خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بازیگران بی نشان :

موضوع جهانی سازی از کجا سرچشمه گرفته و منشاء آن چیست، صاحب نظران رشته های مختلف در پاسخ به این سوال دیدگاه های متفاوتی دارند؛ صاحب نظران سیاست، منشاء آن را سیاسی می دانند و صاحب نظران اقتصادی آن را در قالب پدیده ای اقتصادی می بینند دیگر حوزه های علمی نیز اصالت و اهمیت را به فعالیت مرتبط با زمینه تخصصی خویش می دهند. این مقاله طی بحثی مقدماتی درخصوص مفاهیم مختلف جهانی سازی، عرصه های گوناگون مرتبط با این مفهوم و جایگاه آن را بررسی کرده و به منشاء ظهور آن نیز خواهد پرداخت.

تقریبا دو دهه از پیدایش مفهوم جهانی سازی “

Globalization

” می گذرد. این مفهوم چنان که پیش از این نیز ذکر گردید، بحث های زیادی را در عرصه های مختلف به همراه داشته است. پیش از پرداختن به تعاریف مطروحه در این زمینه معنای لغوی آن را بررسی می کنیم و به این مناقشه پایان می دهیم که در گفتمان رایج کنونی، جهانی شدن معادل واژه«

Globalization

» به کار می رود در حالی که اگر به سوابق ساخت ترکیب های شبیه این واژه در زبان انگلیسی رجوع شود، درمی یابیم که نشانه آخر این واژه، ایجادکننده حالت فاعلی برای آن است. در گذشته مصداق هایی از این دست در کلمه های انگلیسی «

Liberalization»

،

«Modernization

» و «

Westernization

» به کار رفته و به صورت آزادسازی، نوسازی و غربی سازی ترجمه شده اند. از این رو شایسته است برای کلمه «

Globalization

» نیز معنای جهانی سازی را به کار ببریم.

نکته دیگر آن که در قالب این مفهوم، فرایند تولید، توزیع کالا، خدمات، امکانات ارتباطی و اطلاعاتی گوناگونی که در اختیارنظام سرمایه داری است و درصدد گسترش حوزه اقتدار خود در همه جهان می باشد، نادیده گرفته شده است؛ به عبارت دیگر در ورای پدیده جهانی سازی، اقتداری وجود دارد که نقش هدایت کنندگی را برعهده داشته و فاعلیت قوی و تاثیرگذاری دارد. البته برای روشن ترشدن موضوع می توان به نقش فعال نیروها و قدرت های سرمایه داری غربی در سیر تحول تاریخی وسایل و ابزارهای ارتباطی عصر جدید نیز پرداخت،^(۱) که در اینجا به همین اندازه بسنده می شود.

۱ مفهوم جهانی سازی

جهانی سازی به صورت های گوناگونی تعریف شده است که در برخی از جنبه ها اتفاق نظر وجود دارد و در برخی دیگر، نظرات متفاوتی مطرح گردیده است.

مک گرو درباره جهانی سازی می گوید:

«افزایش شمار پیوندها و ارتباطات متقابلی که فراتر از دولت ها (و در نتیجه فراتر از جوامع) شکل می گیرند، نظام جدید جهانی را می سازند. جهانی سازی به فرایندی اطلاق می شود که از طریق آن، حوادث، تصمیمات و فعالیت های یک بخش از جهان می تواند نتایج مهمی برای افراد، جوامع و دیگر بخش های کره زمین به همراه داشته باشد.»^(۲)

یکی از ویژگی های اصلی جهانی سازی، ارتباطات دو سویه است؛ و برخلاف وابستگی متقابل که بر دوجانبه بودن تاکید دارد، جهانی سازی امکان وابسته شدن را نیز در نظر می آورد.^(۳)

مفهوم جهانی سازی به اهمیت نظم دهی مجدد زمان و مکان اشاره دارد. نظریه پردازانِ وابستگی متقابل، نگاه خود را به بین المللی شدن روابط ملت ها متمرکز کرده اند، در حالی که نویسندگان زبده در زمینه جهانی سازی، از حرکت به سوی جامعه جهانی سخن می گویند.^(۴)

از دیدگاه برخی صاحب نظران، جهانی سازی با انحصار همخوانی ندارد؛ یعنی جهانی سازی این واقعیت را می پذیرد که انحصاری بودن نه واقعیت است و نه امکان تاریخی.^(۵) در نظر برخی دیگر از صاحب نظران، جهانی سازی در یک مفهوم، علاوه بر کوچک شدن جهان، به تقویت آگاهی از جهان نیز اشاره دارد. معمولا علت این کوچک شدن را پیشرفت سریع فناوری و تشدید روزافزون فعالیت های اقتصادی می دانند.

بر پایه همین تفسیر از جوامع ملی است که کارآمدی مقامات ملی متزلزل شده و استقلال عمل آنها از بین می رود. به علاوه توسعه شبکه های فراملی و ساختارهای اقتدار جهانی موجب جابه جایی و گسیختگی تصمیم گیری ملی می شود. این کوچک شدن فیزیکی جهان و اندیشه دهکده جهانی، با درک تحول یافته ای از زمان و مکان همراه است.

جهانی سازی موجب افزایش فرایندهایی می شود که از طریق آنها شبکه های ارتباطی و نظام های تولید، در سطوح محلی و جهانی به یکدیگر پیوند می خورند. زندگی روزمره ما، چنان ساختاری یافته است که تعاملات اجتماعی در دل شبکه های جهانی صورت می گیرد؛ در این نگرش، جهانی سازی این گونه تعریف می شود: تشدید روابط اجتماعی در سرتاسر جهان که مکان های دور از هم را چنان به هم مرتبط می سازد که اتفاقات هر محل، زاده حوادثی است که کیلومترها دورتر به وقوع می پیوندد و برعکس.^(۶)

دیوید هاروی معتقد است که جهانی سازی به مرحله شدیدی از فشردگی زمان و مکان منجر شده که تاثیر گیج کننده و مخربی بر رویه های سیاسی اقتصادی، توازن قدرت طبقات و نیز زندگی فرهنگی و اجتماعی دارد.^(۷)

مارتین آلبرو جهانی سازی را فرایندی می داند که براساس آن، تمام مردم جهان در جامعه واحد و فراگیر جهانی به هم می پیوندند.^(۸) از دید فرهنگی نیز، فقط به جهانی سازی توجه شده است. «مانوئل کاستل» با اشاره به عصر اطلاعات، جهان گرایی را ظهور نوعی جامعه شبکه ای می داند که در ادامه حرکت سرمایه داری، عرصه اقتصاد، جامعه و فرهنگ را دربرمی گیرد.^(۹)

دیوید هلد در کتاب دمکراسی و نظم جهانی (۱۹۹۶)، با داشتن نگاه آسیب شناختی به جهانی سازی، این پدیده را حرکت به سمت نوعی دمکراسی جهان شهری می بیند که در عین حال، کثرت فرهنگی و اقتصادی را نیز در بر خواهد داشت.^(۱۰)

محمد عبدالجابری با تعریفی از جهان گرایی فرهنگی و این که ما دارای فرهنگ واحد جهانی نیستیم، درخصوص جهانی سازی می گوید:

«جهان گرایی دارای یک نظام جهانی است؛ نظامی که زمینه های مختلفی همچون سرمایه، بازرگانی مبادلات، ارتباطات، سیاست، اندیشه و ایدئولوژی را شامل می شود. به ویژه در مباحث کنونی، منظور از جهان گرایی، بسط، گسترش و انتقال تمدن و فرهنگ ایالات متحده امریکا به دیگر کشورهای جهان است.»

او به تفکیک دو مفهوم جهان گرایی و جهانی سازی پرداخته و می گوید:

«جهانی سازی یعنی به استقبال جهان رفتن، آشناشدن با فرهنگ های دیگر و احترام گذاشتن به آرا و نظریه های دیگران؛ در صورتی که جهان گرایی، نفی دیگران، نفوذ در فرهنگ های دیگر و محل برخورد ایدئولوژی هاست.»^(۱۱)

به طور کلی اعتقاد صاحب نظران درباره جهانی سازی این است که ادغام شدن بازارهای جهان در زمینه های تجارت و سرمایه گذاری مستقیم و نیز جابه جایی و انتقال سرمایه، نیروی کار و فرهنگ در چارچوب سرمایه داری و آزادی بازار و در نتیجه سر فرود آوردن جهان در برابر قدرت های جهانی بازار، منجر به شکاف در مرزهای ملی گردیده و کاسته شدن حاکمیت دولت را به همراه خواهد داشت. عنصر اصلی و اساسی در این پدیده، شرکت های بزرگ چندملیتی و فراملی هستند. این پدیده پیامد سر برآوردن دولت های نیرومند ملی و عالی ترین مرحله روابط سلطه گری امپریالیستی است.

جهانی سازی، اوج پیروزی سرمایه داری جهانی در عالم است و از بطن دولت ملی که همچنان به صورتی یکسان به تولید خود در درون و بیرون مرزهایش ادامه می دهد، زاده شده است. از دید دیگر نیز، رقابت بی قید و شرط در سطح جهان است؛ رقابتی که برای کشورهای غنی، درآمد بیشتر و برای کشورهای فقیر، فقر بیشتر می آورد. این امر، در سایه چیرگی و رهبری کشورهای مرکز و نیز در سایه حاکمیت نظام جهانی، مبادله نامتوازن و ناهمگونی ایجاد می کند.

مفهوم جهانی سازی در متون علوم اجتماعی، به منزله ابزاری تحلیلی برای توصیف روند تغییر در زمینه های گوناگون مطرح شده است. آنتونی ماکفرو در کتاب «تاخیر بررسی های جهانی»، معتقد است چهار روند اساسی برای جهانی سازی وجود دارد:

۱ رقابت میان قدرت های بزرگ

۲ نوآوری های تکنولوژیک

۳ جهانی سازی تولید و مبادله

۴ تجدد و نوگرایی.^(۱۲)

۲ زمینه های ظهور جهانی سازی

ای.ام. دوون رییس هیات مدیره شرکت ایتون (تولیدکننده انواع قفل) چندین سال پیش گفته بود:

«تنها تفاوت میان اهل ادب و اهل عمل و صنعت، در این است که مردانی مانند فورد واسلون می توانند خیالات خود را به واقعیت تبدیل کنند؛ چنان که کردند.»

او در ادامه استدلال خود، سال های ۸۰ ۱۹۷۰ را دهه تصمیم خواند و گفت:

«در این سال ها موسسات تجاری باید اندیشه جهانی خود را تحقق بخشند.» بزرگترین قفل ساز دنیا اعلام کرد؛ «آن کمپانی جهانی که از لحاظ مالکیت، مدیریت و عملیات در قید مرزهای جغرافیایی، سیاسی و فلسفی ناسیونالیسم نیست، می تواند در همین قرن، صورت واقعیت پذیرد. اگر ما اندیشه های خود را عملی کنیم، اگر تمام دنیا را مثل یک بازار و یک کارخانه در نظر بگیریم، اگر پیش از سرشماری جمعیت، مشتری ها را سرشماری کنیم، اگر ساختار بازرگانی جهان را چنان بنا کنیم که نیازها و توقعات مردم دنیا را برآورده کند، آن گاه بازرگانی می تواند نیروی محرک پیشرفت جهان شود و کسب و کار آزاد، زندگی مردم را در تمام نقاط عالم سالم تر، سعادتمندانه تر و پرثمرتر خواهد کرد. تا پایان این دهه تصمیم، بازرگانی می تواند صاحب سیمای درخشان جهانی شود.»^(۱۳)

این باور خوش بینانه، تصویر خیالی مدیران جهانی، از دنیایی یکپارچه و برخوردار از صلح و رفاه در جهان در حال توسعه است. این تصور، زمینه ساز مفهوم جهانی سازی است که رفته رفته منجر به ایجاد عصری نوین می شود.

یوهان گالتنگ و وینسنت در کتاب «گلاسنوست جهانی» آورده اند:

«جهان پس از جنگ جهانی دوم به چهار بخش و به ترکیب محور شمال جنوب و محور شرق غرب، تقسیم شده است.

کشورهای چندحزبی ثروتمند که در شمال غربی جهان هستند و به طور معمول جهان اول نامیده می شوند؛ کشورهایی با صبغه سوسیالیستی و تک حزبی که در شمال شرقی جهان قرار گرفته اند و جهان دوم نام دارند؛ و کشورهای جهان سوم (

TW

)که از کشورهای فقیر در جنوب غربی جهان تشکیل شده اند و عبارتند از امریکای جنوبی، کارائیب، آفریقا، آسیای غربی و آسیای جنوبی. بیشتر این کشورها دارای نظام سرمایه داری و سوسیالیستی هستند و بعضی از آنها ترکیبی از نظام سوسیالیستی سرمایه داری و یا دیکتاتوری را دارند و برخی دیگر نیز دارای نظام های خاص خود هستند. به این طبقه بندی باید جهان چهارم را نیز افزود؛ یعنی کشورهای جنوب شرقی، متشکل از کشورهایی با تفکرات بودایی کنفوسیوسی در شرق و جنوب شرقی آسیا.

در راس جهان چهارم، ژاپن قرار دارد. در مرتبه پایین تر آن، مینی ژاپن ها یا چینی ها هستند که از نظر اقتصادی، ژاپنی و به لحاظ فرهنگی، چینی می باشند (مانند کره جنوبی، تایوان، هنگ کنگ، سنگاپور)، جمهوری خلق چین، کشورهای آسه آن (انجمن کشورهای جنوب شرقی آسیا)، کشورهای سوسیالیستی در آسیای شرقی و سرانجام در نواحی پیرامونی جزایر اقیانوس آرام، استرالیا و نیوزیلند و توابع آن. در حقیقت دو کشور اخیر، در شمار کشورهای جهان اول هستند که در مرزهای جهان چهارم جای دارند.

سوسیالیست ها، یعنی کشورهای سوسیالیست سابق، جهان دومی هستند که وارد یک تغییر سریع شده اند و کشورهای آسه آن، به استثنای سنگاپور و جزایر اقیانوس آرام، در جرگه جهان سوم قرار دارند. آنچه باقی می ماند کشورهای خاص جهان چهارم است: ژاپن، مینی ژاپن ها و چین به مثابه بلوک اقتصادی اجتماعی قدرتمندی برای آینده هستند، به ویژه هنگامی که چین و کره متحد شوند.»

آنچه گذشت تقسیم بندی جهانی از دید صاحب نظران غربی بود و براساس همین تقسیم بندی است که، مناسبات جهانی شکل می گیرد و آن که چه به لحاظ اقتصادی و چه به لحاظ اجتماعی حاکم می شود، جهان اول است، گالتنگ در تقسیم بندی های قبلی خود، شکل روابط را از شمال به جنوب یا به عبارتی از مناطق مرکز (هسته) به پیرامون (حاشیه) نشان می دهد و بیان می دارد که جریان قوی و حاکم، از مرکز به پیرامون است و عکس آن بسیار کمرنگ بوده و به ندرت اتفاق می افتد و جریان روابط در درون پیرامون نیز (با یکدیگر) به پررنگی مرکز به پیرامون نمی باشد.

اگر از دریچه نقش رسانه ها به موضوع نگاه شود، با این که سهم جهان اول از جمعیت فقط ۲۰ درصد کل جمعیت جهان است، اما ۸۰ درصد تولید رسانه ای جهان را در اختیار دارد و سهم تولید رسانه ای ۸۰ درصد باقی مانده جمعیت کشورهای جهان، فقط ۲۰ درصد است. همین مشکل در عرصه تولید خبر نیز وجود دارد و در کنار این نابرابری کمّی، نابرابری کیفی نیز به چشم می خورد.^(۱۴)

اگر بخواهیم روند تغییر را از سطوح ملی به جهانی در قرن ها و دهه های گذشته به همراه عرصه های تغییر مطرح کنیم، ساماندهی پیش فرض ها در عرصه جهانی سازی نشان می دهد که فرایند جهانی سازی در سه زمینه صورت می گیرد: اقتصاد، سیاست و فرهنگ. در تصویر زیر، این زمینه ها به همراه فرایند عمومی تری که جهانی سازی را تقویت می کند، داخل پرانتز نشان داده شده است. وضعیت افراد در هر یک از این دوره ها شرایط متفاوتی دارد و جایگاه زن و مرد در موقعیت های مختلفی تعریف می شود.

اما با نگاهی به شیوه شکل گیری این پدیده که از قرن ۱۶ آغاز گردیده به جای یک نظام جهانی، چندین نظام منطقه ای دیده می شود. مناسبات کشورها نیز به شکل تعاملی نمی باشد، به عنوان مثال، کشورهای اروپایی به هیچ وجه با نیمکره غربی به عمل متقابل نمی پرداختند و هیچ رابطه چشمگیری نیز با جنوب صحرای آفریقا یا با آسیای شرقی و جنوب شرقی نداشتند. فناوری های ارتباطی و ترابری، ابتدایی تر از آن بودند که در فواصل طولانی اجازه عمل متقابل را بدهند، اما با پیشرفت فناوری دریانوردی، اسپانیا، پرتغال، هلند، انگلستان و فرانسه قادر شدند تا امپراتوری های عظیم استعماری را در گوشه و کنار جهان برپا سازند. برای نخستین بار یک نظام اقتصادی سرمایه داری جهانی تولید برای بازار جهانی در صحنه ظاهر شد. مردم مناطق زیادی با آن نظام ارتباط داشتند، بسیاری دیگر نیز (بردگان تولیدکننده شکر در حوزه کارائیب، سرخپوستان به کار گرفته شده در معادن نقره امریکای جنوبی، کارگران کشتزارهای عظیم ادویه در جنوب شرقی آسیا و مصرف کنندگان اروپایی) دارایی ها و سرنوشت خود را در پیوند با شرایط اقتصادی حاکم بر نیمی از جهانِ آن روز می یافتند. لیکن نظام سیاسی جهانی هنوز هم بسیار متفرق و از هم گسیخته بود. هیچ کشوری به تنهایی بر جهان استیلا نداشت و هنوز هم در موارد گوناگون، امکان نادیده گرفتن اروپا از سوی غیراروپایی ها وجود داشت.

بخش های بزرگی از آفریقا و آسیا استقلال خود را در نیمه دوم قرن نوزدهم که اوج نهایی فتوحات استعماری اروپا بود، حفظ کرده بودند. امریکا، با قدرت و انزوای نسبی خود، قادر بود بیشتر دعواهای سیاسی اروپا را تا جنگ جهانی اول نادیده بگیرد.

۳ ابزار جهانی سازی

به منظور بررسی تغییراتی که منجر به ظهور پدیده جهانی سازی شده است، نیازمند توجه به تغییر مشی نهادهای بزرگ بین المللی^(۱۵) در جهان، نظیر بانک جهانی^(۱۶) و صندوق بین المللی پول^(۱۷) هستیم. این دو نهاد با شیوه های مختلف اعطای وام، اعتبارات و تسهیلات مالی، زمینه را برای نفوذ به کشورهای مختلف فراهم آورده و مشکلات بیشتری را برای آنها ایجاد کردند. نگاهی به روند اعطای تسهیلات مالی و آثار برجای مانده از آن در کشورهای آفریقایی و امریکای لاتین، به خوبی این دشواری ها را نشان می دهد.

سال ۱۹۹۴، پنجاهمین سال تاسیس بانک جهانی و صندوق بین المللی پول در «برتون وودز» و «نیوهمشایر» بود. در حالی که شمال، جشن گرفته و به خود تبریک و تهنیت می گوید، جنوب و سه میلیارد فقیر ساکن در آن، با فقر و فلاکتی دردناک دست به گریبا ن هستند؛ زیرا در حقیقت فعالیت های این سازمان ها [برای جنوب] فاجعه آفرین بود. امروز جهان سوم به جای توسعه و تعدیل مطلوب، گرفتار سقوط شتاب آلود اقتصادی و اجتماعی است و این نزول ناشی از سیاست های بانک جهانی و صندوق بین المللی پول می باشد.

برنامه های تعدیل ساختاری بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، تنها برای کاهش مصرف در کشورهای در حال توسعه تدوین شده اند تا با هدایت منابع به تولیدات صادراتی، بدهی های خارجی پرداخت شوند؛ اما چنین اقدامی منجر به اضافه تولید محصولات غیرصنعتی گردید و کاهش شدید قیمت ها را در پی داشت. از آن گذشته، نتیجه فعالیت صندوق و بانک در هر کشوری انهدام کشاورزی سنتی و ظهور تعداد قابل توجهی زارعان بی زمین نیز بوده است. امنیت غذایی در جهان سوم و به ویژه در آفریقا به شدت کاهش یافته است. وابستگی روزافزون تمام کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آنها را در موقعیت بسیار شکننده ای قرار داده است. این کشورها به دلیل کاهش درآمدهای صادراتی خود و اجبار در بازپرداخت بدهی ها، برای واردات مکفی مواد غذایی، هیچ ارز خارجی ای در اختیار ندارند.

از شروط اساسی صندوق و بانک، کاهش جدی هزینه های اجتماعی، به خصوص بهداشت و آموزش است. به گفته کمیسیون اقتصادی سازمان ملل برای آفریقا هزینه های بهداشتی در کشورهای مجری برنامه بانک و صندوق در دهه ۱۹۸۰، ۵۰ درصد، و هزینه های آموزشی، ۲۵ درصد کاهش یافته است؛ در همه کشورهای جنوب، روند مشابهی مشاهده می شود.

برنامه های صندوق و بانک، شروط دیگری نیز دارد. دولتها موظف به قطع پرداخت یارانه به فقرا برای مواد اساسی غذایی، مانند برنج و ذرت و یا خدمات اساسی، مانند آب و برق هستند. نظامهای مالیاتی بیش از پیش بازدارنده می شوند و میزان دستمزد واقعی به شدت کاهش می یابد؛ برای مثال، در دهه ۱۹۸۰ میزان دستمزد واقعی در مکزیک ۷۵ درصد کاهش یافت. امروزه در این کشور یک خانوار ۴ نفره که با حداقل دستمزد زندگی می کند (بیش از ۶۰ درصد از نیروی کار شاغل با حداقل دستمزد زندگی می کنند)، تنها می تواند ۲۵ درصد از نیازهای اساسی خود را خریداری کند. در کنار برنامه بانک و صندوق برای کاستن از ارزش پول، نرخ تورم و همگام با آن قیمت تمام مواد غذایی وارداتی افزایش یافت. حذف کنترل قیمتها موجب گردید قیمت کالاهایی که به طور عمده توسط فقرا خریداری می شود، به شدت افزایش یابد. افزایش قابل توجه در نرخ بهره، به ورشکستگی واحدهای کوچک داخلی انجامید که بیکاری بیشتر را در پی داشت. حذف سریع محدودیت های تجارتی، وضع صنایع داخلی را مختل کرد و باعث ورشکستگی آنها شد و در نهایت مقوله بیکاری تشدید گردید. رفع محدودیت در انتقال ارز، به طبقات برگزیده و نخبه امکان داد تا بدون هیچ مانعی سرمایه های خود را به خارج بفرستند که با فرار سرمایه، بحران تراز پرداخت ها تشدید شد. خصوصی سازی همه اموال دولتی که بخشی از حقوق خاص ایدئولوژیک صندوق بین المللی پول و بانک جهانی است، زیانی غیرقابل محاسبه است. حتی، براساس اهداف خود صندوق و بانک برنامه های تعدیل ساختاری، موفقیت آمیز نبوده اند. در یک پژوهش داخلی صندوق که در سال ۱۹۸۸ صورت گرفته، آمده است که ۴۰ برنامه تعدیل که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ اجرا شده اند، در رسیدن به اهداف خویش یعنی ارتقای رشد اقتصادی، کاهش کسری بودجه و کسری تراز پرداخت ها، کاهش تورم و ایجاد ثبات یا کاهش بدهی خارجی ناموفق بوده اند. برنامه های بعدی هم به گفته «برنامه توسعه سازمان ملل متحد و کمیسیون اقتصادی سازمان ملل برای آفریقا» به طور کامل در دستیابی به اهداف اعلام شده بانک و صندوق ناکام مانده اند. اما، عمده ترین شکست این برنامه ها را باید در تاثیری که بر مردم گذاشته است، جست وجو کرد. براساس آمارهای بنیاد کودکان سازمان ملل (یونیسف

UNICEF

) و کمیسیون اقتصادی سازمان ملل برای آفریقا، از ۱۹۸۲ به این سو دست کم ۶ میلیون کودک زیر پنج سال، هر سال در آفریقا، آسیا و امریکای لاتین، در نتیجه سیاست های مردم ستیزی و حتی قتل عام طلبی برنامه های تعدیل ساختاری بانک جهانی و صندوق بین المللی پول، جان می بازند.

اینها، تنها مشتی از خروار است. نتیجه اجرای این برنامه ها در هر کشوری انهدام اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی بوده است. سازمان معتبر و حتی شمال گرای برنامه توسعه سازمان ملل متحد، معتقد است اکنون ۲/۱ میلیارد نفر در جهان سوم، در فقر مطلق زندگی می کنند که این میزان دو برابرِ رقم ده سال پیش است. بیش از نیمی از کودکان در کشورهای جنوب صحرای آفریقا یا گرسنه اند و یا دچار سوءتغذیه شده اند. ۶/۱ میلیارد نفر در جهان سوم، آب آشامیدنی سالم ندارند و بیش از ۲ میلیارد نفر بیکار و نیمه بیکار هستند. در بعضی از کشورهای آفریقایی، درصد مرگ و میر نوزدان نسبت به سال های پیش از اجرای برنامه های تعدیل ساختاری، به بیش از ۲ برابر رسیده است.^(۱۸)

به هر حال نوع عملکرد این دو نهاد، در جهت حصول منافع بیشتر برای کمپانی های بزرگ به ویژه غربی است. مکانیسم اعطای وام، به منزله ابزاری برای فشار به سیاست خصوصی سازی مجموعه های ملی و منافع معدودی از شرکت های موجود، نظیر تایم^(۱۹)، وارنر^(۲۰)، دیزنی^(۲۱)، برتلزمان^(۲۲)، ویاکام^(۲۳) و شرکت های خبری به کار رفته است. همین امر منجر به پیوستگی جهانی ابرشرکت ها می شود؛ به عنوان مثال یک شرکت خبری، دارای ۱۳۲ روزنامه در سه قاره جهان می باشد، «فوکس قرن بیستم»^(۲۴) در مقام یک مرکز اصلی تولید نوارهای ویدیویی، برنامه های تلویزیونی و فیلم، ۲۲ ایستگاه تلویزیونی در ایالات متحده دارد که بزرگترین گروه ایستگاهی ایالات متحده است و بیش از ۴۰ درصد برنامه های تلویزیونی را در ایالات متحده پوشش می دهد. ۲۵ مجله، ناشران کتاب نظیر هارپرکولینز، ۵۰ درصد سهام اشتراک در چندین شبکه کابلی جهانی ایالات متحده، کانال فوکس و حداقل ۱۶ کمپانی دیگر در کشورهای گوناگون را در سراسر جهان در اختیار دارند. ظهور پدیده جهانی سازی در سراسر دنیا با فراهم شدن زمینه های متعددی صورت گرفته است و سیر شکل گیری آن نیز از دید صاحب نظران مشخص می باشد. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تلویزیون در سرتاسر دنیا رشد جهشی^(۲۵) داشته است .حالا دیگر هیچ قدرت مخالف ایدئولوژیکی، مقابل بازار آزاد و حمایت از خصوصی سازی^(۲۶) و نهادهای اصلی اقتصادی جهان غربی وجود ندارد. همچنین، مذاکرات برای متوقف کردن تولید تسلیحات هسته ای^(۲۷) و خاتمه جنگ سرد^(۲۸)، به نتایج مثمر ثمری رسیده است. در دهه ۱۹۸۰، ایدئو