خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸)

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) شامل 45 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۳۸) :

تجربه دینی از نگاه غرب

در بحثهای گذشته، جایگاه تجربه دینی را در میان براهین پسینی مطرح و فرق آن را با تجربه اخلاقی و تجربه استحسانی و رابطه آن با سکولاریسم – که یکی گرایش به خدامحوری و دیگری گرایش به دنیامحوری یا انسان محوری یا علم محوری یا هر سه را دارد – بیان کردیم و البته همه از نگاه غرب بود. اما اذعان داشتیم که هنوز حق مطلب ادا نشده و زوایا و ابعاد و ویژگیهای تجربه دینی، برای خواننده این بحث ها روشن نشده است.

اکنون وقت آن است که این مساله را به طور همه جانبه دنبال کنیم، تا معلوم شود که کاروان وامانده غرب، از سفر عقلی و سلوک فکری و نظری، سفری دیگر آغازیده و از کشور کوچک عقل نظری روی به کشور پهناور تجربه دینی آورده، تا با سیر و سیاحت در آن، گمشده خود را جستجو کند.

در اینجا می خواهیم خواننده را با ویژگیها و ابعاد تجربه دینی از نگاه غربیان آشنا کنیم: بنابراین، تحت دو عنوان به بحث می پردازیم:

الف – ویژگیها

آیا تجربه دینی از کلیت و ضرورت و ذاتیت برخوردار است؟ همه امتیاز براهین فلسفی در کلیت و دوام و ضرورت و ذاتیت است. حتی براهین علمی هم به این پایه از کلیت و دوام و ضرورت و ذاتیت نیست، بلکه تا آنجا که تجربه حکم می کند و نه فراتر از آن.

اگر گفتیم هر ممکنی – به حکم برهان – نیاز به واجب دارد، هم ضروری و هم کلی است. چنین نیست که ممکنی باشد که از ضرورت نیاز به واجب روی بگرداند و قابل قبول نیست که واجب از قبول نیاز ممکن سر باز زند. این ضرورت، ضرورت مطلقه است. برخلاف ضرورت قضایای علمی که مطلقه نیست. در هیچ شرایطی نمی توان از کلیت و ضرورت قضایای فلسفی چشم پوشید، ولی ضرورت و کلیت و دوام قضایای علمی محدود و مقید به تجربه است.

تجربه دینی با تجربه علمی متفاوت است. تجربه دینی اگر همتای براهین فلسفی نباشد، همتای براهین علمی هم نیست. ممکن است بگوییم: فوق برهان فلسفی است. این که گفته اند: «التجربه فوق العلم » منظور تجربه علمی است. یعنی تجربه علمی فوق علم بدون تجربه است. اما تجربه دینی نه تنها فوق علم است، بلکه فوق فلسفه هم می باشد. آنچه در تجربه علمی و برهان فلسفی هست، در تجربه دینی هم هست. ولی آنچه در تجربه دینی هست، معلوم نیست در قضایای علمی و قضایای فلسفی باشد. فی المثل، آن ایمان نیرومندی که از تجربه دینی فراهم می شود، از علم و فلسفه فراهم نمی گردد. ایمان ابوذر، از ایمان ابوعلی سینای فیلسوف برتر است و ایمان عمار یاسر، از ایمان بیرونی عالم یا خیام دانشمند بالاتر است.

برای دین تعریفات بسیاری کرده اند، یکی از محققان، ۳۰۰ تعریف برای آن یافته بود. شاید بتوان گفت: بهترین و جامع ترین تعریف، آگاهی از امر متعالی است. بنابراین تعریف، تجربه دینی راه یافتن و سرسپردگی در برابر آن امر متعالی است. همه تجربه های دینی – بالضروره – راهگشای انسان به سوی آن امر متعالی و وسیله ای برای سرسپردگی تسلیم در برابر اوست. همه معتقدان به خدا آن را باور دارند. بلکه ادعا شده است که: «باور بسیاری از ملحدین هم می باشد» ^(۱) .

به چه دلیل، امر متعالی وجود دارد؟ تعریف امر متعالی چیست؟ تجربه دینی، انسان را نسبت به وجود امر متعالی، حد اقل به «علم الیقین » ^(۲) می رساند. در مورد تعریف امر متعالی باید گفت: تعریف آن هرچه می خواهد باشد. به هر حال، متعالی – به حمل اولی – متعالی است. همه اذهان، تصوری از امر متعالی دارند. اگر اختلافی هست، در مصداق امر متعالی است. هیچکس نمی گوید: امر متعالی مصداقی ندارد. حتی اگر چه شخص خیال کند، که مصداق آن بت بی جان یا موجود جانداری همچون فرعون یا نمرود است.

اینگونه تخیلات – به قول علمای اصول – از باب شبهه مصداقی است. ذهن یا فطرت، امر متعالی را شناخته و انسان برای سرسپردگی و تسلیم در برابر آن اعلام آمادگی کرده است. منتهی در تطبیق آن بر مصداق گرفتار خطا شده است. باید با خطای در تطبیق مبارزه کرد. کار انبیاء و ادیان آسمانی مبارزه با این خطای در تطبیق است.

متولیان واقعی دین نیز همین را گفته اند. امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:

«اول الدین معرفته و کمال معرفته التصدیق به، و کمال التصدیق به توحیده و کمال توحیده الاخلاص له..» . ^(۳)

«نخستین گام در راه دینداری، شناخت خداست. کمال شناخت، تصدیق اوست. کمال تصدیق، توحید اوست. کمال توحید، اخلاص (و سرسپردگی) در برابر اوست » .

خدا همان امر متعالی است، قرآن می گوید:

«فتعالی الله الملک الحق » ^(۴) .

«خداوندی که پادشاه حق است، برتری یافت » .

پادشاهان دیگر، بالذات، باطلند. ولی ممکن است آنها، حق بالغیر باشند و ممکن ست حق بالغیر هم نباشند و این، در صورتی است که به جور و استبداد و قلدری بر مسند پادشاهی تکیه زده باشند.

شیخ الرئیس در تعریف ملک چنین گفته است:

ملک – به خصوص ملک حق – کسی است که از سه ویژگی برخوردار باشد:

۱- بی نیازی از همگان.

۲- نیاز همگان به او.

۳- به دلیل این که همه چیز از اوست، همه چیز به خاطر او و برای او باشد ^(۵) .

دین با صراحت تمام امر متعالی را – که انسان هم به او آگاهی و هم در برابر او سرسپردگی دارد – به ما معرفی کرده است. آیا این که دین، این همه در معرفی امر متعالی، پای می فشارد، نه به خاطر مبارزه با خطای در تطبیق است.

آیا این که قرآن از علم بی کران امر متعالی سخن می گوید و مقام علمی او را با ذکر نمونه هایی از قبیل علم به این که موجود مؤنث چه چیزی را در رحم دارد در رحمها چه می کاهند و چه می افزایند و هیچ چیزی نزد او بدون مقدار و اندازه نیست ^(۶) ، معرفی می کند، نه برای مبارزه با خطای در تطبیق است؟

قرآن پس از ذکر نمونه های فوق، چنین گفته است:

«عالم الغیب و الشهاده الکبیر المتعال » ^(۷) .

«او دانای غیب و شهادت، کبیر و متعالی است » .

او از سخن پنهان و آشکار خبر دارد و از آن که در شب، پنهان و در روز، آشکار است، آگاه است و تعقیب کنندگانش، همه را محافظت می کنند و سرنوشت اقوام را در صورتی تغییر می دهد که آنها وضع روحی خود را تغییر دهند و هیچ چیزی مانع اجرای اراده او نیست و انسانها مددکاری جز او ندارند. او برق را ارائه می دهد و ابرهای سنگین را انشا می کند و رعد و ملائکه تسبیحش می گویند و صاعقه ها را بر سر هر که بخواهد، نازل می کند و کیفری سخت دارد و دعوت حق از آن اوست و آنهایی که دعوت او را اجابت نکنند و اسیر خطای در تطبیق باشند، جز در ضلال و گمراهی نیستند ^(۸) .

ممکن است ادیان درباره مطالب فوق هماهنگی نداشته باشند. این ناهماهنگی به خاطر تحریفاتی است که دامنگیر برخی از متون دینی شده است.

اگر متون دینی دست نخورده به یادگار مانده بودند، ناقض یکدیگر نبودند، بلکه اختلاف آنها در جامعیت و کمال بود. چیزی که جامعتر و کاملتر است، ناقض مرتبه پایین تر نیست، بلکه مکمل آن است. ولی اگر دینی دستخوش تحریف و تغییر شد و اگر دستهای آلوده حقایق دینی را به نفع خود تغییر دادند، نباید انتظار داشت که دینی که مصون از تحریف و تغییر، استوار و برقرار مانده است، مؤید آن باشد.

در عین حال گفته اند: در تجربه دینی انسانها چند عنصر مشترک وجود دارد:

۱- جهان محسوس، بخشی از جهان معقول است. جهان محسوس از آن جهان معقول، مایه و معنی می گیرد.

نو ز کجا می رسد، کهنه کجا می رود