خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) شامل 46 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اسماء و صفات خدا در قرآن (تفسیر موضوعی قرآن) :

۷۰ و ۷۱ – شاکر و شکور

لفظ «شاکر» در قرآن چهار بار آمده و در دو مورد صفت خدا قرار گرفته است:

۱ – «… ومن تطوع خیرا فان الله شاکر علیم » (بقره، ۱۵۸) (هرکس با رغبت کار نیک انجام دهد، خدا شاکر (پاداش دهنده) و دانا است) .

۲ – «ما یفعل الله بعذابکم ان شکرتم و آمنتم و کان الله شاکرا علیما» (نساء، ۱۴۷) . (هرگاه شما شاکر و مؤمن باشید، چرا خدا شما را عذاب کند، خدا شکرپذیر و دانا است) .

لفظ «شکور» در قرآن در دوازده مورد آمده و در پاره ای از موارد وصف خدا قرار گرفته و احیانا با اسم «غفور» و «حلیم » همراه می باشد چنان که می فرماید:

«… ان ربنا لغفور شکور» فاطر، ۳۴) (پروردگار ما آمرزنده و شکرپذیر است) .

و نیز می فرماید: «ان تقرضوا الله قرضا حسنا یضاعفه لکم و یغفر لکم والله شکور حلیم » (تغابن، ۱۷) (اگر به خدا وام نیکو دهید، خدا آن را برای شما افزایش می دهد و خدا شکرپذیر و بردبار است) .

حقیقت شکر این است که انسان به کار نیکی که در حق وی انجام می شود، ارج نهد یعنی ارزش نعمت را بشناسد و شناخت خود را اظهار کند، دراین صورت باید دید مفاد «شکور» و «شاکر» در خدا چیست خدا که منعم و احسان کننده است و کسی در حق او کار نیکی انجام نمی دهد .

و به تعبیر دیگر: (شکر) عکس العملی است نسبت به کار نیکی که در حق شخص انجام می شود در این صورت چگونه می توان خدا را «شاکر» و «شکور» خواند؟

برخی گفته اند: به کار بردن این دو وصف در مورد خدا مجاز و به معنی پاداش دادن به نیکوکاران است .

ولی ممکن است این دو لفظ را به همان معنای حقیقی در حق خدا بکار بریم و مجوز آن این است که خدا از باب تفضل خود را «شاکر» و» شکور» می خواند، همان طور که از بندگان خود وام می طلبد، درحالی که همه صفحه وجود از آن او است، در این جا علامه طباطبائی قدس سره سخنی دارد که این نظر را تایید می کند، می فرماید: «خداوند نیکوکار و قدیم الاحسان است و همه خیرات از وجود او سرچشمه می گیرد، کسی بر او حقی ندارد . تا از او انتظار شکر باشد، ولی در عین حال، خدای بزرگوار اعمال نیک بندگان خود را نوعی احسان در حق خویش تلقی می کند آنگاه پاداش اعمال آنها را شکر می نامد . و بر این اصل می فرماید: «هل جزاء الاحسان الا الاحسان » الرحمن، ۶۰) با دادن پاداش تحقق می بخشد . و در آیه دیگر می فرماید: «ان هذا کان لکم جزاء و کان سعیکم مشکورا» (انسان، ۲۲) (این پاداشی مقرر شما است و از سعی شما تقدیر می شود) .

۷۳ – شدیدالعذاب

این اسم در قرآن یک بار و به عنوان وصف خدا آمده است . چنان که می فرماید:

«… ان القوه لله جمیعا و ان الله شدید العذاب » (بقره، آیه: ۱۶۵) . (همه قدرتها از آن خداست و عذاب خدا بسیار سخت است) .

مفهوم این اسم با مفهوم اسم پیشین (شدیدالعقاب) یکی است و شاید میان این دو وصف، چنین فرقی باشد که «عقاب مختص کیفرهای دنیوی است درحالی که عذاب اعم از کیفرهای دنیوی واخروی است » .

۷۴ – شدیدالمحال

این اسم در قرآن یک بار و به عنوان وصف خدا آمده است چنانکه می فرماید:

«… و هم یجادلون فی الله والله شدید المحال » (رعد، آیه: ۱۳) . (آنان درباره خدا باهم جدل می کنند و عذاب خدا سخت است) .

هرگاه لفظ «محال » مصدر فعل ثلاثی «محل » باشد به معنی عقاب و کیفر است، و اگر مصدر فعل ثلاثی «حول یا حیل » باشد، به گونه ای که حرف میم زاید باشد، دراین صورت به معنی حیله خواهد بود، و مسلما اسناد حیله به خدا همان گونه که در اسم «خیرالماکرین » بیان شد، از باب «مشاکله » است یعنی خدا به ظاهر کاری را صورت می دهد که مجرمان فکر می کنند به سود آنها است درحالی که به زیانشان می باشد و حقیقت این حیله در برخی از آیات به عنوان «استدراج » بیان شده است چنان که می فرماید: «والذین کذبوا بآیاتنا سنستدرجهم من حیث لا یعلمون » (اعراف، آیه: ۱۸۲) . (آنان که آیات ما را تکذیب کرده اند، به تدریج از راهی که نمی دانند، گرفتارشان می کنیم) .

وباز می فرماید:

«فذرنی و من یکذب بهذا الحدیث سنستدرجهم من حیث لا یعلمون » (قلم، آیه: ۴۴) . (تکذیب کننده قرآن را به من واگذار به زودی آنها را ا ز راهی که نمی دانند، گرفتار می کنیم) .

۷۵ – الشهید

اسم شهید در قرآن به صورت معرفه و نکره سی و پنج بار آمده و در بیست مورد وصف خدا قرار گرفته است، برخی رایادآور می شویم:

۱ – «… لم تکفرون بآیات الله والله شهید علی ما تعملون » (آل عمران، آیه: ۹۸) . (چرا به آیات الهی کفر می ورزید درحالی که خدا به آنچه انجام می دهید گواه است) .

۲ – «… ان الله یفصل بینهم یوم القیامه ان الله علی کل شئ شهید» (حج، آیه: ۱۷) . (خدا روز رستاخیز میان آنها داوری می کند، خدا بر همه چیز گواه است) ^(۱).

اکنون باید دید معنای شهید چیست؟

«ابن فارس » می گوید: معنای اصلی این لفظ حاکی از حضور و آگاهی است، از این جهت به حادثه، «شاهد» می گویند که حاضر در واقعه می باشد . واجتماع مردم را «مشهد» می نامند .

«راغب » می گوید: شهود وشهادت، حضور با مشاهده است . یا از طریق چشم یا از طریق بصیرت، و گاهی در خود حضور بکار می رود هرچند درآنجا بصر و بصیرتی نباشد، چنان که می فرماید: «عالم الغیب والشهاده » «عرفات و منی » را مشاهد می نامند چون در آنجا فرشتگان و نیکوکاران حاضر می شوند .

ولی حق این است که شهادت به معنی حضور است و علم و آگاهی از طریق بصر و بصیرت از لوازم آن است، چنان که می فرماید: «لیشهدوا منافع لهم …» (حج، آیه: ۲۸) (تا شاهد منافع خود باشند) . . «… ولیشهدوا عذابهما …» (نور، آیه: ۲) . (به هنگام اجرای حد در مورد مرد و زن بدکار گروهی حاضر شوند)

و نیز می فرماید: «… فمن شهد منکم الشهر فلیصمه …» (بقره، آیه: ۱۸۵) (هرکس درماه رمضان حاضر باشد، روزه بگیرد) .

دراین صورت باید حضور خدا را تفسیر کرد مقصود از حضور خدا این است که چیزی براو پنهان نمی باشد، زیرا پنهان و آشکار و پنهان تر را نیز می داند، چنان که می فرماید: «فانه یعلم السر و اخفی » (او پنهان و مخفی تر از آن را نیز می داند) . میان او و مخلوق حاجب و مانعی نیست .

از این بیان روشن می شود که تقسیم اشیاء به غیب و شهادت یا پنهان و آشکار یک تفسیر نسبی است (یعنی نسبت به ما نسبی است) ، و گرنه همه اشیاء در نزد خدا حاضر بوده و همه برای او مشهود است از این جهت می فرماید: «انه علی کل شئ شهید» .

وبه دیگر سخن: شهادت رابطه ای است میان «شاهد» و «مشهود» اگر او بر همه چیز «شاهد» است قهرا همه چیز برای او «مشهود» خواهد بود .

هرگاه ما علم را به معنی حضور صورت اشیاء نزد عالم بدانیم در این صورت شهود فوق علم خواهد بود، زیرا در دومی اشیاء با وجود خارجی نزد شاهد حاضر می باشد .

و به دیگر سخن: هرگاه علم را به علم حصولی تفسیر کنیم، شهود علم حضوری خواهد بود، واز این جهت باید گفت: «شهادت » اقوی از «علم » و «شاهد» بالاتر از «عالم » است ولی اگر علم را اعم از حصولی و حضوری تفسیر کنیم، قهرا شهادت بخشی از علم خواهد بود .

«غزالی » درباره فرق میان اسماء سه گانه (علیم، شهید و خبیر) چنین می گوید: «غیب » چیزی است که از دیدگان پنهان است، درحالی که «شهادت » چیزی است که آشکار است، هرگاه آگاهی خدا را بدون مقایسه با یکی از دو عالم «غیب »