خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن شامل 105 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نظریه متعالی بودن زبان قرآن :

عضو هیات علمی دانشگاه قم

چکیده

فهم کتاب الهی می طلبد که زبان آن را بشناسیم . در باره زبان قرآن اختلاف نظر وجود دارد: زبان قرآن را برخی علمی و ادبی و

برخی رمزی و برخی دیگر عرفی دانسته اند; اما هیچ یک از آنها درست به نظر نمی رسد; زیرا قرآن برای همه انسانها و همه زبانها

آمده است; حال آنکه زبان علم و ادب و رمز به گروه خاصی تعلق دارد . زبان عرف نیز از مسامحه و مبالغه خالی نیست . به علاوه در

قرآن واژه هایی در معناهایی ورای فهم عرف به کار رفته است . بنابراین زبان قرآن، زبانی فراتر از همه این زبان هاست . قرآن از همه

این زبان ها بهره گرفته است . ظاهر قرآن عرفی است; ولی موضوعاتی به این قرار آن را از عرف متمایز می سازد: ۱ . ظاهر وباطن ۲

.

تاویل و تنزیل ۳ . محکم و متشابه ۴ . جری و انطباق ۵ . نظام مندی ۶ . خبر از مغیبات ۷ . به کارگیری بعضی از واژه ها در معنای

خاص

.

کلید واژه ها: زبان قرآن، متعالی بودن زبان قرآن، عرفی بودن زبان قرآن، علمی بودن زبان قرآن، رمزی بودن زبان قرآن

.

۱ .

مقدمه

مطالبی در قرآن وجود دارد که پرسشها و ابهامهای فراوانی را برانگیخته است; از قبیل: حروف مقطعه; آنچه به ظاهر با علوم روز

سازگار نیست; مانند: آسمانهای هفتگانه، آفریده شدن آدم از خاک، تولد حضرت عیسی بدون پدر; اموری که با علم قابل اثبات

نیست; مانند: وحی، ملک، جن، معراج پیامبر، داستان تخت بلقیس و تاثیر جادو [فلق/۳]، تاثیر چشم زخم، خلقت زمین و آسمان

در شش روز; احکامی که با قوانین امروز بشر قابل توجیه نیست; مانند: سلطه مردان بر زنان [نساء/۲۴]، دو برابر بودن ارث مردان

نسبت به زنان; برتری مردان بر زنان [نجم/۲۲]، تایید برده داری [نحل/۷۵; نساء/۱۱] ; آنچه معنای ظاهری آن با عقل سازگار نیست

;

مانند: آمدن پروردگار و فرشتگان صف به صف [فجر/۲۲]، نشستن خدا بر تخت [طه/۵] ; دست داشتن خدا [فتح/۱۰]، نگاه کردن

انسان ها به خدا [قیامت/۲۲ و ۲۳] ; مواردی که وجود نوعی نقص را در قرآن به پندار می افکند، مثل: ناپیوسته بودن ظاهری آیات

قرآن در بعضی سور، آیاتی که اموری را مناسب پیامبراسلام و قوم آن حضرت بیان کرده است; مانند: آیاتی که مسائل خصوصی و

خانوادگی پیامبر را مطرح می کند که اینها با جهانی بودن قرآن نمی سازد; طرح مسائلی مربوط به اعراب آن زمان; مانند: تصویر

نعمتهای بهشت، شراب، حوریه و . . . که با روحیه اعراب آن روز موافق بوده است و مواردی مانند سر ترسناک داشتن شیاطین که

با اوهام آنان موافقت دارد

.

اختلاف برداشت و اختلاف مشرب مفسران هم مزید بر علت شده و تفسیرهای آنان نیز این مشکلات را به طور منقح حل

نکرده است ; گروهی خواسته اند، هرنوع اختراع یا اکتشافی را از قرآن در بیاورند; مانند: تفسیر جواهر طنطاوی و گروهی مطالب

ذوقی و فلسفی و عرفانی را به قرآن نسبت داده اند; مانند فخر رازی، تفسیر زمخشری و بیظاوی [۱]. برخی گفته اند: قرآن با

فرهنگ و باورهای خود آن مردم با آنان سخن گفته است; اما این توجیه درست نیست; زیرا قرآنی که برای تصحیح عقاید، فرهنگ و

رسوم آمده است، نباید خودش عقاید و باورهای آنها را تایید نموده و تقویت کند . اگر قرآن نظام برده داری را پذیرا بود، نمی گفت

: «

فلا اقتحم العقبه و ما ادریک ماالعقبه فک رقبه » [بلد/۱۴- ۱۲] ; باز هم به عقبه تکلیف تن در نداد و چگونه توان دانست که عقبه

چیست؟ آن بنده آزاد کردن است » و به حمایت از دختران فرمود: «و اذا الموؤده سئلت بای ذنب قتلت » [تکویر/۱۰- ۹] ; اما آیه شریفه

«

الکم الذکر و له الانثی » [نجم/۲۱] معنایش این است که شما که دارای چنین فکر غلطی هستید، پس چرا خدا را کوچک

می شمارید و آنچه را به غلط بی ارزش می شمارید، به خدا نسبت داده و آنچه را بهتر می دانید، به خود نسبت می دهید

.

در هر حال، راه صحیح این است که اول ببینیم زبان قرآن چیست و سپس برآن اساس راه حلی بیندیشیم; زیرا هدف از طرح این

بحث چند چیز است، از جمله: حل فهم اوصاف خدا یا هر مجرد دیگر; حل تهافتهایی که درباره قرآن مطرح شده است; توجیه و

حل تعارض دین و علم

.

۲ .

مقصود از «زبان قرآن

»

زبان به چند معنا به کار می رود

:

۱ .

روش تفهیم و تفاهم مقصود یکدیگر

;

۲ .

اسلوب محاوره به گونه ای که افق فهم مخاطب رعایت شود

:

چونکه با کودک سر و کارت فتاد

پس زبان کودکی باید گشاد

.

۳ .

سخن مناسب با فاهمه و فضای فرهنگی و علمی جامعه و محیط

.

زبان به معنای اخیر به اقسامی چند که در پی می آید، تقسیم می شود: عرفی، ادبی، علمی، فلسفی، عرفانی، نمادین، رمز و

سمبلیک و

. . .

آنچه در این نوشتار مورد بحث است، زبان به همین معنای چهارم است; یعنی: می خواهیم بدانیم خداوند با چه زبانی و در چه

قالب و فضایی با مردم سخن گفته است تا مشکلات مطرح شده را بر پایه آن حل کنیم

.

۳ .

پیشینه بحث

روش تفهیم و تفاهم قرآن به نحو پراکنده از صدر اسلام مورد بحث بوده است و لکن سبک منسجمی نداشته است . تعابیر قرآنی از

قبیل «عربی مبین » یا «لسان قومه » نیز ناظر به این موضوع بوده است; ولی این بحث به صورتی منسجم که در این چند ساله اخیر

مطرح شده است، ریشه در بحث زبان دین دارد که از چند قرن قبل در غرب مطرح شده است

.

بحث زبان دین در غرب پیشینه ای نسبتا طولانی دارد . «فیلون » یکی از برجسته ترین چهره های فلسفه اسکندرانی یهودی و «سنت

اوگوستینی » تئوریسین و متکلم برجسته قرون وسطایی مسیحیت، با استفاده از برخی تئوریهای زبان شناختی، یعنی نظریه رمز و

تمثیل، به حل تعارضات متون یهودی و مسیحی با مبانی نظام فلسفی ارسطویی پرداخته اند

.

در باره زبان دین، چند تئوری از سوی فلاسفه غربی ارائه شده است که یه معرفی آنها پرداخته می شود

:

الف . تئوری اثبات گرایان یا پوزیتیویسم: اثبات گرایان معیار معنادار بودن گزاره ها را، تحقیق پذیری حسی می دانند; از این رو

تمامی گزاره های متافیزیکی و دینی را بی معنا و غیر قابل صدق و کذب می دانند [۲

].

ب . تئوری انشائی بودن گزاره های دینی: صاحبان این نظریه می گویند: گزاره های دینی انشایی هستند و ناظر به خارج نیستند و

از واقع خبر نمی دهند

.

ویلیام الستون (۱۹۲۱) در این مورد می گوید: در باب تفاوت در کاربرد محمولات در مورد خداوند و در مورد انسان، باید گفت

:

روش های مختلفی است که به کمک آنها می توان دریافت که این تعابیر نمی تواند در هر دو مورد دقیقا یک معنا داشته باشد; زیرا در

کلام مسیحیت، خداوند به عنوان موجودی تصور می شود که دارای وجود زمانی نیست . پس روشن است که عمل کردن خداوند به

اعمالی همچون سخن گفتن، ایجاد کردن و یا بخشیدن متفاوت از عمل زمانمند و مندرج در افراد انسانی است [۳

].

این نظریه در پی تحول علمی غرب مطرح شده است . در پی این تحول بسیاری از قضایای مسلم در کتاب مقدس از قبیل داستان

خلقت انسان در اثر تعارض با دستاوردهای علمی دستخوش ناباوری گردید . متکلمان مسیحی در برخورد با این تعارضها راهی جز

این ندیدند که آیات وارد در کتاب مقدس را ناظر به واقع ندانند و خبری نشمارند و برای آنها، یک رشته معانی انشایی، تخیلی و

تمثیلی بیندیشند

.

ایان باربور در این زمینه می نویسد: از نظر نص گرایان یعنی، کسانی که به ظاهر آیات کتاب مقدس تمسک می کردند، هیچ نوع

سازشی با تکامل وجود نداشت . . . . ایشان روایت کتاب مقدس را «شاعرانه » و به معنای اذعان به اتکای جهان به خداوند می گرفتند

.

نواندیشان از این فراتر رفته و کتاب مقدس را سراسر یک سند و ساخته دست بشری می دانستند [۴

].

۴ .

چند نظریه در باره زبان قرآن

طی مقاله حاضر پنج نظریه در باره زبان قرآن بررسی گردیده و یکی از آنها مورد تایید قرار گرفته است، که اینک به شرح آن

می پردازیم

.

۴ . ۱ .

نقد تئوری «زبان علمی

»

شاید به نظر برسد که «زبان قرآن » زبان علم است; به این جهت که در موارد فراوانی در لابلای آیات مسائل علمی مطرح شده است

;

مانند: «و هی تمر مر السحاب

» .

ولی این نظریه نمی تواند مورد قبول باشد; زیرا در هر علمی مطالب آن علم در قالب الفاظ خاصی بیان می شود که متخصصین آن

می فهمند; حال آنکه قرآن که کتاب هدایت همه مردم است، باید قابل فهم برای همه باشد . در قرآن امده است: «شهر رمضان الذی

انزل فیه القرآن هدی للناس » [بقره/۱۸۵] یا فرموده: «هذا بیان للناس و هدی و موعظه للمتقین » [آل عمران/۱۳۸

].

ثانیا، معمولا زبان علوم زبانی خشک و استدلالی است اما در قرآن گرچه در مواردی استدلال شده است، ولی در بیشتر موارد با

زبان وجدان، دل و فطرت مردم سخن گفته است; مثلا می فرماید: «افی الله شک فاطر السموات و الارض » [ابراهیم/۱۰] ; نه فقط

زبان خشک علمی که گاهی از جدل و مغالطه نیز خالی نمی باشد

.

ثالثا، در زبان علم، تئوریهای علمی همیشه به صورت احتمالی بیان می شود و گاهی نیز به ابطال می رسد; ولی در قرآن مطالب به

صورت یقینی القا می گردد و هرگز بطلان در آن راه ندارد

.

رابعا، هدف علم توصیف واقعیت است; اما هدف قرآن برانگیختن و تعهدآفرینی است

.

۴ . ۲ .

نقد تئوری «زبان ادبی

»

شاید تصور شود زبان قرآن، ادبی است; به این دلیل که دقیقترین فنون ادبی، مانند کنایه، تشبیه، استعاره و تمثیل و مجاز در آن به

کار رفته و در اوج فصاحت و بلاغت است; مانند: «یا ارض ابلعی ماءک » [هود/۴۴] یا «او کصیب من السماء فیه ظلمات و رعد و برق

. . . » [

بقره/۱۹] یا در تمثیل حق و باطل، آنجا که باطل را به حبابهای روی آب و حق را به خود آب تشبیه می کند [رعد/۱۷

].

این تصور نیز درست نیست; زیرا گرچه قرآن از فنون ادبی در راستای اهداف بلند هدایتی خویش بهره جسته است تا جایی که

اعراب جاهلی نسبت «شعر» به آن دادند; ولی در همه جای قرآن و از همه فنون ادبی استفاده نشده است; به علاوه از پرداختن به

تخیلات و مبالغه های بی اساس پرهیز گردیده است; چون قرآن کتاب تربیت است و تربیت با آموزه های جعلی و غیرواقعی نتیجه

بخش نخواهد بود; به همین جهت قرآن شعر و شاعران را نکوهش نموده است: مانند: «والشعراء یتبعهم الغاوون » [شعراء/۲۲۴] ; «و

ما علمناه الشعر و ما ینبغی له ان هو الا ذکر و قرآن مبین » [یس/۶۹

].

آیه اخیر اشاره به این دارد که قرآن «ذکر» است و از تخیلات شاعرانه به دور

.

۴ . ۳ .

تئوری «زبان رمزی و سمبلیک » و نقد آن

زبان رمزی و سمبلیک آن است که در آن الفاظ در معنای وضعی و استعمالی خود استعمال نشده اند . عده ای مانند باطنیه و

متصوفه زبان قرآن را، زبان رمز دانسته اند

.

دکتر شاکر می گوید: «از نظر باطنیه، قرآن و بلکه تمام شریعت، در رموز و امثالی هستند که مراد و مقصود اصلی، حقایقی است که

در ورای آنهاست

» .

او از المؤید فی الدین شیرازی نقل می کند: «خداوند، امثال و ممثولات را خلق کرد . جسم انسان مثل و نفس او ممثول است . دنیا

نیز مثل و آخرت ممثول است » [۵

].

و از ناصرخسرو می آورد: «شریعت ناطق، همه رمز و مثل است; پس هر که هر مثال را معانی، و اشارت را رموز نداند، بی فرمان

شود» [۶] مراد از از این همه فرمان [احکام حلال و حرام] مثل ها بود، بر حکمت ها که اندر زیر آن پوشیده است تا مردم از امثال بر

ممثول دلیل گیرند [۷

].

و به نقل از همو در تفسیر آیه «وسیق الذین اتقوا ربهم الی الجنه زمرا حتی اذا جاءوها و فتحت ابوابها» [زمر/۷۳] گوید: «پیدا شد

اندر این آیت که چون آن قوم بیایند، درهای بهشت بسته باشد، آن گاه بگشایند . معنای این قول، آن است که شریعت های پیامبران،

همه بر رمز و مثل بسته باشد و رستگاری خلق اندر گشادن آن باشد بر مثال دری که چون گشوده شود، مردم قرار یابند . . . و

گشاده شدن در بهشت اندر تاویل کتاب و شریعت است » [۸

].

بعضی از مفسران معاصر نیز مانند آیت الله موسوی اردبیلی، بخشی از قرآن مانند داستان حضرت آدم و سجده ملائکه و خوردن از

شجره ممنوعه را رمز دانسته اند [۹

].

بی گمان قرآن خالی از رمز نیست و حروف مقطعه از آن جمله است; ولی زبان قرآن را نمی توان یکسره زبان رمز دانست; زیرا اولا،

در آن صورت زبان قرآن، زبان خصوصی بین خدا و رسولش یا بین رسول و عده ای از راسخان در علم به شمار خواهد آمد و جهانی

بودن آن منتفی خواهد بود

.

ثانیا، رمزی شمردن همه قرآن زمینه این عقیده را فراهم می آورد که قرآن به دلیل محتوای رمزی اش دارای زبان خاصی است و

قابل استناد نیست

.

ثالثا، در قرآن آمده است که دیگران نمی توانند مانند آن را بیاورند . خدای متعال فرمود: «و ان کنتم فی ریب مما نزلنا علی عبدنا

فاتوا بسوره من مثله » [بقره/۲۳] یا فرمود: «قل فاتوا بسوره مثله و ادعوا من استطعتم من دون الله » [یونس/۳۸] و یا فرمود: «قل فاتوا

بعشر سور مثله مفتریات و ادعوا من استطعتم » [هود/۱۳

].

حال اگر زبان قرآن رمزی باشد، این تحدی معنا نخواهد داشت; زیرا هر فردی می تواند رموزی را بین خود و دیگری جعل کند و با

دیگران تحدی کند

.

رابعا، باطنیها و متصوفه بدون اینکه دلیلی داشته، باشند تفسیرهای ناروایی از آیات قرآن ارائه کرده اند و برای مثال می گویند

:

مقصود خدا از صلاه در «ان الصلاه تنهی عن الفحشاء و المنکر» [عنکبوت/۴۵] رسول ناطق است; هم چنانکه غسل در قرآن را به

معنای تجدید عهد با کسانی گرفته اند که راز آیین را آشکار ساخته اند

.

نیز ابن عربی می گوید: مقصود از جبرئیل عقل، مراد از میکائیل روح فلک ششم و منظور از اسرافیل روح فلک چهارم و معنای

عزرائیل روح فلک هفتم است; همین طور مراد از آیه مبارکه «مرج البحرین یلتقیان، بینهما مرزج لا یبغیان » [رحمن/۲۰- ۱۹] را به

هم آمیختن دریای هیولای جسمانی که شور و تلخ است با دریای روح مجرد که شیرین و گوارا است، می داند . بی تردید یک چنین

تفسیرهای بدون دلیلی، تفسیر به رای و باطل است [۱۰

].

۴ . ۴ .

تئوری «زبان عرفی به طور مطلق » و نقد آن

اهل حدیث، ظاهرگرایان و بعضی از صاحب نظران براین نظرند که زبان قرآن در سراسر آن عرفی محض است و در این خصوص به

این آیات استناد کرده اند: «و ما ارسلنا من رسول الابلسان قومه لیبین لهم » [ابراهیم/۴] ; «بلسان عربی مبین » [شعراء/۱۹۵] ; «و هذا

لسان عربی مبین » [نحل/۱۰۳

].

ولی باید گفت: این آیات صرفا دلالت دارند بر اینکه ظواهر آیات قرآن به همان زبان عرف است; بنابراین زبان قرآن را نمی توان

به طور مطلق و بدون هیچگونه خصوصیت و امتیازی همسان زبان عرف دانست; زیرا اولا، این زبان از تسامح خالی نیست و

بی دقتی در آن فراوان و نوعا سطح آن بسیار پائین است و حال آنکه هرگز نمی توان قرآن را اینگونه دانست

.

اگر سراسر قرآن به طور مطلق به زبان عامیانه و عرف باشد، بر اثر مسامحه و مبالغه ای که در آن به کار می رود، اعتماد از قرآن

سلب می شود و نمی تواند برهانی از جانب پروردگار تلقی شود [نساء/۱۷۴

].

ثانیا، از طرفی بسیاری از کلماتی که در قرآن به کار رفته، در زبان عرف در آن معنای به کار نمی رود که نمونه هایی از آن خواهد آمد

.

ثالثا، اگر زبان قرآن، همان زبان عرف مردم باشد، اعجاز قرآن و تحدی آن بی معنا خواهد بود; زیرا همه مردم می توانند به راحتی با

زبان عرف سخن گویند

.

علامه طباطبایی می گوید: «مفسر نباید در تفسیر قرآن راهی برود که در تفسیر کلام خلق می رود; زیرا اختلاف این دو در نحوه

استعمال الفاظ و به کارگیری صناعات لفظی نیست; بلکه اختلاف از جهت مراد و مصداقی است که مفهوم کلام بر آن منطبق

می شود» [۱۱

].

در روایت نیز آمده است: «ان کلام الباری سبحانه لا یشبه کلام الخلق . کما لا یشبه افعاله افعالهم [۱۲] ; کلام خداوند به کلام خلق

شباهت ندارد، همانگونه که افعال خداوند، (از همه جهت) به افعال مردم شباهت ندارد

» .

۴ . ۵ .

زبانی فراتر از زبان عرف

با توجه به اینکه قرآن کتاب هدایت برای همه انسانها است و به «لسان قوم » نازل شده است، ظواهر آن عرفی و قابل فهم همگان

است; ولی این زبان ویژگیها و بعضا اصطلاحات خاصی دارد که آن را زبان مخصوص به خود و متعالی تر از زبان عرف می گرداند

.

زبان قرآن، نه یکسره رمزی است، نه علمی، نه ادبی و نه عرفی، اگر چه نمودهایی از آنها را در خود دارد . زبان قرآن مخصوص به

خود است; زیرا قرآن کتاب الهی است . پس باید در عین عرفی بودن، جلوه های درخشان و قدسی نیز در خود داشته باشد تا هر

کس از آن به اندازه درک خویش بهره ببرد

.

قرآن کریم، در افاده تعالیم عالیه خود، طریق مخصوص به خود را دارد و در این خصوص روشی را اتخاذ کرده است، جدا از روشهای

معمولی، که انسانها در مقام محاوره اتخاذ می کنند

.

«

راه و روشی که عقلا، در مقام محاوره و تفهیم و تفهم مقاصد خود پیش می گیرد، صرفا در ترجمه الفاظ و عبارات وارده در قرآن به

کار می رود; ولی برای رسیدن به حقایق عالیه، راهی دیگر، جدا از طریق معمولی باید پیمود . قواعد مقرره کلامی، که به نام «اصول

محاوره » و در علم اصول به نام «اصول لفطیه » خوانده می شود، برای پی بردن به مطالب رفیعه قرآن کافی نیست . مثلا با دانستن

مفاهیم الفاظ و اجرای «اصاله الحقیقه » و اصل عدم سهو و عدم هزل «اصاله الجد» صرفا ترجمه الفاظ و جمله ها به دست می آید

.

همچنین با اجرای «اصاله العموم » و «اصاله الاطلاق » فقط عموم و شمول مدلول لفظی فهمیده می شود . خلاصه تمامی «اصول

لفطیه » ، ظواهر الفاظ را ثابت می کنند; ولی هرگاه، ابهامی در عبارت به وجود آمد، تمامی این اصول از کار می افتد» [۱۳] و باید

راهی دیگر اندیشید

.

پنهان