خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع شامل 81 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طبیعه موقف الإمام (ع) و معاویه من الصراع :

کان یوجد منذ البدء فی طبیعه موقف الإمام الذی مثل أطروحه الدعوه الإسلامیه و طبیعه موقف معاویه الذی کان یمثل خط الإنحراف، ما یفرض أو ما یقرب النتیجه التی انتهی إلیها الصراع بینهما. [۱]
و هناک عده مؤشرات و نقاط یجب أن تکون موضع اعتبار عندما نعرض لطبیعه الصراع بین الإمام (ع) و معاویه.
أولا: کانت طبیعه موقف الإمام من الصراع و ملابسات الظروف تتمثل بالهجوم علی معاویه و تصفیته سیاسیا، فعملیته کانت علی مستوی الغزو، و کانت عملیه معاویه علی مستوی الدفاع .
فالإمام عندما تسلم مسؤولیه الحکم فی الدوله الإسلامیه وجد نفسه مسؤولا بشکل مباشر عن تصفیه الإنشقاق و محاوله التمرد غیر الشرعی الذی أوجده معاویه و خط بنی أمیه«الذین تولوا السلطه و الذین تنطبق علیهم صفه الطلقاء و أبنائهم و ممن وقفوا من الإسلام موقف خصومه و عداء و قد أعلنوا إسلامهم تقیه
 
 
۷۳

              
و نفاقا». [۲]
فکانت مهمه التصفیه و إزالتها من جسم الأمه الإسلامیه هی قدر الإمام علی (ع) و مشکلته الملحه التی یجب أن یعالجها بأسرع وقت. و الإمام علی (ع) حینما رکز عاصمته، و قاعدته الشعبیه فی العراق کان مطلبه السیاسی الأول هو تعبئه هذه القاعده و التی یستند إلیها فی تسییر الحکم، ثم العمل من خلالها علی تصفیه التجزئه غیر المشروعه التی أوجدها معاویه فی جسم الأمه الإسلامیه.
فمهمه التخطیط للتصفیه کانت تعنی بالنسبه للإمام (ع) أن یبدأ معاویه بالهجوم و الغزو، و أن ینقل قاعدته الشعبیه و یکلفها بأن تقوم و تتحرک و تخرج من بلادها مهاجره فی سبیل اللّه لکی تقضی علی أزمه الانحراف و التی تمثلت بالتجزئه الغیر مشروعه التی أرادها و أوجدها معاویه و بنو أمیه فی جسم الدوله الإسلامیه و قد قدر لها أن تترکز فی ثغر من ثغور المسلمین (الشام) ، بینما لم یکن معاویه علی هذا المستوی و لم یکن موقفه موقف الغازی أو المهاجم، بل کان همه الأوحد أن یمسک الشام و یکرس انفصالها عن باقی أجزاء الوطن الإسلامی .
و إزاء هذه الحقیقه، لابد من أن ندرک فارقا کبیرا یمیز طبیعه کلا الموقفین و أثرها علی طبیعه الصراع. . . فالفرق کبیر جدا بین قائد یأمر جیشه بأن یتحرک من بلاده مهاجرا لیخوض معرکه هجومیه لا یوجد أی اعتبار أو دافع لخوضها سوی إحیاء الرساله الإسلامیه و لم تکن هناک اعتبارات خاصه وراء هذه المعرکه حیث أن العراقیین لم تتعطل مصالحهم بسبب انفصال الشام و لم یکونوا موتورین من الشامیین بما هم شامیین، و إنما کانت اعتبارات الرساله و دوافعها الإنسانیه هی الإعتبار الوحید و الدافع الذی یستصرخهم و ینادیهم إلی خوض معرکه تصفیه الإنشقاق و القضاء علی التجزئه التی منیت بها الأمه. فهم إذن و علی ضوء هذه
 
 
۷۴

 
الحقیقه یجب أن یکونوا مدفوعین للمعرکه بدافع رسالی کبیر، و أن یکونوا بمستوی عظیم من فهم القضیه و إدراک أبعادها و تبین مضمونها، حتی یکونوا بمستوی العطاء لها، سواء بنفوسهم أو أرواحهم و أموالهم.
بینما هذا المستوی من العطاء لم یکن هو أطروحه معاویه لجیشه فهو لم یطالب جیشه باحتلال العراق، و لا بغزو باقی أجزاء العالم الإسلامی، إنما کان یمنیهم بسیاده و استقلال، و فی النهایه و علی الخط الطویل فی تنفیذ زعامه الوطن الإسلامی فی الشام. أما الأشخاص الذین کانوا یدورون فی فلک الإمام (ع) و حاربوا معه فقد کان منهم العدد الکبیر من الواعین و أنصاف الواعین، هؤلاء هم الذین استجابوا لمطالب الرساله منذ اللحظه الأولی، و شعروا بأن واجبهم الإسلامی یفرض علیهم تصفیه التجزئه و وضع حد لها فأعطوا من التضحیات ما أعطوا، و خاضوا عده معارک باسله، و قدموا للقضیه الإسلامیه التی طرحها الإمام (ع) عطاء لا یستهان به.
و لکن کان لا بد لهذا العطاء من أن یتناقص تدریجیا وفقا لمستوی انقیادهم للإمام (ع) أو لمستوی وعیهم للقضیه«و خصوصا رؤساء القبائل الذین دخلوا المعرکه و هم تحت سلطان الدوله برئاسه الإمام علی من ناحیه و تشیعا لأهل العراق ضد أهل الشام من ناحیه أخری و طمعا فی السیاده و الغلب إذا کتب النصر لعلی و هناک القوی المؤیده لسیاسته من الناحیه الإجتماعیه سواء عن وعی أو بحکم وضعها الطبقی». [۳]
و هذه الحقائق هی التی تفسر لنا ظاهره الخیانات المتلاحقه التی ظهرت فی صفوف جماعه علی«و لیس أغربها موقف ابن عمه عبد اللّه بن عباس و من بعده أخوه عبید اللّه اللذین صالحا معاویه علی أن یترک لهما ما حملا من بیت المال
 
 
۷۵

 
بعد مقتل الإمام علی». [۴]
و لهذا لم تکن الأطروحتان متکافئتین من حیث درجه الجهد و من حیث درجه الطرح و من حیث درجه الدفع و التحریک.
فهناک أطروحه ترید من الجیش أن یخرج من بیته مهاجرا یغزو فی سبیل اللّه، و أطروحه أخری ترید من الجیش أن یبقی فی بیته و أن یحافظ علی استقلال وطنه فی أرضه.
هذا الفرق الکبیر بین الأطروحتین و درجه الجهد التی تتطلبها کل منهما کان له دور کبیر فی طبیعه موقفیهما.
ثانیا: کان الإمام علی (ع) یواجه انحرافا من داخل المجتمع الإسلامی الذی یحکمه نتیجه للظروف و الملابسات السیاسیه التی سبقت حکمه بالإضافه إلی مسؤولیته (ع) فی تصفیه التجزئه السیاسیه فی العالم الإسلامی التی کانت شغله الشاغل آنذاک.
و کان لابد للإمام (ع) أن یخوض معرکه ضد هذا الانحراف الداخلی الذی کان یعیشه المسلمون فی العراق و الحجاز و العالم الإسلامی بشکل عام.
فالإمام (ع) کان بین معرکتین، معرکه ضد التجزئه السیاسیه، و معرکه ضد الإنحراف الداخلی فی المجتمع الإسلامی، و الذی تمثل فی سیاسه سابقه من التحیز اللإ إسلامی». [۵] حتی رأینا بعد حین کیف أن التجربه الإسلامیه أخذت تنهار تحت وقع الضربات التی وجهها هؤلاء (المنافقون) بعد أن استطاعوا التسلل إلی مراکز النفوذ بالتدریج، مستغفلین قیاداتها و من ثم صادروا تلک القیادات بکل وقاحه و عنف، حتی تحولت الخلافه إلی ملک موروث یستهتر بالکرامات
 
 
۷۶

 
و یقتل الأبریاء و یبعثر الأموال و یعطل الحدود و یجمد الأحکام. [۶]
و من هنا کان قدر الإمام (ع) فی تصفیه هذه الأوضاع المنحرفه و تقلیم أظافرها، و استرجاع الأموال من الخائنین، و البدء بحرب دون هواده لکل الأفکار و المفاهیم المنحرفه غیر المنسجمه مع خط الإسلام.
و قد شملت إجراءات الإمام (ع) بعض الزعماء المتنفذین کطلحه و الزبیر حتی أنهما دبرا حرکه تمرد فی البصره تستهدف إسقاط حکم الإمام (ع) و ذلک تحت ستار الثأر لعثمان.
و علی ضوء حقائق مجتمع الإمام (ع) و ظروفه المعقده، کانت تنتظره معرکه کبیره و مضنیه فی الداخل، و کان من المفروض لهؤلاء أن یکونوا بجانبه فی معرکته الخارجیه فی تصفیه الإنشقاق .
و علی العکس بالنسبه لمعاویه، فإنه لم یکن یعیش معرکه تغییر و تصحیح داخل مجتمعه، بل إنه کان یعمد إلی«شراء الضمائر بالمال و یفضل طائفه بحرمان أخری، و لا یهمه أن ینزل بدافعی الضرائب من الزراع و التجار أفدح الظلم فی سبیل الحصول علی الأموال الکافیه لتغذیه أطماع حفنه من رؤساء القبائل، لتکون علی استعداد تام فی قمع و لجم أی حرکه تحریریه تقوم بها جماعه من الناس». [۷]
و من الجدیر بالإشاره کما تجمع کل المصادر التأریخیه أن الشام دخلت الدوله الإسلامیه بالفتح العسکری، و المعروف أن الإسلام لم یدخلها دخولا کبیرا، بل دخلها بالإسم و الإشارات الأولیه فقط، و لم یدخل بمضمونه الحقیقی الواعی إلی قلوب أهل الشام، فهم ما یزالون یعیشون راسبا جاهلیا متأثرین بالأفکار التی
 

۷۷

 
آمنوا بها قبل الإسلام، حتی أن أوضاعهم الفکریه و الإجتماعیه و السیاسیه لا تختلف بدرجه کبیره عما کانوا علیه قبل الإسلام.
و لم یکن معاویه یری أی تناقض بین أهدافه و أطروحته، و بین المجتمع الشامی الذی کان بوضعه الفکری و الإقتصادی و السیاسی و الإجتماعی مؤهلا تماما لتقبل أطروحه معاویه.
و کانت أهدافه تتخلص بزعامه ملکیه قیصریه لا تؤمن بالإرتباط الحقیقی باللّه تعالی. بینما أطروحه الإمام علی (ع) کانت تواجه انحرافا مزمنا منذ وفاه النبی (ص) ، و کان الإمام (ع) مسؤولا عن تصفیتها و إزالتها دون رجعه.
فمعرکه الإمام (ع) الداخلیه التی کان یواجهها لم یکن معاویه یواجه نظیرا لها فی مجتمعه .
ثالثا: أن مرکز الإمام (ع) قبل الخلافه و قبل خوض المعرکه کان یختلف اختلافا کبیرا عن مرکز معاویه قبل خوض المعرکه مع الإمام (ع) . فالإمام (ع) کان قد تکون له فی نظر المسلمین المفهوم الرسمی للخلافه قبل تسلمه لمسؤولیات الخلافه، و هو أن الإمام (ع) لیس إلا صحابیا جلیلا له خدمات جلیله أثناء حیاه الرسول (ص) فحاله کحال غیره من الصحابه الأجلاء من ذوی الخدمات الکبیره فی زمن النبی (ص) . هذا الإتجاه الذی أدانه الإمام (علی) منذ اللحظه الأولی، و استنکر ما اتجهت إلیه مقررات السقیفه من تجمید لأطروحته فی الزعامه الفکریه و السیاسیه و إسناد السلطه إلی غیره، و امتنع من تقدیم البیعه لسته أشهر کامله. [۸] حتی أن المسلمین و بالتدریج و خضوعا للأمر الواقع و بحکم السیاسه الحاکمه علی ید الخلفاء الثلاثه بدأوا یعاملون علیا علی هذا الأساس (أی بإعتباره الصحابی الجلیل لا أکثر) . . . و بحکم هذا التقییم
 
۷۸

 
کان یوجد کثیر من الصحابه ممن کانوا یرون أنهم لا یقلون عن الإمام (ع) أو یقلون عنه بدرجات، أو علی أحسن تقدیر أن الفارق بینهم و بینه فارق تافه. . فهم صحابه رسول اللّه و هو کذلک صحابی رسول اللّه، هم أخذوا العلم من الرسول و هو أخذ العلم من رسول اللّه. . فهم کانوا یعترفون للإمام (ع) بأنه الأفضل و الأروع و الأکثر اجتهادا منهم علی أفضل تقدیر فالفارق إذن لم یکن سوی درجه لیس إلا. . .
هذا الوضع الذی تحدثنا عنه لم یتواجد نظیرا له فی المجتمع الشامی هذا المجتمع الذی لم یکن یعرف غیر معاویه بن أبی سفیان. لأن الشامیین دخلوا الإسلام علی ید أخ معاویه و هو یزید بن أبی سفیان والی بعثه؟؟؟ أبی بکر إلی الشام، و لما مات یزید ولی أبو بکر بعده أخاه معاویه بن أبی سفیان. [۹]
فأهل الشام کانوا کفارا و دخلوا الإسلام علی ید معاویه و أخیه یزید فنظرتهم إلی معاویه نظره احترام و تقدیر باعتباره همزه الوصل بینهم و بین الإسلام.
هذه الحقیقه استفاد منها الأمویون عندما حاربوا الحسین (ع) فیما بعد حاربوه باعتباره شخصا مارقا من الدین و مخالفا للإمام الشرعی، و انطلقوا فی محاربتهم إلی ما عهدوه من السند الدینی للأمویین فی نفوس الشامیین». [۱۰]
فنظره أهل الشام و رجالاتهم إلی معاویه علی ضوء هذه الحقیقه تختلف عن نظره أهل المدینه و العراق إلی الإمام (ع) . . . و هذه النظره المختلفه التی أوجدت باستمرار فی حیاه الإمام (ع) تناقضا و کثیرا من الآراء و الإجتهادات المتضاربه، و امتناعا فی کثیر من الأحیان عن قبول رأی الإمام (ع) بینما کان أهل الشام یتلقون أوامر معاویه بالتسلیم و الطاعه التامه.
 
 
۷۹

 
رابعا: إن دعوی الإمام (ع) فی معاویه لم تکن علی مستوی (الحس) إنما کانت علی مستوی«الوعی»و الواعون لم یکونوا کل المسلمین«بل أغلب الناس عاده یخضعون فی فهمهم للواقع لتفسیرات سطحیه أقرب ما تکون للحس و التی تستسلم للأسباب القریبه الجاهزه التی تبدو للعین من أول نظره، دون أن یکلفوا أنفسهم عناء البحث عما وراء الواقع الحسی أو یحاولوا التعرف علی الدوافع الرسالیه البعیده التی ساهمت فی نشوء هذا الواقع أو ذاک. [۱۱]
أما دعوی معاویه فی علی (ع) فقد صورها و أخرجها و کأنها علی مستوی«الحس»و الناس کلهم یعیشون«الحس»و قله منهم یعیشون حاله الوعی الرسالی.
الإمام علی (ع) کان یقول: إن معاویه لا یمثل خطا من خطوط الإسلام و رسالته العظیمه، و إنما یمثل جاهلیه أبیه (أبو سفیان) و أنه یرید أن یقضی علی الکیان الإسلامی و تحویل المجتمع الإسلامی إلی مجتمع آخر لا یؤمن بالإسلام و بالقرآن، و یرید للخلافه أن تتأطر بإطارات قیصریه و کسرویه. کان هذا هو ادعاء الإمام (ع) فی معاویه.
أما ادعاء معاویه فی الإمام (ع) فیتلخص: بأن الإمام (ع) أثار الناس و هیجهم للثوره علی عثمان بن عفان الخلیفه الشرعی و قتئذ، و أن أصحابه و أهله کانوا فی طلیعه الثوار علی عثمان، و أن علیا (ع) قد خطط عن طریق هؤلاء الأصحاب لقتل عثمان و من ثم تربع علی کرسی الحکم بعده، «و مضی یتجادل علی أساس هذه الدعوی الحسیه بینما أخفی هدفه الأصیل طی الکتمان، و لم تلبث المجادلات حول الحجه تتراکم حتی تغطی فعلا علی الحقیقه». [۱۲]
 
۸۰

 
 
ما أقرب دعوی معاویه للتصدیق علی مستوی (الحس) . و هل هناک شخص یعیش الأرقام التی کان یقدمها معاویه عن هؤلاء الأصحاب و التی باشرت بنفسها قتل عثمان أو التی ساعدت و حرضت علی ذلک أمثال: محمد بن أبی بکر، و أبی ذر الغفاری، و عمار بن یاسر، و مالک الأشتر، و محمد بن أبی حذیفه و عبید اللّه بن مسعود و غیرهم من المسلمین الذین کانوا الدعامه الشعبیه لحکم الإمام (ع) «و قد جاهر عمار بالهجوم علی الخلیفه، کما جاهر أبو ذر باتهام الخلیفه و عماله بالخروج علی الشریعه الإسلامیه و راح یحض الأغنیاء علی أن یطرحوا کنز المال حتی ن