خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام شامل 55 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ساختار اجتماعی سیاسی حجاز قبل از اسلام :

شناخت وضعیت حجاز قبل از اسلام از لحاظ اجتماعی و سیاسی می تواند رهیافتی به دریافت صحیح تر از تاریخ صدر اسلام باشد.
شکل گیری سیاسی حجاز براساس بافت قبیله ای بوده و به همین دلیل استواری خود را هم بر حفظ آن بنیان نهاده است. علم انساب, شاخص تلاش عرب در جهت حفظ این بنیان اجتماعی بوده است. مهم ترین مسئله در بررسی ساخت سیاسی, شیوه انتخاب رئیس قبیله است غالبا بافت سیاسی حجاز را از همین منظر می نگرند, در حالی که در این خصوص دوالگوی بارز وجود دارد: شمالی و جنوبی. این دو الگو بر اساس ساخت خود روشی خاص برای انتخاب رئیس قبیله ارائه می دهند. تجلی گاه این دیدگاه ها و تعارض بین آن ها در سقیفه شکل خاصی یافت۱. با توجه به این ضرورت ها در این نوشتارتلاش داریم تاتصویری از این ساختارهای اجتماعی سیاسی ارائه دهیم. پیش از این گفتیم, نهاد متمایزکننده در ساختار اجتماعی حجاز قبیله است که آن را این گونه تقسیم بندی کرده اند:
شعب, قبیله, عماره, بطن, فخذ و در نهایت فصیله. دورترین نسب, شعب است مثل عدنان و قحطان و قبیله مانند ربیعه و مضر و عماره مانند قریش و کنانه و بطن چون عبدمناف و بنی مخزوم و بنی هاشم و بنی امیه است و فصیله مانند بنی ابی طالب و بنی عباس است.۲
ابن کلبی میان فخذ و فصیله, تقسیم بندی دیگری به نام عشیره که گمان شخص است وضع کرده است.۳ نشوان بن سعید حمیری, قبایل را این گونه دسته بندی کرده است: شعب, قبیله, عماره, بطن, فخذ, جمیل, فصیله و مضر را در حکم شعب و کنانه در حکم قبیله و قریش را مثالی از اماره و فهر را در حکم بطن و قضی را مثال فخذ و هاشم را جیل و آل عباس را فصیله دانسته است.۴
این ساختار اجتماعی (قبیله) برای دوام خود به عاملی به نام نسب تکیه داشت. نسب براساس یک نیای واقعی یا غیرواقعی شکل می گرفت و عزت و افتخار یک قبیله در مقایسه با قبیله دیگر از اجدادشان منشا می گرفت. معاویه سید بنی کلاب در شعری به همین نکات اشاره دارد: من مردی هستم از خاندان های نامی و کرد با مجد و غرور و کهن که تا بوده اند پدران و نیاکان و عمرهای خود را در مقام سید کریم یافته اند آری هرزنده ای حتی درخت بیابان ریشه ای دارد خوار یا ارجمند حق عشیره را به سزا ادا می کنیم و از گنه کار درمی گذریم تا بزرگ باشیم.۵
بنابراین عجیب نیست که می بینیم عرب,نسب نامه خود را می داند و علمای انساب درمیان آن ها قدر و منزلت خاصی دارند.۶
حسن بن سهل (متوفی ۲۳۶ه.ق) در تقسیم بندی از آداب شعر, انساب و شناخت ایام را از آن عرب ها دانسته اند.۷
قبیله ای که افرادش زیاد ولی از جهت کردار نیک و اعمال خوب و مشهور نیاکان,اندک بودند نه تنها از نظر اجتماعی دون پایه بود بلکه در معرض استهزا و تمسخرکسانی قرار می گرفت که قادر بودند اعمال نیک پدرانشان را بر شمارند و به رخ بکشند, چنین است که از ضمره می شنویم: و کوله هیزم هایی که آنان در میان نژادهای سعد و مالک فراهم آورداند ولی بعضی از هیزم های قبیله روشن نمی شود و فاقد ارزش است.۸
با این همه گاهی فردی از قبیله بر اثر جرم یا جنایت از عضویت قبیله خلع می شد.
وی (خلیع) که در حضور همه افراد قبیله از عضویت قبیله محروم شده بود اینک یا تنها زندگی می کرد یا با قانون دیگری (جوار) عضو قبیله ای دیگر می شد. صعالیک مشهورترین این خلعاء بودند.۹
دفاع از قبیله و تاکید برهم خونی نهایتا به قانون ثار منتهی می گردید. حفظ مال و جان افراد قبیله وظیفه ای است که همهء به آن ملزم هستند. همیت و دفاع از قبیله که با فریاد استغاثه خود را نشان می داد از دیگر ویژگی های چنین بافت اجتماعی بوده است. دفاع از قبیله بر این مبنا نبود که حق یا باطل بودن مورد توجه قرار گیرد بلکه دفاع از قبیله و یا هم پیمان تنهابراساس همان حمیت استواربود.
دفاع از قبیله صرف نظر از حق یا ناحق بودن را درید بن صمد این گونه بیان می کند:
من جز مردی از غزید نیستم, اگر گمراه است گمراه ام و اگر به راه است به راه ام.۱۰ زمانی که کسی فریاد واغوثاه برمیآورد و طلب یاری و کمک می کرد۱۱برهرفردیازقبیله اش با قبایل هم پیمان با قبیلهء او لازم بود که به کمک او بشتابند.۱۲ زهیر در معلقهء خود در این مورد می گوید:
قومی بزرگوار که اگر برکسی ستمی روا دارند هیچ کس را یارای آن نیست که از اینان انتقام گیرد, قانون ثار آنان را تشنه خون کرده بود و همین بود که انتقام گرفتن را نیکوتر از عفو و گذشت می دانستند, به عربی گفتند: آیا حاضری به بهشت بروی و از کسی که بر تو ستم نموده است درگذری؟, در جواب گفت: برای من آسان تر آن است که انتقام بگیرم و به جهنم بروم.۱۳ شوقی ضیف در این مورد می نویسد: تا قتل و جرمی واقع نمی شد پذیرفتن آشتی را ننگ و عار می دانستند.۱۴
عبدالعزیز طایی در این باب گوید:
چون در طلب انتقام از قومی باشیم,تا خون ننوشیم,شیر شتر(صلح) ندوشیم.۱۵
خون بها پذیرفتن را بالاترین خواری و ذلت می دانستند و نمی خواستند در برابر خون, شتر یا بهتر آن راعوض ستانند که جوش خون جز با خون ننشیند, گویی خون ریزی درآنان تبدیل به طبیعت (ثانوی) شده بود و لب تشنهء خون بودند, تابط شرا گوید:
بی خواب و خور تمام هم و غمش آن است که انتقام گیرد یا با دلاوری آفتاب سوخته برخورد و در گیر شود۱۶ همو در مورد همین خصوصیت عرب یعنی انتقام گیری می نویسد:
هرگاه قبیله به خاطر جلوگیری از خون ریزی به گرفتن خون بها رضایت می داد زنان خشمگین می شدند آن چنان که کبشه خواهر عمروبن معدی کرب می سراید:
اگر خوان خواهی نکنید و انتقام برادرم را نگیرید و خون بها بستانید درخفت چون اسیران و بردگان سفته گوش باشید.۱۷
ام عمرو, دختر وخدان, در همین مورد می گوید:
حال که شما انتقام برادرتان را نگرفتید پس سلاح بیفکنید و به دور دست (ابرق) بروید.و آن جا سرمه دان برگیرید و جامه زنان بپوشید.
وای از این قوم بی حمیت نادان.۱۸
ویژگی دیگری که در این ساخت اجتماعی بارز است و موجبات دوام آن را تضمین می کند حلف و هم پیمان شدن است. این هم پیمان شدن قبایل تمام حقوقی را که فرد در یک قبیله داشت میان دو قبیله یا همگی قبایل هم پیمان روان می کرد این احلاف براساس دلایل متفاوتی پدید میآمد.
مثلا وقتی قبایل مختلف شاهد وجود جنگ و اختلاف بر سرآب و چراگاه میان خود و دیگران یا بین قبایل دیگر بودند این انگیزه ای می شد تا قبایل ضعیف به یکدیگر یا به قبیله ای قدرتمند پیوسته با او هم پیمان شوند.۱۹
دلایل معیشتی نیز می توانست موجب بسته شدن این پیمانها باشد که می توان به پیمان قریش و ثقیف اشاره کرد که به موجب آن قریش از باغات طائف بهره می برد و ثقیف نیز درحرم الهی شریک می شد.۲۰
قبایلی که در هیچ معاهده ای وارد نشده بودند جمرات العرب (آتش پاره های عرب) می نامیدند, چون دلاورانی داشتند که در دفاع بسنده می بودند, با این حال بسیاری از اینان در جنگ ها مضمحل می شدند.۲۱
هم حلف شدن رسوم و ویژگی های خاصی داشت موقع هم قسم شدن دست درگلاب باخون فرو می بردند و این کلمات را بر زبان می راندند:
الدم الدم و الهدم الهدم,لایزیدالعهد طلوع الشمس الا شدا وطول اللیالی الا مدا,مابل بحر صوفه واقام رضوی فی مکانه.
یعنی پیمان, پیمان مرگ و خون, تا آفتاب برمیآید و تا شب دامن می گسترد و تادریا دریاست و کوه رضوی ایام کوهی که نزدیکشان بود, برپاست این عهد استوارت باد.
۲۲ رسوم دیگر نیز وجود داشت و گاه نیز موقع پیمان بستن آتش می افروختند و پیمان شکن و عهدگسل را نفرین می نمودند. گویند قبایل ذبیانی مره بن عوف نزد آتش هم سوگند گردیدند و آن قدر به آتش نزدیک شدند که از حرارت آسیب دیدند و لذا آن را حلف المحاش نامیدند۲۳. از احلاف مشهور دیگر می توان به حلف المطیبن اشاره کرد که میان بنی عبدمناف و هم پیمانانش بسته شد که اتحادی بود بر هند عبدالداره و هم پیمانانش (پیمان اینان به لعقد الدم مشهور است).۲۴
حلف الفصول نیز یکی از ارجمندترین احلاف منعقد شده قبل از اسلام است که هدف آن احقاق حق مظلومان مورد ستم در مکه بود.۲۵
یکی دیگر از احلاف (حلف الحمس) است که میان قریش, کنانه و خزاعه بسته شده بود قریشیان و هم پیمانانشان به موجب این حلف از عرفات خارج نمی شدند و بعدها دایرهء این مفهوم را گسترش دادند و مانعی از آن شدند که اعراب طعام یا لباسی با خود به مکه بیاورند.۲۶
به این ترتیب موقعیت اقتصادی و برتریهای خود را استحکام بخشیدند.
چنین ساختار اجتماعی که براساس قول و پیمان استوار شده است طبعا با عهدشکنی و پیمان گسلی باید مخالفت کند و