اگر فایل یا کتابی رو که میخواهید توی سایت نیست روی " پیشنهاد فایل " کلیک کنید.
خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه
224,700 تومان قیمت اصلی 224,700 تومان بود.109,200 تومانقیمت فعلی 109,200 تومان است.
تعداد فروش: 53
فرمت فایل پاورپوینت
دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه – تجربهای بینظیر در ارائه!
پاورپوینتی شیک و استاندارد:
فایل فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه شامل 120 اسلاید طراحیشده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint میباشد.
چرا فایل فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه گزینهای عالی است؟
- گرافیک حرفهای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه با طراحی مدرن و چشمنواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل میکنند.
- کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت بهگونهای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
- آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه از قبل تنظیمشده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
تضمین کیفیت و دقت بالا:
این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائههای حرفهای میباشد.
نکته قابل توجه:
برخی نسخههای غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.
همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه را دریافت کنید و یک ارائه بینظیر داشته باشید!
بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل رموز أصحاب الانتفاضه :
استشهد زید بن علی رضی اللّه عنه وهو فی طریق دعوته إلی کسح الظلم ونشر العدل، وأشعل فتیل الثوره وبقیت نارها بعد استشهاده متأجّجه بین أولاده وأصحابه، بید کابر بعد کابر. وإلیک مَن نهج منهاجه:
۱ – یحیی بن زید بن علی
(۱۰۷ ۱۲۵ ه)
هو یحیی بن زید بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب – علیه السلام – وأُمّه «ریطه» بنت أبی هاشم عبد اللّه بن محمد بن الحنفیه، وإیّاها عنی أبو ثمیله الآبار بقوله:
فلعل راحم أُمّ موسی والذی * نجّاه من لجج خضمّ مزبد
سیسرُ «ریطه» بعد حزن فوَادها * یحیی، ویحیی فی الکتائب یرتدی
وأُمّ «ریطه» هی بنت الحرث بن نوفل بن الحرث بن عبد المطلب، أُمّها ابنه المطلب بن أبی وادعه السهمی.
شرف تتابع کابر عن کابر * کالرمح انبوب علی انبوب
وقد ذکر أبو الفرج الاَصفهانی ثورته واستشهاده علی وجه مبسط، وجاء الجزری باختصاره فی الکامل ونذکر نصّ الثانی:
لمّا قتل زید بن علی ودفنه یحیی ابنه، سار بعد قتل أبیه، إلی خراسان، فأتی «بلخ» فأقام بها عند الحریش بن عمرو بن داود حتی هلک هشام، وولی الولید بن یزید. فکتب یوسف بن عمر إلی «نصر» بمسیر یحیی بن زید وبمنزله عند الحریش، وقال له: خذه أشد الاَخذ، فأخذ «نصر» الحریش، فطالبه بیحیی، فقال: لا علم لی به. فأمر به فجلد ستمائه سوط. فقال الحریش: واللّه لو أنّه تحت قدمی ما رفعتهما عنه. فلما رأی ذلک قریش بن الحریش قال: لا تقتل أبی وأنا أدلّک علی یحیی، فدلّه علیه، فأخذه «نصر» وکتب إلی الولید یُخبره، فکتب الولید یأمره أن یوَمِّنه ویخلّی سبیله وسبیل أصحابه. فأطلقه «نصر» وأمره أن یلحق بالولید وأمر له بألفی درهم، فسار إلی «سرخس» فأقام بها، فکتب «نصر» إلی عبد اللّه بن قیس بن عباد یأمره أن یسیّره عنها، فسیّره عنها، فسار حتی انتهی إلی «بیهق»، وخاف أن یغتاله یوسف بن عمر فعاد إلی نیسابور، وبها عمرو بن زراره، وکان مع یحیی سبعون رجلاً، فرأی «یحیی» تجاراً، فأخذ هو وأصحابه دوابهم وقالوا: علینا أثمانها، فکتب عمرو بن زراره إلی «نصر» یخبره، فکتب «نصر» یأمره بمحاربته، فقاتله عمرو، وهو فی عشره آلاف ویحیی فی سبعین رجلاً، فهزمهم یحیی وقتل عمراً وأصاب دواب کثیره وسار حتی مرّ بهرات فلم یعرض لمن بها وسار عنها.
وسرّح «نصر بن سیار» سالم بن أحْوز فی طلب یحیی، فلحقه بالجوزجان فقاتله قتالاً شدیداً، فرُمی یحیی بسهم فأصاب جبهته، رماه رجل من عَنَزه یقال له عیسی، فقُتل أصحاب یحیی من عند آخرهم وأخذوا رأس یحیی وسلبوه قمیصه.
فلمّا بلغ الولید قتل یحیی، کتب إلی یوسف بن عمر: خذ عُجَیْل أهل العراق فأنزله من جذعه، یعنی زیداً ، وأحرقه بالنار ثم انسفه بالیمّ نسفاً. فأمر یوسف به فأُحرق، ثم رضّه وحمله فی سفینه ثم ذرّاه فی الفرات.
وأمّا یحیی فإنّه لما قتل صلب بالجوزجان، فلم یزل مصلوباً حتی ظهر أبو مسلم الخراسانی واستولی علی خراسان، فأنزله وصلّی علیه ودفنه وأمر بالنیاحه علیه فی خراسان، وأخذ أبو مسلم دیوان بنی أُمیه وعرف منه أسماء من حضر قتل یحیی، فمن کان حیاً قتله، ومن کان میتاً خلفه فی أهله بسوء [۱]
وقال السید المدنی فی شرح الصحیفه:
«لما قتل أبوه زید بن علی، خرج یحیی حتی نزل بالمدائن، فبعث یوسف بن عمر فی طلبه، فخرج إلی الریّ ثم إلی نیسابور من خراسان، فسألوه المقام بها فقال: بلده لم تُرفع فیها لعلی وآله رایه لا حاجه لی فی المقام بها، ثم خرج إلی «سرخس» وأقام بها عند یزید بن عمر التمیمی سته أشهر، حتی مضی هشام بن عبد الملک لسبیله، وولی بعده الولید بن یزید فکتب إلی «نصر بن سیار» فی طلبه فأخذه ببلخ وقیّده وحبسه، فقال عبد اللّه بن معاویه بن عبد اللّه بن جعفر بن أبی طالب رضی اللّه عنه، لما بلغه ذلک:
ألیس بعین اللّه ما تفعلونه * عشیه یحیی موثق بالسلاسل
کلاب عوت لا قدّس اللّه سرها * فجئن بصید لایحل لآکل
وکتب نصر بن سیار إلی یوسف بن عمر، یخبره بحبسه وکتب یوسف إلی الولید، فکتب الولید إلیه بأن یحذره الفتنه ویخلّی سبیله فخلّی سبیله وأعطاه ألفی درهم وبغلین، فخرج حتی نزل الجوزجان [۲] فلحق به قوم من أهلها ومن الطالقان، زهاء خمسمائه رجل، فبعث إلیه «نصر بن سیار»، سالم بن أحور فاقتتلوا
أشد قتال ثلاثه أیام حتی قتل جمیع أصحاب یحیی وبقی وحده فقتل عصر یوم الجمعه سنه خمس وعشرین ومائه، وله ثمانی عشره سنه، وبعث برأسه إلی الولید، فبعث به الولید إلی المدینه، فوضع فی حجر أُمه «ریطه» فنظرت إلیه، وقالت: شردتموه عنّی طویلاً، وأهدیتموه إلیّ قتیلاً، صلوات اللّه علیه وعلی آبائه بکره وأصیلاً.
فلمّا قتل عبد اللّه بن علی بن عبد اللّه بن العباس، مروان بن محمد بن مروان، بعث برأسه حتی وضع فی حجر أُمّه فارتاعت. فقال: هذا بیحیی بن زید، وکان الذی احتز رأس یحیی بن زید، سوره بن أبحر، وأخذ العنبری سلبه، وهذان أخذهما أبو مسلم المروزی فقطع أیدیهما وأرجلهما وصلبهما. ولاعقب لیحیی بن زید[۳]
هذا ما یذکره الموَرّخون وقد کان لیحیی عند الاِمام الصادق – علیه السلام – مکانه عالیه، وقد استشهد ولم یکمل العقد الثانی من عمره الشریف حیث تولد عام ۱۰۷ه واستشهد فی عام ۱۲۵ه ولما سمع الاِمام الصادق شهادته وصلبه حزن حزناً عظیماً ومن کلامه فی حقّ یحیی فیما بعد قال: «إنّ آل أبی سفیان قتلوا الحسین ابن علی صلوات اللّه علیه فنزع اللّه ملکهم، وقتل هشام، زید بن علی فنزع اللّه ملکه، وقتل الولید، یحیی بن زید رحمه اللّه فنزع اللّه ملکه»[۴]
أمّا أعلام الاِمامیه فقد عدّه الشیخ الطوسی فی رجاله من أصحاب الاِمام الصادق – علیه السلام – وقال: یحیی بن زید بن علی بن الحسین بن علی بن أبی طالب المدنی، ومن غرائب الکلام عدّه من أصحاب الکاظم -علیه السلام – مع أنّه ولد عام ۱۲۸ه بعد ثلاثه سنین من استشهاد یحیی بن زید.
یحیی بن زید والصحیفه السجادیه :
إنّ الصحیفه السجادیه نسخه من علوم أئمه أهل البیت، وهی أدعیه للاِمام السجاد تهز کل إنسان إذا قرأها بدقه وإمعان، وقد أودع فیها الاِمام کنوزاً من المعارف، وعلّم الاِنسان کیفیه الدعاء والابتهال إلی اللّه سبحانه، انشأها سید الساجدین فی عصر الظلم والقتل والتشرید وقد کانت نسخه منها عند زید الثائر، وقد أوصی بها إلی ولده یحیی، وهو أیضاً أوصی إلی: محمد وإبراهیم ابنی عبد اللّه بن الحسن بن علی بن أبی طالب وذکر تفصیله عمیر بن المتوکل الثقفی البلخی عن أبیه متوکل بن هارون قال:
لقیت یحیی بن زید بن علی – علیه السلام – وهو متوجه إلی خراسان فسلّمت علیه، فقال لی: من أین أقبلت؟ قلتُ: من الحجّ، فسألنی عن أهله وبنی عمّه بالمدینه وأحفی السوَال عن جعفر بن محمد فأخبرته بخبره وخبرهم وحزنهم علی أبیه زید بن علی – علیه السلام – فقال لی: قد کان عمی محمد بن علی – علیه السلام – أشار إلی أبی بترک الخروج وعرّفه أنّه إن هو خرج وفارق المدینه ما یکون إلیه مصیر أمره، فهل لقیت ابن عمی جعفر بن محمد علیه السلام ؟ قلت: نعم، قال: فهل سمعته یذکر شیئاً من أمری؟ قلتُ: نعم، قال: بم ذکرنی؟ قلتُ: جعلتُ فداک ما أُحبّ أن أستقبلک بما سمعته منه، فقال: أبالموت تخوفنی؟ هات ما سمعته، فقلت سمعته یقول:
إنّک تقتل وتصلب کما قتل أبوک وصلب، فتغیر وجهه وقال: “یَمحُوا اللّهُ ما یَشَاءُ ویُثْبِتُ وعِندَه أُمُّ الکِتاب” یا متوکل إنّ اللّه عزّ وجلّ أیّد هذا الاَمر بنا، وجعل لنا العلم والسیف، فجمعا لنا وخصّ بنو عمنا بالعلم وحده، فقلت: جعلت فداک إنّی رأیت الناس إلی ابن عمک جعفر- علیه السلام – أمیل منهم إلیک وإلی أبیک، فقال: إنّ عمی محمد بن علی وابنه جعفر – علیهما السلام – دعوا الناس إلی الحیاه ونحن دعوناهم إلی الموت، فقلت: یابن رسول اللّه أهم أعلم أم أنتم؟
فأطرق إلی الاَرض ملیّاً ثم رفع رأسه وقال: کلّنا له علم غیر أنّهم یعلمون کلّ ما نعلم ولا نعلم کلّ ما یعلمون.
ثم قال لی: أکتبت من ابن عمی شیئاً ؟ قلت: نعم، قال: أرینه، فأخرجت إلیه وجوهاً من العلم وأخرجت له دعاء أملاه علیّ أبو عبد اللّه – علیه السلام – وحدثنی أنّ أباه محمد بن علی – علیهما السلام – أملاه علیه، وأخبره أنّه من دعاء أبیه علی بن الحسین – علیهما السلام – من دعاء الصحیفه الکامله، فنظر فیه یحیی حتی أتی علی آخره وقال لی: أتأذن فی نسخه فقلت: یابن رسول اللّه أتستأذن فیما هو عنکم، فقال: أما أنّی لاَخرجن إلیک صحیفه من الدعاء الکامل ممّا حفظه أبی عن أبیه، وانّ أبی أوصانی بصونها ومنعها غیر أهلها، قال عمیر: قال أبی: فقمت إلیه فقبلت رأسه، وقلت له: واللّه یابن رسول اللّه إنّی لاَدین اللّه بحبکم وطاعتکم وأنّی لاَرجو أن یسعدنی فی حیاتی ومماتی بولایتکم. فرمی صحیفتی التی دفعتها إلیه إلی غلام کان معه وقال: أُکتب هذا الدعاء بخط بیّن وحسن وأعرضه علیّ لعلّی أحفظه، فإنّی کنت أطلبه من جعفر حفظه اللّه فیمنعنیه قال المتوکل: فندمت علی ما فعلت ولم أدر ما أصنع ولم یکن أبو عبد اللّه – علیه السلام – تقدم إلیّ ألاّ أدفعه إلی أحد.
ثم دعا بعیبه فاستخرج منها صحیفه مقفله مختومه فنظر إلی الخاتم وقبّله وبکی ثم فضّه وفتح القفل، ثم نشر الصحیفه ووضعها علی عینیه وأمرّها علی وجهه، وقال: واللّه یامتوکل لولا ما ذکرت من قول ابن عمی إنّنی أُقتل وأُصلب لما دفعتها إلیک ولکنت بها ضنیناً ولکنی أعلم أنّ قوله حقّ أخذه عن آبائه وأنّه سیصح، فخفت أن یقع مثل هذا العلم إلی بنی أُمیه فیکتموه ویدّخروه فی خزائنهم لاَنفسهم، فاقبضها واکفینها وتربص بها، فإذا قضی اللّه من أمری وأمر هوَلاء القوم ما هو قاض، فهی أمانه لی عندک حتی توصلها إلی ابنی عمی: محمد وإبراهیم ابنی عبد اللّه بن الحسن بن الحسن بن علی – علیهما السلام – فإنّهما القائمان فی
هذا الاَمر بعدی.
قال المتوکل: فقبضت الصحیفه، فلما قتل یحیی بن زید صرت إلی المدینه فلقیت أبا عبد اللّه – علیه السلام -: فحدّثته الحدیث عن یحیی فبکی واشتد وجده به، وقال: «رحم اللّه ابن عمی وألحقه بآبائه وأجداده، واللّه یا متوکل مامنعنی من دفع الدعاء إلیه إلاّ الذی خافه علی صحیفه أبیه، وأین الصحیفه؟» فقلت: ها هی، ففتحها، أو قال: «هذا واللّه خط عمی زید ودعاء جدی علی بن الحسین علیهما السلام » ثم قال لابنه: «قم یا إسماعیل فأتنی بالدعاء الذی أمرتک بحفظه وصونه» فقام إسماعیل فأخرج صحیفه کأنّها الصحیفه التی دفعها إلیّ یحیی بن زید فقبّلها أبو عبد اللّه ووضعها علی عینه وقال: « هذا خط أبی وإملاء جدی علیهما السلام بمشهد منی» فقلت: یابن رسول اللّه إن رأیت أن أعرضها مع صحیفه زید ویحیی، فأذن لی، وقال: «قد رأیتک لذلک أهلاً» فنظرتُ وإذا هما أمر واحد ولم أجد حرفاً منها یخالف ما فی الصحیفه الاَُخری، ثم استأذنت أبا عبد اللّه علیه السلام فی دفع الصحیفه إلی ابنی عبد اللّه بن الحسن، فقال: «إنّ اللّه یأمرکم أن توَدوا الاَمانات إلی أهلها، نعم فأدفعها إلیهما» فلما نهضت للقائهما قال لی: «مکانک» ثم وجّه إلی محمد وإبراهیم فجاءا، فقال: هذا میراث ابن عمکما یحیی من أبیه قد خصّکما به دون إخوته ونحن مشترطون علیکما فیه شرطاً، فقالا: رحمک اللّه قل فقولک المقبول، فقال: «لا تخرجا بهذه الصحیفه من المدینه» قالا: ولم ذاک؟ قال: «إنّ ابن عمکما خاف علیهما أمراً أخافه أنا علیکما» قالا: إنّما خاف علیها حین علم أنّه یقتل، فقال: أبو عبد اللّه – علیه السلام -: «وأنتما فلاتأمنا فواللّه إنّی لاَعلم أنّکما ستخرجان کما خرج وستقتلان کما قتل» فقاما وهما یقولان: لا حول ولا قوه إلاّ باللّه العلی العظیم.
فلمّا خرجا قال لی أبو عبد اللّه – علیه السلام -: «یامتوکل کیف قال لک یحیی إنّ عمی محمد بن علی وابنه جعفراً دعوا الناس إلی الحیاه ودعوناهم إلی الموت» قلت: نعم أصلحک اللّه قد قال لی ابن عمک یحیی ذلک، فقال: «یرحم اللّه یحیی انّ أبی حدثنی عن أبیه عن جده عن علی -علیه السلام -إنّ رسول اللّه – صلی الله علیه وآله وسلم – أخذته نعسه وهو علی منبره، فرأی فی منامه رجالاً ینزون علی منبره نزو القرده، یردّون الناس علی أعقابهم القهقری، فاستوی رسول اللّه – صلی الله علیه وآله وسلم – جالساً والحزن یُعرف فی وجهه، فأتاه جبریل علیه السلام بهذه الآیه: “وما جَعَلْنا الرُّوَیا الّتی أرَیْنَاکَ إلاّ فِتنَهً لِلنَّاسِ والشَّجَرَهَ المَلْعُونَهَ فِی القُرآنِ ونُخَوِّفُهُمْ فَمَا یَزِیدُهُمْ إلاّ طُغیاناً کَبیراً” [۵]یعنی بنی أُمیه قال: یاجبریل أعلی عهدی یکونون وفی زمنی، قال: لا ولکن تدور رحی الاِسلام من مهاجرک فتلبث بذلک عشراً، ثم تدور رحی الاِسلام علی رأس خمسه وثلاثین من مهاجرک فتلبث بذلک خمساً ثم لابد من رحی ضلاله هی قائمه علی قطبها ثم ملک الفراعنه قال وأنزل اللّه تعالی فی ذلک: “إنّا أنزلناهُ فِی لیله القَدْرِ * وما أدراکَ ما لیلهُ القَدْرِ * لیلهُ القَدْرِ خیرٌ من ألفِ شَهْر” [۶]یملکها بنو أُمیه لیس فیها لیله القدر، قال: فأطلع اللّه عزّ وجلّ نبیه – صلی الله علیه وآله وسلم – أنّ بنی أُمیه تملک سلطان هذه الاَُمّه وملکها طول هذه المدّه فلو طاولتهم الجبال لطالوا علیها حتی یأذن اللّه تعالی بزوال ملکهم، وهم فی ذلک یستشعرون عداوتنا أهل البیت وبغضنا، أخبر اللّه نبیه بما یلقی أهل بیت محمد وأهل مودتهم وشیعتهم منهم فی أیامهم وملکهم قال وأنزل اللّه تعالی فیهم: “ألَمْ تَرَ إلی الّذِینَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللّهِ کُفْراً وأحَلُّوا قَوْمَهُمْ دَارَ البَوارَ* جَهنَّمَ یَصْلَوْنَها وَبِئسَ القَرَار” [۷] ونعمه اللّه محمد وأهل بیته، حبهم إیمان یدخل الجنه وبغضهم کفر ونفاق یدخل النار، فأسر رسول اللّه – صلی الله علیه وآله وسلم – ذلک إلی علی وأهل بیته»[۸]
وسیوافیک خبر أخیه: عیسی بن زید بعد أخبار محمد وإبراهیم ابنی عبد اللّه بن الحسن بن الحسن المثنی وذلک حفظاً للتسلسل الزمنی، فسلام اللّه علیه یوم ولد ویوم استشهد ویوم یبعث حیاً.
وقد رثی یحیی بن زید لفیف من الشعراء منهم دعبل الخزاعی بتائیته المعروفه المشهوره التی تبلغ مائه وعشرین بیتاً رائعاً وفیها من مناقب أهل البیت ومصائبهم الجم الغفیر ومطلعها قوله:
تجاوبن بالاَرنان والزفرات * نوائح عجم اللفظ والنطقات
یخبرن بالاَنفاس عن سر أنفس * أُساری هویً ماضٍ وآخر آت
إلی أن انتقل عن کل ما یوشح به أوائل القصائد إلی قوله:
فکیف ومن أنی بطالب زلفه * إلی اللّه بعد الصوم والصلوات
سوی حبّ أبناء النبی ورهطه * وبغض بنی الزرقاء والعبلات
وهند وما أدّت سمیه وابنها * أُولو الکفر فی الاِسلام والفجرات
هم نقضوا عهد الکتاب وفرضه * ومحکمه بالزور والشبهات
ثم إلی أن جدد المطلع بقوله:
بکیت لرسم الدار من عرفات * وأجریت دمع العین بالعبرات
وبانَ عری صبری وهاجت صبابتی * رسوم دیار قد عفت وعرات
مدارس آیات خلت من تلاوه * ومنزل وحی مقفر العرصات
لآل رسول اللّه بالخیف من منی * وبالبیت والتعریف والجمرات
ثم إلی أن قال عطر اللّه مرقده وفاه:
أفاطم لو خلت الحسین مجدلاً * وقد مات عطشاناً بشط فرات
إذاً للطمت الخد فاطم عنده * وأجریت دمع العین فی الوجنات
أفاطم قومی یا ابنه الخیر فاندبی * نجوم سماوات بأرض فلاه
قبور بکوفان وأُخری بطیبه * وأُخری بفخ نالها صلواتی
وأُخری بأرض الجوزجان محلها * وقبر بباخمری لدی الغربات
وقبر ببغداد لنفس زکیه * تضمنها الرحمن فی الغرفات
قبور ببطن النهر من جنب کربلا * معرسهم منها بشط فرات
توفوا عطاشا بالفرات فلیتنی * توفیت فیهم قبل حین وفاتی[۹]
۲ – أصحاب الانتفاضه
عبد اللّه بن الحسن
ابن الحسن بن علی بن أبی طالب
(۷۰ ۱۴۵ ه)
إنّ عبد اللّه بن الحسن والد محمد النفس الزکیه وإبراهیم اللّذین استشهدا فی عصر المنصور بطیبه والبصره.
فلابد من الاِشاره إلی حیاه الوالد قبل الولدین.
یطلق علیه عبد اللّه المحض، لاَنّ أباه هو الحسن بن الحسن السبط، وأُمّه فاطمه بنت الحسین السبط، فهو منسوب إلی رسول اللّه، من کلا الطرفین وکان قوی النفس شجاعاً، ولما قدم أبو العباس السفاح وأهله سرّاً علی أبی سلمه الخلاّل الکوفه ستر أمرهم، وعزم أن یجعل الخلافه شوری بین ولد علی والعباس حتی یختاروا من أرادوا، فکتب إلی ثلاثه نفر منهم: جعفر بن محمد علیهما السلام وعمر بن علی بن الحسین، وعبد اللّه بن الحسن، ووجّه بالکتب مع رجل من موالیهم من ساکنی الکوفه فبدأ بجعفر بن محمد – علیهما السلام – ولقیه لیلاً وأعلمه أنّه رسول أبی سلمه وأنّ معه کتاباً إلیه منه، فقال: «ما أنا وأبو سلمه وهو شیعه لغیری» فقال الرسول: تقرأ الکتاب وتجیب علیه بما رأیت، فقال جعفر لخادمه: «قدّم منی السراج» فقدّمه فوضع علیه کتاب أبی سلمه فأحرقه فقال: ألا تجیبه؟ فقال: « قد رأیت الجواب»[۱۰]
فخرج من عنده وأتی عبد اللّه بن الحسن بن الحسن فقبّل کتابه ورکب إلی جعفر بن محمد، فقال: هذا کتاب أبی سلمه یدعونی لاَمر، ویرانی أحقّ الناس به وقد جاءته شیعتنا، من خراسان فقال له جعفر الصادق – علیه السلام -: «ومتی صاروا شیعتک؟ أنت وجهت أبا سلمه إلی خراسان؟ وأمرته بلبس السواد؟ هل تعرف أحداً منهم باسمه ونسبه؟ کیف یکونون من شیعتک وأنت لاتعرفهم إلاّ یعرفونک؟ فإن هذه الدوله ستتم إلی هوَلاء القوم ولاتتم لاَحد من آل أبی طالب وقد جاءنی مثل ماجاءک» فانصرف غیر راض بما قاله.
وأمّا عمر بن علی بن الحسین فردّ الکتاب وقال: ما أعرف کاتبه فأُجیبه.
ومات عبد اللّه المحض فی حبس أبی جعفر الدوانیقی مخنوقاً وهو ابن خمس وسبعین سنه.
وقد ذکر المسعودی کیفیه القبض علیه وقال: وکان المنصور قبض علی عبد اللّه بن الحسن بن الحسن بن علی – علیه السلام – وکثیر من أهل بیته وذلک فی سنه أربع وأربعین ومائه فی منصرفه من الحجّ، فحملوا من المدینه إلی الربذه من جاده العراق وکان ممّن حمله مع عبد اللّه بن الحسن: إبراهیم بن الحسن بن الحسن، وأبو بکر بن الحسن بن الحسن، وعلی الخیر، وأخوه العباس، وعبد اللّه بن الحسن بن الحسن، والحسن بن جعفر بن الحسن بن الحسن، ومعهم محمد بن عبد اللّه بن عمرو بن عثمان بن عفان أخو عبد اللّه بن الحسن بن الحسن لاَُمّه فاطمه ابنه الحسین بن علی، وجدتهما فاطمه بنت رسول اللّه – صلی الله علیه وآله وسلم –
فجرد المنصور بالربذه محمد بن عبد اللّه بن عمرو بن عثمان فضربه ألف سوط، وسأله عن ابنی أخیه محمد وإبراهیم فأنکر أن یعرف مکانهما، فسألت جدته العثمانی فی ذلک الوقت، وارتحل المنصور عن الربذه وهو فی قبه، وأوهن القوم بالجهد، فحملوا علی المحامل المکشوفه، فمر بهم المنصور فی قبته علی الجمازه، فصاح به عبد اللّه بن الحسن یا أبا جعفر ما هکذا فعلنا بکم یوم بدر،
فصیرهم إلی الکوفه، وحبسوا فی سرداب تحت الاَرض لا یفرّقون بین ضیاء النهار وسواد اللیل، وخلّی منهم: سلیمان وعبد اللّه ابنی داود بن الحسن بن الحسن، وموسی بن عبد اللّه بن الحسن، والحسن بن جعفر، وحبس الآخرین ممن ذکرنا حتی ماتوا وذلک علی شاطیء الفرات من قنطره الکوفه، ومواضعهم بالکوفه تزار فی هذا الوقت وهو سنه اثنتین وثلاثین وثلاثمائه، وکان قد هدم علیهم الموضع، وکانوا یتوضّوَن فی مواضعهم فاشتدت علیهم الرائحه، فاحتال بعض موالیهم حتی أدخل علیهم شیئاً من الغالیه، فکانوا یدفعون بشمها تلک الروائح المنتنه، وکان الورم فی أقدامهم، فلا یزال یرتفع حتی یبلغ الفوَاد فیموت صاحبه.
وذکر أنّهم لمّا حبسوا فی هذا الموضع أشکل علیهم أوقات الصلاه، فجزّأوا القرآن خمسه أجزاء، فکانوا یصلّون الصلاه علی فراغ کل واحد منهم من جزئه وکان عدد من بقی منهم خمسه، فمات اسماعیل بن الحسن فترک عندهم فجیف، فصعق داود بن الحسن فمات، وأتی برأس إبراهیم بن عبد اللّه فوجه به المنصور مع الربیع إلیهم فوضع الرأس بین أیدیهم وعبد اللّه یصلی، فقال له إدریس أخوه: اسرع فی صلاتک یا أبا محمد، فالتفت إلیه وأخذ الرأس فوضعه فی حجره، وقال له: أهلاً وسهلاً یا أبا القاسم، واللّه لقد کنت من الذین قال اللّه عزّ وجلّ فیهم:
“الّذِینَ یُوفُونَ بِعَهْدِ اللّهِ ولا یَنقُضُونَ المِیثاقَ * والّذِینَ یَصِلُونَ ما أمَرَ اللّهُ بِهِ أن یُوصَل” إلی آخر الآیه، فقال له الربیع: کیف أبو القاسم فی نفسه؟ قال: کما قال الشاعر:
فتی کان یحمیه من الذلّ سیفه * ویکفیه أن یأتی الذنوب اجتنابها
ثم التفت إلی الربیع: فقال: قل لصاحبک قد مضی من بوَسنا أیّام ومن نعیمک أیّام؟ والملتقی، القیامه. قال الربیع: فما رأیت المنصور قطّ أشدّ انکساراً منه
فی الوقت الذی بلغته الرساله… [۱۱]
وکان یتولی صدقات أمیر الموَمنین علی – علیه السلام – بعد أبیه الحسن، ونازعه فی ذلک زید بن علی بن الحسین، وأعقب عبد اللّه المحض من سته رجال:
۱ محمد ذی النفس الزکیه، المقتول بقرب المدینه.
۲ إبراهیم قتیل باخمری، قریب الکوفه.
۳ موسی الجون.
۴ یحیی بن عبد اللّه صاحب الدیلم.
۵ سلیمان بن عبد اللّه.
۶ إدریس بن عبد اللّه [۱۲]
۳-أصحاب الانتفاضه
محمد بن عبد اللّه بن الحسن ابن الحسن بن علی بن أبی طالب النفس الزکیه
(۱۰۰ ۱۴۵ ه)
محمد بن عبد اللّه المعروف بالنفس الزکیه المقتول عام ۱۴۵ه فی أیّام أبی جعفر المنصور ، هو الثائر الثانی، وقد ذکر الشهرستانی أنّ یحیی بن زید أوصی إلیه، ولذلک یعد إماماً ثانیاً بعده.
وتقدّم أنّ أباه عبد اللّه من أکابر بنی هاشم وکان الجمیع یکِّن له الاحترام، وکان أکبر سناً من الاِمام الصادق -علیه السلام – کما تقدم ومع ذلک کان یدعو الناس لبیعه ولده محمد، وهذا وما سبق من قبول دعوه أبی سلمه الخلال یکشفان عن روح ثوریّه أوّلاً، وسذاجه فی الاَُمور السیاسیه ثانیاً.
ولما قتل الولید بن یزید بن عبد الملک إثر خلاعته ومجانته عام ۱۲۶ ه تهیّأت الظروف المناسبه للدعوه إلی بنی هاشم، ففی هذا الظرف الهادیء جمع عبد اللّه بن الحسن، بنی هاشم وألقی فیهم خطبه نقلها أبو الفرج الاَصفهانی فی کتابه وقال: إنّکم أهل البیت قد فضّلکم اللّه بالرساله واختارکم لها وأکثرکم برکه یاذریه محمد بن عبد اللّه بنو عمه وعترته، وأولی الناس بالفزع فی أمر اللّه، من وضعه اللّه موضعکم من نبیّه – صلی الله علیه وآله وسلم – وقد ترون کتاب اللّه معطلاً، وسنّه نبیه متروکه، والباطل حیاً، والحقّ میتاً، قاتلوا للّه فی الطلب لرضاه بما هو أهله قبل أن ینزع منکم اسمکم وتهونوا علیه کما هانت بنو إسرائیل وکانوا أحب خلقه إلیه، وقد علمتهم أنّا لم نزل نسمع أنّ هوَلاء القوم إذا قتل بعضهم بعضاً خرج الاَمر من أیدیهم، فقد قتلوا صاحبهم یعنی الولید بن یزید ، فهلم نبایع محمداً، فقد علمتم أنّه المهدی.
فقالوا: لم یجتمع أصحابنا بعد، ولو اجتمعوا فعلنا، ولسنا نری أبا عبد اللّه جعفر بن محمد.
وبعد محاولات حضر الاِمام الصادق – علیه السلام – مجلس القوم فاطلع علی أمر القوم وأنّهم یریدون بیعه محمد بن إبراهیم، فقالوا: قد علمت ماصنعوا بنا بنو أُمیه وقد رأینا أنّ نبایع لهذا الفتی.
فقال: لاتفعلوا فإنّ الاَمر لم یأت بعد، فغضب عبد اللّه وقال: لقد علمت خلاف ما تقول، ولکنه یحملک علی ذلک الحسد لابنی، فقال: لا واللّه، ما ذاک یحملنی، ولکن هذا وإخوته وأبناوَهم دونکم و ضرب یده علی ظهر أبی العباس (السفاح) ثم نهض واتبعه عب
- همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
- ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
- در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.
