خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا شامل 72 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جایگاه عصمت در اندیشه سیاسی بوعلی سینا :

تاریخ دریافت: ۲۷/ ۳/ ۸۳ تاریخ تأیید: ۲۸/ ۴/ ۸۳
در اندیشه سیاسی شیخ الرئیس «عصمت» آن قدر مهم است که حتی با رحلت پیامبر صلی الله علیه و آله که وحی الهی متوقف می شود، باز هم باید معصوم منصوب از سوی ایشان، پرچم زمام داری را به دست گیرد و مردم نیز مکلف اند همان گونه که از پیامبر اطاعت می کردند، از جانشین وی نیز اطاعت کنند. پیامبر کار قانون گذاری را به نحو احسن به پایان رسانیده، ولی کار زمام داری هرگز به اتمام نمی رسد، مگر این که قیامت فرا رسد و جامعه بشری منقرض گردد.
در این کنکاش ابتدا سیاسی بودن اسلام را به عنوان اصل موضوع پذیرفته ایم و آن گاه این سؤال را مطرح کرده ایم که سیاسی بودن اسلام ذاتی است یا عرضی و در نهایت، ثابت کرده ایم که در اندیشه سیاسی فیلسوف بزرگ اسلامی، عصمت از جایگاه ویژه ای برخوردار است.
واژه های کلیدی: اندیشه سیاسی، بوعلی سینا، کلام سیاسی، فلسفه سیاسی، عصمت و اسلام.

طرح مسئله

آیا اسلام یک دین مدنی و سیاسی است یا این که صرفاً یک دین اخلاقی و عبادی می باشد؟ شیخ الرئیس در این باره چگونه می اندیشیده است؟ اگر او به جدایی دیانت از سیاست قائل نبوده، آیا سیاست را هم چون عبادت و اخلاق، داخل در جوهره دین دانسته یا این که دین برای اقامه عدل، امر به معروف و نهی از منکر، جهاد و دفاع، اقامه حدود و اداره انفال، اخماس و زکوات، گزیری از تشکیل حکومت نداشته است؟ آیا عصمت و حکومت باهم اند و با بودن معصوم، غیر معصوم می تواند زمام دار امّت باشد و مردم در امور سیاسی و اجتماعی از او، و در سایر امور از معصوم تبعیت کنند یا نه؟
برخی از نویسندگان فرقی بین ذاتی بودن یا عرضی بودن حکومت و سیاست نسبت به دین قائل نشده اند:
پیامبر اسلام اقدام به تأسیس نظام سیاسی و تشکیل دولت نموده… خواه… نظام سیاسی و همچنین دولت و سیاست آن، ذاتی دین بوده و یا ایجاد آن لازمه وجود و اقامه اسلام باشد.۱
حقیقت این است که امامت و رهبری را باید گوهر دین شناخت. اگر نگوییم مسئله حکومت در درجه اول اهمیت قرار دارد، ناگزیریم آن را هم چون برنامه های عبادی، اخلاقی و اقتصادی اسلام خارج از جوهره دین ندانیم. زراره یکی از راویان برجسته حدیث از امام باقر علیه السلام نقل کرده است که:
بُنِیَ الإسْلامُ علی خمسهِ أشیاءَ: علیَ الصّلاهِ و الزّکاه و الصّومِ و الحجِّ و الولایهِ؛۲ اسلام بر پنج چیز بنا شده است: بر نماز و زکات و روزه و حج و ولایت.
ایشان که خود محدثی آگاه و صاحب نظر بود، پرسید: کدام یک برتر است؟ در واقع، او با قبول این که ولایت و حکومت داخل در جوهره دین است، می خواهد ببیند آیا سه برنامه عبادی و اقتصادی و سیاسی اسلام همه در یک ردیف اند یا یکی از آنها جان مایه اسلام و «فلسفه همه فقه»۳ است.
امام در پاسخ وی فرمود:
الولایهُ أفضلُ؛ لاِءنَّها مفتاحُهُنَّ و الوالی هوَ الدّلیلُ علیهِنَّ؛ ولایت افضل است، چرا که کلید همه آنها، و والی دلیل و راهنمای آنهاست.
زراره سپس سؤال هایی درباره جایگاه سایر موارد کرد و امام نماز را در درجه نخست؛ زکات را در درجه دوم؛ حج را در درجه سوم و روزه را در مرتبه چهارم قرار داد.
این واقعیت را هیچ کس نمی تواند انکار کند که پیامبر گرامی اسلام در اولین فرصت تشکیل حکومت داد و خود زمام حکومت را به دست گرفت:
پس از آن حضرت، تمامی مسلمانان بدون کمترین شکی و به اتفاق، اصل ضرورت تداوم نظام سیاسی و دولت نبوی را پذیرفته و بر جانشینی آن به منازعه برخاستند.۴
عبدالکریم شهرستانی می گوید:
اختلفُوا فی الإمامهِ و القولِ فیها نصّاً و اختیارا؛۵ مسلمانان درباره این که امامت به نص پیامبر یا به انتخاب مردم است، اختلاف کردند.
عبارت مذکور بدین معناست که هیچ کس در تعطیل ناپذیری حکومت تردید نکرد و در این زمینه هیچ گونه اختلافی پدید نیامد، بلکه اختلاف در این بود که آیا امامت، انتصابی است یا انتخابی.۶
ولتر به جدایی ناپذیری حکومت از اسلام اعتراف کرده، دین اسلام را از مسیحیت برتر می داند:
دینی که محمد صلی الله علیه و آله آورد، بی گمان برتر از مسیحیت بود… دین محمد صلی الله علیه و آله دینی است… معقول و … جدی و …پاک و … دوستدار بشریت.۷
گوستاولوبون می گوید:
کتاب مقدس مسلمانان و دستور دینی و مدنی و سیاسی آنان، قرآن است.۸
وی در جای دیگر می گوید:
نفوذ سیاسی و اجتماعی اسلام بسیار مهم است… در هر شهری که پرچم اسلام در آن به اهتزاز درآمد، تمدن نیز با درخشندگی خیره کننده خود در آن جا تجلی نمود.۹
ژان ژاک روسو می گوید:
مذهبی که قواعد عملی زیاد دارد، بیشتر پیروان خود را به خویش علاقه مند می کند، زیرا انسان به چیزی که دایماً بدان مشغول شد، زیادتر علاقه مند می گردد و بهترین نمونه این علاقه زیاد مذهبی، علاقه مندی مسلمانان… به مذهب خودشان می باشد، چه آن که در این… مذهب، قواعد عملی زیاد وجود دارد که مؤمنین باید مرتباً عمل کنند.۱۰
به نظر او، پیامبر اسلام دارای نظریه های صحیح بود و نظام سیاسی خود را به خوبی تنظیم کرد و تا حکومت او باقی بود، مملکت به خوبی اداره می شد.۱۱
شیخ الرئیس نه تنها بر جدایی ناپذیری دین از سیاست پای می فشارد، بلکه اصولاً فلسفه نبوت را در نظم جامعه و قانونمندی آن ترسیم می کند. از نظر او، اگر انسان موجودی اجتماعی و نیازمند قانون نبود، به نبوت و حکومت هم نیازی نداشت. گویی در نظام فلسفه سیاسی بوعلی سینا نبوت و حکومت تفکیک ناپذیرند. البته او قانونمندی و نظم و حکومت را صرفاً برای دنیا نمی خواهد و سکولار نیست. او نخواسته دین و دولت را در هم ادغام، و دنیوی کند. در نظر او، انبیا با برقراری نظام اجتماعی، دنیای مردم را به عنوان مقدمه و مزرعه آخرت اصلاح می کنند. در عین حال وی یک فیلسوف اجتماعی کلکتیویست^(۲) هم نیست؛ یعنی چنین نیست که اصالت را به جمع داده و فرد را فدای جمع کرده باشد. او طالب محیط اجتماعی سالم است. محیط اجتماعی سالم، به قانون و قانون گذار و مجری خوب و ایده آل نیاز دارد. در چنین محیط اجتماعی سالمی است که افراد سالم، متعهد، متدین و مخلص تربیت می شوند و از دنیای ایده آل به آخرت ایده آل، و از زندگی مطلوب دنیوی به زندگی مطلوب اخروی می رسند و سعادت واقعی آنها تأمین می گردد.
شیخ الرئیس فیلسوفی فردگرا^(۳) هم نیست. او می خواهد به دست افراد متدین، جامعه ای سالم بسازد؛ جامعه ای که در آن، افراد تابع نظامی قانونمند باشند؛ نظامی که قانونش الهی، و قانون گذارش از جانب خدا، و مجری قانونش معصوم باشد. او می گوید:
لابدَّ فی وجودِ الإنسانِ و بقاءِه من مشارکتِه و لاتتمُّ المشارکهُ إلاّ بمعاملهٍ کما لابدّ فی ذلکَ من سائِرِ الأسبابِ الّتی تکونُ له و لابدّ فی المعاملهِ من سنّهٍ و عدلٍ و لابدّ للسنّهِ و العدلِ من سانٍّ و معدّلِ و لابدّ من أن یکونَ هذا بحیثُ یجوز أن یخاطبَ النّاسَ و یلزمهم السنّه و لابدّ من أن یکون هذا إنسانا؛۱۲ فرد باید در زندگی اجتماعی مشارکت داشته باشد و همه اسبابی را که لازمه یک زندگی اجتماعی ایده آل است، مراعات کند. ولی روابط اجتماعی به قانون و عدالت نیاز دارد. قانون، قانون گذار می خواهد. عدالت، مجری عادل می طلبد. کسی که قانون گذاری و اجرای عدالت را بر عهده دارد، باید به گونه ای باشد که مردم را مخاطب خویش سازد و آنها را به اجرای قانون الزام کند، چنین کسی باید یک انسان باشد.
از نظر شیخ الرئیس، انسان به تنهایی نمی تواند معیشت خود را تأمین کند. روابط متقابل و سالم است که همه نیازهای انسان را برآورده می کند و راه سعادت و تکامل را برای ایشان هموار می سازد. به اعتقاد وی مردم را نباید به حال خود رها کرد. اگر فردی که وظیفه اش قانون گذاری و اجرای قانون است، مردم را به حال خود گذارد، هرج و مرج پدید می آید:
و لا یجوزُ أنْ یترکَ النّاسَ و آراءَهُمْ فی ذلک فیختلفونَ و یری کلٌّ منهم ماله عدلاً و ما علیه ظلما؛۱۳ او نباید مردم را به حال خود گذارد تا هر کس به رأی شخصی خود عمل کند که در این صورت، اختلاف فراگیر می شود و هر فرد آنچه به نفعش باشد عدالت، و آنچه به زیانش باشد ظلم می پندارد.
انسان به چیزهای بسیاری نیاز دارد و صد البته که خداوند بزرگ همه آنها را تأمین کرده است تا آن جا که از رویاندن مو بر پلک های چشم، و ابروها و از آفرینش گودی کف پاها کوتاهی نکرده است، چرا که اگر ابروها نبودند چشم از عرق پیشانی آسیب می دید و اگر مژه ها نبودند محافظت چشم که از ظرافت فوق العاده ای برخوردار است دشوار می شد و اگر گودی کف پا نبود انسان از راه رفتن طبیعی و متعادل محروم بود. آیا نیاز انسان به ابروها و مژه ها و گودی کف پا بیشتر است یا به قانون گذار و مجری دلسوزی که بر اعمالش نظارت کند و او را به نظم و عدالت سوق دهد و تخلفاتش را مهار و مجازات نماید؟ چنین مقامی، حافظ نوع انسان است و اوست که به تمام استعدادهای وجودی انسان فعلیت می بخشد و از به هدر رفتن فرصت ها و توانایی هایش جلوگیری می کند:
فالحاجهُ إلی هذا الإنسانِ فی أنْ یَبْقی نوعُ الإنسانِ و یتحصَّلَ وجودُهُ أشدَّ منَ الحاجهِ إلی إنباتِ الشّعرِ علی الأشفارِ و علیَ الحاجبینِ و تقعیرِ الأخمصِ من القدمین و أشیاءَ أُخری منَ المنافعِ… .۱۴
البته وجود فرد قانون گذار ممکن است. آنهایی که وجود چنین انسانی را غیرممکن پنداشته اند، به خطا رفته اند و باید در مبانی خود تجدیدنظر کنند. مادیین از جمله این افراد می باشند. اینان عالم غیب، وجود خدا، وحی و نبوت را منکرند. حال آن که براهمه منکر خدا نیستند، ولی بعثت انبیا را خلاف عدل می دانند، چرا که به نظر آنها برانگیختن انسان به عنوان پیامبر و ممتاز کردن او در میان مردم، مستلزم تبعیض است. تبعیض به معنای ظلم می باشد و ظلم بر خداوند روا نیست. به علاوه، معتقدند که اگر سخن او مخالف عقل باشد پذیرفتنی نیست و اگر موافق عقل باشد مردم عاقل اند و نیازی به او ندارند.۱۵
خدایی که فاعل بالعنایه است و به تمام نیازهای بندگان خود احاطه و اشراف دارد، آیا به نیازهای درجه دوم و کم اهمیت آنها توجه می کند و از نیازهای زیربنایی و اساسی چشم می پوشد؟ چگونه ممکن است که خداوند و فرشتگان مقربی که در سلسله طولی قرار دارند، به آن نیازی که سرنوشت انسان به آن وابسته است، توجهی نداشته باشند؟ آیا نظام این جهان، نظام خیر نیست و نظامی که در آن، انسان قانونمند و عدالت گستر نباشد، می تواند نظام خیر باشد؟
وجود پیامبران، خیر است. نظام آفرینش نیز خیر می باشد. خیر بودن نظام آفرینش هنگامی می تواند تحقق یابد که به خیر وجود پیامبران تکمیل شود. در حقیقت، خیر بودن نظام آفرینش به بعثت پیامبران وابسته است. اگر پیامبران نباشند در این نظام نه تنها خیر کثیر تحقق نمی یابد، بلکه معلوم نیست خیر قلیل هم تحقق پیدا کند، در این صورت باید بگوییم: نظام آفرینش شرّ محض است؛ همان چیزی که حکمای اسلامی از جمله شیخ الرئیس آن را نپذیرفته اند۱۶:
لا یجوز أن تکونَ العنایهُ الاولی تقتضی تلک المنافعَ و لا تقتضی هذهِ الَّتی هی أسُّها و لا أن یکونَ المبدأُ الأوّلُ و الملائکهُ بعدَهُ یعلَمُ ذلکَ و لا یعلَمُ هذا و لا أنْ یکونَ ما یعلمُهُ فی نظامِ الخیرِ الممکنَ وجودُهُ الضرو