خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت

فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت شامل 96 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقبی به کتاب فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام و المسیحیت :

فلسفه الفکر الدینی بین الاسلام والمسیحیه. لویی گارده وجورج. قنواتی. تعریب صبحی صالح و فرید جبر. بیروت، دارالعلم للملایین، ۱۹۸۳-۱۹۷۸. ۳ج (۳۸۳+۴۴۸+۴۶۴ص)، وزیری. چاپ اول ۱۹۶۹-۱۹۶۷.
کتاب حاضر در سه جلد تنظیم شده است. جلد اول شامل سه فصل، درآمدی است بر تاریخ علم کلام و گسترش مسائل آن در فرهنگ اسلامی. دومین جلد آن شامل دو فصل و درباره پیدایش الهیات مسیحی و فصول مشترک آن با علم کلام اسلامی است. جلد سوم نیز شامل دو فصل، درباره ماهیت و روش علم کلام و علم الهیات و خاتمه ای درباره آینده این دو دانش است.
این کتاب شیوه دفاع عالمان دو دین بزرگ آسمانی را از دین خویش، در برابر شبهات منکران تبیین می کند. به تعبیر دیگر، این کتاب عهده دار گزارشی از نگرش کلامی عالمان مسلمان و مسیحی به آموزه های دینیشان است.
کتاب حاضر نه تاریخ علم کلام اسلامی و الهیات مسیحی است و نه مسائل آنها، در عین حال هم این است و هم آن. آنچه مطمح نظر نویسندگان بوده، بررسی و تبیین شیوه تفکر دینی در طرح و حل مسائل خود است. در این منظر، اسلام و مسیحیت، به یکسان، مورد توجه بوده اند و بیش از آنکه به ماده این مسائل پرداخته شود، به چگونگی نگرش عنایت شده است.
مؤلفان برای پاسخ به یک پرسش اساسی بنیاد کتاب فعلی را پی ریخته اند: دین چگونه آموزه های خود را تبیین و از آنها دفاع می کند؟ آنگاه دو دین بزرگ و فراگیر را به عنوان نمونه مورد بررسی قرار داده اند. این انتخاب، گزاف و تصادفی نبوده است. هر دو دین، کلامی نیرومند و مدافعانی متفکر و در این عرصه، تاریخ و فرهنگی عمیق و گسترده دارند و آثار مکتوبشان حق این تحقیق را نیک ادا می کند.
هرچند مؤلفان درصدد تاریخنگاری علم کلام اسلامی یا الهیات مسیحی نیستند، برای رسیدن به مقصود ناچار از اشاره ای، اگرچه گذرا، به ریشه ها و زمینه های پیدایش و گسترش آنها هستند.
مؤلفان در ملاحظات آغازین خود از امکان گفتگوی صمیمانه میان این دو آیین بزرگ الهی سخن به میان آورده و گفته اند: «برآنیم تا بفهمیم و مقایسه کنیم، نه دشمنی و مناقشه کنیم » (ص ۲۰). البته این هدف مقدس و این نکته مسلم که میان این دو دین مشترکات بسیاری وجود دارد، نباید ما را به اثبات شتابزده فصول مشترک وادارد; که چیزی از آن زیانبارتر نیست.
از این رو مؤلفان وعده می دهند که در هر فصل از سه مرحله بگذرند: ۱)نقل نصوص اساسی از متون معتبر ۲)تحلیل آنها و بالاخره ۳)ارزیابی آنها. (ص ۲۱)
آنگاه بر تازگی این نگرش و فراهم نبودن زمینه های آن تاکید می کنند و همدلی را اساسیترین شرط پیمودن این راه می دانند. ما نیز می کوشیم در این راه اندکی با آنان پیش برویم و نگاهی به مباحث کتاب بیندازیم.
نخستین فصل از جلد اول کتاب، به پیدایش علم کلام اسلامی و زمینه های آن اختصاص دارد. در این فصل پس از بیان سیاهه وار حوادث تاریخ اسلام، از آغاز تا قرن سیزدهم هجری، پیدایش و گسترش کلام را در هفت دوران بررسی می کنند:
۱. دوران پیش از پیدایش کلام. در این دوران مدنی، مسلمانان به قرآن کریم و توضیح آنچه از نص آن فهمیده می شود، اکتفا می کنند و دیگر به تعارض احتمالی برخی آیات با یکدیگر و مشکلات و مسائلی که از آن برمی خیزد، توجهی ندارند.
۲. دوران برخورد با علم الهیات. از نظر کلامی در این دوران دو اتفاق مهم رخ می دهد: یکی پیدایش منازعات سیاسی که از همان آغاز صبغه دینی داشته است و دیگری انتقال پایتخت خلافت اسلامی به دمشق.
۳. دوران منازعات معتزلیان با اهل حدیث، یا برخورد با فلسفه یونانی. این دوران شاهد چندین حادثه سرنوشت ساز بود که آینده علم کلام را رقم زد. این حوادث عبارتند از: انتقال خلافت به عباسیان، و در نتیجه، پیروزی ایرانیان، پیدایش مکاتب نحوی، پیدایش مذاهب فقهی و، بالاخره، ترجمه کتابهای یونانی به زبان عربی. این دوران شاهد تولد، رشد، شکوفایی، چیرگی و، دست آخر، زوال معتزلیان است; آنان که با حربه آزادیخواهی به جنگ حریفان رفتند و پس از کسب قدرت یکسره این آرمان را فروگذاشتند و سنگدلانه ترین شیوه ها را برضد حریفان به کار گرفتند و دوره «محنت » را آفریدند و خود نهایتا طعمه آن و برای همیشه منکوب شدند.
۴. دوران پیروزی اشعریان. ابوالحسن اشعری که خود دست پرورده و آموخته معتزلیان بود، سرخورده از این عقلگرایی جزمی، کوشید تعادلی در این میان برقرار سازد و دست عقل را در دست نقل بگذارد و دل اهل حدیث را به دست و آب رفته را به جوی آورد، از این رو نرمشی خاص در گفتار و اندیشه اش بود و همین تسامح موجب روی آوردن اکثر مذاهب فقهی اهل سنت به او شد. هرچند اشعری مناظره کننده ای چیره دست بود، از توان تالیف چندانی برخوردار نبود و «مقالات » او از تنظیمی بسامان برخوردار نیست (ص ۱۰۰). با این حال مکتب او سه ستاره تابناک به جهان اسلام، عرضه کرد: قاضی باقلانی، امام الحرمین جوینی و غزالی (ص ۱۰۹).
۵. پیرایشگری غزالی و شیوه متاخران. غزالی، بی شک، همچنان بر تاریخ تفکر اسلامی چیره است و می تواند پایان دوران و آغاز دورانی دیگر به شمار رود. او که درپی کسب حقیقت، دست از نام می شوید و از ننگ نمی هراسد و در اوج عزت ترک جاه می کند و همزمان به سیری آفاقی انفسی می آغازد، با دستی پر به میان مردم خود بازمی گردد و به ارزیابی دقیق علم کلام می پردازد و آن را در حد دارویی که اندک آن «نافع » و بسیار آن «قاتل » است، معرفی می کند و نقادانه پرگوییهای متکلمان پیش از خود را تحلیل می کند و شیوه خود را برای نسلهای بعد به میراث می گذارد.
۶. دوران جمود. آنان که میراث خوار غزالی شدند، روحیه نقادانه او را پس پشت افکندند و به یافته ها و تعلیماتش بسنده کردند و این آغاز انحطاط علم کلام بود. در این دوران علم کلام در حال گسترش کمی است و به اندک بهانه ای مباحث گوناگون را به درون خود می کشد. متکلمان نیز به شرح کتابهای پیشینیان دلخوشند و کار بدانجا می رسد که یکی از مصلحان بزرگ معاصر، شیخ محمد عبده، درباره آنان چنین حکم می راند: «عقل را از جایگاهش راندند و منطق تکفیر و تفسیق را به کار بستند و در آن چنان غلو کردند که مانند برخی از امتهای پیشین مدعی دشمنی میان علم و دین شدند.» و این انحطاط را ناشی از دور بودن عالمان مسلمان از «سرچشمه های دین » می شمارد (ص ۱۴۱).
۷. دوران اصلاح. قرن سیزدهم هجری شاهد بیداری مسلمانان و بازاندیشی آنان در دانسته هایشان است. علم کلام نیز از این رهگذر بی نصیب نیست. پیشاهنگان این بازاندیشی دوتن هستند: سید جمال الدین اسدآبادی ^(۱) و شاگرد، مرید و بعدها همکارش، شیخ محمد عبده. ارنست رنان، سید جمال را چنین وصف می کند: «آزاداندیشی و اخلاق والا و صادقانه اش به هنگام گفتگویمان، مرا وامی داشت بپندارم یکی از بزرگان قدیم، چون ابن سینا و یا ابن رشد، که مدت پنج نسل نماینده اندیشه و سنتهای اسلامی بودند، مجددا برانگیخته شده است » (ص ۱۴۵).
از این رو سید جمال را باید «دگرگون کننده مفاهیم کلی اسلامی » دانست. بهترین کسی که تعلیمات سید جمال الدین اسدآبادی را نیک دریافت و آنها را طبق مقتضیات زمان و مکان خود به کار بست، شیخ محمد عبده بود. او تنها کسی است که کوشید و موفق شد که علم کلام را بازسازی کند و رساله التوحید را به متکلمان معاصر خود عرضه دارد. او نخستین متکلم مسلمانی است که، به گفته شیخ عبدالرزاق، دیدگاه تاریخی را درباره پیدایش و گسترش مسائل کلامی و تحلیل آنها به کار برد (ص ۱۵۳).
در خاتمه این فصل، مؤلفان باز به آنچه در این فصل گذشت نگاهی تحلیلی دارند و می کوشند همه این رویدادها و دورانها را به یکدیگر درپیوندند.
دومین فصل کتاب جایگاه علم کلام را در میان علوم اسلامی بررسی می کند. نخست مؤلفان بر اهمیتی که علم و عالم در فرهنگ اسلامی دارد، تاکید می کنند و تفاوتی را که عالم مسلمان با عالم مسیحی در قرون وسطی دارد، یادآور می شوند; عالم مسلمان و حامل کلام الهی از آن رو مورد احترام و تجلیل است که مردم را به خدا هدایت می کند و راهبر آنان است.
در این فصل مؤلفان طبقه بندی ارسطو را ارائه می کنند و آن را زمینه مباحث بعدی قرار می دهند و می کوشند نسبت علم کلام را با دیگر علوم اسلامی تبیین کنند. برای این کار طبقه بندی علوم فارابی در احصاء العلوم، طبقه بندی اخوان الصفا، طبقه بندی خوارزمی در مفاتیح العلوم، طبقه بندی غزالی، ابن ندیم و ابن خلدون، باختصار یکایک شرح داده می شود و منزلت علم کلام از نظرگاه آنان بیان می شود.
سپس منزلت الهیات مسیحی که وظیفه ای چون علم کلام اسلامی دارد از دیدگاه آباء کلیسا و متالهانی چون سنت آگوستین، بویس، کسیو دوروس، مور، اسکات آریجن و سنت توماس آکویناس آورده می شود. این کسان می کوشند با ارائه طبقه بندی از علوم رایج روزگار جایگاه الهیات را در آن مشخص کنند.
مؤلفان پس از معرفی طبقه بندیهای رایج علوم در فرهنگ اسلامی و مسیحی و مقایسه آنها با یکدیگر، به دو نتیجه می رسند: نخست آنکه طبقه بندیهای مسیحی مبتنی بر اصل تقدم و تاخر حقیقی علوم است. لیکن طبقه بندیهای اسلامی گاه مبتنی بر تمیز میان عقل و نقل است و گاه تفاوت میان علوم دنیوی و اخروی. دوم آنکه فقدان معیاری مشخص و ابت برای طبقه بندی علوم موجب آن می شد که هرکس معیاری خاص ارائه کند و براساس آن طبقه بندی خود را عرضه دارد. این آزادی عمل طبقه بندیهای اسلامی را که بیشتر براساس کارکرد و نقش بود به طبقه بندیهای جدید که متاخران عالم غرب چون آگوست کنت و هربرت اسپنسر ارائه کرده اند نزدیکتر و همانندتر می کند.
این فصل پیوستی دارد که در آن برای تبیین جایگاه علم کلام در فرهنگ اسلامی معاصر درسهای رایج در دانشگاه دینی الازهر و ترتیب آنها آورده شده است. در این دانشگاه درسهای دینی در چهار مرحله پیاپی، یعنی مرحله ابتدایی (به مدت چهارسال)، متوسطه (پنج سال)، عالی (چهار سال) و مرحله تخصصی عرضه می شود و دانشجویان پس از گذراندن مرحله متوسطه و در آغاز ورود به مرحله عالی، به اختیار خود، یکی از سه دانشکده های ادبیات عرب شریعت و اصول دین را برمی گزینند و در آنها آموزشهای تخصصی را می گذرانند (ص ۲۳۸).
فصل سوم اساسیترین فصل این جلد است و دو فصل پیشین در حقیقت درآمدی بر آن به شمار می رود. مؤلفان در این فصل می کوشند خطوط اصلی علم کلام را، از ابتدایی ترین مرحله آن تا دوران کمالش، ترسیم کنند.
تعیین مسائل اساسی علم کلام بویژه در متون کهن اگرچه دیریاب و دشوار است، مؤلفان کوشیده اند از این دشواری بگذرند و ساختار و پیکر مسائل کلام را از میان شاخ و برگها و فروع بیابند و بنمایند.
جوهره دین حنیف اسلام در شهادتین خلاصه می شود. هرچند این شعار برآیند مناقشات کلامی ابتدایی بوده است، نقطه عزیمت متکلمان بعدی قرار گرفته و مدار بحث اعتقادات اساسی دین گشته است. این شعار طبیعتا لوازم و توابعی دارد که باید آنها را نیز به تعلیمات اصلی دین افزود. مساله حقیقت ایمان، توحید، قضا و قدر، قرآن، آخرت، ایمان به انبیا و… نتیجه کاوش در مفهوم و مقتضای این شهادت است.
علاوه بر مسائل درونی علم کلام، دفاع از معتقدات کلامی فرقه ها و شناخت معتقدات و مختلفات آنها، هم بسیاری از متکلمان بوده است و کتابهای متعددی در زمینه شناخت فرق و جدل با آنان نوشته شده است; مانند مقالات الاسلامیین و اختلاف المصلین اشعری الفرق بین الفرق بغدادی، الفصل ابن حزم والملل والنحل شهرستانی. در حقیقت این کتابها شناسنامه پیدایش و گسترش مسائل کلامی است و تامل در آنها ما را به ریشه ها می رساند.
شاید بسامان شدن مسائل کلامی با معتزله و اصول پنجگانه معروف آنان شروع شده باشند. ساختار بعدی علم کلام براساس همین مسائل شکل می گیرد و ابوالهذیل علاف (م ۲۳۳) مباحث عمده کلام را این گونه برمی شمارد: ۱)قضا و عدالت; ۲)توحید و صفات; ۳)وعد و وعید; ۴)اسما و احکام; وبالاخره ۵)امر به معروف و نهی از منکر و نبوت و امامت. این تقسیم بندی مقبول دیگران قرار می گیرد و پس از آن کسانی چون ابن حزم و شهرستانی آن را تلقی به قبول می کنند (ص ۲۷۹).
مهمترین نقطه عطف علم کلام به کار گرفتن منطق ارسطو در مباحث آن است که طریقه متقدمان را از طریقه متاخران جدا می کند. این حرکت با قاضی باقلانی آغاز می شود و با غزالی به کمال می رسد.
با ورود منطق به علم کلام، علم کلام عالمانه به اوج خود می رسد و آثاری چون المحصل فخررازی، طوالع الانوار بیضاوی، المواقف ایجی، شرح مواقف جرجانی و مقاصد تفتازانی عرضه می شود.
در علم کلام عالمانه کوشش بر تحلیل مسائل کلامی، تبویب آنها و استفاده از مقدمات فلسفی است. اما در این حیص و بیص گروهی از مقلدان اشعری پدیدار می شوند و علم کلام را در مجرای دیگری می اندازند و کلام «عامیانه » را پی می ریزند. این کلام پابه پای کلام عالمانه پیش می رود و کسانی چون سنوسی. با کتاب ام البراهین و لقانی با کتاب جوهره التوحید پرچمدار این نگرش می شوند.
اشعریگری خشک، هراس و پرهیز از فلسفه و حذف تمهیدات فلسفی از مباحث کلامی، از ویژگیهای این کلام عامیانه است.
شیخ محمد عبده می کوشد تا بار دیگر طرحی نو برای کلام دراندازد و آن را از کسالت عالمانه بودن و ابتذال عامیانه بودن برهاند و کوره راهها را ببندد و راهی هموار بیابد و بپیماید. نتیجه این رویکرد طرح مسائل علم کلام براساس پنج محور است: ۱)توحید و مسائل آن; ۲)قواعد علم اخلاق و مساله اختیار انسان; ۳)نبوت ۴) قرآن; ۵)شریعت اسلامی.
مؤلفان پس از بیان چارچوب الهیات مسیحی در طول تاریخ، برای تکمیل بحث، در پیوستی مباحث اساسی کتابهای بزرگ کلامی، چون الشامل جوینی، البیان عن اصول الایمان ابن محم، اصول الدین عبدالقاهر بغدادی واللطائف ابن حزم را فهرستوار نقل می کنند و این جلد را با فهرست منابع آن که بیش از بیست صفحه است به پایان می برند.
جلد دوم با عنوان فرعی «پیدایش الهیات مسیحی و فصول مشترک آن با اندیشه اسلامی » شامل دو فصل است. در این جلد سخن از تلاقی اعتقادات این دو دین بزرگ و تعامل آنها با یکدیگر است.
در سالهای آغازین سده دوم هجری علم کلام که هنوز به تعبیر مؤلفان در حال اختمار یا «تخمیر» (ورآمدن) بود با الهیات مسیحی که هفت قرن از عمر آن می گذشت و بر دست آباء کلیسا شکل گرفته و نماینده بزرگش در آن روزگار یوحنای دمشقی بود رویاروی شد. در سده های ششم و هفتم هجری نیز الهیات مسیحی با فلسفه اسلامی مواجه شد و از طریق آن به آثار ارسطو دست یافت; یعنی زمانی که علم کلام در عین مخالفتی که با فلسفه ابراز می کرد، مواد فلسفی باارزشی از آن به عاریت گرفته بود.
در اسلام و مسیحیت دو روش و شیوه دینی وجود دارد که هر دو را علم عقاید می نامیم و هر دو به مسائل مربوط به خدا و حقایق ایمانی می پردازد. این دو روش، حداقل در دو مرحله تاریخی، با هم مواجه شده اند. به اجمال شیو