خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹)

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹)!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) شامل 46 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فلسفه دین (۵۹) :

پرسش اصلی در باب اعجاز

آیا اعجاز، در سلسله علل و اسباب طولیه
است یا عرضیه؟

پرسش اصلی این است: کاری که پیامبر صلی الله علیه و آله به اذن خدا
و به اعجاز انجام می دهد، آیا در سلسله عرضیه علل و اسباب قرار می گیرد یا در
سلسله طولیه؟ آیا شفای بیمار، همان طوری که – به اذن خداوند – مستند به رژیم غذائی
یا دارو و درمان است، مستند به دعای پیامبر است؟ آیا دعا و دوا، در عرض یکدیگرند
یا در طول یکدیگر؟ به زبان ساده تر، آیا دعا به موازات دوا اثر می کند یا از بالای
سر و مسلط بر آن؟

اگر فرضا روزی دارویی کشف شود که مرده را زنده کند، آیا زنده شدن
مردگان به وسیله حضرت عیسی علیه السلام در عرض این داروست یا در طول آن؟

ممکن است برخی از معجزات، فعل خداوند باشد، نه فعل پیامبر . چنانکه
قرآن، کلام خداست، نه کلام پیامبر . گاهی چنین است که خداوند، معنی را به قلب
پیامبر الهام می کند و پیامبر دریافتهای خود را به کلام و به زبان خود، بیان
می کند . در این صورت، کلام، کلام پیامبر است; ولی گاهی خداوند خود کلام را به قلب
پیامبر الهام می کند و پیامبر همان کلام القاء شده خداوند را به زبان می آورد و به
اطلاع مردم می رساند . هرچند کلام اول هم مع الواسطه کلام خداست، ولی کلام دوم،
کلام بلاواسطه خداست; چنانکه قرآن می فرماید:

«نزل به الروح الامین× علی قلبک لتکون من المنذرین »

(۱)

.

«روح الامین، آن (قرآن) را بر قلب تو فرود آورد، تا از انذار
کنندگان باشی » .

در مورد قرآن که کلام بلاواسطه خداوند است، این سؤال مطرح است که
آیا خداوند کلام خود را بدون وساطت علل و اسباب، معجز ساخته، یا این که مانند سایر
کارهایش از مجرای علل و اسباب مادی و غیر مادی، چنین کرده است؟

برخی در مورد معجزه، قائل به «صرفه » شده اند .

مقصود از صرفه این است که خداوند مردم را از این که مثل قرآن
بیاورند، باز می دارد و این توان را از آنان سلب می کند، براساس نظریه صرفه، آوردن
مثل قرآن، کار غیر ممکن نیست; ولی خداوند مانع (صارف) آنهاست . در این صورت، او
سبب سوزی می کند و از فراز همه علل و اسباب، مانع تاثیر آنها می شود . همین هم
ممکن است بلاواسطه باشد و ممکن است از طریق علل و اسباب باشد .

احتمال دیگر این است که خداوند اعجاز بودن قرآن را هم مانند سایر
کارهایش در قالب سلسله طولیه و عرضیه انجام داده و به آن خاصیتی بخشیده که مثلش را
نتوان آورد .

نظریه برخی از اندیشمندان غربی

برخی از اندیشمندان غربی – که خداوند را همچون سازنده ساعت تلقی
کرده اند که ساعتی می سازد و به کار می اندازد و ارتباطش با آن قطع می شود; ولی
ساعت، مدتها به کار خود ادامه می دهد – معتقدند که خداوند حضور خود را از طریق
معجزات و کارهای خارق عادت و رخنه پوشی نشان می دهد . اینان به خدای رخنه پوش
معتقدند و در حقیقت، کارهای او را خارج از نظام طولی و عرضی تلقی می کنند .

از دیدگاه اینان، خداوند عصای موسی علیه السلام را بدون
وساطت سلسله طولیه و عرضیه، اژدها می کند .

نقد این نظریه

چه لزومی دارد که از یک طرف معتقد شویم که خداوند در راس نظام طولی
و عرضی قرار دارد و سرسلسله همه اسباب طولی و عرضی است و از طرف دیگر معتقد شویم
که خودش بر خلاف این نظام عمل می کند و به اعجاز یا رخنه پوشی می پردازد؟

مگر این نظام – نعوذ بالله – نقصان یا خللی دارد که او ناچار شود،
برخلاف آن عمل کند و تصرفاتی رخنه پوشانه یا برخلاف نظام داشته باشد؟

چه مانعی دارد که خداوند در چارچوب همین نظام و از مجرای علل و
اسباب طولی و عرضی، چوب خشکی را به یک چشم به هم زدن، جانوری مخوف سازد؟

یکی – مانند انسانهای عادی – می تواند تخت «بلقیس » را چند روزه به
بارگاه سلیمان بیاورد، و یکی مثل آن دیو جنی یک ساعته می آورد و یکی مثل
«آصف بن برخیا» – وصی حضرت سلیمان – قبل از یک چشم به هم زدن می آورد .

همین انسانهای عادی، هم اکنون به برکت تکنولوژی و صنعت، فاصله های
زمانی و مکانی را کم کرده اند; ولی هیچ کدام، از نظام اسباب طولی و عرضی خارج
نشده اند . بشر امروز از راه دانش و صنعت، توانسته است با تصرفاتی در علل و اسباب
عرضی تغییراتی در جهان پدید آورد . او توانسته است گل خیار را یک روزه خیار و جوجه
یک روزه را یک ماهه مرغ کند و از یک بوته گوجه فرنگی صدها گوجه فرنگی بچیند و …

اژدها شدن عصا از مجاری عادی در نظام طبیعت، وقت زیادی می خواهد .
باید عصا خاک شود و وارد اندام گیاهی گردد و از آنجا وارد بدن حیوانی شود و ماری
آن حیوان را شکار کند و در معده خود هضم کند و بخشی از آن، سلول نطفه ای شود و آن
مار، تخم گذاری کند و از آن تخم، بچه ماری خارج شود و سالها بگذرد تا ماری ستبر و
اژدهایی مخوف گردد . ممکن است انسانها با علم و تکنیک جدید، تا آنجایی که
می توانند زمان را کوتاه کنند، ولی آیا ممکن است این کار را به طور دفعی انجام
دهند؟ معجزه موسی این بود که عصا را بی درنگ اژدها کرد . همه این کارها – چه عادی
و چه غیر عادی – به خدا منتهی می شود . آیا خداوند مستقیما در عصا تصرف کرد و به
امر (کن) و بلاواسطه اژدهایش کرد (فیکون) یا این که از طریق سلسله اسباب طولیه و
عرضیه این کار را انجام داد؟

هیچ کدام اینها نقض اصل علیت نیست . منتهی اگر خارج از مقتضای نظام
طولی و عرضی باشد، با قاعده «ابی الله ان یجری الامور الا باسبابها»

(۲)

.
سازگار نیست .

نظام اسباب طولی و عرضی، مقتضای اراده حکیمانه خداوند است و حتی
اگر نظامی از این بهتر و برتر ممکن بود، خلق می کرد; چرا که اگر خلق نمی کرد، یا
جاهل بود یا عاجز یا بخیل . به قول غزالی و محی الدین و صدرالمتالهین، او نه جاهل
است، نه عاجز و نه بخیل . این نظام همان است که حکمایش «نظام احسن » نامیده و در
باره اش گفته اند: «لیس فی الامکان ابدع مما کان » بدیع تر و زیباتر و کامل تر از
آنچه هست، ممکن نیست . و گرنه خالق دانا و توانا و جواد، همان را می آفرید

(۳)

.

آیا این نظام، تحمل معجزات را ندارد، تا خداوند ناگزیر باشد از
ورای سلسله طولی و عرضی، دخالت کند و چوب خشکی را به یک لحظه اژدها سازد و قطعه
خاکی را که عیسی علیه السلام شکل مرغ به آن بخشیده، به پرواز درآورد و جسد بی جانی
را حیات بخشد یا همه اینها از مجاری همین اسباب و علل طولی و عرضی امکان پذیر است؟

گفتاری از امام صادق علیه السلام

این امام بزرگوار که مذهب را آنچنان که هست به شایستگی و بدون
پیرایه معرفی کرده، در ذیل همان کلامی که دلالت دارد، بر این که خداوند امتناع
دارد که کارها را از غیر مجرای علل و اسباب طولی و عرضی انجام دهد، می فرماید:

«فجعل لکل شی ء سببا و جعل لکل سبب شرحا و جعل لکل شرح مفتاحا و
جعل لکل مفتاح علما و جعل لکل علم بابا ناطقا، من عرفه عرف الله و من انکره انکر
الله . ذلک رسول الله و نحن »

(۴)

.

«خداوند برای هر چیزی سببی و برای هر سببی شرحی و برای هر شرحی
کلیدی و برای هر کلیدی علمی و برای هر علمی بابی گویا قرار داد . هر که آن باب
ناطق را بشناسد، خدا را شناخته و هرکس انکار کند، خدا را انکار کرده است . آن باب،
پیامبر خدا و ماییم » .

ملاحظه می کنیم که امام، هیچ پدیده و هیچ مخلوقی را بدون سبب،
نمی داند . هر سببی، شرح می خواهد و هر شرحی کلید می خواهد و هر کلیدی، دانش
می خواهد و هر دانشی، بابی ناطق می خواهد . این باب ناطق، پیامبر و ائمه معصومند .

در بیان معصوم، هم بر اصل علیت اعتماد شده و هم بر نظام طولی .

این قاعده کلی همه چیز را فرا می گیرد . نه تنها امور عادی مشمول
این قاعده اند که معجزات نیز از قلمرو این قاعده خارج نیستند .

در قرآن کریم آمده است که:

«و اذا اردنا ان نهلک قریه امرنا مترفیها ففسقوا فیها فحق علیها
القول فدمرناها تدمیرا»

(۵)

.

مضمون آیه شریفه این است که هلاک و نابودی هیچ قریه ای بدون فسق و
فجور مترفین و بلهوسی و شهوترانی آنهایی که غوطه ور در ناز و نعمت می باشند، ممکن
نیست . نه قومی بی سبب، عزیز و سربلند و نه ملتی بی سبب، ذلیل و بدبخت و نگون بخت
می شود . نه عزت و سربلندی و اقتدار، خارج از مجاری علل و اسباب است و نه ذلت و
سقوط و فنا و اضمحلال، راهی غیر از مجاری علل و اسباب دارد .