خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار جمعی از اعضای تشکلها، کانونها، نشریات، هیأتهای مذهبی و شماری از نخبگان دانشجویی ۱۵/ ۸/ ۱۳۸۲

کاش وقت بیش از این بود و من می توانستم به بیانات جوانان عزیز دیگری که مایل بودند صحبت کنند، گوش دهم؛ اولاً به این دلیل که آنچه شماها گفتید – جز برخی از موارد جزیی – حرف های دل من و مورد قبول من بود، که احتمالاً اگر افراد دیگری هم صحبت می کردند، همان مطالبی را می گفتند که در ذهن من به عنوان مقاصد و مطلوب های شایسته ی نظام و بخصوص مجموعه ی دانشجویی مطرح است؛ ثانیاً به این دلیل که اصلاً این جلسه برای این نیست که من صحبت کنم – من که صحبت می کنم؛ هم با دانشجویان جلسات زیادی دارم که خبرهایش را شماها می شنوید؛ هم با عموم مردم صحبت می کنم – بلکه بیشتر برای این است که فضا، فضای گفتگو باشد و دانشجو این اعتمادبه نفس را در خود حس کند که می تواند درباره ی مسائل کلان کشور یا لااقل در مورد مسائل کلان بخش دانشجویی اظهارنظر کند؛ امروز کشور به این موضوع؛ اعتمادبه نفس، احتیاج دارد.
بعضی از شما جوانهای عزیز گفتید که چه کارهای عملی شده. سؤال خوبی است؛ باید هم دنبال پاسخ گشت؛ اما همین که شماها مطرح می کنید، یقیناً موجب می شود که بعضی ها به فکر بیفتند و پاسخ این سؤال را چه در زمینه ی عدالتخواهی، چه در زمینه ی علم و چه در زمینه های دیگر پیدا کنند.
من می خواهم این را بگویم که: نفس این که شما می آیید این جا و این فکر را در فضای کشور و جامعه پرتاب می کنید، که منعکس هم خواهد شد، مهمترین مسأله است و مطلبی است که ما به آن احتیاج داریم. ما می خواهیم جوان ما احساس کند که باید فکر کند و باید این فکر را مطرح و آن را مطالبه کند. نمی خواهیم کارِ نمایشی کنیم و نیازی هم به کارِ نمایشی نداریم؛ اما به این که جوان ما – بخصوص مجموعه ی دانشجویی که در سطح کشور بسیار گسترده و وسیع است – این احساس را در خودش تقویت کند که در آینده ی کشور نقش و مسؤولیت دارد و باید تعهدی در این زمینه در خود احساس و برای آن تلاش کند، نیاز داریم.
من همین جا یک نکته ی اساسی را – که در نظرم بود اگر فرصتی شد به شماها بگویم – مطرح می کنم و آن، این است که ما از جوانهای عزیزمان – چه دخترها، چه پسرها – توقع داریم که در مورد مسائل اساسی کشور جدی باشند و جدی برخورد کنند. پیشنهاد می کنم روی این مسأله ی «جدی بودن» فکر کنید، بعد خواهید دید خیلی از کارهایی که در گوشه و کنار انجام می گیرد، ناشی از جدی نبودن است.
در دعای کمیل می خوانیم: «قوّ علی خدمتک جوارحی و اشدد علی العظیمه جوانحی و هب لی الجدّ فی خشیتک». خیال نکنید این دعاها فقط تضرع و انابه است. البته تضرع و انابه خیلی ارزش دارد؛ اما در لابه لای این حالت تضرع و انابه، معرفت های لازم برای زندگی گنجانده شده است؛ این دعاها چشمه ی معارف اسلامی است.
«قو علی خدمتک جوارحی»؛ من را بر انجام این خدماتی که بر عهده ام است، از لحاظ جسمانی توانا کن. «و اشدد علی العظیمه جوانحی»؛ اراده و عزم من را مستحکم کن. «و هب لی الجد فی خشیتک»؛ به من حالت جد بده؛ سرسری نگرفتن؛ بازیچه نینگاشتن.
مسأله ی عدالتخواهی را که من با شما و جوانها مطرح می کنم، به معنای این نیست که با غیرجوانها مطرح نکرده ام. قبل از این نامه یی که یکی از دوستان مطرح کردند که دو سه سال پیش به یک تشکل دانشجویی نوشتم، مسأله ی عدالتخواهی را ده ها بار با مسؤولانی که وظیفه ی اجرایی دارند، مطرح کرده ام و این طور هم نبوده که هیچ عمل نشود و پیش نرود؛ چرا، کارهایی هم شده و پیش هم رفته است؛ اما همه ی این حرکت ها برای ماندگاری و عمق یابی پشتوانه می خواهد، که آن پشتوانه ی مطالبه و خواست، شما هستید. منظور از خواست و مطالبه هم این نیست که انسان مشتش را گره کند و مسأله یی را بخواهد؛ نه، بلکه بدانید که این مطالبه و خواسته لازم است و باور کنید که این نیازی قطعی و حیاتی برای کشور و جامعه است. نفس این که شما این موضوع را باور کنید، مهمترین مطالبه است و اثر خود را در حرف، کار، تعامل، جبهه گیری سیاسی و حرکت دینی و مردمی شما می گذارد.
بنده وقتی جنبش نرم افزاری یا تولید علم را – که معنایش خارج شدن علم از حالت تقلیدی و ترجمه یی است – مطرح کردم، مسأله به این صورت زنده نبود. الان هرجا که به محیطهای دانشجویی و دانشگاهی می روم، می بینم استاد، دانشجو، محقق و پژوهشگر از جنبش نرم افزاری حرف می زند؛ این خوب است. وقتی در یک مجموعه باور به وجود آمد، این باور پشتوانه ی حرکت ماندگار و پایدار خواهد بود؛ ما این را می خواهیم. من می گویم در این قضیه شماها باید جدی باشید؛ نباید مسائل کشور و آینده را به بازیچه گرفت.
شما جماعتی که این جا تشریف دارید – از پسرها و دخترهای دانشجو که فرزندان عزیز من هستید – همه تان از دانشجویان متدین و معتقد به مبانی دینی و معارف اسلامی هستید، که بدنه ی دانشجویی هم به طور غالب انسانهای معتقدی هستند؛ اما من می خواهم غالب یا بیش از غالب بدنه ی دانشجویی کشور، مجموعه یی متعهد و دارای احساس مسؤولیت نسبت به آرمانهای دانشجویی باشند. یکی از این آرمانها، مسأله ی علم است؛ دومی، عدالتخواهی است؛ و آرمان سوم، آزاداندیشی و آزادیخواهی است.
آزادیخواهی نباید فقط منحصر در معنای محدود سیاسی تلقی و معنا شود. در آزادی های سیاسی، آزادی های اجتماعی از بخش های مهم آزادی های بشری است. ما خودمان کتک خورده و زندان رفته ی این آزادی ها هستیم و معنی آزادی سیاسی را می فهمیم؛ اما می گوییم ک