار را تشکیل دهند و سدی عظیم در مقابل ارتش مکانیزه عراق بوجود آورند. در تمام طول هشت سال جنگ تحمیلی، تشنج در کردستان و عمدتا در مناطق کوهستانی و جنگلی آن ادامه داشت و نیروئی به استعداد حدود دویست هزار نفر همواره در این منطقه بشکل عملیاتی یا لجیستکی و پشتیبانی درگیر بودند، که اگر اینها از همان روز اول فارغ از آشوب کردستان در جنگ علیه عراق بکار گرفته می شد شاید سرنوشت جنگ طوری دیگر رقم می خورد.

منطقه دیگری که مورد توجه ضد انقلابیون و استکبار قرار گرفت و کانون عملیات آنهاگردید خوزستان بود که با بهره برداری از تفاوت زبانی و نژادی یعنی با تکیه بر عربیت، می خواستند این منطقه را علیه انقلاب بسیج کنند.از همان ابتدای سال ۵۸ گروههائی که عمدتا از عراق تعلیم دیده و تقریبا فاقد هر گونه ایدئولوژی یا تشکل معینی بودند با خرابکاری در تاسیسات نفتی تشنجاتی ایجاد می کردند.نیروهای چپ و التقاط با بهره برداری از فرهنگ غربی که طی سالها سل