خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان شامل 82 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نسیم تشیع در کوهسار خراسان :

مقدمه

تشیع به معنای صحیح و معروف آن – یعنی اعتقاد به انتخاب حضرت علی(ع) به عنوان رهبری امت اسلامی جهت تکمیل دینی که پیامبراسلام(ص) خود عهده دار آن بوده است – از همان مراحل نخستین، با اسلام همراه و همگام بوده و جزئی از رسالتی است که پیامبر گرامی(ص) بدان مامور گردیده است. این اعتقاد از متن اسلام و نیز نصوص رسول اکرم(ص) الهام گرفته است. مجاهدتهای مخلصانه ای که آن بزرگوار در استقرار اسلام و انتشار آن در همه پهنه گیتی به عمل آورد و فداکاری و از خودگذشتگی آن حضرت در برابر همه سختیها و مشکلاتی که در این راه وجود داشت به دلیل عظمت این پیام آسمانی بود. ^(۱)

یکی از نویسندگان معاصر می نویسد: «گزاف نیست اگر بگوییم دعوت به تشیع از همان روزی آغاز شد که رهایی بخش بزرگ انسانها، محمد(ص)، در همان روز، بانگ و آواز کلمه “لااله الاالله” در دره ها و کوههای مکه برآورد; زیرا وقتی آیه “و انذر عشیرتک الاقربین” نازل شد و نبی اکرم بنی هاشم را گردآورد و به آنها هشدار داد و دل آنان را از خدا بیمناک ساخت و فرمود: “ایکم یوازرنی لیکون اخی و وارثی و وزیری و وصیی و خلیفتی فیکم بعدی؟” چه کسی از شما مرا یاری می کند تا پس از من برادرم و وارثم و وزیرم و وصیم و خلیفه ام در میان شما باشد، هیچ یک از حاضران به درخواست آن حضرت، جز علی المرتضی ۷ پاسخ مثبت نداد. رسول خدا(ص) به آنها فرمود: “هذا اخی و وارثی و وزیری و وصیی و خلیفتی فیکم بعدی فاسمعوا له و اطیعوا” این (علی(ع)) برادر و وارث و وزیر و وصی و جانشین من در میان شما پس از من است، سخنان او را بشنوید و فرمان او را اطاعت کنید. بنابراین، دعوت به تشیع و پیروی از ابوالحسن، علی(ع)، از سوی صاحب رسالت همگام و همزمان با دعوت به شهادتین صورت پذیرفته است. به همین جهت، ابوذر غفاری شیعه علی بود و باید او را چهارمین یا ششمین فردی به شمار آورد که به اسلام سبقت جست.» ^(۲)

علامه شرف الدین می گوید: توجه شیعه امامیه همیشه در اصول دین و فروع آن به عترت طاهره: بوده است و رای آنان همیشه در فروع و اصول مطابق رای ائمه اطهار: بوده است. ^(۳)

مردم خراسان و تشیع

مردم خراسان هر چند نسبت به بسیاری از مسلمانان عرب و غیر عرب با تاخیر اسلام را پذیرفتند و پیام توحید را لبیک گفتند ولی در استقبال از مکتب تشیع و معارف اهل بیت(ع) در مقایسه با بسیاری از ملل دیگر جلودار و پیشقراول بوده اند. برخی مناطق مهم خراسان از همان آغاز، محتوای اسلام را در قالب تشیع و قرآن مجید را از دست عترت دریافت داشتند و در واقع، قرآن و عترت را دو عنصر مکمل یکدیگر برای تاسیس مکتب توحیدی و بینش الهی شناختند.

یکی از نویسندگان اهل سنت در این باره می نویسد: «مردم خراسان از آغاز طرفدار حکومت و خلافت اهل بیت پیغمبر(ص) بودند. آنان بنی هاشم را بر بنی امیه برای خلافت ترجیح می دادند. در میان بنی هاشم نیز علویان را مستحق آن می دانستند.» ^(۴)

آغاز نفوذ تشیع در خراسان

غور[سرزمین هزاره] تنها نقطه در فلات ایران و از معدود نقاط جهان اسلام است که اسلام و تشیع راهمزمان وبا هم پذیرفته است. پس از آنکه سپاه اسلام در زمان خلیفه دوم و سوم موفق به تسخیر غور و فتح آن دیار نشدند و این ناحیه به دلیل کوهستانی بودن و داشتن راههای صعب العبور و مردان شجاع و جنگجو در مقابل اعراب مسلمان مقاومت ورزیدند و تسلیم نشدند اما در زمان خلافت امیرالمؤمنین، علی(ع)، با رضا و رغبت اسلام آوردند و پرچم و منشور از دست آن حضرت، به سلاطین غور عطا شد. جوزجانی، مورخ دربار غوریان، گزارش می دهد:

«غالب ظن آن است که سلطان غور در عهد امیرالمؤمنین، علی (رضی الله عنه)، بر دست علی (کرم الله وجهه) ایمان آورد و از وی عهد و لوایی بستند و هرکه از آن خاندان به تخت نشستی آن عهد و لوای علی بدو دادندی و محبت ائمه اطهار و اهل بیت مصطفی(ص) در اعتقاد ایشان راسخ بود.» ^(۵)

مؤلف دیگری در این باره، با تفصیل بیشتری می نویسد: «مرکز شیعیان غور یا مسلمین غور اولین تمرکز شیعه در بلاد غور بوده است; زیرا بین سنوات ۳۵ تا ۴۰ هجری مسلمان شده اند و در زمان خلافت حضرت علی(ع) جعده بن هبیره المخزومی، که خواهرزاده آن حضرت بود، از طرف وی به حکومت خراسان منصوب شد. به خاطر رفتار شایسته جعده، مردم غور از جان و دل به علی محبت می ورزیدند. امرای غور، که وضع را کاملا انسانی می یابند، بدون جنگ سر بر خط فرمان علی گذارده به دین اسلام مشرف می شوند و به پیشنهاد جعده، فرمانروای کل خطه خراسان، حضرت علی فرمان حکومت سرزمین غور را به خاندان شنسب، که از امرای قبلی آن سامان بودند، صادر فرمودند. این فرمان نامه قرنها در آن خاندان محفوظ بود و مایه مباهات آن دودمان به شمار می آمد.» ^(۶)

اسلام آوردن سلطان و مرکز غور در زمان خلافت علی(ع) و اخذ منشور حکومتی و لوا از دست آن حضرت در منابع دیگر نیز آمده و امری قابل تردید نیست. اما در تاریخ، حدود قلمرو سلطان غور در آن زمان، مشخص نشده و با توجه به موانع ارتباط و دشواری راههای مواصلاتی، این احتمال وجود دارد که برخی نواحی آن، هر چند محدود، که در جوار ولایات شمالی و غربی خراسان واقع شده است، پیش از این و همزمان با مردم جوزجان و فاریاب و بلخ و هرات و اسغزاو ایمان آورده و اسلام اختیار کرده باشد.

به هرحال، شاهد فوق، اسلام و تشیع مردم و خاندان سلطنتی غور را بطور صریح بیان می دارد. بنابراین، «غور» اولین نقطه شیعی در فلات ایران است. این امر ناقض ادعای کسانی است که «قم » را اولین مرکز تشیع در ایران دانتسه اند با آنکه تصریح کرده اند که تشیع آن به ربع آخر قرن اول هجری بر می گردد. ^(۷)

غور و خلفای اموی

با شهادت امام علی(ع) در سال ۴۰ هجری و مسمومیت فرزند ارشد و جانشین وی، امام حسن مجتبی(ع)، معاویه حاکم بلامنازع و علی الاطلاق اسلام گردید. دوران حکومت او و خلافتش چندین ویژگی داشت که تعقیب شدید و شکنجه و کشتار وسیع شیعیان، بویژه بنی هاشم و ترویج سب و لعن امیرالمؤمنین(ع) یکی از آنها بود. ابن ابی الحدید درباره سختگیری معاویه و سایر امویان بر ضد علی(ع) و خاندان وی آورده است که آنان صریحا اعلام می کردند: «لا صلاه الا بلعن ابی تراب »; ^(۸) نمازی که خالی از لعن علی باشد نماز نیست. مورخ دیگر می نویسد: «الا یجیزوا لاحد من شیعه علی و اهل بیته شهاده »; ^(۹) معاویه به عمالش بخشنامه کرد که گواهی هیچ یک از خاندان و پیروان علی(ع) را روانشمرند.»

امام حسین(ع) به وی نوشت که تو «زیاد» را بر عراق حاکم کردی، در حالی که دست و پای مسلمانان را قطع می کرد، چشمانشان را کور می نمود و آنها را بر شاخه های نخل به دار می آویخت. تو به او نوشتی که هر کس بر دین علی است او رابکش و او نیزآنها رابه امر تو کشت و مثله کرد. ^(۱۰)

ویژگی دوم خلفای اموی تبعیض نژادی و برتر دانستن و ترجیح دادن نژاد عرب بر غیر آن بود. «در عصر امویان، که سیاست نژادی و تفوق تازیان به اوج خود رسیده بود، اعراب همواره موالی (ملل غیر عربی) را با خشم و نفرت دیده و آنها را تحقیر می نمودند و در اثر این رفتار درشت تازیان بود که موالی نسبت به امویان بدبین شده در مقابل عرب متحد گردیدند… .» ^(۱۱)

مساله تبعیض نژادی خلفای اموی و بالتبع اعراب پس از شهادت امام علی(ع)، امری استثنایی و زودگذر یا مربوط به عصر یکی از خلفای اموی نیست و از دید مورخان، اعم از درباری و آزاداندیش، به دور نمانده است، بلکه امری ریشه دار و فراگیر بوده و هیچ یک از مورخان درصدد انکار و یا کم رنگ جلوه دادن آن بر نیامده اند. این در حالی است که اسلام فضیلت را در سایه تقوا دانسته، همه مسلمانان را از هر تیره و نژادی که باشند برادر می خواند و پیامبر(ص) بر اساس همین جهان بینی الهی و ایمان توحیدی، سلمان فارسی را جزو اهل بیت(ع) و بلال سیاه حبشی را مؤذن خویش قرارداد. ^(۱۲)

چنان که اشاره شد، مردم و امرای غور در زمان خلافت حضرت علی(ع) اسلام اختیار کرده و شمه ای از اخلاق و سجایای سیاسی و عدالت اجتماعی وی را در زمان کوتاه حکومتش درک نموده بودند. این شناخت و تجربه، همان گونه که آنان را به اسلام خوشبین کرد، موجب شد تا با رضایت و آغوش باز آن را باور نمایند; ارادت و علاقه ماندگار آنان رانیز به خاندان پیامبر(ص) برانگیخت، به گونه ای که در زمان زمامداری معاویه، که لعن و سب علی(ع) در معابر و مساجد از اعمال رسمی و جزو عبادات تلقی می شد، غوریان تنها مردم مسلمان در جهان اسلام بودند که از این عمل سرباز زدند و درمقابل دستور دستگاه اموی تمرد نشان دادند. این، دلیل روشن ادامه تشیع در این سرزمین در شرایط دشوار خفقان حکومت امویان است.

فخرالدین مبارکشاه، شاعر دربار غوریان، این واقعه را به رشته نظم درآورده است که بخشی از آن در اینجا ذکر می شود:

به اسلام در هیچ منبر نماند که بر وی خطیبی همه خطبه خواند که بر آل یاسین به لفظ قبیح نکردند لعنت به وجه صریح دیار بلندش از آن بد مصون که از دست آن ناکسان بد برون از این جنس هرگز در آن کو نگفت نه در آشکار و نه اندر نهفت نرفت اندر آن لعنت خاندان از این بر همه عالمش فخر دان ^(۱۳)

مقدسی در احسن التقاسیم این ویژگی مردم غور را به مردم سیستان نسبت داده ولی این ادعا و گزارش وی در تضاد با مطالب فوق نیست; زیرا همان گونه که برخی اشاره کرده اند، ^(۱۴) مقدسی در کتاب جغرافیایی مورد اشاره، غور را جزو سیستان قلمداد نموده و ایالت مستقلی نشمرده است. ^(۱۵) از این نظر، وی ویژگی مردم غور را برای سیستانی ها آورده است. نویسنده دیگری، که همانند مقدسی در مورد جغرافیا و تقسیمات غور و سیستان، علاوه برآنچه مقدسی گزارش نموده، آورده است که زنانشان (سیستانی ها) در روز از خانه خارج نمی شوند ^(۱۶) و این یکی از نشانه های شیعیان در آن دوره بوده است، چنان که درباره زنان دیلم شیعه نیز این مطلب آمده است.

در باره زنان مداین، که از شهرهای شیعه نشین بوده است، می خوانیم: «اهلها فلاحون شیعه امامیه و من عادتهم ان نساءهم لایخرجون نهارا»; ^(۱۷) مردم مدائن زراعت پیشه و شیعه امامیه می باشند و عادت آنان این است که زنانشان در روز از خانه خارج نمی شوند.

پایداری مردم غور بر خط تشیع و ادامه مخالفت آنان با امویان و عمالشان موجب شد که دستگاه حکومت درصدد انتقام برآید. بدین منظور، احتیاج به فریب افکار عمومی و توجیه سپاهیان داشت. بنابراین، در سال ۴۷ه، ارتداد مردم غور را شایع کرد و با سپاهی عظیم، عزم تاراج و سرکوب آن را نمود. ابن ایثر در این باره گزارش می دهد: «و فی هذه السنه [۴۷] سار الحکم بن عمرو الی جبال الغور فغزا من بها و کانوا ارتدوا فاخذهم بالسیف عنوه و فتحها و اصاب منها مغانم کثیره و سبایا و لما رجع الحکم من هذه الغزوه مات بمرو»; ^(۱۸) در این سال، [۴۷ه] حکم بن عمرو به سوی کوهستان غور لشکر کشید، با اهالی آن ستیز نمود و چون آنان مرتد شده بودند وی با آنان از راه زور شمشیر پیش آمد و دروازه های آنجا را گشود و غنایم و اسیران فراوانی به چنگ آورد. وی پس از بازگشت در شهر مرو فوت کرد.

کسانی که مطالعاتی در تاریخ اسلام، بویژه حکومتهای اموی و عباسی، دارند به خوبی واقفند که حربه تکفیر و ارتداد و اتهام به زندقه و بی دینی چگونه همواره به عنوان وسیله کارساز و مؤثر سیاسی در دست حاکمان قرار داشته و با کمک آن برای نابودی و از میان برداشتن مخالفان و توجیه سیاست خشن و سرکوبگرانه و قساوت خود اقدام می کرده اند. در حالیکه اتهام و تبلیغات سوء آنان هیچ گونه واقعیتی نداشته و صرفا برای فریب و تزویر به کار می رفته است.

مخالفت مردم غور با خلفای اموی هرچند ناشی از تشیع آنان بود اما این مخالفت منحصر بدین نقطه کوهستانی خراسان نبود، بلکه سراسر این منطقه را فرا گرفته بود، چنان که یکی از پژوهشگران می نویسد: «خراسان در قرن اول و دوم هجری، بزرگترین کانون ضدیت با امویها بود. نه تنها شیعیان بطور نسبتا وسیع در نقاط مختلف آن گسترده بودند، بلکه گروههایی از قبیل خوارج، شعوبیه و هواداران بنی عباس در نقاط جهان پناهگاه امن برای هاشمیین محسوب می شد. از اینرو، بنی عباس دعاه و مبلغین خویش را در اطراف خراسان گسیل داشت تا نیروی عظیمی بر ضد امویان فراهم گردید. در مناطقی چون بلخ، بامیان، بدخشان، طالقان، فراه، غور (هزارجات)، مرورود، کابل و هرات هواداران خاندان رسالت (ع) جمعیت قابل توجهی را تشکیل می دادند. نطفه چند قیام و نهضت ضد اموی و بعدتر ضد عباسی در خراسان بزرگ منعقد گردید.» ^(۱۹)

مرو و تشیع

مرو که یکی از شهرهای خراسان بوده در تاریخ نام آشنا و جا افتاده ای است. این شهر همزمان با ورود اسلام مرکز حکمرانی ماهویه مرزبان بود. طبری در حوادث سال ۳۶ ه، آمدن وی را نزد حضر