خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 88 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل معنی شناسی گزاره های دینی(۲) :

در مقاله پیشین یادآور شدیم که بحث معنی شناسی گزاره های دینی را در دو بخش بررسی

خواهیم کرد; بخش نخست آن مربوط به گزاره هایی است که در مورد خداوند به کار می رود،

و هدف، بررسی بار معنایی این گزاره ها و واژه های گرفته در آن،بوده است. بخش دوم

دایره ای گسترده تر دارد و گزاره های دینی دیگر را نیز در بر می گیرد مانند آنچه در

زمینه جهان شناسی، انسان شناسی و مانند آن مطرح شده اند. پیش از این، بخش نخست را

بررسی کردیم و اینک به بررسی بخش دوم آن می پردازیم

.

زبان شناختاری و غیر شناختاری

در یک تقسیم بندی معروف منطقی مرکبات تام (جمله های کامل) را به دو قسم خبری و

انشایی تقسیم کرده اند. جمله های: هوا گرم است; گل زیبا است;آتش گرم است; آب

جامد نیست; درخت پا ندارد و… جمله های خبری اند که آنها را خبر یا قضیه

نامیده اند; و جمله های: راستگو باش; از دروغگویی بپرهیز; آیا با من به سفر می آیی؟

چه هوای گرمی; و …جمله های غیر خبری اند که آنها را انشاء نامیده اند. جمله های نوع

اول را شناختاری وجمله های نوع دوم را غیر شناختاری می گویند; زیرا جمله های نوع

نخست از وجود یا عدم چیزی گزارش می دهند و واقعیتی را توصیف می کنند در حالی که

جمله های نوع دوم چنین پیام و زبانی ندارند

.

به عبارت دیگر، جمله های گونه نخست ریشه در تفکر یا حواس ادراکی انسان دارند،

که همگی ابزارهای شناخت آدمی اند; ولی جمله های گونه دوم ریشه در احساسات

درونی، آرزو، محبت و دوستی، نفرت و عداوت و پدیده های روانی احساسی انسان دارند،

که الزاما با شناخت و تصدیق یا تکذیب همراه نیستند، گرچه ممکن است درپاره ای

موارد با آن همراه باشند

.

اکنون این پرسش مطرح می گردد که آیا گزاره های کلامی شناختاری اند یا غیر

شناختاری؟ این پرسش خود به دو پرسش زیر تجزیه می شود

:

۱.

آیا قصد به کار برندگان چنین گزاره هایی این است که آنها را به معنای

شناختاری به کار برند؟

۲.

آیا ماهیت منطقی آنها چنان است که در واقع صرف نظر از این که چه معنایی از

آنها اراده می شود یا صادق اند و یا کاذب؟

درمورد پرسش نخست یادآور می شویم که شکی وجود ندارد که دین باوران از لحاظ اخلاقی

بر این باورند که جملاتی نظیر: «خداوند انسان را دوست دارد» نه تنها شناختاری،

بلکه صادق نیز هستند. مؤمنان معمولی بدون این که ضرورتا توقف کنند تا به بررسی

تفاوت بین واقعیات دینی، و واقعیاتی که از طریق ادراک حسی و علوم بر ما آشکار

می گردد، بپردازند، پذیرفته اند که حقایق و واقعیات دینی وجود دارد، و این که

اعتقادات دینی خود آنان به چنین حقایقی مربوط می گردد

.

ولی امروزه برخی از نظریه پردازان زبان دینی را غیر شناختاری به شمار آورده اند،

در این نوشتار سه نظریه معروف را در این باره نقد و بررسی خواهیم کرد

:

۱.

راندال

(۱)

و آثار غیر شناختاری احکام دینی

«

راندال » دین را نوعی فعالیت بشری می داند که مانند علم و هنر سهم خاص خود را در

پیشرفت فرهنگ انسانی ایفا می کند، از نظر وی آنچه که شناخت آن مهم است این است

که نمادهای دینی همراه با نمادهای غیر شناختاری نماد نوعی چیزی نیستند که سوای

فعل و تاثیر وعملکرد آنها بتوان به آنها اشاره کرد. بلکه نماد آنها چیزی هستند

که خود انجام می دهند، یعنی نقش و عملکرد خاص آنها

. ^(۲)

به عقیده راندال نمادهای دینی نقش و عملکردی چهارگانه دارند

:

نخست این که این نمادها احساسات را بر می انگیزند و انسان را به عمل وا

می دارند این نمادها ممکن است به همین خاطر تعهد عملی افراد را نسبت به آنچه

که فکر می کنند بر حق است، تقویت کنند

.

دوم این که این نمادها موجب برانگیختگی حس تعاون و همبستگی می گردند و از

این رو، باعث انجام و اتحاد جامعه از طریق پاسخ و واکنش مشترک به نمادهایش

می شوند

.

سوم این که این نمادها می توانند گوناگونی تجربه را که نمی توان از راه

کاربرد ظاهری و لفظی زبان آنها را بیان نمود، انتقال دهند

.

چهارم این که این نمادها هم به شناخت تجربه بشری نسبت به جنبه ای از عالم که

می توان آن را«نظام شکوهمند» یا «نظام الهی » نامید، و هم به تبیین و تقویت آن

کمک می کنند

.

در توصیف نقش اخیر نمادهای دینی، راندال به بسط نوعی تمثیل زیباشناختی

پرداخته وگفته است

:

اثر نقاش، موسیقی دان وشاعر به ما یاد می دهد که چگونه چشم ها، گوشها، ذهن و

احساسات خود را با حداکثر قوت و مهارت به کار بگیریم… اثر هنری به ما نشان

می دهد که چگونه اسرار و ویژگی های ناشناخته عالم موجود، نیروهای پنهان و

امکانات موجود در آن را شناخته و درک کنیم، به علاوه اثر هنری موجب می شود که ما

بتوانیم صورتهای جدیدی را که جهان از طریق آنها، با همکاری روح انسان،

می تواند خود را پنهان سازد مشاهده کنیم

.

آیا در مورد انبیا و اولیا جز این می توان گفت؟ آنان نیز می توانند اموری را

برای ما انجام دهند و دگرگونیهایی در ما و در جهان ما ایجاد کنند… آنها به

ما می آموزند که ببینیم زندگی انسان در جهان چیست و چه باید باشد؟ آنها به ما

یاد می دهند که دریابیم طبیعت بشر با شرایط طبیعی و مادی خود چه می تواند بکند؟

آنان ما را نسبت به جهان پیرامون خود حساس و پذیرا می سازند، آنها ما را

توانا می سازند که بعد دینی و معنوی جهان، یعنی نظام شکوهمند و همراه با آن تجربه

انسان را بهره بشناسیم و احساس کنیم، به ما یاد می دهند که چگونه با عالم ربوبی

راه یابیم و به ما نیل به لقاء الله را نشان می دهند

». ^(۳)

نقد نظریه راندال

نقشهای اجتماعی، روانی، تربیتی و معنوی دینی چنان که راندال اشاره کرده است

جای انکار یا تردید نیست، بلکه سخن در این است که اولا: دین علاوه بر این نقشهای

عملی و روانی، نقش مهم معرفتی و عقلانی نیز دارد، و ثانیا: تحقق نقشهای عملی و روحی

و تربیتی دین آنگاه امکان پذیر است که نقش معرفت بخشی دین را پذیرا شویم. گذشته

از این، در کلمات راندال پاره ای ابهامات لفظی نیز وجود دارد. جان هیک در این

باره گفته است

:

با سخن گفتن از راه یافتن به عالم ربوبی و نیل به «لقاء الله »منظور راندال این

نیست که بگوید خدا یا موجود الوهی به عنوان واقعیتی مستقل از ذهن انسان وجود

دارد، او به گونه ای نمادین سخن می گوید، برخی از عبارتهای وی چنین اند:«خدا

کمال مطلوب ما، ارزش حاکم بر رفتار ما، و غایت قصوای ماست

».

او نوعی نماد عقلی برای بعد دینی عالم و الوهیت است، این بعد دینی کیفیتی است که

باید آن را در تجربه بشری از جهان و شکوه و عظمت دیدار او که از عالم فراتر

می رود و به مشاهده قلمرو ابدی وعالم مثال راه می برد، کشف نمود

.

الوهیت بنابر تعریف راندال، بر ساخته موقت ذهن یا فرافکنی موجودی نوخاسته

است. که در یکی از اقمار یک سیاره کوچک ساکن است، خدا بر اساس این دیدگاه، خالق

و فرمانروای مطلق عالم نیست، بلکه بازتاب گذاری تخیل در قلمرو محدودی از زمان و

مکان است

. ^(۴)

جایگزینی واژه های دینی و تحول ساختار بحثهای کلامی

به اعتقاد جان هیک، نظریه راندال در باب دین و نقش و کارکرد زبان دینی، با وضوح

کامل بیانگر نحوه ای از تفکر است که در اشکال دیگر و با وضوح کمتر امروزه رواج

دارد. این طرز تفکر بدین نحو عینیت یافته که در آن واژه دین یا ایمان که

تقریبا به عنوان معادل آن به کار می رود تا حد زیادی جایگزینی واژه خدا شده است

.

در زمینه ها و موضوعاتی که سابقا مسائلی در باب وجود خدا، صفات خدا، غایت افعال

او مطرح می گردید و مورد بحث واقع می شد، امروزه به طور نمونه همان موضوعات و

مسائل به دین، ماهیت آن، نقش، صور و ارزش عملی آن مربوط می گردد، نوعی تغییر و

جابجایی از اصطلاح «خدا» و مفاهیم مربوط به آن به عنوان واژه کلیدی به واژه

«

دین » به عنوان واژه اصلی همان خانواده زبانی صورت گرفته است

.

از این رو، امروزه بحث و گفتگوی فراوانی در باب دین به عنوان جنبه ای از

فرهنگ بشری رواج دارد، همان طور که راندال می گوید: «دین آن طور که اکنون معتقدیم،

نوعی مشغله شخصی بشری است با نقش و عملکرد اجتناب ناپذیر اجتماعی خاص خود و

چگونگی اجرای آن

».

از لحاظ مطالعات آکادمیکی که در بسیاری از دانشگاهها و دانشکده ها وجود دارد،

خدا به عنوان موضوعی فرعی در حوزه موضوع گسترده تر دین شناخته

می گردد

.

در سطحی عامه پسندتر، دین عموما از لحاظ روانشناختی به عنوان نوعی فعالیت بشری

که نقش و عملکرد کلی آن کمک کردن به افراد برای دست یافتن به هماهنگی وانجام

درونی و نیز در ارتباط با محیط زیست آنهاست، لحاظ می گردد

.

بنابر این هم در سطح آکادمیک و هم در سطح عامه پسند، خدا طبعا بر اساس دین به

عنوان یکی از مفاهیمی که از آن بحث می کنند، تعریف می گردد، تا این که دین بر اساس

مفهوم خداوند به عنوان زمینه و خاستگاه پاسخهای متنوع افراد بشر به یک هستی

فوق طبیعی واقعی، تعریف گردد

.

این جانشین شدن «دین » به جای «خدا» به عنوان کانون اصلی بحث و فحص، نوعی دگرگونی

در ماهیت پرسشهایی پدید آورده است که همواره به طور جد در این حوزه مطرح می گردد

.

در باب خداوند، پرسش سنتی طبعا بوده است که آیا خداوند وجود دارد یا واقعی است؟

چنین پرسشی در باب دین پیش نمی آید، آشکار است که دین وجود دارد، مهم ترین پرسشها

به غایات و اهدافی مربوط می گردد که دین در حیات بشر دارد و آن این که آیا

باید به ترویج و تقویت آن پرداخت یانه، و اگر پاسخ مثبت باشد در چه جهاتی باید

گسترش یابد تا حداکثر فایده از آن حاصل شود

.

تحت فشار این دلمشغولی ها پرسش ازحقیقت اعتقادات دینی در حاشیه قرار گرفته و

به جای آن موضوع فایده عملی این اعتقادات کانون توجه همگان را اشغال کرده

است

. ^(۵)

سخنی از «میل » و «راسل

»

جان استوارت میل و برتراند راسل استفاده از روش فایده گرایی را به جای روش

استدلال در بحثهای مربوط به خداشناسی مردود دانسته اند، میل در این باره چنین

گفته است: مادام که انسانها تعالیم نشان را به عنوان واقعیات مثبت ومسلم

پذیرفته اند، که درست همانند وجود خودشان یا وجود اشیای دور و برشان، شبهه

ناپذیر است، در این صورت متصور نیست که درباره فایده اعتقاد به آن، پرس و جو

کنند، مادام که براهین مربوط به حقیقت و صدق دین، به میزان بسیار، متقاعدکنندگی اش

را از دست نداده باشد، نیازی نیست که فایده دین مورد تایید و تاکید قرار گیرد

.

مردم یا باید اعتقاداتشان را از دست داده، یا از اتکا به اعتقاد دیگران

ست برداشته باشند که خود را در موضع ضعیف دفاعی قرار دهند، و توجه نداشته باشند که

به جای دست بالا دارند دست پایین را می گیرند، برهان برای اثبات فایده دین به

کار کسانی می آید که از بیان هر نوع شک و شبهه ای که احساس می کنند، پرهیز دارند

. ^(۶)

عبارات «میل » به انگلستان نیمه قرن نوزدهم اشاره دارد که اتفاقا از لحاظ دینی

مشترکات فراوانی با جامعه معاصر امریکا دارد، سخن وی گفتار انتقادی برتراند

راسل را به خاطر می آورد که گفته است: «من می توانم به افرادی که استدلال می کنند

که دین از حقیقت برخوردار است و بنابر این باید به آن ایمان داشت احترام

بگذارم، اما در مورد کسانی که می گویند به دین باید ایمان داشت چون فایده بخش

است، و می گویند پرسش در باب این که آیا از حقیقت برخوردار است یا نه، اتلاف وقت

است، تنها احساس توهین می کنم

». ^(۷)

جان هیک پس ازنقل کلام میل و راسل گفته است: «تفاوت عمیقی میان عبادت و پرستش

خداوند و علاقه داشتن به دین وجود دارد. خدا، اگر وجودش واقعیت داشته باشد،

آفریننده و خالق ماست و به طور نامحدود هم از لحاظ ارزش و هم از لحاظ قدرت برتر از

ماست، از سوی دیگر، دین به عنوان یکی از تعلق خاطرهای گوناگون که ممکن است ما

آن را به عنوان الگویی برای خود برگزینیم، در مقابل ما قرار دارد، ما در رابطه

با دین و ادیان نقش ارزشیابی کننده را بازی می کنیم و خداوند تابع آن چیزی قرار

می گیرد که ما آن را مورد ارزیابی قرار می دهیم. دیگر نیازی نیست که چنان خود

را در معرض قضاوت و رحمت الهی بدانیم، ما به جای آن می توانیم به بحث در باب

دین و مفهوم خدا در درون آن بپردازیم، مفهومی که می توانیم آن را تحلیل، تعریف

و حتی مورد تجدید نظر قرار دهیم، این خدا، چنان که در اندیشه کتاب مقدس می یابیم،

پروردگار زنده آسمان و زمین نیست که در پیشگاه او افراد انسان به هنگام

عبادت با خشوع سر تعظیم فرو می آورند و با شعف و شادی برای خدمت نمودن به او

قیام می کنند

.

چنین نظریه ای در باب دین نمایشگر نوعی بسط وتحول منطقی در درون جامعه ای صنعتی

است، تحولی که به انحای مختلف اصالت علم

(۸)

، اصالت تحقق

(۹)

و اصالت طبیعت

(۱۰)

نامیده شده است، این تحول مبتنی بر این فرض است که بر پایه رشد عظیم، گسترده و

چشمگیر و هنوز شتابان معرفت علمی و دستاوردهای آن حقیقت هر جنبه ای از واقعیت یا

جنبه ای فرضی از آن را باید با کاربرد روشهای پژوهشی علمی در زمینه پدیدار مربوط

کشف نمود، خداوند پدیداری نیست که مورد مطالعه پژوهش علمی قرار گیرد اما دین هست،

می توان از تاریخ پدیدار شناسی، روانشاسی، جامعه شناسی ومطالعه تطبیقی ادیان سخن

گفت، از این رو، دین به موضوع پژوهش گسترده تبدیل شده و خداوند به ناگزیر به عنوان

تصور و مفهومی که در درون دین پدیدار و پیچیده دینی وجود دارد، شناخته می گردد

. ^(۱۱)

۲.

بریث ویت

(۱۲)

و نقش اخلاقی احکام دینی