خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل طلیعه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طلیعه :

سلام بر او که در نیایش هایش پرده از رخساره عرفان برداشت، هر چند که عرفان پرده از جمال او برنگرفت و برنخواهد گرفت.

سلام بر او که تا ژرفای معرفت رفت، هر چند که هرگز معرفت به منتهای وجودش دست نیافت و دست نخواهد یافت.

سلام بر او که تا بود، بر می خاست و می نشست و خدا را معنی می کرد و هنوز از فراسوی تاریخ، زمزمه نیایش های زهرائیش، نور خدا را ترجمه می کند.

عرفان به او شناخته می شد نه او به عرفان، «معرفت» به او رفعت می یافت نه او به معرفت.

او هنگامی که با عقول ما تکلم می کرد، هنگامه های معرفت را با ابیات بیاناتش ساده ولی ژرف به تصویر می کشید و آن زمان که با خدایش به راز و نیاز می نشست، اتحاد عارف، معروف و عرفان، در او به عینیت می نشست.

و رابطه اتحاد ظاهر و ظهور و مظهر در او به واقعیت می پیوست.

او را آسمانیان منصوره می خواندند و زمینیان فاطمه اش می نامیدند.

مقامات عرفان و مکاشفات شاهدان بر کناره سجاده اش زانو می زدنند و بر پای محرابش به سجده می افتادنند.

سر عشق فدای محبت های بی منتهای او؛

بحر وجود فدای محنت های بی انتهای او؛

کهکشان حقیقت، تحیت آسمان عرفانش، تجلیات اسماء و صفات، تقدیم معرفت بی پایانش؛

احمد جلوه تام احد، دستبوس جوهره کبریائیش؛

فطرت، مظهر تام فاطر، پای بوس حقیقت فاطمیه اش؛

عرفان به او أجر رسالت بود اما نشناختیمش که هیچ، برای نابودی عرفانش، فلسفه ها بافتیم و سیاست ها انداختیم.

عرفان به او حق ولایت بود اما نشناختیمش که هیچ، برای محو عرفانش قصه ها ساختیم و فتنه ها پرداختیم.

او که از ما گرفته شد، ماندیم که ترنم «بک عرفتک و انت دللتنی الیک» را با که و در کجا زمزمه کنیم و حقیقت معنای فاطمه فاطمه است را در چه قلمروی نداد در دهیم؟

بسم الله النور

محبوب من، آن قدر لطیفی که در اندیشه روشن تر از ماهتاب در نیایی، آنسان پاکی که در عقل، تابناک تر از آفتاب رخ به تمام نگشایی.

تو در صفت نه مثل اینی و نه همانند آنی، تو نه این چنینی و نه آن چنانی، تنها همانی که خود دانی و خود خوانی، ساکنان ملکوت هرگز تو را به صفات خلقت نخوانند، خیمه نشینان جبروت هرگز تو را به آفریده هایت مانند ندانند.

در این میان، تو را اگر چه مثلی نیست ولی مثالهایی اعلی است، ترا گرچه کفوی نیست ولی آیاتی کبری است.

خدای من، تو هرگز به هیچ نمانی، که نه در هیچ ساحتّی و نه در هیچ آستانی!

چه مثالی به از آن مثل که تو خود را بدان نمایانی، چه تمثیلی عالی تر از آن تمثیل که تو ذات خود را بدان خوانی؟ تو هرگز در هیچ وهمی نگنجی و در هیچ وصفی درنیایی.

تو از میانه همه نشانه ها، مثال نور را برگرفتی، تو در گستره تمامی آیه ها، خویش را به نور ستودی و در این باره چنین فرمودی: «الله نور السموات و الأرض. . .. »

اله من، تو اشراق بخش آسمانها و زمینی، تو روشنایی سموات و أرضینی.

خدای من، تو را با اسم نورانی الله می خوانم و به نام روشن «النور» می ستایم.

نورانیت توست که اسم «نور» آن را می شاید، الوهیت توست که درخشش و تابناکی از آن می تابد.

طلعت رخشانی ها از مشرق اسم تو طالع است و جمال فروزانی ها از مطلع نام تو ساطع است.

من تو را به اسم انور «الله» می شناسم و با نام نیرّ «النور» می پرستم.

تو نه مثل نور که به مثال آن، همه نزدیکی و هم دوری.

تو نه مثل نور که به مثال آن، هم ظاهری و هم مستوری.

تو فیض بخش أنواری و گشاینده أبصار، تو کاشف أسراری و بردارنده استار.